Menu

05 08 2014 cavoglave

Optužnice SFRJ protiv branitelja IV

I-263

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Rupovo brdo kod Milića, 27. maja 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici muslimanske vojske tzv. BiH su iz zaštićene zone Srebrenice upali na područje Republike Srpske, gde su 27. maja napravili zasedu na makadamskom putu Rupovo brdo - Kupusna.

 

Kada je oko 17.15 časova naišao kamion marke "Mercedes", u kome su se nalazila petorica Srba-civila, koja su za svoje potrebe prevozila drva za ogrev, na licu mesta su ubijena sva petorica, i to:

 

1. Golić Ljubiša, od oca Vojina, rođen 1946. godine,

 

2. Petrović Milisav, od oca Stanka, rođen 1948. godine,

 

3. Nikolić Branko, od oca Drage, rođen 1950. godine,

 

4. Savić Miladin, od oca Radivoja, rođen 1957. godine, i

 

5. Mišić Miloš, od oca Mioša, rođen 1961. godine.

 

Na njih je iz neposredne blizine pucano iz vatrenog oružja, pa su lekari Doma zdravlja u Milićima konstatovali ustrelne i prostrelne rane. Na telu Mišić Miloša je konstatovana i rana na glavi, koja je nastala udarom tupim mehaničkim oruđem, a na lešu Savić Miladina ubodina u predelu leđa, što ukazuje na to da su ova dvojica usmrćena nakon prethodnog ranjavanja.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Orić Naser, komandant 28. divizije Armije tzv. BiH u Srebrenici,

 

2. Bećirović Ramiz, načelnik Štaba,

 

3. Bektić Nedžad, starešina Organa bezbednosti,

 

4. Mandžić Smajo, komandant 1. Podravske manevarske brigade.

 

 

 

DOKAZ: Dokumentacija Komiteta pod brojem 466/95.

 

 

 

I-264

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Na putu Vidoševac - Glina, 6-7. avgusta 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedokinja je, u koloni izbeglica, krenula sa svojom porodicom iz okoline Vojnića.

 

Kolona, koja se veoma sporo kretala, stigla je oko 02.00 časa noću, između 6. i 7. avgusta, u selo Vidoševac. Tu se kolona zaustavila. U susret su im, bežeći, dolazili civili koji su bili u konvoju ispred njih i panično uzvikivali: "Bežite! Bežite!". Saznala je da su kolonu napali pripadnici 5. muslimanskog korpusa, koji ubijaju civilno stanovništvo. Od poznanika I. D. je saznala da su mu hrvatske jedinice, prilikom napada, odvele ženu, snahu i unuka, dok je on sakriven u kukuruzu gledao kako ih Hrvati tuku i odvode sobom. Od tada ništa ne zna o njima.

 

Napustili su kola i pobegli u Topusko, a posle dva dana - 9. avgusta, pošto su dobili obaveštenje od predstavnika UNPROFOR-a da kolona može da nastavi put, krenuli su dalje. Svedokinja je na putu između Vidoševca i Gline, pored puta, videla veliki broj ostavljenih i prevrnutih traktora i prikolica, kao i napuštenih i onesposobljenih automobila. Svuda je bilo mnogo rasutih stvari, ali se leševi nisu videli.

 

Prema broju ostavljenih stvari i vozila, svedokinja procenjuje da je tu ubijeno oko 500 Srba, čiji su leševi u međuvremenu uklonjeni, da ih ne bi videli predstavnici UNPROFOR-a i drugi svedoci.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pripadnici 1. gardijske brigade "Tigrovi" Hrvatske vojske,

 

2. pripadnici 2. gardijske brigade "Gromovi" Hrvatske vojske,

 

3. Dudaković Atif, komandant 5. muslimanskog korpusa i pripadnici ovog korpusa.

 

 

 

DOKAZ: 658/95-1

 

 

 

 

 

I-265

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Na putu Glina - Dvor, kod sela Trgovi, 8. avgusta 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok koji ima 16 godina, nalazio se sa svojim mlađim bratom na školskom raspustu kod babe i dede koji su živeli kod Vrgin Mosta. Kada je 4. avgusta otpočeo napad Hrvatske vojske na Krajinu, pošao je sa najbližim rođacima na traktoru u izbeglištvo. Kolona je ispred Gline bila granatirana, a 8. avgusta, kada su se nalazili blizu Bosanskog Novog u selu Trgovi, kolona je ponovo bila napadnuta iz zasede.

 

Svedok je tom prilikom bio teško ranjen u ruku. Tada je ranjen i njegov drug V. S, dok je jedan mladić koji se nalazio u njihovoj neposrednoj blizini ubijen.

 

Civili u koloni su mu ukazali prvu pomoć na licu mesta, a tek kasnije je bio prebačen na lečenje u Beograd, u Vojno medicinsku akademiju.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pripadnici 1. gardijske brigade "Tigrovi" Hrvatske vojske,

 

2. pripadnici 2. gardijske brigade "Gromovi" Hrvatske vojske,

 

3. Dudaković Atif, komandant 5. muslimanskog korpusa i pripadnici ovog korpusa.

 

 

 

DOKAZ: 668/95-2

 

 

 

 

 

 

 

I-266

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Čapljina, 1992-1993. godine.

 

KRATAK OPIS: U Čapljini su ubijeni sledeći Srbi:

 

Bekan Branko, od oca Dragutina, ubijen 7. juna 1992. godine na Muminovači - Domanovići,

 

Bulatović Rajko,

 

Bulut Danica, iz Tasovčića, Opština Čapljina, ubijena je u junu 1992. godine na šljunkari od strane Muminović Mirsada,

 

Vulić Milan, od oce Nikole, iz Gabele, Opština Čapljina i njegov otac,

 

Vulić Nikola, od oca Riste, iz Gabele, Opština Čapljina,

 

Golo Neđa, domaćica iz Gabele, Opština Čapljina, rođena 1931. godine u Čapljini, od oca Miloša, čiji leš je predat srpskim vlastima u avgustu 1993. godine, kada je obdukcijom konstatovan višestruki prelom rebara i grudne kosti nastao dejstvom tupine teškog zamahnutog oruđa.

 

Došen Stana, od oca Dušana, iz Tasovčića, Opština Čapljina, ubijena je u svojoj kući u junu 1992. godine,

 

Draško Cvija, rođena 1907. godine, iz Tasovčića, Opština Čapljina,

 

Elezović Nevenka, od oca Alekse, iz Čapljine, ubijena u svom stanu,

 

Elezović Slavojka, od oca Jova, iz Čapljine, ubijena od strane pripadnika HOS-a na Tripićima, na Kravici, i sahranjena na pravoslavnom groblju u Čapljini,

 

Ždralić Radoslavka, od oca Spasoja, iz sela Rečice, Opština Čapljina, ubijena je 8. juna 1992. godine kod kuće Muje Kohnića na Domanovićima,

 

Zurovac Milica, iz sela Grabovina, Opština Čapljina,

 

Ivković Boro, ubijen na Kravici,

 

Iljačić Vojko, od oca Lazara, rođen 1910. godine, iz Tasovčića, Opština Čapljina, ubio ga je pred benzinskom pumpom Muninović Mirsad,

 

Iljačić Drago, od oca Luke, iz sela Opličići, Opština Čapljina,

 

Iljačić Nevenka, iz sela Opličići, Opština Čapljina,

 

Misita Ilija, od oca Ilije, ubijen 7. juna 1992. godine na Muminovači - Domanovići,

 

Misita Milan, od oca Save, iz Tasovčića, Opština Čapljina,

 

Mitrović Predrag, od oca Ilije, iz Čapljine,

 

Mrkić Draginja, od oca Trifka, iz sela Rečice, Opština Čapljina, ubijena je 10. juna 1992. godine u svojoj kući, a potom spaljena,

 

Mrkić Zorka, od oca Miloša, rođena 1900. godine, iz sela Rečice, Opština Čapljina,

 

Nikolić Zoran, od oca Vukašina, iz Gabele, Opština Čapljina, ubili su ga pripadnici grupe Zdenka Jakića, a zatim ga bacili u Neretvu koja je izbacila njegov leš, koji je nakon toga sahranjen na pravoslavnom groblju u Čapljini,

 

Prelo Soka, od oca Danila, rođena 1910. godine, iz Tasovčića, Opština Čapljina,

 

Pudar Divna, rođena 1961. godine u Čapljini, od oca Ljube, iz Čapljine, koja je bila duševni bolesnik, ostala je u Čapljini, gde je nestala 7.06.1992. godine, a leš je predat vlastima Republike Srpske 29.08.1993. godine.

 

Reljić Vukašin, od oca Novice, ubijen 7. juna 1992. godine na Muminovači - Domanovići,

 

Reljić Đurđa, ubijena 7. juna 1992. godine na Muminovači - Domanovići,

 

Reljić Novica, ubijen 7. juna 1992. godine na Muminovači - Domanovići,

 

Tripić Draženko, od oca Sretena, iz Čapljine, i njegov otac,

 

Tripić Sreten, od oca Novice, iz Čapljine, koji su ubijeni na vodopadu Kravica,

 

Džonlaga Đorđe, od oca Novice, ubijen 7. juna 1992. godine na Muminovači - Domanovići,

 

Šakota Mileva, iz sela Rečice, Opština Čapljina,

 

Šakota Saveta, od oca Milana, rođena 1920. godine, iz sela Kozice, Opština Čapljina.

 

O Ćukteraš Simani, iz sela Klepci, Opština Čapljina, koja je ostala u selu Klepci, ne zna se ništa od 1992. godine.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Hrastić Miro, zvani "Caro" iz Ljubuškog, starešina policije HOS-a u Čapljini.

 

2. Muminagić (ili Muminović) Mirsad, od oca Naila, star oko 50 godina, zvani "Tadija" iz sela Struga kod Čapljine, šef policije HOS-a za civilna pitanja, pre rata bio taksista,

 

3. Jakić Zdenko, zvani "Pipa",

 

4. Boškailo Fikret,

 

5. Kudra Mirza i

 

6. Kudra zvani "Ugar".

 

 

 

DOKAZ: 454/95-14, 202/95, 907/95 i 353/95.

 

 

 

 

 

I-267

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Tasov čići, Opština Čapljina, sredinom 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Bračni par:

 

1. Kuzman Nikola i

 

2. Kuzman Dušanka, ugledni lakari - stomatolozi iz Tasovčića,

 

vratio se, posle otpuštanja iz logora u Dretlju, u svoj stan u Tasovčićima.

 

Pošto su saznali da su otpušteni iz Dretelja, u stan bračnog para Kuzman su noću došli: Veger Zlatko, Veger Joza i Sakač Edin, pa su ih odveli na Modrič, brdo iznad Tasovčića, gde su ih zaklali.

 

Sahranjeni su na groblju u Čapljini.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Veger Zlatko, od oca Ilije, ro đen 1965. godine u Čapljini, Hrvat, koji je pre rata radio kao fizički radnik u Fabrici keksa u Čapljini,

 

2. Veger Joza, od oca Ilije, star oko 30 godina, pre rata je bio konobar i

 

3. Sakač Edin, od oca Mehe, rođen 1959. godine u Čapljini, musliman, koji je pre rata radio kao bravar u "Energoinvestu" - sva trojica iz Tasovčića,

 

4. Jakić Zdenko, zvani "Pipa",

 

5. Nogolica Mile iz Čapljine,

 

6. Čepo iz Dretelja.

 

DOKAZ: 223/95, 254/94-14 i 202/95

 

 

 

NAPOMENA: Dopuna prijave II-055.

 

 

 

 

 

 

 

I-268

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Humilišani kod Mostara, 19-20. juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici HVO su u ovom mestu ubili slede će Srbe:

 

1. Vukosav Duku, koji je ubijen metkom u čelo u svom vozilu marke "Opel-rekord",

 

2. Vukosav Slavka, koji je ubijen 19. juna uveče,

 

3. Bojanić Velimira,

 

4. Bojanić Milana,

 

5. Vukosav Žarka, od oca Duke, vlasnik kafića "Dugin Gaj" u Bijelom Polju - ubijen je u jednoj garaži u Humilišanima u kojoj je bilo zatvoreno šestoro Srba.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Petković Milivoje, zapovednik HVO u Mostaru,

 

2. Hadžiosmanović Ismet, predsednik SDA u Mostaru,

 

3. Vlašić Damjan, advokat, predsednik HDZ u Mostaru.

 

DOKAZ: 454/95-13.

 

 

 

 

 

I-269

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Konjic, oko 10. jula 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Grupa muslimanskih vojnika je odvela porodicu Golubović:

 

1. Golubović Đura, od oca Pere, rođenog 1953. godine, profesora geografije u Srednjoškolskom centru u Konjicu, koji je stanovao u naselju Prkan-Stari grad u Konjicu, njegovu suprugu

 

2. Golubović Vlastu, rođenog 1955. godine i njihovu decu

 

3. Golubović Petra, rođenog 1985. godine i

 

4. Golubović Pavla, rođenog 1987. godine.

 

Odvezli su ih prema selu Džajići. Đura je u toku vožnje uspeo da izbaci iz vozila svog starijeg sina Petra, koji je kasnije, sakriven, gledao kako muslimani ubijaju njegovog oca, majku i mlađeg brata.

 

Posle toga je Golubović Petar otrčao do punkta gde su se nalazili muslimani i ispričao im šta se desilo sa njegovim ocem, majkom i bratom. Ovi muslimani su ga zatim odveli do mesta ubistva i tu ubili i Petra.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Macić Miralem,

 

2. Novalić Enir,

 

3. Maksimović Mirza.

 

DOKAZ: 454/95-17 i 393/94

 

 

 

NAPOMENA: Dopuna prijave I-072.

 

 

 

I-270

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Mali Zvornik na teritoriji SRJ, 10.05.1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici Armije tzv. BiH su 10. maja oko 13.10 časova ispalili sa teritorije tzv. Bosne i Hercegovine granatu, koja je pala na Zvornik - naspram poligona za obuku vozača.

 

Tom prilikom je poginuo:

 

Radić Dragiša, od oca Sretena, rođen 1953. godine,

 

a povrede je zadobio Vidić Dimitrije, od oca Mitra, rođen 1922. godine.

 

Granata je verovatno ispaljena iz tenka, iz rejona sela Nezuh (Ravna Gora).

 

Istovremeno je ošte ćena i električna mreža u dužini od 50 m.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici Armije tzv. BiH.

 

DOKAZ: 437/95.

 

 

 

 

 

I-271

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Vučilovac, kod Brčkog, 12. decembra 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Selo Vu čilovac je bilo naseljeno srpskim stanovništvom, dok su okolna sela Kopanići i Vidovica bila naseljena mešovitim stanovništvom. Srbi koji su sredinom 1992. godine proterani iz ova dva sela, pobegli su u Vučilovac.

 

Pripadnici Hrvatske vojske su često - sve do 12. decembra 1992. godine, otvarali vatru na Vučilovac.

 

Tog dana pripadnici Hrvatske vojske su sa tri strane upali u selo Vučilovac i otpočeli sa paljenjem kuća i ubijanjem srpskog stanovništva koje su uspeli da uhvate.

 

Tom prilikom su ubijeni:

 

1. Arsenić Ignjatije, od oca Vlajka, rođen 1937. godine,

 

2. Arsenić Krsto, od oca Nika, rođen 1906. godine - od zadobijenih povreda umro u bolnici u Bijeljini nakon 3 dana,

 

3. Ignjić Goja, od oca Ante, rođena 1939. godine u Imotskom,

 

4. Kitić Pero, od oca Nikole, rođen 1953. godine,

 

5. Lukić Mićo, od oca Nikole, rođen 1946. godine,

 

6. Lukić Netka, od oca Nika, rođena 1928. godine, koja je bila slepa,

 

7. Lukić Ratko, od oca Petra, rođen 1964. godine,

 

8. Majstorović Ilija, od oca Steve, rođen 1937. godine,

 

9. Majstorović Milenko, od oca Nedeljka, rođen 22. februara 1971. godine u Vučilovcu - hrvatski vojnici su ga ubili u blizini njegove kuće, ispalivši u njega rafal iz automatskog oružja,

 

10. Majstorović Panto, od oca Stojana, rođen 12.06.1944. godine u Vučilovcu,

 

11. Margetić Marinko, od oca Petra, rođen 1942. godine u Vučilovcu - njegovo telo je prilikom razmene predato bez glave, sa jednim uhom,

 

12. Margetić Milan, od oca Lazara, rođen 1964. godine,

 

13. Mikić Slađan, od oca Staniše, rođen 1967. godine,

 

14. Mitrović Svetislav, od oca Dimitrija, rođen 1968. godine,

 

15. Mišić Joco, od oca Marka, rođen 1973. godine,

 

16. Nikolić Marko, od oca Stevana, rođen 30. novembra 1910. godine u Vučilovcu, koji je bio slep,

 

17. Nikolić Ruža, od oca Jova, rođena 1926. godine,

 

18. Ostojić Lazo, od oca Rista, rođen 1946. godine,

 

19. Ostojić Petar, rođen 1910. godine,

 

20. Petrović Božo, od oca Boža, rođen 1952. godine.

 

Ubijeno je ukupno 20 Srba, a njihovi leševi predati su srpskim vlastima 30. januara 1993. godine.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Vincentić Ivo.

 

DOKAZ: 617/95-37, 617/95-21, 617/95-23, 617/95-24, 679/95-1, 679/95-2, 679/95-3, 679/95-4, 679/95-6, 679/95-7, 679/95-11, 679/95-12, 679/95-16, 679/95-22, 679/95-28, 679/95-39 i 679/95-42.

 

 

 

I-272

 

VALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Donji Bukvik, 14. septembra 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici 108. Br čanske brigade Armije tzv. BiH su 14. septembra 1992. godine izvršili napad na sela u mesnoj zajednici Bukvik. Tom prilikom se celokupno civilno stanovništvo dalo u bekstvo u šume. Međutim, jedan broj starijih stanovnikaje uhvaćen. Među njima su bile i snaha i zaova:

 

1. Brestovački Radojka, od oca Blagoja, rođena 28.07.1933. godine u Vučilovcu, i

 

2. Brestovački Milka, od oca Nikole, rođena 15.02.1943. godine u Donjem Bukviku.

 

Pre nego što su ih ubili, muslimanski vojnici su im naredili da dozivaju svoje muževe i da im kažu da će ih, ukoliko se ne predaju, ubiti. One su po nekoliko puta morale da ih pozivaju.

 

Kako se njihovi muževi nisu pojavili, u njih su ispalili rafal iz automatskog oružja i na taj način ih usmrtili.

 

Takođe je ubijen i:

 

3. Vidović Đoka.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Ramić Mustafa, od oca Jusufa, rođen 06.02.1942. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom u Ul. Safeta Travnjakića 10, pre rata bio predsednik Skupštine opštine Brčko, pripadnik vojne komande u 108. Brčanskoj brigadi HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH,

 

2. Pljakić Ramiz, od oca Hamdije, rođen 17.05.1958. godine, u selu Ugao, Opština Sjenica, bio nastanjen u Brčkom u Ul. Štrosmajerova bb, pre rata bio vojno lice, po činu poručnik, pripadnik vojne komande u 108. brigadi HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH.

 

DOKAZ: 617/95-22 i 679/95-8

 

 

 

NAPOMENA: Dopuna prijave I-239

 

 

 

 

 

I-273

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Sarajevo, maj 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Milovanovi ć Nebojšu, koji je stanovao u Sarajevu, u Ulici Ognjena Price, ubio je iz pištolja njegov sused, musliman Sejo, zbog toga što ga je osumnjičio da pomoću svetlosne reklame, koja je bila na zgradi u kojoj je Milovanović stanovao, daje signale srpskim vojnicima na brdima oko Sarajeva.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Sejo, musliman, koji je pre rata bio muzi čar.

 

DOKAZ: 647/95

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I-274

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Šibenik, krajem 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: Posle pobede HDZ na izborima u Hrvatskoj, u Šibeniku je počeo strahovit progon Srba. Posebno je vršen pritisak na supružnike iz mešovitih brakova, pa su tako ubijene Srpkinje koje su bile u braku sa Hrvatima:

 

1. Zorcan Dušanka, čije je devojačko prezime bilo Njegić. Nju je krajem 1991. godine ubio suprug Zorcan Joso, zvani "Jule", Hrvat, pripadnik policije u Šibeniku, sa kojim je imala jedno dete. Porodica ubijene je ubeđena da ju je on namerno ubio, zato što je Srpkinja i zato što nije htela da promeni veru. Ovo ubistvo je prikazano kao nesrećan slučaj, odnosno da ju je muž slučajno ubio. Nakon toga je, umesto da odgovara za ubistvo, Joso bio unapređen za ličnog vozača komandanta policije u Šibeniku.

 

2. Bratić Milka, koja se kao devojka prezivala Todorović, Srpkinja iz Šibenika. Bila je udata za Hrvata Bratić Marka, sa kojim je imala jedno dete i koji ju je i ubio.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Zorcan Joso pripadnik policije u Šibeniku,

 

2. Bratić Marko, iz Šibenika.

 

DOKAZ: 716/94

 

 

 

 

 

I-275

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Maši ćka Šagovina, Opština Nova Gradiška, 19. i 20. decembar 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: Hrvatske oru žane snage u čijem sastavu su bile 100. Zagrebačka brigada (takozvana "Studentska"), 121. Toplička brigada iz Nove Gradiške, 108. Brodska brigada iz Slavonskog Broda, kao i još neke samostalne brigade, iznenada su, rano izjutra, napale ovo srpsko selo, koje je bilo naseljeno skoro isključivo srpskim stanovništvom, na srpski praznik Svetog Nikolu 19. decembra 1991. godine. Tog ili sledećeg dana su ubijeni:

 

1. Milinković Anka, stara 88 godina,

 

2. Tubić Milenko, star preko 60 godina i njegova supruga,

 

3. Tubić Mlađenka, stara oko 65 godina - ubio ju je Kulić Stevan,

 

4. Mandić Gospava, stara oko 45 godina - ubio ju je Kulić Stevan,

 

5. Bakić (ili Bandić) Zora, stara 42 godine - ubio ju je Kulić Stevan,

 

6. Cindrić Predrag, star oko 20 godina,

 

7. Milanković Gligorije star oko 50-60 godina - Milankovića, koji je bio u uniformi TO, prvo su, nakon što se predao, tukli a zatim streljali i njegov leš odneli u njegovu kuću udaljenu oko 150 m i zapalili,

 

8. Milosavljević Tihomir, rođen 1971. godine - streljan nakon što se predao,

 

9. Milosavljević Dragan, star oko 23 godine, brat Milosavljević Tihomira,

 

10. Delić Jelenko, star oko 24 godine,

 

11. Mandić Milorad, star oko 40 godina,

 

12. Stojčević Milan, rođen 1962. godine - ubijen nakon što se, izašavši iz podruma kuće Rajka Stojčevića, predao,

 

13. Savanović Jovo, star 65 godina - ubijen sekirom po glavi,

 

14. Ožegović Mladen, star oko 22 godine,

 

15. Mandić Dragan, star oko 16 godina,

 

16. Sirovac Željko, star oko 43 godine,

 

17. Mandić Branko, rođen 1960. godine, pripadnik Teritorijalne odbrane - streljan nakon što, se izašavši iz podruma Rajka Stojčevića, predao,

 

18. Mioković Milorad, rođen 1957. godine - streljao ga je Zdravko Paritan nakon što se, izašavši iz podruma Rajka Stojčevića, predao,

 

19. Mandić Zorka, stara oko 55 godina,

 

20.Bošnjak Milorad - streljan nakon što se predao,

 

21. Borbelj Antun - streljan nakon što se predao,

 

22. Stojčević Milan - streljan nakon što se predao,

 

23. Miletić Branko - streljan nakon što se predao,

 

24. Borbelj Savka, stara oko 50 godina - ubili su je u podrumu u koji su ubacili bombu,

 

25. Ćirković Jovan - streljan nakon što se predao,

 

26. Durutović Dragoljub - streljan nakon što se predao,

 

27. Reljin Ljubomir - streljan nakon nakon što se predao,

 

28. Tubić Milenka, stara oko 55 godina - ubio ju je Kulić Stevan,

 

29. Marinković Velimir - nestao prilikom napada na ovo selo, pretpostavlja se da je ubijen.

 

Hrvatski vojnici su pokupili leševe ubijenih Srba, potovarili ih na zaprežna kola i odvezli ih u pravcu groblja, gde su oko 60 ubijenih Srba zakopali u masovnu grobnicu.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Bolić Ante, iz Nove Gradiške, koji je komandovao jednom od jedinica koje su napale selo, sada predsednik Opštine Nova Gradiška,

 

2. Topčić Rudolf iz Rešetara,

 

3. Butina Zvonko, koji je rođen u jedinoj hrvatskoj kući u Mašićkoj Šagovini, sada živi u Zagrebu,

 

4. Kulić Stevan, iz Cerničke Šagovine,

 

5. Kumić Dražen, iz Cerničke Šagovine,

 

6. Pecio Pera, iz Cerničke Šagovine,

 

7. Matošević, sin Branka i Anke, iz Cerničke Šagovine,

 

8. Paritan Zdravko, iz Cerničke Šagovine,

 

9. Klepić Ivan iz Nove Gradiške,

 

10. Bakonić Andra, živeo u Maloj kod Nove Gradiške,

 

11. Grgić Darko iz Cerničke Šagovine,

 

12. Škrobić, najmlađi sin Ante Škrobića iz Cerničke Šagovine.

 

DOKAZ: 628/95-9, 628/95-12, 618/95-3 i 40/94.

 

 

 

 

 

NAPOMENA: Dopuna prijave II-021.

 

 

 

I-276

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Selo Gre đani, Opština Okučani, kraj jula-početak avgusta 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: Hrvatske oru žane snage su izvršile napad na ovo selo u kome su živeli isključivo Srbi. Tom prilikom su ubili sledeće Srbe:

 

1. Zjalić Sima,

 

2. Gljivica Rajko,

 

3. Gljivica Jovan,

 

4. Ćeser Milan i

 

5. Kužeta Ilija.

 

Sledeća lica su nestala i pretpostavlja se da su takođe ubijena:

 

e>

6. Gaćeša Radojka,

 

7. Gaćeša Milka i

 

8. Miladinović Ostoja.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici hrvatskih oru žanih snaga.

 

DOKAZ: 618/95-4

 

 

 

I-277

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Selo Kološi ći, Opština Visoko, 20. juna 1992. godine, oko 14.30 časova.

 

KRATAK OPIS: Oko 20 muslimanskih vojnika, koji su nosili maskirne uniforme i čija su lica bila namazana maskirnim bojama, ušlo je u dvorište Vuković Uroša, gde su bili okupljeni članovi porodice Vuković, jedne od najuglednijih i najbogatijih u tom kraju. Pošto su ih poubijali iz vatrenog oružja, njihove leševe su natovarili na kamion i odvezli ih u Visoko. Tamo su posle pet dana zakopani na srpskom groblju u Visokom, ali nikom iz porodice nije bilo dozvoljeno da prisustvuje tom činu.

 

Ubijeni su sledeći članovi porodice Vuković:

 

1. Vuković Boško, rođen 1927. godine i njegova supruga,

 

2. Vuković Draginja, rođena 1924. godine i njihov sin,

 

3. Vuković Rajko, rođen 1948. godine i njihov unuk,

 

4. Vuković Miodrag, od oca Rajka, rođen 1970. godine,

 

kao i njihovi rođaci:

 

5. Vuković Zdravko, rođen 1946. godine i

 

6. Vuković Jelenko, rođen 1962. godine.

 

Svedok 806/95-34, član porodice Vuković, navodi:

 

"... Kada su 20. juna muslimani izvršili napad, bili smo svi uznemireni, ali smo računali da ćemo biti zaštićeni od komšija muslimana, a pre svega od veoma uticajne porodice Mušinbegović, čije su kuće bile udaljene od naših oko 50 m.

 

U vreme napada, Hasib i Jusuf Mušinbegović nisu bili u selu. U našoj kući je, prethodne noći, između 19. i 20. juna, prenoćila supruga Hasibova - Hisveta, zajedno sa svojom majkom Ćumrom i svoja tri sina. U našoj kući su ostali sve dok nije prestala pucnjava, negde do oko 14.00 časova. Posle toga su otišli svojoj kući na ručak, rekavši da će se ponovo vratiti.

 

I pre toga, a naročito od početka rata, dešavalo se da žene iz porodice Mušinbegović zajedno sa decom noćivaju u našoj kući - i to u novoj kući koja je bila opremljena, a u kojoj smo mi iz porodice Vuković povremeno spavali. Iz tih razloga nama nije bilo ništa neobično što su oni te noći došli da noće kod nas, jer su naši međusobni odnosi bili veoma bliski.

 

Po njihovom odlasku, moj otac je rekao da napojimo stoku, pa da ručamo, a zatim da idemo svi skupa u centar sela da vidimo šta ćemo dalje da radimo.

 

Supruga mi je u jednom trenutku rekla da dolazi oko 20 naoružanih muslimanskih vojnika, na čelu sa sinom našeg komšije Mustafe Mušinbegovića zvanog "Dičo". Zajedno s njim je išao i Izet Mušinbegović, koji je takođe bio naš komšija.

 

Mi smo se tada nalazili u podrumu iz koga nismo mogli videti šta se dešava, jer smo se spremali na ručak. Nakon kraćeg vremena se čuo glas moje majke koja je kukala, a nakon toga plač Miodraga, koji je zvao Milojka i Zdravka da dođu u dvorište. Odmah posle toga čuo sam brojne rafale iz automatskog oružja. Posle toga je nastala tišina.

 

Kada sam izašao u dvorište, video sam da moj otac, majka, brat, sinovac i rođaci leže pobijeni...".

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Mušinbegović Jusuf, pre rata major JNA, komandant Teritorijalne odbrane u Kaknju, koji je komandovao napadom na selo Kalotiće i njegov brat,

 

2. Mušinbegović Hasib, pre rata potpukovnik JNA, član Kriznog štaba Donje Moštre,

 

3. "Dičo" Mušinbegović, od oca Mustafe,

 

4. Mušinbegović Izet,

 

5. Omerbegović Adem,

 

6. Tarik, iz Kaknja,

 

7. Ramić Misret, zvani "Minđuša" iz Seoča, kod Visokog.

 

DOKAZ: 661/95-1, 661/95-2, 799/95-1, 799/95-2 i 806/95-34.

 

 

 

PRILOG: Umrlica.

 

 

 

 

 

I-278

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Blažuj kod Sarajeva, 28. avgusta 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Na jedan od najve ćih pravoslavnih praznika, Veliku Gospojinu, 28. avgusta 1995. godine u crkvi Svetog Save u Blažuju, bilo je zakazano venčanje Srbina Vlastimira Glavaša.

 

Sa mladencima je oko 12.00 časova došlo oko 50 svatova. Nakon završenog obreda venčanja u crkvi, koji je trajao oko pola časa, svatovi su izašli iz crkve. Kada su svatovi počeli da se nameštaju za fotografisanje ispred crkve, pripadnici tzv. Armije BiH su sa Igmana otpočeli minobacački napad. Vatru su otvarali sa položaja udaljenog oko 400 metara od crkve, odakle je postojala odlična preglednost prostora ispred crkve.

 

Granate su počele da padaju ispred crkve, gde se u to vreme okupilo oko 150 građana, kakav je običaj kada se obavlja venčanje. Ovom prilikom se skupilo čak i više ljudi, jer je toga dana bio i praznik.

 

Tada je jedno lice poginulo, dok su 52 lica ranjena. Među njima je bilo i devetoro dece i 19 žena.

 

Ranjen je i sveštenik Đorđe Ilić, koji se nalazio u crkvi, koja je tom prilikom oštećena.

 

Na 70 metara od crkve nalazi se porodilište, pored koga su takođe pale granate.

 

Ranjenima je ukazana pomoć u bolnici Živinice.

 

Istovremeno je oštećeno i 15 vozila, koja su se nalazila na parkingu ispred crkve.

 

Život je izgubila:

 

1. Vitomir Jadranka, rođena 1961. ili 1965. godine.

 

Teže ili lakše su ranjeni:

 

1. Andrić Sretko, rođen 1947. godine,

 

2. Bendžo Savka, rođena 1942. godine,

 

3. Berić Stevo, rođen 1969. godine,

 

4. Bjeloš Rade, rođen 1953. godine,

 

5. Borovina Tomislav, rođen 1935. godine,

 

6. Vejin Slobodan,

 

7. Vujičić Ljubica, rođena 1928. godine,

 

8. Glavaš Blagomir, rođen 1959. godine,

 

9. Glavaš Borislav, rođen 1969. godine,

 

10. Glavaš Vladimir, rođen 1981. godine,

 

11. Glavaš Ilija, rođen 1937. godine,

 

12. Glavaš Jovo, rođen 1988. godine,

 

13. Glavaš Nina, stara 18 meseci,

 

14. Glavaš Tihomir, rođen 1955. godine,

 

15. Despotović Pavle, rođen 1929. godine,

 

16. Drašković Ilija, rođen 1954. godine,

 

17. Đokić Tankosava, rođena 1939. godine,

 

18. Zečević Sofija, rođena 1949. godine,

 

19. Ilić Đorđe, rođen 1947. godine, sveštenik,

 

20. Ješić Nikola, rođen 1937. godine,

 

21. Kapetina Goran, rođen 1963. godine,

 

22. Kapetina Milka, rođena 1953. godine,

 

23. Kapetina Saša, rođen 1979. godine,

 

24. Karabatak Brana, rođena 1959. godine,

 

25. Kuvač Jelena,

 

26. Kuvač Miloš, rođen 1987. godine,

 

27. Kujača Jelisavka, rođena 1908. godine,

 

28. Kuljanin Milijana, rođena 1966. godine,

 

29. Kuljanin Siniša, rođen 1967. godine,

 

30. Lozić Slađana, rođena 1973. godine,

 

31. Lubura Mladenka, rođena 1966. godine,

 

32. Luketa Dobrivoje,

 

33. Marković Milovan,

 

34. Mijović Vojka, rođena 1947. godine,

 

35. Milidrag Vlado, rođen 1967. godine,

 

36. Milutinović Gospava, rođena 1926. godine,

 

37. Motika Tihomir, rođen 1979. godine,

 

38. Novaković Sanja, rođena 1988. godine,

 

39. Okuka Branisalav, rođen 1967. godine,

 

40. Ostojić Jakov, rođen 1930. godine,

 

41. Pejić Marko, rođen 1940. godine,

 

42. Perišić Nenad, rođen 1965. godine,

 

43. Prole Dušanka, rođena 1946. godine,

 

44. Pušara Vlastimir, 1953. godine,

 

45. Tešić Duško, rođen 1967. godine,

 

46. Todorović Milojka, rođena 1971. godine,

 

47. Tomić Dragana, rođena 1978. godine,

 

48. Topić Aleksandra, rođena 1980. godine,

 

49. Šaraba Predrag, rođen 1985. godine,

 

50. Šaraba Tatjana, rođena 1970. godine,

 

51. Šehovac Zoran, rođen 1973. godine,

 

52. Šinić Milorad, rođen 1936. godine.

 

Kada je istražni sudija Osnovnog suda u Ilidži izašao na lice mesta, oko 17.00 časova, zajedno sa predstavnikom UNPROFOR-a, kapetanom Kristijanom Gogenom, ponovo je došlo do granatiranja sa istog muslimanskog položaja na Igmanu, pa je uviđajna ekipa bila prinuđena da prekine svoj rad.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pripadnici tzv. Armije BiH stacionirani na Igmanu.

 

DOKAZ: Spis Komiteta 686/95 u kome se nalazi zapisnik o uvi đaju, zapisnik o saslušanju 5 svedoka, kao i izveštaj o povređenima.

 

 

 

 

 

I-279

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Žirovac kod Dvora na Uni, 7. avgusta 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok 680/95-18 navodi:

 

"... Kretao sam se u koloni izbeglica iz Vojni ća, na traktoru sa članovima svoje porodice, kada su na kolonu, oko 10.00 časova, ispred Žirovca, pripadnici Hrvatske vojske otvorili vatru iz pešadijskog oružja i minobacača. Tom prilikom su ubijeni:

 

 

 

Karbuk Rade iz sela Dunjaka, star 64 godine,

 

Novaković Dragić, star oko 70 godina i njegova supruga,

 

Novaković Nevenka, stara oko 70 godina i njihov sin,

 

Novaković Nikola iz Petrove poljane i njegova supruga,

 

Novaković Nedeljka, koja je bila pred porođajem, - svi su se nalazili u prikolici svog traktora...".

 

 

 

Svedokinja 715/95-1, stara 71 godinu, svedo či:

 

"... Živela sam u selu, u okolini Vrgin Mosta, do početka avgusta 1995. godine, kada se proneo glas da je došla Hrvatska vojska, koja sve pred sobom kolje i ubija.

 

Zbog toga sam sa svojom snahom i unučetom napustila kuću i na traktoru svoga suseda krenula u pravcu Gline.

 

Kada smo prošli Glinu, ispred sela Žirovac, sačekali su nas hrvatski vojnici koji su otpočeli sa ubijanjem Srba u izbegličkoj koloni. Palili su traktore u kojima su se Srbi kretali, klali ih i ubijali na licu mesta. Ja sam sa snahom i unučetom uspela da pobegnem u kukuruz. Sve one koji nisu uspeli da pobegnu, poubijali su.

 

Tada smo se vratili u Glinu. Kada je kolona sledećeg dana ponovo krenula iz Gline, opet su nas napali hrvatski vojnici, koji su počeli da ubijaju narod u koloni. Ja sam videla da je tom prilikom ubijen veliki broj Srba. Tako je poginuo veliki broj ljudi, žena, staraca i dece.

 

Videla sam kada su hrvatski vojnici pucali u mog suseda Simu Mraovića iz Golinja, koji je pao pod traktor. Pošto sam ovo videla bežeći ispred hrvatskih vojnika, ne znam šta je kasnije bilo sa njim...".

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici Hrvatske vojske.

 

DOKAZ: 680/95-18 i 715/95-1.

 

 

 

 

 

 

 

I-280

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Selo Ilid ža, Opština Sanski Most, 16-20. septembar 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici muslimanske vojske su 16. septembra 1995. godine, u popodnevnim časovima, napali i osvojili selo Ilidža, koje su držali pod svojom okupacijom 4-5 dana, kada je selo uspela da oslobodi Vojska Republike Srpske.

 

U selu su ostali stari civili. Po oslobođenju sela, pronađena su sledeća ubijena lica:

 

1. Todorović Vid, od oca Stojana, rođen 1929. godine u Ilidži. Njegov leš je pronađen na oko 100 m od kuće. U predelu temena glave, pronađen je zabijen klin dužine 15 cm, a u predelu grudi imao je dve ubodne rane. Na lešu je nedostajao penis sa testisima, koji su bili odsečeni.

 

2. Bajić Rajko, konobar. Njegov leš je pronađen na livadi blizu kuće. Imao je prostrelne rane u predelu glave i ubodine u predelu grudi, najverovatnije od noža. I njemu je bio odsečen penis sa testisima i stavljen na grudi.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici muslimanske vojske.

 

DOKAZ: 818/95-19 i 818/95-20

 

 

 

 

 

I-281

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Okolina Sanskog Mosta, 10. oktobra 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok 818/95-17 navodi:

 

 

 

"... Ja sam živela u Sanskom Mostu, gde sam i rođena.

 

Moj brat Todor Marjanović je 10. oktobra 1995. godine u popodnevnim časovima počeo da priprema traktor i prikolicu kako bi, zbog naleta muslimanske vojske, napustili grad. Na traktor je stavio našeg oca Mirka, koji je do sada imao tri moždana udara i staru majku koja je bila teško bolesna i kojoj je bio amputiran deo noge zbog šećerne bolesti.

 

Muslimanske jedinice koje su se približavale centru Sanskog Mosta, otvarale su strahovitu vatru po koloni izbeglica koja je napuštala grad.

 

Kolona izbeglica je bila veoma duga i sporo se kretala zbog zakrčenosti puta. Kada smo se mi na traktoru udaljili od centra Sanskog Mosta i stigli do mesta Poljak, u blizini škole "Vuk Karadžić", na kolonu su počele da padaju granate koje je ispaljivala muslimanska vojska. Jedna od tih granata je pala ispred traktora i ranila mog brata Todora Marjanovića, rođenog 1952. godine, od oca Mirka. Tada je smrtno pogođen i njegov sin

 

1. Marjanović Igor, rođen 1981. godine u Sanskom Mostu.

 

Tom prilikom je celom dužinom kolone, ispred nas i iza nas, palo više granata. Na svim tim mestima su ostali mrtvi civili, koji su bežali. Videla sam da je u putničkom automobilu, koji se kretao u neposrednoj blizini prikolice na kojoj sam bila ja, poginuo

 

2. sin Poparić Miće, star 17 godina.

 

Njegovo telo je ostalo na putu. Iz porodice Klekić, poginula je

 

3. supruga Klekić Žareta, stara oko 60 godina,

 

a njene kćerke su ranjene.

 

Ne mogu da se izjasnim koliko je bilo mrtvih, ali znam da su granate padale veoma često na kolonu u dužini od oko jednog kilometra...".

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici muslimanske vojske.

 

DOKAZ: 818/95-17

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I-282

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Paulin Dvor kod Osijeka, 11. decembra 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: U selu Paulin Dvor je pre rata bilo 65 doma ćinstava u kojima su u svim, osim u dva hrvatska domaćinstva, živele porodice srpske nacionalnosti.

 

Hrvatske oružane snage su 11. decembra 1991. godine upale u Paulin Dvor i ubile sledeće zatečene civile:

 

1. Vujnović (ili Vujinović) Darinku, rođenu 1934. godine,

 

2. Gavrić Jovu, rođenog 1936. godine,

 

3. Grubišić Boju, rođenu 1916. godine,

 

4. Jelić Anđu, rođenu 1953. godine,

 

5. Jelić Boška, rođenog 1942. godine,

 

6. Katić Bosiljku, rođenu 1939. godine,

 

7. Katić Dragu, rođenu 1919. godine,

 

8. Katić Mileta, rođenog 1933. godine,

 

9. Katić Mitra, rođenog 1909. godine,

 

10. Katić Petra, rođenog 1937. godine,

 

11. Labus Milana, rođenog 1940. godine,

 

12. Lapčević Milku, rođenu 1916. godine,

 

13. Medić Vukašina, rođenog 1929. godine,

 

14. Milović (ili Milojević) Milicu, rođenu 1933. godine,

 

15. Milovi ć (ili Milojević) Spasoja, rođenog 1933. godine,

 

16. Rodi ć Milenu, rođenu 1925. godine,

 

17. Sud žuković Božu, rođenog 1913. godine i njegovu suprugu,

 

18. Sud žuković Maricu (ili Mariju), rođenu 1914. godine.

 

Pored ovih 18 Srba ubijen je i

 

19. Kećkeš Karlo, Mađar, star oko 55 godina, rodom iz nekog mesta u Baranji, koji se zatekao u ovom selu.

 

Ovo ubistvo je izvršeno u kući Bukvić Andrije, koja je potom minirana i uništena.

 

Leševi ubijenih su iste noći potovareni u kamion i odvezeni u nepoznatom pravcu. Jedino je pronađen leš Darinke Vujnović, čije je telo bilo isečeno na komade. Ona je sahranjena u selu Trpinju.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

 

 

1. Ivanković Nikola, zvani "Danguba", od oca Ivana i majke Ljubice - devojačko prezime Pehar, rođen 25.05.1959. godine u Osijeku, bio nastanjen na adresi: Vladislavci, Novo naselje 10,

 

2. Brat Ivanković Nikole, iz Vladislavaca,

 

3. Kečkeš Pavo, rođen 1957. godine, iz Vladislavaca,

 

4. Pereković (ili Perić) Ivo, star oko 35 godina, iz Vladislavaca,

 

5. Radić Josip, star oko 35 godina, iz Hrastina,

 

6. Radić Branko, star oko 53 godine, iz Hrastina

 

 

 

DOKAZ: 619/95-4 i 229/95.

 

 

 

 

 

NAPOMENA: Dopuna prijave I-019.

 

 

 

I-283

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Osijek, krajem decembra 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici ZNG su 24. decembra 1991. godine, oko 24.00 časa, došli u stan

 

Stanar Milenka (rođenog 1948. godine), koji se nalazio u Neretvanskoj ulici br. 2 u Osijeku,

 

uhapsili ga i odveli iz stana.

 

Njegov leš je pronađen u prvoj polovini januara 1992. godine, na mestu zvanom Bair, pored železničke pruge. Leš je bio izmasakriran, a ruke vezane na leđima.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Kutleša Ante i

 

2. Buljan Milan, pripadnici ZNG iz Osijeka.

 

DOKAZ: 619/95-4

 

 

 

NAPOMENA: Dopuna prijave I-21.

 

 

 

 

 

I-284

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Zimča kod Visokog, 18. avgusta 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Stanovnici srpske nacionalnosti sela Zim če su pobegli pred muslimanskom ofanzivom. Jedan od malobrojnih koji su ostali, bio je Srbin

 

Ćulum Blagoje,

 

kome su trojica pripadnika muslimanskih snaga, Provalić, Ramić i Isaković, zatekavši ga samog u kući, prvo gurala košulju u usta, a zatim počela da bodu nožem po telu. Nakon toga su ga zaklali i njegovo telo odneli 500 m od kuće i bacili u reku Zimašnicu pored mlina. Kasnije je njegov leš pronađen i sahranjen na groblju u Golom Brdu.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Provalić Amir, od oca Seje iz Topuzovog Polja, Opština Visoko,

 

2. Ramić Niset, iz sela G. Seoča, Opština Visoko,

 

3. Isaković, iz sela Vratnice, Opština Visoko, svi pripadnici Teritorijalne odbrane u Visokom.

 

DOKAZ: 293/95-3 i 293/95-4

 

 

 

 

 

I-285

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Selo Šeti ći, Opština Zvornik, 8. oktobra 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Muslimanske oru žane snage pod komandom Hajrudina Hasanovića iz Šetića su, napavši ovo srpsko selo, u njemu zatekle samo nesposobne i nepokretne starije stanovnike, koje su odmah ubili. Ubijena su sledeća lica:

 

1. Pantić Mihajlo, rođen 1902. godine - ubijen sa tri metka, od kojih je jedan ispaljen iz neposredne blizine u glavu raznevši mu je,

 

2. Pantić Cvija, rođena 1907. godine - ubijena iz vatrenog oružja,

 

3. Pantić Desa, stara 65 godina - ubijena iz vatrenog oružja,

 

4. Pantić Sava, stara 72 godine - ubijena iz vatrenog oružja, a imala je i rane, nanete verovatno bajonetom, u predelu vrata i desne butine,

 

5. Pantić Ljubica, kći Cvije, rođena 1946. godine - ubijena iz vatrenog oružja,

 

6. Prelovac Cvija, iz Majevice, stara preko 60 godina - na njenom telu su nađeni tragovi paljenja vatrom,

 

7. Lukić Bosa, stara 65 godina - ubijena iz vatrenog oružja.

 

Leševi ovih lica su kasnije pronađeni i sahranjeni na groblju u Karkaju u Opštini Zvornik.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Hasanović Hajrudin, iz Šetića, komandant muslimanske jedinice,

 

2. Sinanović Ahmet, od oca Arifa, iz Šetića.

 

DOKAZ: 293/95-5, 293/95-6 i 49/95-8

 

 

 

 

 

 

 

I-286

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Vrnojevi ći, Opština Živinice, 1992-1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici muslimanskih oru žanih snaga su pod komandom Kamberovića povremeno upadali u ovo čisto srpsko selo. U takvim prilikama bi prvo prebijali sve Srbe koje bi zatekli u selu, a zatim bi prešli na ubijanja.

 

U kući Boškovića su u junu 1992. godine ubili:

 

1. Bošković Tomislava i

 

2. Ristić Dašu iz zaseoka Turnice.

 

Prethodno su obojica mučena. Boškoviću, koji je zaklan, prethodno je bilo izvađeno oko. To je učinjeno 21. ili 22. juna 1992. godine.

 

Pred kućom Zdravke Stevanović su u februaru 1993. godine streljani:

 

3. Jovanović Čeda,

 

4. Stevanović Lepojka i sin

 

5. Stevanović Zdravko.

 

Zbog toga je srpsko stanovništvo napustilo svoje selo i preko Konjuha pobeglo na teritoriju Republike Srpske. Muslimani su nakon toga opljačkali i spalili selo.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Kamberović Vahid, iz Šerića, komandant muslimanske jedinice,

 

2. Tulumović Refik, komandant jedinice Vojne policije,

 

3. Hadžić Nusret iz Dubrova, Opština Živinice,

 

4. Butković Azem iz Bašikovaca, Opština Živinice,

 

5. Bračaninović Nithad, od oca Sulje, iz Živinice.

 

DOKAZ: 293/95-11, 293/95-12 i 293/95-17

 

 

 

 

 

I-287

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Tuzla, 06.10.1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok, koji je star 73 godine, živeo je u zajednici sa suprugom

 

Jović Julijanom, od oca Đure, rođenom 1929. godine,

 

u zajedničkoj kući u Ulici Ludviga Pešića, u koju je 6. oktobra 1993. godine morao da primi na smeštaj u svoj stan pripadnike muslimanske vojske Mulasalihović Nerima i Mujkanović Hajrudina.

 

Oni su 9. oktobra 1993. godine, oko ponoći, upali u sobu Jovića koji su spavali, pa su njegovoj supruzi Julijani naneli telesne povrede od kojih je ona, ne dolazeći svesti, umrla u tuzlanskoj bolnici 22. oktobra 1993. godine.

 

Svedoka su tom prilikom takođe pretukli, nanevši mu teške telesne povrede, a zatim su opljačkali vredne stvari iz kuće.

 

Kada se osvestio, svedok je našao svoju suprugu bez svesti u kupatilu na podu sa zavrnutom pidžamom. Imala je rasekotinu između nogu i odsečenu dojku, što je ukazivalo na seksualne zloupotrebe. Pored toga, bili su joj odsečeni i delovi oba uva na kojima je imala minđuše.

 

Protiv izvršilaca je pokrenut krivični postupak pred Okružnim vojnim sudom u Tuzli u predmetu Ki. 774/93. Kada ga je saslušao, istražni sudija je insistirao da svedok d FACE="Courier New">âizjavu da nije zainteresovan za krivično gonjenje izvršilaca ubistva svoje supruge, kako bi mu bilo omogućeno da napusti Tuzlu, na šta je on bio primoran da pristane.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Mulasalihović Nerim iz Bijeljine i

 

2. Mujkanović Hajrudin iz Janje.

 

DOKAZ: 293/95-26

 

 

 

 

 

 

 

I-288

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Vitnica, zaseok Od žačina, Opština Zvornik, 20. juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici muslimanskih oru žanih formacija su ovo selo prvi put napali 9. juna 1992. godine. Tada su zapalili dve kuće. Prilikom drugog napada, koji su izvršili 20. juna 1992. godine u ranim jutarnjim satima, ubili su u blizini njihovih kuća:

 

1. Tanacković Vasu, iz sela Vitinice,

 

2. Kostić Kostu, iz sela Vitinice, i

 

3. Kostić Cvijetka, iz sela Vitinice.

 

Iz zasede su ubili i putnike koji su vozilom pokušali da pobegnu iz sela:

 

4. Tanacković Smilju, rođenu 1944. godine,

 

5. Tanacković Joviku, rođenog 1955. godine, i

 

6-7. dvojicu muškarca iz sela Pilice, od kojih je jedan bio prethodno ranjen.

 

Muslimanski vojnici su prilikom ovog napada opljačkali i spalili selo.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Muminović Šemso, iz Kovačevića.

 

DOKAZ: 293/95-27

 

 

 

I-289

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Mutnica, kod Zenice, 5. juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Prilikom napada pripadnika muslimanske Teritorijalne odbrane, koji je 5. juna izvršen na srpska sela u okolini Zenice, u selu Mutnica su ubijeni:

 

1. Lakić Slavko i

 

2. Karača Bogdan.

 

Nakon toga su im obojici zapalili štale.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Šišić Sirađ, koji je komandovao muslimanskim oružanim snagama,

 

2. Bončina Branko, komandant Teritorijalne odbrane Zenice.

 

DOKAZ: 293/95-28

 

 

 

 

 

I-290

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Vranojevi ći, Opština Živinice, 23. februara 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Na pravoslavni praznik Zadušnice, koji je posve ćen mrtvima, pripadnici muslimanskih oružanih snaga su u ovom selu ubili iz vatrenog oružja sledeća lica:

 

1. Stevanović Ljeposavu, rođenu 1933. godine i njenog sina,

 

2. Stevanović Zdravka, rođenog 1959. godine i

 

3. Jovanović Čedu, starog 43 godine.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Hodžić Fejzo, komandant muslimanske oružane jedinice iz sela Beširovića i pripadnici njegove jedinice.

 

DOKAZ: 293/95-32

 

 

 

 

 

I-291

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Selo Bukvica, Opština Gora žde, 25. maja 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U ovom selu, koje je udaljeno 25 km od Gora žda, a koje je pripadalo mesnoj zajednici Ilovača, bilo je 9 srpskih kuća.

 

Muslimani iz susednih sela su početkom maja 1992. godine počeli da prave barikade, što je izazvalo uznemirenost Srba. Zbog toga su svi mlađi stanovnici sela pobegli, a u selu su ostali samo stariji stanovnici.

 

Saslušani svedok je, verujući svojim susedima muslimanima koji su im govorili da nemaju čega da se boje, ostao sa svojom suprugom u selu.

 

Naoružani muslimani iz susednih sela su 25. maja oko 16.00 časova upali u ovo selo i tom prilikom ubili sve one koje su zatekli u selu. Tako su ubijeni:

 

1. Vukašinovi ć Grozda, od oca Vujadina, rođena 1937. godine,

 

2. Vukašinović Božana, od oca Đorđa, rođena 1926. godine,

 

3. Vukašinović Vukašin, od oca Pera, star oko 87 godina,

 

4. Vukašinović Veljko, od oca Dimitrija, star oko 73 godine, i njegova supruga:

 

5. Vukašinović Danica, od oca Boža, stara oko 64 godine,

 

6. Vukašinović Miloš, od oca Neđa, star oko 66 godina, i njegova supruga:

 

7. Vukašinović Jovanka, stara oko 62 godine i

 

8. Vukašinović Milorad, od oca Todora, star oko 74 godine.

 

 

 

Svedok je tada uspeo da pobegne iz sela, koje su nakon toga muslimanski vojnici opljačkali i spalili.

 

Od tada u ovom selu nema srpskog stanovništva.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Sin Agamović Sulejmana iz sela Krabariša, kod Goražda,

 

2. Odžić Murat, iz sela Trešnjice kod Goražda,

 

 

 

DOKAZ: 622/95

 

 

 

NAPOMENA: Dopuna prijave I-199.

 

 

 

 

 

 

 

I-292

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Višegrad, sredina aprila 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U Višegradu su muslimani u prole će 1992. godine počeli da proganjaju Srbe, koji su bili manjinsko stanovništvo.

 

Tako je Huso Kuspahić ubio:

 

Inđić Miću od oca Radovana, koji je radio kao sekretar Osnovne škole "Vuk Karadžić".

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Kuspahić Huso, koji je pre rata bio aktivni milicionar u Višegradu.

 

 

 

DOKAZ: 678/95-19.

 

 

 

I-293

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Na putu Štoborani-Go đenje, Opština Han Pijesak, oktobra 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici tzv. Armije BiH, odnosno pripadnici njene vojne jedinice iz Žepe su sačekali u zasedi vozilo markeTAM-110, koje se kretalo putem Štoborani - Gođenje i tom prilikom ubili:

 

1. Mitrović Radenka i

 

2. Rubež Simu,

 

koji su se nalazili u ovom kamionu. Kamion su nakon toga opljačkali i zapalili.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Nuhanović Jusuf, od oca Sabrije, rođen 1942. godine u Brložniku, Opština Han Pijesak,

 

2. Nuhanović Smail, od oca Sarije, rođen 1963. godine u Priložniku,

 

3. Glušić Bekto, od oca Mehmeda, rođen 1957. godine u Plani, Opština Han Pijesak,

 

4. Gušić Tufo, od oca Ibrahima, rođen 1954. godine u Olovu,

 

5. Mehmedović Alija, od oca Mustafe, rođen 1968. godine u Urtićima, Opština Rogatica,

 

6. Čardaković Ramiz, od oca Rasima, rođen 1956. godine u Štoboranima,

 

7. Džebo Dževad, od oca Rahmana, rođen 1970. godine u Štoboranima, Opština Han Pijesak.

 

DOKAZ: 690/95

 

 

 

 

 

I-294

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Zaseok Dubice, selo Mislovo, Opština Rogatica, 29. jul 1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Veljovi ć Stojan i njegov sin Veljović Milan su se 29. jula 1994. godine oko 08.30 časova nalazili na svojoj livadi zvanoj "Hadžin do", gde su kosili travu. Tada su se pojavili pripadnici terorističke diverzantske grupe muslimanske vojske iz Žepe, koji su na njih otvorili vatru iz pešadijskog oružja i tom prilikom su:

 

Veljović Stojana

 

pogodili u predelu glave nanevši mu povrede od kojih je na licu mesta umro, dok je njegov sin uspeo da se spasi bežanjem.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Šakić Kisadet, od oca Murata, rođen 1971. godine u Gođanima, Opština Han Pijesak,

 

2. Hodžić Hasan, od oca Hameda, rođen 1957. godine u Podžeplju, Opština Han Pijesak,

 

3. Džebo Dževad, od oca Rahmana, rođen 1970. godine u Štoboranima, Opština Han Pijesak,

 

4. Sejtiš Huso, rođen 1952. godine u Štoboranima, Opština Han Pijesak,

 

5. Čardaković Ramiz, od oca Rasima, rođen 1956. godine u selu Štoborani, Opština Han Pijesak,

 

6. Čardaković Safet, od oca Abida, rođen 1964. godine u Štoboranima, Opština Han Pijesak.

 

DOKAZ: 137/95-9 i 691/95.

 

 

 

 

 

I-295

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Brestova ča, Opština Han Pijesak, jula 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici diverzantsko-teroristi čke grupe tzv. Armije BiH iz Žepe su naišli na civila:

 

Simić Borislava

 

koga su iz neposredne blizine usmrtili iz pešadijskog oružja, na udaljenosti od oko kilometar i po od njegove kuće na jednom proplanku.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Šakić Kisadet, od oca Murata, rođen 1971. godine u Gođanima, Opština Han Pijesak,

 

2. Hodžić Hasan, od oca Hameda, rođen 1957. godine u Podžeplju, Opština Han Pijesak,

 

3. Džebo Dževad, od oca Rahmana, rođen 1970. godine u Štoboranima, Opština Han Pijesak,

 

4. Sejtiš Huso, rođen 1952. godine u Štoboranima, Opština Han Pijesak,

 

5. Čardaković Ramiz, od oca Rasima, rođen 1956. godine u selu Štoborani, Opština Han Pijesak,

 

6. Čardaković Safet, od oca Abida, rođen 1964. godine u Štoboranima, Opština Han Pijesak.

 

DOKAZ: 691/95

 

 

 

I-296

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Jelovica, Opština Han Pijesak, avgusta 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici diverzantsko-teroristi čke grupe u sastavu Žepskog odreda "4. juni" tzv. Armije BiH iz Žepe su u avgustu mesecu 1992. godine izvršili napad na selo Jelovice u Opštini Han Pijesak.

 

Tom prilikom su ubili sledeće civile srpske nacionalnosti:

 

1. Zgonjanin Mlađena, dok je

 

2. Kosorić Boban, koji je bio teško ranjen, posle nekoliko dana umro od zadobijenih povreda.

 

Po zauzimanju sela, selo su opljačkali, a potom su većinu kuća i drugih dobara zapalili.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Muratović Dževad, zvani "Ćiro", od oca Sarije, rođen 02.01.1963. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,

 

2. Muratović Hamed, od oca Hasiba, rođen 14.11.1931. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,

 

3. Omerspahić Agonja, od oca Age, rođen 24.05.1954. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,

 

4. Lilić Selim, zvani "Skuco", od oca Hamida, rođen 28.01.1954. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,

 

5. Lilić Nasko, od oca Nezira, rođen 16.01.1952. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,

 

6. Lilić Sejđalija, od oca Abida, rođen 03.12.1959. godine, u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,

 

7. Muratović Ismet, zvani "Ismo", od oca Muradifa, rođen 01.05.1962. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,

 

8. Šarić, od oca Murata, rođen 20.03.1971. godine, u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,

 

9. Ramiz, zvani "Zoran", od oca Rasima, rođen 1956. godine u selu Štoborani, Opština Han Pijesak,

 

10. Hasib, od oca Mehmeda, rođen 1956. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,

 

11. Sead, zvani "Tamburica", od oca Himze,

 

12. Avdić Besim, zvani "Besko", rođen 1960. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,

 

13. Lilić Hajrudin, rođen 1960. godine, u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,

 

14. Ismet, zvani "Crta", od oca Avdije,

 

15. Lilić Nedžad, rođen 1955. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,

 

16. Lilić Nijaz, od oca Abida, rođen 1962. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak.

 

 

 

DOKAZ: 692/95

 

 

 

 

 

 

 

I-297

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Selo Borovine, Opština Han Pijesak, 07. avgusta 1992.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici diverzantsko-teroristi čke grupe odreda "4. juni" tzv. Armije BiH iz Žepe pod komandom Pavlić Avda su 7. avgusta 1992. godine izvršili napad na srpsko stanovništvo u selu Borovine.

 

Tom prilikom su lišili života sledeća tri člana porodice Borovina, koje su zaklali:

 

1. Borovina Marka i njegovog sina,

 

2. Borovina Slavka, koji je bio nepokretan,

 

3. Borovina Koviljku, staricu, majku Markovu.

 

Posle toga su zapalili više kuća, štala i plastova sena, pošto su prethodno opljačkali i odneli sve vredne stvari iz napuštenih srpskih kuća, iz kojih je stanovništvo, osim članova ubijene porodice koji su ostali zbog nepokretnog Slavka, ranije uspelo da pobegne.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

 

 

1. Palić Avdo, komandant diverzantsko-terorističke grupe odreda "4. juli" tzv. Armije BiH,

 

2. Hasanović Fadil, od oca Saliha, rođen 22.07.1955. godine u mestu Krivače, Opština Han Pijesak,

 

3. Hasanović Ekrem, zvani "Kemo", od oca Mustafe, rođen 15.06.1961. godine u mestu Podžeplje, Opština Han Pijesak,

 

4. Gušić Bekto, od oca Muhameda, rođen 20.03.1957. godine u mestu Plane, Opština Han Pijesak,

 

5. Nuhanović Mustafa, od oca Rahmana, rođen 05.01.1970. godine u selu Brložnik, Opština Han Pijesak,

 

6. Džebo Dževad, zvani "Crni", od oca Rahmana, rođen 1970. godine u selu Stoborani, Opština Han Pijesak,

 

7. Kreštalica Alija, od oca Muja, rođen 1938. godine u selu Rijeke, Opština Han Pijesak,

 

8. Kreštalica Hamdija, od oca Saliha, rođen 1940. godine u selu Rijeke, Opština Han Pijesak,

 

9. Gušić Omer, zvani "Sremac", od oca Sarije, rođen 1946. godine u selu Rijeke, Opština Han Pijesak,

 

10. Gušić Meho, od oca Sarije, rođen 1949. godine u selu Rijeke, Opština Han Pijesak,

 

11. Gušić Avdija, od oca Muhameda, rođen 1953. godine u selu Plane, Opština Han Pijesak,

 

12. Hasanović Ćamil, od oca Lulfa rođen 1958. godine u selu Krivače, Opština Han Pijesak.

 

 

 

DOKAZ: 693/95

 

 

 

 

 

I-298

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Selo Rijeke, Opština Han Pijesak, maja 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici diverzantsko-teroristi čke grupe tzv. Armije BiH iz Žepe su postavili zasedu na putu u selo Rijeke, na mestu zvanom Majdan. Kada se pojavilo putničko vozilo marke "Zastava" u kome su se nalazili

 

1. Krsmanović Gojko i

 

2. Jelkčić Mirko,

 

pucali su na njih iz vatrenog oružja i usmrtili ih. Nakon toga su vozilo opljačkali i zapalili.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Hasanović Ramiz, od oca Huseina, rođen 1965. godine u selu Krivače, Opština Han Pijesak,

 

2. Hasanović Selman, zvani "Zeleni", od oca Huseina, rođen 1967. godine u selu Krivače, Opština Han Pijesak,

 

3. Ivojević Abdulah, zvani "Dulo", od oca Emina, rođen 1967. godine u selu Podžeplje, Opština Han Pijesak,

 

4. Hodžić Hasan, zvani "Pitanac", od oca Hameda, rođen 1957. godine u selu Podžeplje, Opština Han Pijesak.

 

DOKAZ: 694/95

 

 

 

 

 

I-299

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Crna Rijeka, Opština Han Pijesak, juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici diverzantsko-teroristi čke grupe tzv. Armije BiH iz Žepe su postavili zasedu na putu u selo Crna Rijeka. Kada je naišlo putničko vozilo marke "Golf" kojim je upravljao:

 

Zečević Ilija,

 

 

 

pucali su na njega i ubili ga. Zatim su oplja čkali stvari iz vozila i zapalili ga.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Hasanović Ramiz, od oca Huseina, rođen 1965. godine u selu Krivače, Opština Han Pijesak,

 

2. Hasanović Selman, zvani "Zeleni", od oca Huseina, rođen 1967. godine u selu Krivače, Opština Han Pijesak,

 

3. Ivojević Abdulah, zvani "Dulo", od oca Emina, rođen 1967. godine u selu Podžeplje, Opština Han Pijesak,

 

4. Hodžić Hasan, zvani "Pitanac", od oca Hameda, rođen 1957. godine u selu Podžeplje, Opština Han Pijesak.

 

DOKAZ: 694/95

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I-300

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Sarajevo, avgust 1992 - oktobar 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici 10. brdske brigade tzv. Armije BiH su u ovom periodu, prilikom racija, hvatali Srbe na sarajevskim ulicama i odvodili ih na Trebević na kopanje rovova. Srbi su se odatle retko vraćali.

 

Na Trebeviću se nalazila pećina Kazani u koju su muslimanski vojnici bacali tela pobijenih ili živih Srba, koje su usmrćivali i na taj način. Da bi uništili tela ubijenih Srba, koja su bacali u provaliju Kazani, muslimani su u nju ubacivali stare gume i palili ih.

 

Komandant ove jedinice je bio Mušan Topalović, koji je imao "elitnu četu". Ovoj jedinici je moglo da se pristupi samo sa "upisninom", a "upisnina" je bila odsečena srpska glava. Pripadnici ove jedinice su glave zaklanih Srba izlagali u Osnovnoj školi.

 

Pripadnici ove brigade su neke Srbe ubijali i na taj način što bi ih privezali za kamion i vukli ih sve dok ne izdahnu. Neke su, pak, ubijali na taj način što bi ih, vezivanjem za dva automobila koji bi krenuli u suprotnom smeru, raščerečili.

 

Pripadnici ove brigade su učestvovali i u snajperskom gađanju civila u srpskom delu Sarajeva. Jedan od snajperista je bio Čolak Refik, koji se javno hvalio da je lično od Alije Izetbegovića dobio na poklon snajper, koji mu je ovaj doneo iz Beča.

 

U posetu ovoj jedinici su dolazili lično Alija Izetbegović, Haris Silajdžić i Biserka Turković, sada ambasadorka BiH u Zagrebu.

 

Okružni vojni sud u Sarajevu je zbog ovih ubistava vodio postupak protiv pripadnika 10. brdske brigade i 24.12.1994. godine im izrekao neobično blage kazne - najstroža kazna je iznosila 6 godina zatvora. Međutim, posle svega godinu dana, pred novu 1996. godinu, svi osuđeni su bili amnestirani i pušteni na slobodu!

 

Pripadnici ove brigade su ubijali civile, prethodno ih protivzakonito zatvarali, mučili i sa njima nečovečno postupali, nanoseći im teške patnje i povrede.

 

Tako su, između ostalih, ubijeni i sledeći Srbi:

 

1. Vučurević Zoran,

 

2. Drašković Mileva - nju su zaklali Saferović Samir i Osmanović Suad i bacili telo u provaliju "Kazani",

 

3. Jovanović Duško - njega su noževima izmasakrirali pripadnici 10. brdske brigade i bacili u provaliju "Kazani",

 

4. Komljenac Marina, iz Sarajeva, Ulica Dragice Pravice 7/2 - nju je zaklao Čolak Refik, a njeno telo je takođe bačeno u provaliju "Kazani" i njen suprug,

 

5. Komljenac Radoslav, iz Sarajeva, Ulica Dragice Pravice 7/2 - njega je zaklao Selak Mevludin,

 

6. Lavljiv Vasilije - zaklao ga je Kubat Zijo, koji mu je odvojio glavu od tela, a telo gurnuo u provaliju "Kazani", i njegova supruga,

 

7. Lavljiv Ana - njoj je Osmanović Suad naredio da legne i da raširi noge a zatim joj je, dok joj je on gurao granu u polni organ, Tucaković Esad upaljačem palio stidne dlake i na kraju ju je zaklao Tucaković Esad, odvojio joj glavu od tela a telo bacio u provaliju,

 

8. Nikolić Ervin zvani "Eno" - njemu je Bejtić Samir zabio sablju kroz vrat, a potom su ga ostali udarali noževima po telu dok ga nisu izmasakrirali i Bejtić Samir mu odvojio glavu od tela i bacio telo u provaliju "Kazani",

 

9. Radosavljević Branislav - njemu je Topalović Mušan odsekao glavu, a potom je telo bačeno u provaliju "Kazani",

 

10. Šalipur Predrag, iz Sarajeva, Ul. Borisa Kidriča br. 3 - njega je zaklao Hodžić Nihad, a Hodžić Husein mu je nožem odvojio glavu od tela koje je potom bačeno u provaliju "Kazani" i njegova supruga,

 

11. Šalipur Katarina, iz Sarajeva, Ul. Borisa Kidriča br. 3 - njeno telo je bačeno u provaliju "Kazani", i

 

12. Šljivić Božidar.

 

Svedok 806/95-18 navodi:

 

 

 

"... Dok sam se nalazio u ćeliji broj 2 u Centralnom zatvoru u Sarajevu (april 1993 - septembar 1995. godine), u njoj su izvesno vreme boravili i bivši pripadnici oružanih jedinica Topalović Mušana, zvanog "Caco" i njegovog zamenika Delalić Ramiza zvanog "Ćelo 2" i to: Hatić Alen i Kapetanović Emir. U prostoriji za dnevni boravak sam razgovarao sa Kapetanović Samirom i Kulenović Harisom. Hatić je u zatvoru bio zbog krađe, Emir i Samir zbog oružane pljačke sa ubistvom neke dece, a Haris Kulenović kao saučesnik.

 

U razgovoru sa Hatićem i Kapetanovićem, oni su mi ispričali da su učestvovali u mnogim akcijama kao pripadnici navedene jedinice kojom prilikom su hvatali mnoge Srbe u Sarajevu, odvodili ih na kopanje rovova, kojom prilikom su, prema njihovim rečima mnogi Srbi ubijeni.

 

Njihovi leševi odvoženi su na mesto zvano "Kazani" iznad naselja Bistrik u Opštini Stari Grad. U ovu provaliju "Kazani" bacani su u slojevima i kako su objasnili prvo bi bacali 30-40 leševa, zatim preko njih živi kreč, a preko kreča jedan sloj zemlje i tako redom, tako da je po njihovim rečima bilo deset slojeva... ".

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Topalović Mušan, zvani "Caco", komandant "elitne čete" 10. brdske brigade,

 

2. Seferović Samir, zvani "Čeble", star oko 30 godina, pre rata radio u preduzeću "Neretva" u Sarajevu, komandant bataljona 10. brdske brigade, protiv njega vođen postupak zbog ubistva šestoro Srba,

 

3. Delalić Ramiz zvani "Ćelo 2", zamenik Mušana Topalovića,

 

4. Abduli Ramo,

 

5. Alibašić Asif, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije Bih,

 

6. Bejtić Samir, od oca Rama, rođen 14.01.1969. godine u Gračanici, nastanjen u Sarajevu, Ul. Džeka br. 36,

 

7. Gežo Osman, od oca Mustafe, rođen 13.12.1959. godine u Sarajevu, nastanjen u Sarajevu, Ul. Bostariči br. 26, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

8. Dorić Ekrem, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

9. Žiga Sabahudin, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

10. Kadić Sejo, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

11. Kapetanović Emir, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

12. Kapetanović Samir, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

13. Kubat Zijo, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

14. Kulenović Haris, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

15. Ljubović Samir, zvani "Mićo", pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

16. Numić Haris, od oca Nedžada, zvani "Hare", rođen 12.08.1964. godine u Sarajevu, nastanjen u Sarajevu, Ul. VI Proleterske brigade br. 3, pripadnik 10. brdske brigade,

 

17. Osmanović Suad, pripadnik 10. brdske brigade Armije tzv. BiH,

 

18. Raonić Esad,

 

19. Raonić Muhidin, od oca Osmana, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

20. Raonić Senad, zvani "Maskirni", pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

21. Raonić Fahrudin, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

22. Sadović Ismet, od oca Hamde, rođen 29.03.1964. godine u Bitoli, nastanjen u Sarajevu, Ul. 6. novembra br. 56, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

23. Selak Mevludin, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

24. Tadić Senad,

 

25. Tendžo Omer, zamenik komandira čete 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

26. Topalović Emir,

 

27. Topalović Džemo, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

28. Turčalo Meho, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

29. Tucaković Esad, zvani "Eso", komandir snajperske čete 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

30. Haračić Senad, od oca Fadila, rođen 20.06.1963. godine u Sarajevu, nastanjen u Sarajevu, Ul. Hriste Boteva br. 6, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

31. Hasić Esad, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

32. Hasić Senad, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

33. Hatić Alen, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

34. Hodžić Armin, od oca Seada, rođen 16.02.1973. godine u Sarajevu, nastanjen u Sarajevu, Ul. Mujkanovića br. 2-a, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

35. Hodžić Nihad, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

36. Hodžić Husein, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

37. Čolak Refik, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,

 

38. Školić Đurđica, od oca Đure, rođena 27.04.1951. godine u Kutini, nastanjena u Sarajevu, Ulica Alifakovac br.1/2, bila pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH.

 

 

 

DOKAZ: 647/95 , 432/95, 806/95-18, 281/96-9 i 117/96.

 

 

 

 

 

 

 

I-301

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Tenja, kod Osijeka, i Osijek 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: Kada je Hrvat Antun Gudelj 1. jula 1991. godine ubio Josipa Rajhl-Kira, načelnika policije u Osijeku i druga lica u Tenji, pripadnici policije iz Osijeka, među kojima je bio i Borovička Zvonko, došli su u stan svedoka i posle uviđaja mu oduzeli pištilj i lovačku pušku za koje je imao dozvolu. Zatim su mu saopštili da mora da napusti svoju kuću u Tenji i da više ne sme u nju da se vraća dok ne dobije odobrenje.

 

Svedok je nakon toga napustio Tenju, otišao u Osijek, gde su on i supruga bili zaposleni, i smestili se kod svog rođaka.

 

Kada je svedok krajem septembra 1991. godine prvi put uhapšen, zadržan je u jednoj podrumskoj prostoriji u bolnici gde je bio zaposlen. Optužili su ga da je "špijunirao" za bivšu JNA, pa su ga tom prilikom tukli. Hapšenje su izvršili na radnom mestu tako da su njegove kolege mogle da vide kako ga, sa uperenim automatima, sprovode. Svedok je na taj način kompromitovan, s obzirom na to da je u bolnici u kojoj je radio uživao ugled među zaposlenima.

 

U oktobru 1991. godine uhapšen je drugi put, takođe na radnom mestu. Tada su ga optuživali da je snajperista i da je pucao u hrvatske vojnike, što nije bilo tačno.

 

Svedoka su 7. decembra 1991. godine treći put uhapsila tri mladića u maskirnim uniformama u kući rođaka kod koga je privremeno stanovao. Kazali su mu da ga vode na "informativni razgovor" i odveli ga u Dubrovačku ulicu, u zgradu na kojoj se nalazila ogromna zastava HDZ. Uveli su ga u podrumske prostorije u kojima je svedok odmah uočio tragove krvi.

 

Postavili su mu samo jedno pitanje: "Ko su četnici koje poznaješ i koji su četnici sa kojima sarađuješ?". Pošto svedok nije znao odgovor, objašnjavajući da takve ne poznaje, ponovo su mu postavili isto pitanje i onda su počeli da ga tuku pendrekom i pištoljem. Tom prilikom su mu slomili nosnu kost i razbili lobanju iza desnog uva i naneli druge brojne povrede.

 

Kada su mu u jednom trenutku oduzeli novčanik, jedan od njih je rekao drugom da uništi dokumenta, jer ona svedoku više neće biti potrebna.

 

Svedok je bio tako pretučen da nije mogao da hoda pa su ga izneli iz te prostorije. Ruke su mu vezali selotejp-trakom na leđima, stavili mu hartiju u usta, a zatim i preko usta zalepili široku selotejp-traku. Ubacili su ga u vozilo marke "Audi 80" zelene boje i odvezli u deo grada koji se zove Tvrđa, na putu pored Bastiona. Na udaljenosti od oko 600-800 m od Bastiona, dovezli su se do obale Drave, gde su stali kod stepenica kojima se spušta do obale Drave.

 

Iz kola su ga izneli vozač i vojnik sa pištoljem, za koga je svedok kasnije saznao da se zove Jura Relatić, i poneli ga niz stepenice. Iza njih je išao onaj koga su nazivali "šef". Tu pored vode, Relatić je repetirao pištolj i iz neposredne blizine ispalio svedoku metak u glavu, pogodivši ga u levu stranu vilice. "Šef" ga je istovremeno gurnuo nogom u Dravu.

 

Kada se našao u vodi, pošto je bio samo ranjen, uspeo je da izbaci glavu na površinu vode. Tada je Relatić ispalio drugi metak u njega, koji ga je pogodio kroz otvorena usta u donji deo vilice. Nakon toga su se udaljili.

 

Svedok je, iako teško ranjen, uspeo nekako da se oslobodi selotejpa, dopliva do stepeništa i izađe na plato.

 

Kada je video da se isto vozilo, sa upaljenim svetlima, ponovo približava, sakrio se u jedan žbun. Vozilo se zaustavilo na istom mestu, pa su Relatić i još dvojica uniformisanih vojnika izneli iz vozila jednu osobu, koju je svedok pred upaljenim farovima prepoznao kao dr Milutina Kutlića, hirurga i onkologa iz Osijeka, koga je inače znao.

 

Relatić je pucao dr Kutliću u glavu i kada je njegovo telo omlitavilo, gurnuli su ga niz stepenice i on se otkotrljao u vodu. Potom su seli u automobil i otišli.

 

Uz najveće napore, povremeno gubeći svest, svedok je uspeo da dođe do "Kuginog" spomenika, gde je izgubio svest i osvestio se tek u osiječkoj bolnici gde mu je pružena medicinska pomoć. Tada je saznao da su ga neki prolaznici pronašli i odneli u bolnicu. Takođe je saznao da je te noći na isti način ubijeno 8 Srba u Osijeku, među kojima je bila i jedna žena. Mada sa trajnim posledicama po zdravlje, on je jedini uspeo da preživi.

 

Svedok je kasnije saznao da su izvršioci bili uhapšeni u Osijeku, ali da su ubrzo pušteni na slobodu.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Relatić Jura, od oca Marka, iz Nove Tenje,

 

2. Borovička Zvonko, pripadnik policije u Osijeku,

 

3. NN mladići u maskirnim uniformama.

 

 

 

DOKAZ: 619/95-1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I-302

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Zagreb, 24. oktobra 1991. godine u 15.30 časova.

 

KRATAK OPIS: Vlaisavljevi ć Stevo, od oca Rada, rođen 1952. godine u Dabru, Otočac, radio je na benzinskoj pumpiINE u Velikoj Mlaci kod Velike Gorice. Kao Srbin je bio izložen čestim pretnjama i zahtevima da se seli u Srbiju. Međutim, on nije hteo da se odseli jer je verovao da će to proći.

 

Dok se 24. oktobra nalazio na svom radnom mestu na benzinskoj pumpi, prišao mu je visok i proćelav muškarac u maskirnoj uniformi, za koga je njegova supruga kasnije saznala da se zove Beus Branko, i usmrtio ga ispaljivanjem celog šaržera iz pištolja.

 

Trojica naoružanih ljudi u uniformama su noć uoči ubistva tražila pok Vlaisavljevića kod kuće, ali ga nisu pronašla jer je bio odsutan.

 

U stan u vlasništvu Vlaisavljevića se posle ubistva uselio pripadnik hrvatske garde, protiv koga je porodica bezuspešno vodila postupak kod suda u Zagrebu.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Beus Branko, rodom iz Kijeva kod Knina, koji je radio na Žitnjaku.

 

 

 

DOKAZ: 618/94.

 

 

 

 

 

II-108

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Mostar, logor Vojne policije HVO na Mašinskom fakultetu, 20. juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je sa grupom ratnih zarobljenika doveden u amfiteatar Mašinskog fakulteta u Mostaru.

 

Pripadnici Vojne policije HVO su odmah po čeli da ih tuku. Udarali su ih čizmama, palicama, rukama i čime god su stigli, po svim delovima tela.

 

Kasnije su ih skinuli potpuno gole i nastavili tako da ih tuku, ne birajući po kom delu tela će da udaraju. Mada je među onima koji su ih tukli, većina bila u maskirnim uniformama, bilo je i civila.

 

Tom prilikom su tukli:

 

Kovač Ranka, od oca Save, iz mesta Zovi Do kod Nevesinja - zarobljen kao pripadnik Vojske Republike Srpske - od zadobijenih povreda je izgubio svest, krkljao je, gušio se, te je isto veče odveden u bolnicu, iz koje se više nije vratio.

 

Na pitanje šta je bilo s njim, zapovednik je rekao: "Ne daj bože da se sa vama isto desi".

 

Svedok 856/95-4 navodi:

 

"... Pošto su nas na Ekonomskom fakultetu pretukli pripadnici HVO, odveli su nas u logor "Ćelovina" u Mostaru, gde nas je pregledao lekar dr Todor Pantić. Bili smo skoro svi mrtvi. Kovač Ranka su odveli iz zatvora i kasnije mu se gubi svaki trag...".

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Josip, moguće je Muselimović, advokat iz Mostara, saslušavao svedoke,

 

2. Martinović Berto,

 

3. Zlojo Mujo, pripadnik HVO,

 

4. Babić Ivica iz Rodoča,

 

5. Tojaga Zijo, ranije golman FK "Buna" u Buni,

 

6. "Bogo" iz Splita.

 

DOKAZ: 454/95-13 i 856/95-4.

 

 

 

 

 

II-109

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Sarajevo, logor "Ramiz Sal čin" u bivšoj kasarni "Viktor Bubanj", jul 1992 - oktobar 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Zatvoreni Srbi su za vreme boravka u ovom logoru bili izloženi strahovitoj torturi. Svakodnevno su tučeni pendrecima, gaženi čizmama i udarani po svim delovima tela.

 

Svedok je, zbog veoma teških uslova života u ovom logoru, za pet meseci boravka oslabio sa 112 kg na 56 kg, kosa mu je otpala i bio je nepokretan tri meseca.

 

Prema saznanju svedoka, u ovom logoru su u ovom periodu ubijeni ili su umrli od batina ili od gladi sledeći zatvoreni Srbi:

 

1. Guslov (ili Guslav) Trivo, iz Sarajeva, umro neposredno po puštanju iz ovog logora, 1993. godine, od posledica povreda zadobijenih u logoru,

 

2. Drašković Novo iz Sarajeva,

 

3. Žerajić Božo, iz Nevesinja, koji je živeo u Sarajevu,

 

4. Marinković Radivoje, koji je od povreda preminuo u bolnici u koju su ga prebacili,

 

5. Matić Slobodan, poslovođa iz Sarajeva,

 

6. Micić, koji je 29. jula 1992. godine u ovaj logor doveden već pretučen i posle jednog sata je umro,

 

7. Mišić Milan,

 

8. Novaković Duško, iz Vogošće,

 

9. Odžaković Nedeljko, iz Velešića, sa stanom u Ul. Adama Buće,

 

10. Ponjarac Novica, iz Vasin Hana - Sarajevo, ubijen neposredno po puštanju iz ovog logora,

 

11. Radojčić Manojlo, iz sela Kisa kod Nevesinja, koji je živeo u Sarajevu,

 

12. Rajevac, major, koji je umro kada su mu uskratili lekove za srce koje je morao da uzima jer je bio srčani bolesnik,

 

13. Rakanović Uroš, iz Doglade kod Sarajeva, star oko 50 godina,

 

14. Tizić Vukašin,

 

15. Ćeranić Mato, iz Oblja kod Kalinovika, koga su pre smrti nosili u ćebetu na suđenje,

 

16. Čajević Zoran, star oko 32 godine, rodom iz Foče, koji je radio u Sarajevu, a koga je iz ćelije 12 izveo upravnik logora Mujić Ramiz, rodom iz Foče - po pretpostavci svedoka 604/95, ubijen je u znak odmazde za pogibiju Mujićevog zeta,

 

17. Čajević Ognjen, odveden iz ćelije 07.11.1992. i više se nije vratio,

 

18. Šipovac Novica, iz Nevesinja, koji je živeo u Sarajevu.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Bajramović Ismet, zvani "Ćelo", rođen 26.04.1966. godine u Sarajevu , upravnik logora,

 

2. Spajić Basim, upravnik logora,

 

3. Mujić Ramiz, policajac iz Foče, zamenik upravnika logora,

 

4. Dolan Himzo, bivši zastavnik JNA koji je nasledio Spajića na dužnosti upravnika,

 

5. Dautović Kemo iz Sarajeva, stražar, pre rata radio u fabrici "Zrak",

 

6. "Fuad", stražar, Šiptar,

 

7. Mošović, zvani "Struja", stražar,

 

8. Ćustović zvani "Špico", stražar,

 

9. "Ventila", stražar,

 

10. "Pukovnik".

 

DOKAZ: 434/95-2, 650/95, 438/95 i 604/95.

 

 

 

NAPOMENA: Dopuna prijave II-100.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

II-110

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Hrasnica, kod Sarajeva, logor u podrumu nezavršene stambene zgrade, 1992 - 1994. godine.

 

KRATAK OPIS: U ovom logoru u kome je bilo zatvoreno do stotinu Srba, zatvorenici su bili izloženi strahovitim torturama. Od posledica zadobijenih povreda, umrli su:

 

1. Šojić (ili Šolić) Maksim iz Borča, koji je živeo u Hrasnici i radio u "Famosu",

 

2. Ćosović Slobodan, rođen 1960. godine - svedok je njegov leš sa još tri leša iskopao radi razmene,

 

3. Vasović Vito iz Srbije, koji je radio u "Famosu" u Hrasnici,

 

4. Drašković iz Kalinovika, koji je podlegao batinanju od strane Gadžo Senada,

 

5. Stojanović, koji je takođe ubijen prilikom batinanja od strane Gadžo Senada,

 

6. NN, ubijen batinanjem od strane Gadžo Senada,

 

7. Kovačević Momčilo iz Gacka, poginuo za vreme kopanja rovova.

 

Svedok 872/95-7 navodi:

 

"...U proleće 1993. godine, Šolić Maksim, radnik "Famosa" je priveden u policiju u Hrasnici.

 

On je odveden u večernjim časovima, a sutradan je policija objavila da je u policiji umro od srčanog udara.

 

Od mog prijatelja koji je bio u zatvoru, saznao sam da su Šolića tukli i da je umro od zadobijenih povreda, a ne od srčanog udara...".

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Okerić Rasim, pre rata nastavnik, iz Gacka, upravnik logora,

 

2. Gadžo Senad iz Gacka, stražar,

 

3. Đuliman Džemo, zadužen za likvidaciju zatvorenika.

 

DOKAZ: 454/95-7, 454/95-2 i 434/95-4.

 

 

 

 

 

II-111

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Hrasnica kod Sarajeva, logor u podrumu solitera ispod stanice muslimanske policije, 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U ovom logoru za Srbe su, od posledica povreda zadobijenih prilikom batinanja, umrli:

 

1. Milutinović Dostimir, koji je radio u "Famosu" u Hrasnici,

 

2. Milutinović Radomir, koji je radio u "Famosu" u Hrasnici,

 

3. Stefanović Gojko, koji je radio u "Famosu" u Hrasnici,

 

4. Stramputa Aleksa, koji je radio u "Famosu" u Hrasnici,

 

5. Guzina Radovan, penzioner, star oko 90 godina,

 

6. Govedarica Radoslav, iz Gacka, koji je radio u "Famosu" u Hrasnici.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Huso iz Crne Gore, upravnik logora,

 

2. Šabović Amir iz Hrasnice, starešina u policiji,

 

3. Agan Nezir, sa Ilidže, islednik,

 

4. Šutalo Pero iz Sarajeva,

 

5. Džemo iz Goražda, stražar,

 

6. Enver iz Crne Gore, stražar,

 

7. Zaim, stražar.

 

 

 

DOKAZ: 454/95-2.

 

 

 

 

 

 

 

II-112

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Sarajevo, logor Sunce u naselju Dobrinja u komandi 5. motorizovane brigade tzv. Armije BiH, 18. juna 1992. godine izme đu 19.00 i 19.30 časova.

 

KRATAK OPIS: U jednoj prostoriji zatvora "Sunce" su se nalazila 33 zatvorena Srbina, kada je u tu prostoriju ušao Muharem Mezit čiji je brat Hilmo poginuo tih dana. On je pre rata u jednom saobraćajnom udesu usmrtio petoro ljudi u Nedžarićima i zbog toga je bio osuđen na višegodišnju kaznu zatvora. Međutim, već na početku rata je bio amnestiran i pristupio je snagama tzv. Armije BiH.

 

Muharem je počeo da puca po zatvorenicima. Međutim, pošto nije uspeo da usmrti svu 33, koliko ih je bilo u toj prostoriji, čuvari Mavrić Šefko i Dušica Nermin su preživelima pucali u glave da ne bi bilo svedoka.

 

Zatim su svi leševi spaljeni i zakopani u zajedničku jamu.

 

Muslimani su posle toga objavili da je Muharem Mezit ubijen snajperskim hicem, ali bi se iz ponašanja njegove majke dalo zaključiti da je on u životu.

 

Tom prilikom su, pored ostalih, ubijeni i:

 

1. Gašić Petar, od oca Antonija, rođen 24.07.1948. godine u Prnjavoru, i njegov sin,

 

2. Gašić Oliver, od oca Petra, rođen 20.09.1971. godine u Kovinu,

 

3. Pejović Momo, rođen 1950. godine u Sarajevu,

 

4. Sarić Nedeljko, koji je stanovao u Sarajevu u Ul. Franca Rozmana.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Mezit Muharem,

 

2. Dušica Nermin, stražar u logoru "Sunce", sada komandir Vojne policije,

 

3. Mavrić Šefko stražar u logoru "Sunce".

 

 

 

DOKAZ: 508/95 i 806/95-22.

 

 

 

 

 

 

 

II-113

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Banovi ći, logor u zgradi Direkcije železničkog saobraćaja, sredinom 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Za vreme boravka u ovom logoru u Banovi ćima, muslimanski i hrvatski vojnici su veoma često, a naročito u noćnim časovima, izvodili uhapšene Srbe i tukli ih do besvesti.

 

Među onimakoji se su najviše mu čili u ovom logoru je bio i

 

Ćazić Drago, penzionisani milicionar iz Banovića,

 

koji je nakon puštanja iz zatvora podlegao od zadobijenih povreda.

 

Svedok 799/95-30 navodi:

 

"... Kada su me doveli u logor smešten u podrumu Direkcije železničkog saobraćaja, tu smo zatekli mog rođaka Ćazić Draga, koji je bio uhapšen 25. juna 1992. godine. Ležao je nepomičan. Košulja mu je bila krvava i poderana, a preko grudi mu je bio prebačen vlažan peškir. Kada me je video, progovorio je: FACE="Symbol">cVidi šta su dušmani od mene uradili FACE="Symbol">c . Bilo mu je hladno i drhtao je.

 

Oko 20.00 časova 20. juna je odnet iz logora svojoj kući, nepomičan, Ćazo Drago. Ujutru je pokušao da ustane, ali je pao pa su ga odveli u bolnicu na Gradini u Tuzli, gde je 5. jula 1992. godine umro od posledica prebijanja u logoru...".

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Kadrić Akif, načelnik SUP-a u Banovićima, koji je i lično učestvovao u tuči zatvorenih Srba,

 

2. Mrkonja Fikret, policajac iz Banovića,

 

3. Berbić Muradin, policajac iz Banovića,

 

4. Podžić, sin Omera, iz Banovića.

 

 

 

DOKAZ: 617/95-28 i 617/95-30 i 799/95-30.

 

 

 

II-114

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Lukavac, logor u školskom centru, 27. juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U ovom logoru se nalazio i

 

Jović Nikola, star oko 60 godina, penzioner iz Puratića kod Lukavca,

 

koga su od svih zatvorenih Srba u ovom logoru najviše tukli.

 

Pripadnici Vojne policije su 27. juna 1992. godine upali u prostoriju u kojoj je, pored Jovića, bio zatvoren i saslušani svedok, govoreći: "Trebalo bi nešto zaklati". Tada su odveli Jović Nikolu i posle jednog sata ga vratili potpuno pretučenog i bez svesti.

 

U toku noći je umro, a ujutru su vojni policajci izneli njegov leš i, koliko svedok zna, on je zakopan na groblju u Lukavcu.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici Vojne policije u Lukavcu.

 

DOKAZ: 795/95-2

 

 

 

II-115

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Selo Homolje kod Konjica, 19. aprila 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Posle borbi u Gornjem Selu izme đu muslimana i Hrvata, koji su u to vreme bili u neprijateljstvu, muslimanski vojnici su ušli u Donje Selo u kome je, pored većinskog srpskog stanovništva, bilo i hrvatskih kuća.

 

U Donjem selu su izdvojili sve muškarce - Srbe i Hrvate, ukupno njih oko 95 i poterali ih u selo Homolje. Tu su razdvojili Srbe od Hrvata.

 

Nakon toga su izdvojili sve muškarce koji su bili u logoru u Čelebiću. Zatim su one koji su bili u tom logoru i koji su pokazali potvrdu Međunarodnog Crvenog krsta ostavili u grupi a one koji tu potvrdu nisu imali, izdvojili su na stranu i javno streljali.

 

Tom prilikom su ubijeni sledeći Srbi:

 

1. Kuljanin Zoran, od oca Todora, iz Donjeg Sela,

 

2. Ristić Obren, iz Buturović Polja,

 

3. Golubović Neđo iz Konjica, i još jedan

 

4. NN Srbin.

 

Pošto je Kuljanin Zoran još bio živ, prišao mu je Almir Habibija pa ga je udario kundakom puške u slepoočnicu i tako mu smrskao glavu.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Ćibo Safet iz sela Piljana kod Konjica, komandant jedinica tzv. Armije BiH u Konjicu,

 

2. Habibija Almir iz Konjica, pripadnik tzv. Armije BiH.

 

DOKAZ: 318/95

 

 

 

II-116

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Okolina Osijeka, po četkom jula 1995.

 

KRATAK OPIS: Kada su pripadnika Vojske Republike Srpske Krajine,

 

Popović Zdravka, od oca Milana, rođenog 1954. godine u Podravskoj Slatini, živeo u Boboti kod Vukovara,

 

4. jula 1995. godine zarobili pripadnici vojske Republike Hrvatske, koji su bili ilegalno ubačeni na srpsku teritoriju, odveli su ga na teritoriju Hrvatske, gde su ga usmrtili.

 

Njegova supruga je 9. jula prijavila njegov nestanak prdstavniku Međunarodnog Crvenog krsta u Dalju, sa molbom da preduzmu mere za njegov pronalazak.

 

Posle dve nedelje su je u Crvenom krstu obavestili da su dobili informaciju da se njen muž ne nalazi na teritoriji Hrvatske. Nakon mesec dana je dobila novo obaveštenje. Prema toj informaciji koju je Crveni krst dobio od hrvatskih vlasti, njen muž je u osječkoj bolnici podlegao ranama od vatrenog oružja koje su mu, prilikom hapšenja, naneli pripadnici Hrvatske vojske.

 

Popovićev leš je 24. avgusta 1995. godine predat Srbima. Kada je izvršena obdukcija leša, konstatovano je da na telu nema povreda od oštrih predmeta ili vatrenog oružja, ali da postoje povrede zadate tupom mehaničkom silom u predelu iznad lopatica i slabina.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pripadnici vojske Republike Hrvatske.

 

DOKAZ: 724/95

 

 

 

 

 

II-117

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Selo Banovi ći, kod Banovića, logor u Osnovnoj školi, oko 10. juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U logoru koji se nalazio u barakama za ugalj, pored Osnovne škole "Ivan Goran Kovačić" u selu Banovići, svedok se zatekao 6. juna 1992. godine kada su uhapšeni:

 

1. Ristić Dušan, star oko 32 godine, iz sela Lozna kod Banovića, direktor Studentskog servisa u Banovićima, i

 

2. Đurić, iz sela Lozna kod Banovića, koji je živeo u Banovićima.

 

Trećeg ili četvrtog dana po dovođenju u ovaj logor, došli su vojnici koji su se nalazili na ratištu na planini Vijenac. Oni su prozvali Ristića i Đurića i izveli ih ispred baraka gde su počeli da ih tuku.

 

Čula se njihova kuknjava i oni su, kako svedok navodi, puštali jezive krike. To je trajalo oko 20 minuta. Posle toga se više nisu čuli njihovi glasovi.

 

Svedok je kasnije saznao da su obojica te večeri ubijeni i da su odmah bili zakopani u rupi koja je iskopana pomoću rovo-kopača.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Grupa muslimanskih vojnika, me đu kojima se nalazila jedna dobro razvijena devojka iz Živinaca.

 

DOKAZ: 799/95-31

 

 

 

 

 

 

 

II-118

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Logor u selu Tetovo, u Osnovnoj školi "Hasan Kikić", kod Zenice, 16. juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Na dan 16. juna oko 06.30 časova, pripadnici Patriotske lige koju su činili muslimani i protivdiverzantske čete Teritorijalne odbrane, sastavljene od muslimana i Hrvata, izvršili su pretrese i hapšenja Srba u selu Bukovica.

 

Tom prilikom su uhapsili:

 

1. Božić Anđelka, rođenog 1940 godine,

 

sa dva sina i odveli ih u selo Tetovo, gde su u Osnovnoj školi "Hasan Kikić" počeli da ih tuku. Pri tom su se takmičili ko će više udaraca da im zada.

 

Tukli su ih palicama, električnim kablom i kundacima od pušaka.

 

Božić je umro oko 18.00 časova od zadobijenih povreda i preloma kičme. Leš je iz ove škole prevezen u Zenicu.

 

Jedan od njegovih sinova je tom prilikom zadobio prelom dva rebra obostrano, a drugi prelom pet rebara, prelom hrskavice grudnog koša i prelom cevanice leve noge.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Šarić Jasmin, pre rata aktivan kapetan JNA, iz Zenice,

 

2. Kovač Hasan iz Gradišta,

 

3. Kovač Kemal iz Gradišta,

 

4. Kovač Zijad iz Gradišta,

 

5. Kovač Mirsad iz Gradišta,

 

6. Kovač Muharem iz Gradišta,

 

7. Ković Omer iz Gradišta,

 

8. Gak Hazim iz Gradišta,

 

9. Gak Ćazim iz Gradišta.

 

DOKAZ: 799/95-13

 

 

 

 

 

II-119

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Logor u Okru žnom zatvoru u Bihaću - Luke, druga polovina 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Zbog veoma surovog tretmana prema zatvorenim Srbima, u ovom logoru su od zadobijenih povreda umrla slede ća lica:

 

1. Radaković Jovo, rođen 1934. godine, koji je pre toga bio pretučen više puta. Od zadobijenih povreda nije mogao 15 dana ni da jede ni da pije, sve vreme ležeći u polusvesnom stanju u uglu ćelije. Nakon toga su ga prebacili u bolnicu u Bihaću, gde je i umro.

 

2. U zatvoru u Bihaću umro je i jedan mladić - Srbin, čiji se identitet utvrđuje.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Šantić Josip, Hrvat, načelnik bezbednosti u Bihaću, pre rata kapetan JNA,

 

2. Dedić, musliman, upravnik logora,

 

3. Remić Hamdo, star oko 30 godina, rukovodilac smene u zatvoru,

 

4. Mujić Fadil, stražar, pre rata trgovac koji se posebno iživljavao nad zatvorenicima.

 

DOKAZ: 759/95

 

 

 

 

 

 

 

 

 

II-120

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Osijek, istra žni zatvor, krajem 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: Iz zatvora u Podravskoj Slatini, doveden je u istražni zatvor u Osijeku

 

Ojkić Lazo, star oko 60 godina, iz Voćina.

 

On je, kao i svi zatvoreni Srbi, bio izložen tuči i maltretiranju. Njemu i D. S. su stavljali ud u usta i terali ih da "puše" i da na taj način seksualno zadovoljavaju pripadnike ZNG. Oni su ih takođe naterali da svakog jutra ližu jezikom pod. Posle toga bi prosipali ostatke hrane na pod i tukući ih, terali ih da tu hranu ližu sa poda.

 

Ojkić je jednog dana vraćen u zatvorsku sobu u kojoj je bio i saslušani svedok. Na sebi je od odeće imao samo ženski kombinezon. Bio je sav modar i skoro ga je bilo teško prepoznati.

 

Ubrzo je i umro.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Upravnik istražnog zatvora u Osijeku,

 

2. Kovačević Zlatko iz Osijeka, stražar.

 

 

 

DOKAZ: 619/95-3

 

 

 

 

 

II-121

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Selo Stupari kod Kladnja, logor u školi, juni 1992. do marta 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici tzv. Armije BiH su 9. juna 1992. godine napali selo Lupoglavo u Opštini Kladanj, gde su živele 44 srpske porodice. Uspeli su da uhvate 24 osobe koje su oterali u logor za Srbe u Stuparima, koji se nalazio u školskim zgradama. U tom logoru je bilo i po 100 zatvorenih Srba.

 

Zatvorenici u ovom logoru su bili podvrgnuti fizičkom zlostavljanju, tučama i maltretiranju. Pored ostalog, bili su primoravani da neprekidno gledaju u sunce, od čega je svedok padao u nesvest. Pojedinci su odvođeni u SUP Kladanj, odakle su vraćani isprebijani, tako da su bili nepokretni i po pet dana.

 

Od ovih tortura je umro:

 

Kucalović Vladimir iz Obrćevca, Opština Kladanj.

 

Uprava logora je njegovu smrt predstavila kao vešanje o kvaku vrata, što je potpuno nelogično, s obzirom na to da su mu pre toga obe ruke bile slomljene.

 

Svedoka su nagonili i da udara glavom o naslagana drva, od čega je imao ozlede i bolove glave.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Veizović Zijad, komandant logora, koji je pre rata bio vodnik u JNA,

 

2. Veizović Kahro, komandant Vojne policije.

 

DOKAZ: 293/94-10

 

 

 

 

 

II-122

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Ljuba če kod Živinice, logor, sredinom 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Svi zatvoreni Srbi u ovom logoru su bili podvrgnuti strahovitim torturama. Tukli su ih kundacima, bezbol palicama, slomljenim nogama od stolova i gumenim palicama. Iz ovog logora su odvo đeni i u SUP Živinice, gde su ih ispitivali i takođe tukli.

 

Od ovih tortura je u junu 1993. godine umro

 

Ristić Mićo.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Vinko, po nacionalnosti Hrvat, pripadnik Vojne policije.

 

DOKAZ: 293/95-12

 

 

 

 

 

II-123

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Selo u okolini Vrgorca u Hrvatskoj, logor u gara ži, 19. aprila 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok 484/95 je sa još dva pripadnika JNA zarobljen na području Mostara. Nakon toga su sva trojica dovedena u jednu garažu kod Vrgorca, gde su zatekli oko još 35 zarobljenih vojnika Republike Srpske. Svi su bili pretučeni, a među njima je bio i :

 

Spremo Milan iz Kupresa,

 

koji je imao povrede zadobijene prilikom prebijanja u ovom logoru.

 

Narednog dana, pošto je Spremo ubijen, Bošković Željko je odveo svedoka i još dva zatvorena vojnika da na jednom brdu iskopaju raku u koju su zatim zakopali leš Spremo Milana.

 

 

 

Svedok 34/96 navodi:

 

"... Iz Eminovog Sela su nas na kamionu sprovodili u pravcu Imotskog. Kada smo došli do sela Vrgorac, tu su nas ponovo ispitivali. Toga dana bio je katolički Uskrs.

 

Tu su pozvali Spremo Milana iz Kupresa, pa su ga tukli nogama dok nije pred nama izdahnuo.

 

Posle godinu dana njegov leš je razmenjen, a dotle je bio sahranjen u Vrgorcu... ".

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Bošković Željko i drugi pripadnici HVO iz Vrgorca.

 

DOKAZ: 484/95 i 34/96.

 

 

 

 

 

II-124

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Tuzla, Centralni zatvor, 1992-1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok 647/95, koji je u ovom zatvoru boravio od juna 1992. do jula 1993. godine, navodi:

 

"... Stražari su svakoga dana govorili da ćemo biti poubijani. Živeli smo u stalnom strahu za svoje živote. Ja sam lično video kada su iz drugih prostorija ovog zatvora iznosili mrtve Srbe. Video sam najmanje 10 tela mrtvih Srba, koji su podlegli povredama od udaraca. Srbe su, posebno u noćnim časovima, izvodili u druge prostorije i tamo ih tako nemilosrdno tukli da su se iz tih prostorija čuli krici i jauci.

 

U zatvoru se pričalo da su muslimanski vojnici dovodili zarobljene srpske borce u taj zatvor i da su oni u toku noći u najvećem broju slučajeva podlegali od zadobijenih povreda. Nakon toga su ih iz zatvora iznosili. Da li su ta tela koja sam ja video tela tih boraca, to ja ne znam, ali samo znam da sam video da su stražari iznosili mrtve ..."

 

Svedok 617/95-28, koji je bio u Centralnom zatvoru u Tuzli od jula 1992 do jula 1993. godine, svedoči:

 

"... Veoma često, a naročito u noćnim časovima, uhapšene Srbe su tukli do besvesti. U Centralnom zatvoru u Tuzli iznosili su uhapšene Srbe zavijene u ćebad iz prostorija u zatvoru. Ja sam video pet mrtvih Srba, koje su izneli, pošto su podlegli povredama zadobijenim od tuče.

 

Iz ćelija u kojima smo se mi nalazili, čuli su se krici i jauci, a mi smo, kada se vrata otvore, bili u prilici da vidimo kako čuvari iznose Srbe koji su podlegli povredama. Pričalo se da je jedna grupa zarobljenih srpskih boraca dovedena i da su svi preko noći podlegli povredama, te da su sutradan izneti. Ja sam video da su izneta samo petorica mrtvih. Da li su oni pripadali toj grupi ili ne, to ne bih mogao da kažem.

 

Teror nad Srbima je bio naročito težak sredinom 1992. godine ..."

 

Svedok 617/95-17 navodi:

 

"... muslimanski vojnici su 20. aprila 1992. godine doveli u zatvor u Tuzli 9 zarobljenih srpskih vojnika. Među njima su bile i dve žene. Čuo sam, a i video, da su te vojnike strahovito tukli - i to po čitavu noć. Tu su ponižavali i ove dve žene. Terali su ih da se skidaju nage, a potom su ih i udarali ..."

 

O svom boravku u Centralnom logoru u Tuzli svedok 679/95-20 navodi:

 

"... Svakog dana su nas izvodili na saslušanja i pri tome nas tukli, udarali su nas svim raspoloživim sredstvima: pesnicama, nogama na kojima su imali čizme, kundacima od oružja, palicama ...

 

Pošto je hrana bila izuzeno loša a tuče su bile stalne, ja sam strahovito izgubio na težini i od 100 kg, koliko sam imao kada su me uhvatili, spao na 50 kg koliko sam imao kada sam razmenjen.

 

U toku boravka u Centralnom zatvoru u Tuzli izvođen sam na kopanje rovova na Majevici. Prilikom svakog izvođenja su nas tukli. Rovove sam kopao prilikom trajanja borbenih dejstava. Tamo sam dva puta ranjen.

 

Za vreme boravka u zatvoru u Tuzli, veliki broj uhapšenih Srba je podlegao povredama. Čulo se svako veče kada su muslimanski vojnici ulazili u zatvorske ćelije i tukli uhapšene Srbe. Iz tih prostorija dopirali su krici i jauci, a posle tih tuča, umrle od posledica povreda su nosili kroz hodnik ...">

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Selimović Bajazit, zvani "Baja" iz Bratunca,

 

2. Mulalić Nedim, zvani "Crni" iz Srebrenice,

 

3. Lenđer Davor, iz Živinica,

 

4. Kanafa, pripadnik muslimanske vojske, rodom iz Papraće kod Šehovića, koji je pre rata radio u Saobraćajnom preduzeću u Tuzli,

 

5. Marković Toni, stražar,

 

6. "Debeli Hari", stražar.

 

 

 

DOKAZ: Dokumentacija Komiteta pod brojem 647/95, 617/95 i 679/95.

 

 

 

II-125

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Rakitje kod Samobora, krajem septembra 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: Bivša kasarna JNA u Rakitju bila je pretvorena u logor za zarobljene vojnike JNA.

 

Isečci iz novina na kojima je bio grb Srbije, koji su pronađeni u vojničkim knjižicama kod vojnika

 

Utržan Marka iz Kikinde i

 

Laketić Željka, poslužili su kao razlog da njih dvojicu posebno tuku.

 

Marka su počeli da tuku 15. septembra kada su ih doveli u ovaj logor. To su činili u podrumu gde bi ga vezivali licisama i tukli ga palicama, nogama i kundacima pušaka, preteći mu nožem i pištoljem da će ga ubiti.

 

Ostali zarobljeni vojnici su primetili da mu je, po povratku iz podruma, telo bilo u krvi, da mu je koža na leđima na više mesta popucala i da rane krvare.

 

Svakodnevno su ga izvodili u podrum na tuču. Kada su ga poslednji put vratili u sobu, bio je u tako lošem stanju da nije mogao da hoda, a celo telo mu je bilo u modricama i ranama.

 

Sutradan su, oko 12.00 časova, četiri pripadnika ZNG sa belim opasačima došli u sobu i odveli Marka na batinanje u podrum.

 

U podrumu je Marko ubijen iz pištolja.

 

Njegovo telo je razmenjeno i predato rodbini koja živi u okolini Kikinde.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Zapovednik zatvora u Selskoj ulici bio je nizak, mršav, plave kose, kratkih brkova.

 

DOKAZ: 487/95, 480/95 i 727/95

 

 

 

NAPOMENA: Dopuna prijave II-011

 

 

 

 

 

II-126

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Konjic, logor u sportskoj dvorani "Musala", 15. jula 1992. godine, oko 12.00 časova.

 

KRATAK OPIS: U delu Konjica koji se zove Musala, pored obale Neretve, nalazi se sportski objekat "Musala", koji se sastoji od velike hale za košarku i druge sportove sa terenom za igru i prostorom za publiku. Sama hala ima providan krov, tako da unutra ulazi dnevna svetlost. Na polovini krovne konstrukcije postoji metalna traverza.

 

Ovaj sportski objekat je u maju mesecu 1992. godine pretvoren u logor za Srbe iz Konjica i okolnih mesta.

 

Srbi su u početku bili u svlačionicama koje su služile kao ćelije, a u toku dana je svako od njih imao određeno mesto u sali na kome je morao da sedi. Prema procenama, ovde je sredinom 1992. godine bilo zatvoreno oko 280 Srba.

 

Kada su 15. jula 1992. godine muslimanski vojnici sa svojih položaja iz mesta Prevlja granatirali sportsku salu "Musala" u kojoj se nalazio logor za zatvorene Srbe, poginulo je 13, a ranjeno 8 zatvorenih Srba.

 

Stražari su tog dana oko podne naterali sve zatvorenike da zauzmu svoja mesta u dvorani. Nekima su promenili uobičajena mesta sedenja, a potom se povukli. Jedan od stražara se popeo na galeriju i držeći pištolj u ruci, što do tada nije bilo uobičajeno, naredio da niko ne sme da se pomeri sa svog mesta. Potom je uključio ventilaciju, što do tada nikada nije rađeno, i povukao se. Oko 12.15 časova je eksplodirala prva granata iznad dvorane. Uskoro zatim druga je probila krovnu konstrukciju, uletela u dvoranu, odbila se od metalne traverze i udarila u zid na suprotnoj strani i tu eksplodirala. Usled jake eksplozije je razrušen ceo zid koji se srušio na one koji su sedeli ispod njega, a komadi su se razleteli na sve strane. Od toga je poginulo ili je umrlo na putu do bolnice ili u bolnici 14 Srba.

 

U sportskoj sali su se odmah nakon eksplozije pojavile televizijske ekipe, novinari i njihove značajnije ličnosti, koje su okrivile Srbe da su namerno granatirali sportsku salu, dajući tome značajan publicitet.

 

Sve izneto, nameće zaključak da su sami muslimani granatirali ovaj sportski objekat, što potvrđuju i iskazi saslušanih svedoka koji su videli da su granate ispaljene sa muslimanskih položaja. U prilog tome govori i činjenica da nijedan stražar nije povređen, jer su se svi sklonili na sigurna mesta, što bi u drugim okolnostima bilo neverovatno.

 

Od dejstva granate u sportskoj dvorani "Musala" su poginuli:

 

1. Živak Novica, od oca Čeda, rođen 1960. godine,

 

2. Kuljanin N, čije ime nije utvrđeno,

 

3. Kuljanin Predrag, zvani "Mačak", od oca Neđa, rođen 1964. godine, umro na putu do bolnice,

 

4. Kuljanin Tihomir, zvani "Tico", od oca Janka, rođen 1965. godine,

 

5. Mirko, od oca Marka, rođen 1957. godine,

 

6. Ninković Radomir (ili Rade), od oca Marka, rođen 1944. godine,

 

7. Ninković Stevan, od oca Marka, rođen 1962. godine,

 

8. Ćećez Velimir, od oca Obrena, rođen 1952. godine, umro na putu do bolnice,

 

9. Ćećez Vlatko (ili Vlada), od oca Obrena, rođen 1952. godine, umro u bolnici u Jablanici,

 

10. Ćećez Dušan, od oca Pere, rođen 1953. godine, i njegov brat,

 

11. Ćećez Milan (ili Milorad), od oca Pere, rođen 1950. godine,

 

12. Ćećez Mirko, od oca Svetozara, rođen 1958. godine, umro u bolnici u Jablanici,

 

13. Ćećez Miroslav (Miro), od oca Radivoja, rođen 1969. godine, umro u bolnici u Jablanici,

 

14. Ćećez Pero, od oca Miloša, rođen 1963. godine, umro u bolnici u Jablanici.

 

Ubijeni su kasnije sahranjeni u Donjem Selu kod Konjica, s tim što su Ćećezi sahranjeni na livadi koja je vlasništvo Ćećez Svete, pošto muslimanske vlasti nisu dozvolile da budu sahranjeni na pravoslavnom groblju.

 

Od dejstva granate ranjena su, pored ostalih, sledeća lica:

 

1. Ćećez Savo,

 

2. Ćećez Momčilo,

 

3. Kuljanin Neđo,

 

4. Kuljanin Miroslav,

 

5. Kuljanin Željko,

 

6. Karlović Miroslav,

 

7. Mrkajić Željko,

 

8. Mrkajić Lazo.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Mucić Zdravko, zvani "Pavo" ili "Pavao" od oca Janka, rođen 1956. godine u Spiljanima, Opština Konjic, Hrvat, pre rata radio u preduzeću "Igman", upravnik logora,

 

2. Delić Hazim, od oca Ibra, rođen 1960. godine u Orahovcima, Opština Konjic, bio nastanjen u Orahovcima, radio u "ŠIP"-u, zamenik upravnika logora,

 

3. Hebibović (ili Halilović) Ismet, zvani "Broćeta", star oko 45 godina, iz Konjica, koji je bio komandant logora,

 

4. Barunčić Pero, komandir policije u Konjicu,

 

5. Perić Drago, predsednik HVO u Konjicu,

 

6. Zovko Zvonko, stožernik HVO u Konjicu,

 

7. Mušinović Miralem, zvani "Rasim" i "Rale", star oko 40 godina, pre rata radio kao vozač u Konjicu, šef tajne policije,

 

8. Duračić Miralem, čelnik "Zelenih beretki",

 

9. Pelić Šefik, zvani "Kiko",

 

10. Jelešković Edin, zvani "Edo" i "Muf" (ili "Mup"), star oko 40 godina, radio u preduzeću "Igman" u Konjicu, stražar u logoru,

 

11. Špago Enid, zvani "Kravar", od oca Hamdije, rođen 1965. godine u Konjicu, bio nastanjen u Konjicu, stražar u logoru,

 

12-13. Braća Juka (ili Uka), po nacionalnosti Šiptari.

 

DOKAZ: 454/95-17, 454/95-18, 496/95, 440/94-2 i 221/94-14.

 

 

 

NAPOMENA: Dopuna prijave II-034

 

 

 

 

 

II-127

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Grada čac, logor u Srednjoškolskom centru, početkom novembra 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je bio prisutan u logoru kada je Huski ć ubio

 

Blagojević Milana iz sela Avramovina kod Gradačca,

 

tako što ga je tukao nogama i rukama sve dok ovaj nije izdahnuo. Posle toga je naterao svedoka da iznese njegovo telo do obližnjeg plasta sena koje je potom zapalio i zapretio svedoku da će tako postupiti i sa njim.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Huskić Roka, od oca Huseina, iz Gradačca.

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka pod brojem 339/94-19.

 

 

 

III-101

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Čapljina 1991-1993. godina.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici HVO, HOS-a, "Sokolova", "Gabeljaka" i Handžar divizije su svedoka, koji je živeo u Čapljini, hapsili i saslušavali ukupno 13 puta u periodu od 1991. do 1993. godine.

 

Stan mu je u istom periodu pretresan ukupno pet puta.

 

Sva hapšenja i pretresi su bili bez ikakvog rešenja.

 

Jedanput je uhapšen i odveden u zgradu Opštine u Čapljini gde je saslušavan. Tom prilikom ga je saslušavala policija HVO.

 

Šest puta je privođen u zgradu stare pošte u Čapljini, gde se nalazio HOS.

 

Bio je hapšen i odvođen u silos kod preduzeća "Neretva-trans" u Čapljini.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Marić Marinko iz Grabovca, starešina HVO,

 

2. Pavlović Slavko, pripadnik HVO,

 

3. Zubac, pripadnik policije HVO u Čapljini,

 

4. Žilić Mile, pripadnik policije HVO u Čapljini,

 

5. Muminagić Mirsad, zvani "Tadija", šef policije HOS-a,

 

6. Hristić Miro, zvani "Caro" iz Ljubuškog, starešina policije HOS-a,

 

7. Krndelj Pero iz Gnjilišta, šef nacionalne bezbednosti u Čapljini.

 

DOKAZ: 454/95-14.

 

 

 

 

 

III-102

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Mostar, 13. juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok, koji je po zanimanju elektri čar, star 57 godina, uhapšen je, kao civil, zajedno sa svojom suprugom u svom stanu.

 

Njih su uhapsili pripadnici HVO muslimani Zlojo Mujo i Fadil.

 

Tom prilikom su ih tukli rukama i nogama po čitavom telu, a Fadil je posebno tukao suprugu svedoka.

 

Nakon toga su ih poveli peške preko starog mosta na Neretvi i uz put ih tukli nogama. Zatim su ih vodili po Mostaru i zaustavljali ih gde god bi ugledali veću grupu građana, kojima su govorili da su svedok i njegova supruga ti koji ruše Mostar, podstičući ih da udaraju, pljuju i vređaju svedoka i njegovu suprugu.

 

Tako pretučene su ih doveli na Mašinski fakultet, gde su ih ubacili u jedan podrum.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Zlojo Mujo, musliman, pripadnik HVO, sa stanom u Mostaru u Ul. Jusovina,

 

2. Fadil, musliman, pripadnik HVO, koji je stanovao u Mostaru u Ul. Jusovina.

 

 

 

DOKAZ: 454/95-10.

 

 

 

III-103

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Mesna zajednica Bukvik, kod Br čkog, 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Mesnu zajednicu Bukvik, koja je bila naseljena srpskim stanovništvom, sačinjavala su sela Donji Bukvik, Gornji Bukvik, Vujičići, Bukovac, Vitanovići, Lukavac, Gajevi, Skakava, Cerik i Bijela. Ova mesna zajednica je s jedne strane bila okružena muslimanskim selima, a s druge strane hrvatskim.

 

Muslimani i Hrvati su od 1990. pa sve do 1992. godine, kada je došlo do napada na srpska sela, počeli da se odvajaju i prestali su da se druže sa stanovnicima srpske nacionalnosti.

 

Narušenost odnosa se prvo ispoljila kroz izbegavanje Hrvata da pozivaju Srbe na veselja kao što su, na primer, svadbe koje bi Hrvati pripremali kada bi ženili ili udavali sina ili ćerku. Hrvati su ovakvo ponašanje objašnjavali preporukama svog sveštenika da Srbe ne pozivaju ni na veselja ni na sahrane.

 

Hrvatsko stanovništvo je početkom maja 1992. godine počelo da se naoružava, objašnjavajući da formira svoju hrvatsku miliciju. Tako su formirane jedinice koje su nosile oznake HVO i ambleme šahovnica. Muslimani su odmah posle njih formirali "Zelene beretke".

 

Počeli su da upućuju pretnje Srbima da će biti ili proterani ili poubijani - jednom rečju, da za njih tu nema mesta.

 

Srpska sela, po kojima je povremeno otvarana vatra, držana su punih pet meseci u okruženju.

 

Sela su bila pod tako jakim okruženjem da Srbi iz ove mesne zajednice nisu mogli ni da izađu, niti da im, pak, neko dođe.

 

Pretnje i postavljanje barikada je izazivalo uznemirenost kod srpskog stanovništva.

 

Situacija koja se svaki dan sve više pogoršavala, doživela je svoju kulminaciju 11. septembra, kada su muslimanske i hrvatske snage izvršile prvi probni napad na selo Bukovac. Tada je veliki broj stanovnika napustio svoje kuće i pobegao u pravcu Bukvika.

 

Pošto su sva srpska sela iz ove mesne zajednice bila pod okruženjem, hrvatski i muslimanski vojnici iz sastava 108. Brčanske brigade tzv. Armije BiH su 14. septembra izvršili organizovan napad na ova sela.

 

Prilikom ovog napada je ubijeno oko 70 Srba, mahom starijih ili nepokretnih građana, koji su ostali u svojim kućama.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici 108. Brčanske brigade tzv. Armije BiH.

 

 

 

DOKAZ: 617/95-11, 617/95-13 i 617/95-1.

 

 

 

 

 

III-104

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Na putu Petrinja - Sisak, 9.-10. avgust 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Kada se konvoj izbeglica iz Krajine, u kome se nalazila i svedokinja sa svojom porodicom, našao na izlazu iz Petrinje, Hrvati su kolonu Srba, koju je pratio UNPROFOR, počeli da gađaju kamenjem. Tom prilikom su razbili vetrobransko staklo na vozilu u kome se nalazila svedokinja, koja je bila neposredno pred porođajem.

 

Kolonu srpskih izbeglica su po ulasku u Sisak ponovo napali. Tokom njihovog prolaska kroz Sisak, gađali su ih kamenjem, zaustavljali pojedina vozila i iz njih izvlačili putnike, maltretirali ih i tukli.

 

Jedan veći kamen je razbio bočno staklo na vozilu u kome se nalazila svedokinja i pogodio je u glavu, a drugi je pogodio njenu baku koja je sedela iza nje.

 

Tom prilikom je videla da su iz jednog vozila u koloni izvukli vozača i nasilno mu skinuli registarske tablice. Hrvatski policajci su sve vreme mirno posmatrali šta se događa i nisu reagovali.

 

Videla je i jednog čoveka iz kolone, čija je glava bila sva u krvi i od njega je saznala da su ga povredili u Sisku.

 

Svedokinja je sa kolonom izbeglica stigla u Beograd 10. avgusta, a narednog dana se porodila.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici policije i vlasti u Sisku.

 

 

 

DOKAZ: 658/95-1

 

 

 

III-105

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Selo Brezje, kod Lopara, druga polovina 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Nakon zauzimanja sela Brezje, koje je bilo nastanjeno isključivo srpskim stanovništvom, većina srpskog stanovništva je 19. juna 1992. godine odvedena u logore.

 

Saslušanom svedoku je posle tri dana boravka u logoru u selu Sitari bilo dozvoljeno da se vrati svojoj kući u Brezje, u kome je ostalo oko 60 meštana.

 

U selu se nalazio veliki broj muslimanskih i hrvatskih vojnika koji su ograničavali kretanje stanovništvu . Iz sela nigde nisu smeli da izlaze, a u noćnim časovima su morali da spavaju u kućama Gašić Zorana, Stević Jova i Stević Milana.

 

U Brezje su često dolazili pripadnici jedinice zvane "Zmajevi" iz Kalesije, koji su tukli srpsko stanovništvo.

 

Tako su jednoga dana pripadnici ove jedinice pretukli i saslušanog svedoka, koji je tada pao u nesvest. Kada je došao sebi, izneli su ga u dvorište, pa mu je jedan od pripadnika ove jedinice, nožem zasekao na čelu ustaški simbol "U".

 

Njegovom bratu su nožem urezali krstove na leđima, a M. M. su tukli i davili u bazenu sa vodom.

 

B. N. su položili na asfaltni put da bi preko njega prešao traktor.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Bašić Mujo, komandant hrvatsko-muslimanske vojske,

 

2. Smail, zamenik Bašića,

 

3. Tanjić Muhamed,

 

4. Pripadnici muslimanske jedinice zvane "Zmajevi" iz Kalesije.

 

 

 

DOKAZ: 743/95-8

 

 

 

 

 

 

 

III-106

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Dušče kod Višegrada, sredinom marta 1992. god.

 

KRATAK OPIS: Svedok je u društvu sa R. T. prevozio kamionom seno iz sela Drinsko. U centru sela Dušće ih je zaustavio Murat Šabanović, koji je bio u društvu 10-15 naoružanih muslimana.

 

Sa uperenim oružjem i pretnjama da će ih pobiti, izvukli su ih iz kamiona i počeli da ih tuku, psujući im majku četničku i govoreći im da će za muslimansku dlaku poklati 500 srpske dece. Naterali su ih da podignu ruke i prislone se uza zid, pa su ih maltretirali sat vremena.

 

Za to vreme su na kamionu porazbijali farove i izlupali lim na kabini.

 

Tražili su oružje u senu koje su prevozili, pa pošto nisu ništa našli oduzeli su obojici pištolje koje su imali sobom i za koje su imali dozvolu izdatu od nadležnih organa.

 

Na kraju su ih pustili da odu, zabranjujući im da ubuduće prolaze tim putem.

 

Sa vidnim povredama su otišli u SUP u Višegradu da se se požale načelniku SUP-a Ševalu Murtiću. U zgradi su zatekli samo milicionare koji su bili pripadnici muslimanske nacije, pošto su Srbi u međuvremenu bili isterani iz SUP-a.

 

Načelnik Murtić se smejao dok je razgovarao sa svedokom i njegovim drugom, a na njihov zahtev da im vrati pištolje, odgovorio je da im ih on nije ni uzeo, pa ne može ni da im ih vrati.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Šabanović Murat, od oca Šabana, rođen 07.01.1953. godine u Orahovcima, Opština Višegrad, bio nastanjen u naselju Dušče, u Višegradu,

 

2. Kahriman Abdulah, pripadnik jedinice Šabanovića,

 

3. Murtić Ševal, načelnik SUP-a u Višegradu.

 

 

 

DOKAZ: 678/95-17.

 

 

 

 

 

 

 

III-107

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Višegrad, 1. avgust 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: Kroz Višegrad je trebalo da pro đu dva autobusa iz Kraljeva, u kome su bili hodočasnici, koji su krenuli u manastir Ostrog u Crnoj Gori, da bi tamo bili 2. avgusta - na praznik Svetog Iliju.

 

U Višegradu je Murat Šabanović sa svojom grupom zaustavio dva autobusa sa turistima i zadržao ih 7-8 sati. Za to vreme su putnike maltretirali i pocepali i zapalili crkvenu zastavu koju su nosili sobom.

 

U ovim autobusima su uglavnom bile žene i deca. Ceo dan su ih držali u autobusima na temperaturi od oko 35-36 FACE="Courier New">o C. Ne samo da im nisu dali da izađu napolje iz autobusa, nego im nisu dozvolili čak ni vodu da piju. Pri tom su ih vređali i maltretirali. Prtljag iz autobusa su im izbacili napolje i rasturili. Tek uveče oko 19.00-20.00 sati su ih pustili da se vrate nazad u Srbiju, sprečivši ih da odu u manastir.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Šabanović Murat, od oca Šabana, rođen 07.01.1953. godine u Orahovcima, Opština Višegrad, bio nastanjen u naselju Dušče, u Višegradu.

 

 

 

DOKAZ: 678/95-23

 

 

 

III-108

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Višegrad, kraj novembra 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: Posle u češća u ratu u Hrvatskoj, svedok se pojavio u uniformi JNA u Višegradu gde ga je prvo presreo musliman Kuren Zahid, koji je izvadio pištolj i uperio ga svedoku u glavu. Zatim je, uhvativši ga za uniformu, rekao: "Šta će ti ovo?". Svedok je uspeo da se otrgne i uđe u obližnju kafanu.

 

Tu se ubrzo pojavio Murat Šabanović u društvu Hurema Zahida i odmah je pitao "Gde je četnik?". Zatim su njih dvojica, pred punom kafanom gostiju, izvadili pištolje, prišli svedoku i uperili mu pištolje u glavu. Šabanović ga je odvukao na sredinu kafane i naredio mu da klekne. Kada je svedok rekao "Pucajte, neću da kleknem", počeli su da ga tuku Šabanović, Hurem i Žiga Damir. Udarali su ga pištoljima po glavi. Pao je na pod i izgubio svest. Oblila ga je krv. Kada je došao k sebi, prišao mu je Mubekir Tabaković koji mu je prislonio pištolj uz stomak, zavukao ruku u džep od košulje i otuda izvadio sav novac koji je svedok imao ($ 30 USA i 50 DEM).

 

Prijatelji su odveli svedoka kući, a potom u bolnicu gde mu je ukazana prva pomoć. Tom prilikom su mu lekari zašili ranu na glavi i stavili 10 konaca.

 

Sutradan je svedok otišao u SUP u Višegradu kod komandira Podžića, koji se interesovao za sve drugo, a najmanje za ono zbog čega je svedok došao da podnese prijavu.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Šabanović Murat, od oca Šabana, rođen 07.01.1953. godine u Orahovcima, Opština Višegrad, bio nastanjen u naselju Dušče u Višegradu,

 

2. Hurem Zahid,

 

3. Žiga Damir,

 

4. Tabaković Mubekir, od oca Mustafe, rođen 04.03.1970. godine u Višegradu.

 

 

 

DOKAZ: 678/95-18

 

 

 

 

 

III-109

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Sarajevo, oktobra 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok, koji je živeo u Sarajevu, uspeo je da obavi telefonski razgovor sa svojom rodbinom koja se nalazila na srpskoj strani. Taj razgovor je bio prisluškivan, jer ga je posle dva dana telefonom pozvalo nepoznato lice koje je znalo sadržaj razgovora. To lice se predstavilo kao osoba koju šalje svedokov rođak da, sa dva druga rođaka, pređe na srpsku stranu. Na zakazano mesto je, kako se kasnije ispostavilo, došao policajac koji ih je, sa grupom od 15 Srba koji su takođe hteli da pređu na srpsku stranu, naveo u policijsku zasedu.

 

Oni su im odmah naredili da legnu na asfalt, pa su počeli da ih gaze nogama i da im pucaju pored glava. Svedok je tada bio tučen čizmama po celom telu i to je trajalo oko sat vremena. Posle toga su ih postrojili i odvezli u naselje Dobrinja u Komandu 5. motorizovane brigade muslimanske vojske, čiji je komandant bio Ismet Hadžić.

 

U toj komandi ih je 15 policajaca tuklo čitavu noć. Tukli su ih tako što bi ih postrojili uza zid i udarali ih nogama, palicama, pištoljima i kundacima od pušaka. Svedok je tom prilikom zadobio naprsnuće grudne kosti, prelom nosne kosti i brojne druge povrede po telu.

 

Odatle su bili prebačeni u drugi logor.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Omerović Zaim, komandant policijske patrole koja je izvršila hapšenje,

 

2. Hadžić Ismet, komandant 5. motorizovane brigade tzv. Armije BiH,

 

3. Galib, inspektor bezbednosti,

 

4. Hagić, policajac,

 

5. Šibalić Samir, star oko 25 godina, iz naselja Potez, policajac.

 

 

 

DOKAZ: 646/95, 647/95

 

 

 

 

 

III-110

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Sarajevo, sredinom 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je živeo u svojoj porodičnoj kući u Sarajevu 37 godina. Kada su počeli ratni sukobi, svedok bez prethodnog javljanja lokalnim vlastima nije smeo da napušta kuću, odnosno nalazio se u kućnom pritvoru.

 

Kada je 16. jula pošao na posao, kod sebe je imao lična dokumenta, kao i propusnicu, koju mu je izdala Opština, da može da ide na posao. Autobus u kome se on nalazio, zaustavila je muslimanska Vojna policija koja ga je, nakon legitimisanja, izvukla iz autobusa i odvela u Centralni zatvor.

 

Tu je uveden u prostoriju gde je bilo 5-6 inspektora koji su ga unakrsno ispitivali o tome da li ima oružje i da li održava kontakte sa Vojskom Republike Srpske. Posle ispitivanja su ga zatvorili u samicu bez prozora. Nakon toga je u logorima ostao narednih 13 meseci, da bi tek posle toga bio razmenjen.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici Vojne policije u Sarajevu.

 

 

 

DOKAZ: 650/95

 

 

 

 

 

III-111

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Jajce, maj - jun 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok se nalazio kod svoje ku će u Jajcu. Nije odlazio na posao pošto mu je bilo saopšteno da kao Srbin mora da koristi godišnji odmor i da do daljeg ne treba da dolazi na posao.

 

Četiri policajca su 27. maja došla u njegov stan i saopštila mu da ne sme nigde da odlazi od kuće.

 

Sutradan su ponovo došli isti policajci i izvršili pretres, da bi ga posle nekoliko dana odveli u garažu Trninić Neđe. U toj garaži je svedok bio zatvoren oko mesec dana, uz objašnjenje da tako mogu lakše da ga kontrolišu. On je tu spavao i stražar koji se stalno nalazio u rovu ispred garaže povremeno mu je dozvoljavao da ode do kuće.

 

Posle mesec dana su došla tri naoružana vojnika, koja su na glavama imala crne trake sa ispisanim slovom "U" i pretresli su stan svedoka. Kada su kod svedoka u stanu pronašla uniformu bivše JNA sa kojom je bio zadužen, počela su da ga tuku i da insistiraju da preda skrivenu radio-stanicu, koju on nije imao.

 

Posle toga su ga naterali da obuče uniformu JNA, pa su mu oko vrata okačili električni aparat za sušenje ruku na koji su zakačili staru automobilsku antenu, a preko kutije flomasterom napisali "radio-stanica".

 

Tako vezanog su ga vodili po gradu i govorili da su uhvatili četnika na liniji.

 

Građani muslimanske i hrvatske narodnosti su tada bacali kamenje na njega, vređali ga i psovali.

 

Na kraju su ga odveli u Komandu HVO i zatvorili.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Saraf Šimun, zadu žen za bezbednost u Komandi HVO,

 

2. Dramac Luka,

 

3. Dramac Peja,

 

4. Derviš Popaja "Pekara", svi pripadnici HVO.

 

 

 

DOKAZ: 561/94-3.

 

 

 

 

 

 

 

IV-227

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Samobor kod Zagreba, april - septembar 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok, koji se na odslu ženju redovnog vojnog roka nalazio u kasarni u Samoboru kod Zagreba, prekomandovan je u martu 1991. godine u selo Molvice udaljeno od Samobora 3-4 km.

 

Pripadnici ZNG su od aprila 1991. godine držali kasarnu pod blokadom.

 

Takvo stanje je trajalo do avgusta, kada su pripadnici ZNG otpočeli sa oružanim provokacijama i sa psihološkim pritiskom na vojnike u kasarni.

 

Isključivali su im vodu, telefon i struju i onemogućavali doturanje hrane u kasarnu.

 

Preko jakih zvučnika su im emitovali posmrtne marševe, pojačavajući ton posebno u noćni časovima.

 

Oružani napad na kasarnu je počeo 13. septembra. Vojnici su pružali otpor do 15. septembra, kada im je naređeno da se predaju.

 

Odmah po zarobljavanju, rečeno im je da će biti pušteni. Međutim, narednog dana im je saopšteno da su oni ratni zarobljenici.

 

Posle toga je svedok sa ostalima zarobljenim vojnicima bio prebačen prvo u Centar za obuku ZNG u naselju Rakitje kod Zagreba, koji je bio pretvoren u logor za ratne zarobljenike, a potom u bivšu kasarnu JNA u Savskoj ulici br. 92 u Zagrebu, gde je prema njima surovo postupano sve do 10. novembra 1991. godine, kada su razmenjeni.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici ZNG Hrvatske.

 

 

 

DOKAZ: 480/95.

 

 

 

 

 

 

 

IV-228

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Šibenik-Zagreb, juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok se nalazio kao ratni zarobljenik u logoru u Vojnom zatvoru u Šibeniku, gde su im sredinom juna saopštili da se spreme da po đu na razmenu.

 

Napolju je stajala hladnjača za meso pa su im naredili da uđu unutra. Sa svedokom je, iz grupe zarobljenika, ušlo njih devetoro, uključujući i petnaestak rezervista koji su bili zarobljeni kod Trebinja. Ovi rezervisti su bili teško prebijeni, a jedan od njih je bio teško ranjen.

 

Tom hladnjačom, u kojoj se našlo njih oko 25, prevezeni su od Šibenika, iz koga su krenuli u 17.00 časova popodne, u Zagreb u koji su stigli u 07.00 časova narednog jutra.

 

Prevoz hladnjačom, koja je bila potpuno zatvorena i imala samo dva otvora debljine cigarete, jedva su izdržali.

 

Umesto na razmenu, smešteni su u logor Kerestinec u Zagrebu, gde je prema njima nečovečno postupano.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici Vojne policije Hrvatske, čiji je komandant Laušić Mate.

 

 

 

DOKAZ: 481/95.

 

 

 

 

 

 

 

IV-229

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Rakitje kod Samobora, logor u Centru za obuku ZNG, septembar - oktobar 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: Nakon zarobljavanja, svedok je sa drugim pripadnicima bivše JNA smešten u Centar za obuku ZNG, koji je bio pretvoren u logor za zarobljene pripadnike JNA srpske nacionalnosti.

 

U ovom logoru su im davali hranu koja je bila preslana, a posle takvih obroka im nisu davali vodu za piće.

 

Kada je jedan od zarobljenih vojnika tražio da mu daju vodu, odveli su ga u podrum i tamo ga pretukli. Nakon povratka je bio skoro bez svesti. Od tada niko nije smeo da traži vodu za piće.

 

U logoru je sastavljen spisak za streljanje na kome se nalazilo i ime svedoka zajedno sa imenima još sedam zarobljenih vojnika. Njih su izvodili na lažna streljanja, čak i po dva-tri puta na dan. Lažna streljanja su se odvijala na sledeći način: prvo bi ih postrojili, vojnici bi uperili puške u njih, napunili ih, a onda bi ih uperili u postrojene zarobljenike, i tek posle nekog vremena bi im saopštili da je "streljanje" odloženo.

 

Svedok navodi da je, pošto je svaki put očekivao da će biti ubijen, doživljavao veliki strah. Kao posledica toga, svedok je istražnom sudiji, koji ga je saslušavao, naveo da čak i nakon tri godine posle ovoga što je preživeo, "... ne može uvek da spava, da kada zaspi stalno mu se pred očima javlja slika vojnika koji se spremaju da ga streljaju, pa tada skače iz postelje i budi se, a posle toga ne može da zaspi ...".

 

Često su ih noću tukli pripadnici ZNG, koji su upadali u prostorije u kojima su spavali. Posebno su ih tukli pendrecima po tabanima, a i po drugim delovima tela.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Stražar Branko, Hrvat sa Kosova i drugo osoblje ovog logora.

 

ckquote>

 

 

DOKAZ: 480/95.

 

 

 

IV-230

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Zagreb, logor u bivšoj kasarni JNA u Selskoj ulici br. 92 oktobar - novembar 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: U ovom logoru za zarobljene vojnike, koji je bio pod komandom MUP-a Hrvatske, oficiri su bili izlo ženi većim torturama nego vojnici.

 

Svedok je posebno zapamtio jednog zarobljenog vodnika bivše JNA koga su po ceo dan terali da gura jedan veliki kamen po pisti ispred kasarne. Kada bi iznemogao, onda bi ga polivali vodom i ponovo terali da nastavi sa guranjem tog ogromnog kamena.

 

Iz ove kasarne su izdvojili 50 vojnika za razmenu i, mada su im više puta saopštavali da će ići na razmenu, stalno su ih vraćali. Tako je svedok konačno razmenjen 10. novembra 1991. godine u Bosanskom Šamcu.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Zapovednik logora Klari ć i drugi pripadnici MUP-a Hrvatske koji su držali ovaj logor.

 

 

 

DOKAZ: 480/95.

 

 

 

IV-231

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Split, logor "Lora", april - avgust 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Prema iskazima tri saslušana svedoka, Hrvati su u toku februara i marta 1992. godine otvarali vatru na skladište JNA na Gabeli, koje je čuvalo 15 vojnika, koje su činili samo Srbi i muslimani pošto su Hrvati i Slovenci već ranije napustili ovu jedinicu. Telefonske veze kasarne su bile isključene.

 

Kapetan Duško Gidić koji je komandovao skladištem i zastavnik Dževad Mekić koji je bio njegov pomoćnik, bili su u vezi sa HVO i kasnije su u logoru "Lora" pristupili Hrvatima.

 

Njih dvojica su 14. aprila 1992. godine organizovali "izmeštanje" vojnika na sledeći način: Gidićev "prijatelj" iz Gabele je došao kamionom u kasarnu, u koji su ušli svi vojnici koje je trebalo da preveze na srpsku teritoriju; umesto toga, on ih je odveo u zasedu koju su pripadnici HVO postavili na drugom kraju Gabele. Kada su sve vojnike razoružali, pripadnici HVO su ih iz Gabele, koja se nalazi na području bivše Bosne i Hercegovine, prebacili u Hrvatsku, gde su jednu noć prenoćili u Splitu u kasarni Dračevac. Posle toga su prebačeni u logor "Lora" u kome su ostali 4 meseca.

 

Uslovi života u ovom logoru su bili surovi. Zarobljene Srbe, kao i civile, svakodnevno je tuklo kako osoblja logora, tako i civili - Hrvati koji su slobodno ulazili u logor.

 

Osoblje logora su morali da pozdravljaju sa fašističkim pozdravom: sa podignutom desnom rukom i uzvikom "Za domovinu spremni!". Pri tom su morali i da pevaju ustaške pesme.

 

Zatvorenici su mučeni strujom. Davali bi im telefonsku slušalicu da se navodno jave svojima, pa bi uključivali struju, što bi izazivalo strujne udare.

 

Terali su ih da igraju "srpsko kolo" na sledeći način: više njih bi naterali da se međusobnim držanjem za ruke uhvate u kolo, a zatim bi pojedincima prikačili žicu za prste puštajući struju koja je izazivala strujne udare koji su ih nagonili da skaču kao da igraju kolo.

 

Komandir logora ih je budio noću i naređivao im da satima trče po krugu logora i da pevaju ustaške pesme - sve dok ne popadaju od umora. Kada bi pali, onda bi ih tukli.

 

Preko dana su ih vodili da kopaju rovove i rade druge teške fizičke poslove.

 

U krugu logora je postojala kućuca za pse, pa su pojedincima naređivali da uđu u tu kućicu i da do iznemoglosti laju kao psi.

 

Kupali bi ih tako što bi ih potpuno gole postrojili uza zid, a onda bi mlaz vode pod jakim pritiskom usmeravali u predeo polnog organa, što je izazivalo vrlo jake bolove.

 

Hrana je bila veoma loša. Najčešće su dobijali po parče hleba i džema za ceo dan. Nisu dobijali meso u hrani. Svedok 483/95 misli da od takve hrane 20 dana nije mogao da ide u klozet.

 

Bili su bez lekarske nege. Nisu smeli da se prijave da idu kod lekara jer su od drugih zarobljenika saznali da su neki, koji su se prijavili da odu na lekarski pregled, dobijali batine i da su ih boli špricevima.

 

Posebno su surovo postupali u bloku "C", gde su bili smešteni dobrovoljci i rezervisti bivše JNA.

 

Kada je dolazila ekipa Međunarodnog Crvenog krsta, zarobljenike iz bloka "C", koje su najviše tukli, krili su u posebne bunkere koji su bili ispod zatvora blizu mora.

 

Bilo je i slučajeva lažnih streljanja. Postrojili bi logoraše uza zid, pa bi u njih uperili prazan pištolj. U tome je posebno prednjačio upravnik logora Dujić.

 

U surovosti se isticao i "Giljo". On je više puta svedoka 483/95 gazio čizmama po prstima i po telu. Svedok je od tuče bio jako otekao, a na pitanje stražara od čega mu je to, morao je da odgovori da ga "boli zub". Nije smeo da kaže istinu, jer bi ga u protivnom ponovo tukli.

 

Pored ratnih zarobljenika, u logoru su bili smešteni i starci, žene i deca.

 

Zarobljenici su prilikom poseta predstavnika Crvenog krsta dobijali cigarete i druge poklone. Međutim, osoblje logora bi, nakon odlaska delegacije, pokupilo ono što su zarobljenici dobijali od Crvenog krsta.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Gidić Duško, kapetan bivše JNA, koji je pristupio HVO i odbio razmenu, a isticao se po surovosti prema svojim dojučerašnjim drugovima,

 

2. Mekić Dževad, zvani "Brzi", zastavnik bivše JNA, musliman koji je pristupio HVO, a koji je surovo postupao prema zatvorenicima u "Lori", naročito kada bi ga napili,

 

3. Dujić (ili Dunjić) Tomo, zvani "Crni", iz Vukovara, naselje Mitvica, upravnik logora,

 

4. Vrkić Tonči, zamenik upravnika logora,

 

5. Gudić Ivica, iz Splita, stražar,

 

6. Giljević Tonči, zvani "Giljo", policajac,

 

7. Supruga Dujić Tome koja je radila na kompjuterima u ovom logoru, a isticala se surovošću prema zatvorenicima.

 

 

 

DOKAZ: 483/95, 488/95 i 482/95.

 

 

 

 

 

 

 

IV-232

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Gabela, logor u vojnom skladištu bivše JNA, jul - septembar 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Logor u vojnom skladištu bivše JNA u Gabeli se nalazio ispod mesta Struge prema Gabeli. Svedok je bio u hangaru br. 3 koji je prozvan "zloglasnim".

 

Ovaj logor je bio pod kontrolom HVO. U to vreme su u ovom logoru bili zatvoreni muslimani i svedok je bio jedini zatvoreni Srbin.

 

U hangaru su spavali na golim daskama bez ćebadi, a hrana koju su dobijali jedanput dnevno, kako svedok navodi, bila je davana u tako malim količinama da je mesečno sledovanje koje su dobijali on s FACE="Courier New">âm mogao da pojede za jedan obrok. Hleb su delili na 16 delova.

 

Hrvati su u to vreme bili u neprijateljstvu sa muslimanima, koje su u ovom logoru bezobzirno tukli, pa su tako od posledica povreda umrli muslimani Hasi ć Luga i Elezović, star oko 60 godina.

 

Zatvorenici u logoru su morali da pevaju ustaške pesme.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Previšić Boko, iz Praviša kod Hutova, upravnik logora,

 

2. Andrun Nikola, od oca Kare, iz Domanovića, zamenik upravnika logora,

 

3. Ramljak Jerko, komandir u logoru,

 

4. Šakota Tomo, auto-prevoznik iz Čitluka, starešina svih zatvora HVO na području Zapadne Hercegovine,

 

5. Muminagić Mirsad, starešina u logoru u Gabeli, sve do ubistva Elezovića kada je smenjen,

 

6. Rajič Marko, iz Klepaca, starešina hangara 3,

 

7. Ćemeraš Mile, iz Tasovčića,

 

8. Kraljević Šćepo, iz Gabele,

 

9. Bebek Tomislav, iz Gabele.

 

 

 

DOKAZ: 454/95-14.

 

 

 

 

 

 

 

IV-233

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Svinjarine, kod Mostara, logor u predionici "Đuro Salaj", juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U Svinjarinama je svedokinja uhapšena sa k ćerkom i sinom i smeštena u prostorije predionice "Đuro Salaj".

 

Tu su nju i decu tukli kundacima, nogama i čime god su stigli. Posebno teško je podnosila kada su pred njom tukli njenu decu.

 

Boškailo Ramo je svedokinji pod vrat stavljao kamu i tražio da kaže gde joj je sin bio i ko mu je dolazio kući. Pošto je ona ćutala, naredio je stražaru da zakolje njenog sina i kćerku. Ovaj se ubrzo vratio i saopštio da joj je zaklao sina.

 

Tek nakon dva sata je saznala da su joj živi i sin i kćerka.

 

Svedokinja i njena deca su za osam dana boravka u ovom logoru od hrane dobili pola hleba i litar vode.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Boškailo Ramo, komandant logora, pre rata aktivni milicionar u Mostaru,

 

2. Kazazić, zvani "Joja", iz Carine,

 

3. Grljević, sin "Belog", sa Carine iz Mostara.

 

 

 

DOKAZ: 454/95-9.

 

 

 

 

 

 

 

IV-234

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Konjic, logor u sportskoj dvorani "Musala", januar - oktobar 1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je uhapšen zajedno sa svojom majkom, sestrom, ženom i sinom pri pokušaju prelaska na teritoriju Republike Srpske.

 

Muslimanska policija ih je nakon toga odvela u sportsku dvoranu "Musala", koja je bila pretvorena u logor.

 

Spavali su na betonu ili na plastici koja je bila razastrta po podu u svlačionici ovog logora.

 

Hrana je bila loša, a dešavalo se da za pet dana dobiju samo po jedno parče hleba. U stvari, ucenjivali su ih da daju krv, pa kako svedok nije hteo d FACE="Courier New">âkrv uskra ćivali su mu hranu.

 

Svedok je tučen dva-tri puta pendrecima, nogama i šakama.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Zilić Edin, iz Konjica, upravnik logora,

 

2. Ćibo iz Konjica koji je zamenio Zilića na dužnosti upravnika,

 

3. Arnaut Šaban, iz Ugošića, zamenik upravnika

 

4. Kemo iz Konjica,

 

5. Zilić Ramo, stražar, brat Zilić Edina,

 

6. Džajić Ahmed, iz Konjica, stražar,

 

7. Landžo Esad, zvani "Zenga" i "Zija", od oca Sulje, rođen 1970. (ili 1972.) godine u Čelebićima, stražar,

 

8. Hebibović Ismet zvani "Broćeta", star oko 45 godina, iz Konjica, komandant logora.

 

DOKAZ: 454/95-12.

 

 

 

 

 

 

 

IV-235

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor u sportskoj dvorani "Musala" u Konjicu, 22. maja - avgusta 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je u ovom logoru bio smešten sa još 21 zatvorenikom u maloj svlačionici, tako da nisu imali prostora da legnu i spavaju. U toj prostoriji nije bilo ćebadi, a pod je bio plastičan. Nuždu su vršili u uglu svlačionice.

 

Najgore su prolazili oni koji bi tražili vodu ili bi se na nešto žalili. Njih bi posebno tukli pendrecima. Zatvorenike su međusobno terali da se tuku.

 

Zatvorenicima u ovom logoru jednom nisu davali hranu tri dana. Kada su im četvrtog dana dali da jedu, dobili su slane riblje konzerve, ali im nisu dali i vodu. Jedan hleb deljen je na 19 ljudi.

 

Posebno surovo su postupali sa zatvorenim Srbima iz Bradine, koje su doveli u ovaj logor 25. maja. Hodnik u kome su tukli ove zatvorenike bio je sav u krvi.

 

U jednoj svlačionici su bile smeštene žene i njih su pojedinačno odvodili u školsku zgradu, koja se nalazila pored sportske sale. Žene su se odatle vraćale uplakane, a stražari su se hvalili kako su neke žene "dobre" a neke "loše", pa svedok pretpostavlja da su bile silovane.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

 

 

1. Hebibović Ismet zvani "Broćeta", star 45 godina, iz Konjica, komandant logora,

 

2. Kazazić Senad, komandir straže,

 

3. Slato Meho,

 

4. Jelešković Edin zvani "Edo" i "Muf", star oko 40 godina, iz Konjica, radio u preduzeću "Igman", stražar u logoru, isticao se okrutnošću prema logorašima,

 

5. Kurtić,

 

6. Ploskić,

 

7. Dedić iz Dubrovnika,

 

8. Špago Enid zvani "Kravar", od oca Hamdije, rođen 1965. godine u Konjicu, bio je nastanjen u Konjicu, stražar u logoru,

 

9. Pelić Šefik, zvani "Kiko",

 

10. Guskić Zijad i njegov brat zvani

 

11. "Pače", stražar,

 

12. Vrtić Remzo, stražar,

 

13. "Nidža", stražar,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

14. Dedić Osman, zvani "Osmo", iz Konjica, bivši igrač fudbalskog kluba "Igman", stražar u logoru,

 

15. Arnaut Šaban, iz Ugošća kod Konjica,

 

16. Mravović Salko, iz Konjica,

 

17. Turković, zvani "Ture",

 

18-19. Braća Juka, Šiptari iz Konjica.

 

 

 

DOKAZ: 454/95-18.

 

 

 

IV-236

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor u Čelebićima, kod Konjica, krajem jula i oktobar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok 147/96-20, koji sada kao izbeglica živi u Beogradu, a rodom je iz okoline Konjica, svedoči:

 

"... Ja sam bio zarobljen 10. juna 1992. godine i istog dana sam prebačen u logor u Čelebiće, gde sam ostao do 9. decembra 1992. godine.

 

Za vreme boravka u logoru u Čelebićima bio sam podvrgnut gladovanju i najtežim fizičkim zlostavljanjima. U logor sam došao sa 110 kg, a iz njega izašao sa 64 kg. Kada je u pitanju gladovanje kojem sam bio podvrgnut mogu da, kao ilustraciju, navedem da 54 dana nisam išao u klozet.

 

Kao i većina ostalih u ovom logoru, skoro svakodnevno sam bio prebijan. To se naročito dešavalo u prva tri meseca, kada su to radili i danju i noću dva-tri puta dnevno. Kao posledica fizičkog zlostavljanja 60% su mi oštećeni jetra i žuč, 9 rebara mi je slomljeno i dobio sam druge teške povrede, tako da sam sada po lekarskim nalazima 70% invalid.

 

Koliko je meni poznato, u logoru u Čelebićima je ubijeno 18 zatvorenika. Lično sam prisustvovao i bio očevidac ubistva Sime Jovanovića iz sela Idbar, Čede Avramovića iz Čelebića, i Željka Klimenta iz Konjica.

 

Po dovođenju u logor u Čelebićima, prva tri dana sam proveo u šahtu koji se nalazi u krugu logora, a odatle sam prebačen u hangar "6". Posle toga sam, zbog zadobijenih povreda, prebačen u objekat zvani stacionar, koji je nosio oznaku "22", gde su se nalazili drugi povređeni i bolesni zatvorenici. U tom objektu sam ostao oko 25 dana.

 

Jednog dana se ispred objekta čula neka galama, pa je K, koji se takođe nalazio na lečenju u ovom objektu, pogledao kroz ključaonicu i prokomentarisao "Stigao je predsednik." Na ove njegove reči, ja sam došao do ključaonice i provirio. Video sam da ispred objekta stoje tri luksuzna automobila i jedan džip. Pored srednjeg automobila sam video da stoji Alija Izetbegović okružen ljudima iz njegovog obezbeđenja na čelu sa Zejnelom Delalićem. Pored njega stajali su komandant logora Zdravko Mucić, zvani Pavao" i drugi iz uprave logora. Siguran sam da je to bio Alija Izetbegović, jer sam ga često gledao i na TV-ekranima, a tvrdim da sam prepoznao i njegov glas.

 

Kroz ključaonicu su gledali Aliju Izetbegovića u logoru u Čelebiću i još neki zarobljenici u ovom objektu. Među zatvorenicima u logoru pričalo se da je Alija Izetbegović došao da obiđe objekte u krugu logora u koje je tih dana iz Splita dopremljena šleperima razna vojna oprema, oružje i municija.

 

O boravku Alije Izetbegovića u logoru u Čelebićima mogao bi nešto više da kaže D. iz Čelebića, koji mi je pričao da je takođe lično video Izetbegovića prilikom dolaska u Čelebiće...".

 

Krajem jula 1992. godine, neutvrđenog datuma, svedok 283/94-3 je, zajedno sa ostalim zatvorenicima u logoru Čelebići, bio prinuđen da u krugu logora sa šlepera i kamiona tri dana radi na istovaru municije i naoružanja, koje je muslimanskim oružanim snagama bilo dostavljeno iz inostranstva preko jedne jadranske luke. Po obavljenom istovaru zatvorenici su bili zatvoreni u hangaru i ceo dan im nije bilo dozvoljeno da izlaze, niti su vrata hangara otvarana.

 

Svedoku je stražar Zajko Čamdžić rekao da su tog dana bili zatvoreni, jer je logor posetio, pod veoma jakim obezbeđenjem, predsednik BiH Alija Izetbegović, koji je obilazio skladišta municije i naoružanja koja se nalaze u krugu logora.

 

Svedok 147/96-1, domaćica, koja je živela u okolini Konjica navodi:

 

"... Ja i suprug smo imali kuću u zaseoku Mravinjac na periferiji sela Čelebića.

 

U blizini moje kuće u Čelebićima, muslimani su u bivšim objektima JNA formirali logor za Srbe. Ja nisam mogla da vidim taj logor od svoje kuće, ali u večernjim časovima povremeno sam iz pravca logora čula jauke, pa pretpostavljam da su to bili jauci zatvorenika koje su tukli stražari.

 

U neposrednoj blizini moje kuće bilo je sagrađeno više vikendica, među kojima i vikendica Šefka Elezovića, bivšeg funcionera opštine Hadžići, kod koga je došao Mirsad Ćatić iz Bihaća, koji je bio ranjen.

 

Ne sećam se tačno datuma kada sam čula decu iz muslimanskih porodica kako viču: "Eno predsednika!" Pogledala sam u pravcu Jablanice i videla sam da iz tog pravca, ispred vikendica, dolazi Alija Izetbegović. Oko njega je bio veći broj vojnika sa zelenim i crvenim beretkama. Izetbegović je otišao pravo u vikendicu Šefka Elezovića u kojoj se nalazio na lečenju Mirsad Ćatić. I ja sam takođe mislila da je Izetbegović došao Ćatiću u posetu jer je bio ranjen. Sigurna sam da je to bio Izetbegović, jer sam skoro svakodnevno gledala njegov lik na televiziji.

 

Lekarka koja je lečila Mirsada Ćatića povremeno je dolazila da leči i moju svekrvu, pa nam je prilikom jednog dolaska rekla da je Alija Izetbegović na kratko navratio kod Mirsada Ćatića. Takođe mi je rekla da je dolazio da bi oslobodio Juku Prazinu i Jovana Divljaka, koje su Hrvati prethodno zarobili, kao i da je obišao logor...".

 

Svedok 147/96-3, vozač iz Čelebića, rođen 1938. godine svedoči:

 

"...Ja sam rođen u Čelebićima, koji je bio nastanjen isključivo srpskim stanovništvom u užem jezgru sela. U neposrednoj blizini mog zaseoka nalazili se se vojni objekti bivše JNA, koje su muslimani posle osvajanja Bradine pretvorili u logor za Srbe.

 

Centar ovog logora bio je udaljen od moje kuće oko 70 m a ulazna kapija logora bila je udaljena od moje kuće oko 300 m.

 

Zatvorenici su bili držani u hangarima u krugu logora, a jedan deo njih je bio zatvoren u podzemnim prostorijama. Logor je bio opasan mrežastom žicom sa zaštitnom bodljikavom žicom, pa sam iz svoje kuće mogao svakodnevno da vidim šta se dešavalo u krugu logora. Gledao sam kako stražari na razne načine maltretiraju zatvorenike, tuku ih, teraju ih da piju svoju mokraću, a bio sam u prilici da, kako danju tako i noću, čujem jauke zatvorenika koji su bili podvrgnuti zlostavljanju. U tom logoru bilo je i žena.

 

Negde u septembru 1992. godine otišao sam u svoju šumu, koja je od kuće bila udaljena oko 200 m, i tada sam video kolonu teretnih vozila sa splitskom i zagrebačkom registracijom koja je ušla u logor.

 

Na dan 8. oktobra 1992. godine, u krug logora su ušla tri luksuzna automobila i sa udaljenosti od oko 60 m, sa mesta gde sam se nalazio, video sam da je u prvom automobilu bio Alija Izetbegović. Na sebi je imao kožnu vindjaknu i zelenu beretku. U tom trenutku čuo sam komentar M. "Ode Alija u logor".

 

To da sam video kada je Alija Izetbegović ušao u logor, spreman sam da potvrdim gde god bude trebalo i suguran sam da je to bio upravo on. U prilog ovoj tvrdnji navodim i to da je Alija Izetbegović imao veoma jaku pratnju...".

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Alija Izetbegović, predsednik Predsedništva BiH, rođen 1925. godine u Bosanskom Šamcu, od oca Mustafe i majke Hibe, rođene Đabija, pre rata bio nastanjen u Sarajevu, ulica Hasana Kikića 14.

 

 

 

DOKAZ: 283/94-3, 147/96-1, 147/96-20 i 147/96-3.

 

 

 

 

 

IV-237

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor Ko čine kod Mostara, novembar 1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici 42. brigade tzv. Armije BiH su 11. novembra 1994. godine zarobili svedoka sa još tri vojnika Vojske Republike Srpske u rejonu Vrenjevići.

 

Po naređenju majora muslimanske vojske Selmana Podžića da tuku zarobljene Srbe, vojnici su ih tukli palicama, pištoljima i bokserima.

 

Sva četvorica su odvedena u zatvor u Kočinama kod Mostara, koji je bio brigadni zatvor. Prvog dana po zatvaranju, ispitivanje je trajalo bez prekida čitav dan i čitavu noć. Tom prilikom su sva četvorica bila surovo tučena. Tada je svedoku 454/95-15 slomljena nosna kost.

 

Stražari su zatvorenike terali da trče bosi po staklu. Kada su ih iz ovog zatvora jednog dana vodili na ispitivanje u Blagaj kod Ramiza Drekovića, komandanta korpusa, uz put su ih tukli palicama.

 

U ovom zatvoru ostali su šest dana.

 

Svedok 856/95-6 navodi:

 

"... Pošto sam 11. novembra 1994. godine zarobljen u Vranjevićima, mene i druge zarobljenike su tukli kundacima od pušaka... Uz put su nas u nekoj garaži tukli sat i po vremena. Meni su zapalili levo uvo, polivali me vrelim čajem i grebali me po licu. Potom su mene i ostale zatvorili u zatvor u selu Kočine, u kome smo ostali šest dana.

 

Sa još tri zarobljenika sam bio smešten u prostoriju veličine 1 m dž 2 m...

 

Za to vreme sam bio ispitivan i tučen. Udarali su me čizmama, tako da mi je od tih udaraca pukla vilica...".

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Husović Salko rodom iz Nevesinja, upravnik logora u Kočinama,

 

2. Dizdarević zvani "Pele", pre rata radio u kriminalističkoj službi u Sarajevu, islednik,

 

3. Tufek, stražar, pre rata bio taksista u Konjicu,

 

4. Dragan, musliman, stražar u logoru.

 

DOKAZ: 454/95-15, 454/95-16 i 856/95-6.

 

 

 

 

 

IV-238

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Konjic, logor u sportskoj dvorani "Musala", novembar 1994 - mart 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: U ovom periodu se u ovom logoru nalazilo 7 zarobljenih Srba.

 

Zarobljeni Srbi su pojedinačno dobijali batine od stražara, a tukli su ih i pripadnici Vojne bezbednosti, koji su ih ispitivali.

 

Pri tom su im pokazivali noževe sa kojima će ih zaklati i nekakve sprave za koje su im objašnjavali da služe za lomljenje prstiju.

 

Svedok 856/95-6 navodi:

 

"... U ovom logoru mu je tukao Dizdarević, zvani "Pele".

 

Hrana je bila loša i oskudna. Na telesnoj težini sam izgubio 6 kg...".

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Gakić Esad, rodom iz Boraka, upravnik logora Musala,

 

2. Kelebić Ibrahim, iz Konjica, zamenik upravnika logora,

 

3. Ljumić Kećo, šef policije,

 

4. Kečo Junuz, komandir čete Vojne policije u logoru,

 

5. Podžić Selman, major muslimanske vojske, koji je dolazio u ovaj logor i tukao zarobljenike,

 

6. Ramić Samir,

 

7. Maksumić, stražar,

 

8. Perušić Zijo iz Žulja kod Nevesinja, stražar,

 

9. Ćatić, zvani "Juha", stražar,

 

10. Stranjak Esad, iz Bakračuša kod Nevesinja, stražar,

 

11. Zelić, desetar,

 

12. Prašta, iz Gacka, stražar,

 

13. Đulić Šanela, od oca Ismeta, iz Stoca, stražar,

 

14. Šljiva, stražar,

 

15. Čole, iz Foče, stražar,

 

16. Nijaz, iz Mostara, stražar,

 

17. Dizdarević, zvani "Pele".

 

 

 

DOKAZ: 454/95-16, 454/95-15 i 856/95-6.

 

 

 

 

 

 

 

IV-239

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Metkovi ć, logor u duvanskoj stanici, juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je u ovom logoru, koji je bio pod kontrolom HV, ostao 10 dana. Tu su ga tukli svakoga dana na svaka dva-tri sata.

 

Tukli su ga najviše rukama i nogama, i to po čitavom telu. Pored ostalog, dobio je i udarac u nogu iz koje mu je posle toga curila krv mesec dana.

 

Iako je bio uhapšen u Mostaru, na području bivše Bosne i Hercegovine, gde je inače i rođen i gde je i radio, svedok je sa još 5 drugih Srba bio prebačen na područje Hrvatske u ovaj logor u Metkoviću.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Miho, šef policije,

 

2. "Šizo" zamenik šefa policije,

 

3. Lasić, iz Mostara,

 

4. "Tajson",

 

5. Luburić Damir, unuk Maksa Luburića - ratnog zločinca iz II svetskog rata,

 

6. Matić, major bivše JNA, ispitivao zarobljene Srbe.

 

DOKAZ: 454/95-10.

 

 

 

IV-240

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Mostar, logor na Pravnom fakultetu, juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Nakon što ga je uhapsila policija HVO u njegovom stanu, svedok je odveden na Pravni fakultet u Mostaru. Tu su ga prvo ispitivali oko jedan sat o tome da li ima pušku i municiju i gde mu je sin.

 

Posle ispitivanja je u prostoriju, u kojoj je ispitivan, ušla grupa od oko 20 policajaca HVO i počela da ga tuče palicama i nogama, po svim delovima tela - gde god su stigli. To udaranje je trajalo oko jedan sat.

 

Posle toga su ga odveli u podrum u prostoriju čiji je pod bio pod vodom, koja je svedoku dopirala do članaka nogu. Nakon toga su ga skinuli potpuno golog i stavili mu lisice na desnu ruku, a drugi kraj vezali za gvožđe na plafonu, pa su ga ostavili da visi u tom položaju više sati.

 

Dok je visio vezan za plafon, policajci HVO su ga povremeno tukli.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Džidić, starešina logora,

 

2. Pušić Berislav, zvani "Berko".

 

 

 

DOKAZ: 455/95-1.

 

 

 

 

 

IV-241

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor u prostorijama predionice " Đuro Salaj" u Svinjarini, u Podveležju kod Mostara, juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Trojicu pripadnika srpske nacionalnosti, koji su pokušali da pobegnu na srpsku teritoriju, uhapsili su naoru žani muslimani u Podveležju. Nakon toga su ih doveli u selo Svinjarina, u logor koji se nalazio u prostorijama tekstilne predionice. U ovom logoru su ostali 7-8 dana.

 

U tom periodu su svakodnevno bili tučeni po dva-tri sata. Udarali su ih po čitavom telu nogama, kundacima i svim čim god su stigli.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Boškailo Ramo, zapovednik logora, pripadnik HVO, pre rata radio u miliciji u Mostaru,

 

2. Kazazić Joja, iz Mostara, pre rata radio na benziskoj pumpi, pripadnik HVO,

 

3. Drljević, sin "Belog", iz Carine - Mostar, stražar u logoru.

 

 

 

DOKAZ: 455/95-5.

 

 

 

IV-242

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor HVO u bivšoj kasarni JNA "Mirko Popara" u Grabovini kod Čapljine, jun - jul 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je bio zatvoren sa još 23 Srbina, uglavnom starijih ljudi. Za vreme boravka u ovom logoru, obavljali su razne fizi čke poslove. Najčešće su radili na skladištenju robe koju su pripadnici HVO opljačkali po srpskim kućama - tehnička roba, poljoprivredne mašine, daske, cigle, razna pića, ormani i dr.

 

Svedoka, koji je u logoru proveo 56 dana, tukli su svaki dan, i to, po pravilu, posle podne i noću oko 02.00 časa. Tukli su ih pendrecima, nogama, rukama, drvenim motkama i čime god su stigli. Pri tom nisu birali deo tela po kome će ih tući. Svedok je bio sav u modricama i tako isprebijan morao je da radi i u skladištu.

 

Neke Srbe, koji su bili zatvoreni u ovom logoru i koji su bili teško pretučeni, odvodili su iz logora i nisu ih više vraćali. Njima se posle toga izgubio svaki trag.

 

Spavali su u podrumskim prostorijama na drvenom podu, bez ćebadi.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Ivanković Dane, zapovednik logora,

 

2. Rajić Vlado, od oca Marka, iz Čapljine pripadnik policije HVO,

 

3. Matić Toni, sin generala Matića, pripadnik policije HVO,

 

4. Bošković, stražar, visok i jak čovek.

 

 

 

DOKAZ: 455/95-8.

 

 

 

 

 

IV-243

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Mostar, logor Ćelovina u Šantićevoj ulici br. 27, bivši Okružni zatvor, maj - oktobar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok 455/95-10 navodi pred istra žnim sudijom:

 

"... Jednom prilikom, upravnik logora Nikolić Pero nam je na naše pitanje zašto nas drže u logoru kada nismo ni saslušani, rekao da smo u logoru samo zato što smo Srbi ...".

 

Svedok 455/95-5 kaže:

 

"... Negde na dvadesetak dana pred razmenu. 18.08.1992. godine, ja sam vođen na Ekonomski fakultet na ispitivanje. Dok su me vodili, udarali su me gvozdenom palicom. To isto su radili i na Ekonomskom fakultetu, a i kada su me vratili u logor Ćelovina. Stalno su me tukli tom gvozdenom palicom, tako da mi je zatvorski lekar kazao da mi je pukla plućna maramica ...".

 

Svedok 455/95-4 kaže:

 

"... Ja sam u Ćelovini bila sa još 5 žena. Nisu nas tukli, ali su nam pretili da će nas pobiti i da će nas silovati, tako da smo stalno bile u strahu. Doveli su u našu sobu P. M, koja je bila isprebijana i pričala je da je bila silovana.

 

Za vreme boravka u ovom logoru zatvoreni Srbi nisu dobijali rešenje o pritvoru ...".

 

Svedok 455/95-11 navodi:

 

"... jednu ženu su tukli u zatvoru i ona je umrla ...".

 

Svedok 455/95-1 kaže:

 

"... Dok smo bili u sobama mene nisu tukli, ali smo tučeni kada smo išli na rad iz zatvora. Tukli su nas pripadnici HVO dok smo radili. Tukli su nas kundacima, šakama, nogama. Radili smo na čišćenju objekata, zidanju, nosili smo vreće za bunkere po noći, nosili smo vreće peska. Bunkere smo radili na Humu, Dračevcu, Podveležju, Aleksinom Hanu i Stjepan-kuli. Od zadobijenih povreda ja sam imao velike modrice po telu, a sada slabije čujem.

 

U Ćelovini su posebno tukli pripadnike naše vojske koje su zarobili. Čuli su se jauci i kuknjava dok su ih tukli. Zarobljeni vojnici su morali po čitav dan da pevaju ustaške pesme. Dok sam ja bio u ovom zatvoru, iz njega su izneti mrtvi jedan čovek i jedna žena. Bili su iz Mostara, ali njihova imena ne znam ...".

 

Svedok 455/95-6 svedoči:

 

"... Jezivo je bilo slušati jauke i kuknjavu muškaraca, koji su bili u prostorijama iznad naših dok su ih tukli. Muškarci su morali i da pevaju ustaške pesme. Dok sam ja bila u Ćelovini, jedna žena je umrla u zatvoru. Zvala se Sefiba Rajević i bila je muslimanka i teretili su je da je sarađivala sa Srbima ...".

 

"... Nije bilo dana kada nas u ovom logoru nisu tukli. Udarali su nas pendrecima, gvozdenim šipkama, nogama i šakama po čitavom telu. Meni su polomili pet rebara, a izgubio sam i 12 zuba. Iz zatvora Ćelovina, ja i drugi Srbi smo išli na rad. Tako su nas desetoricu vodili u Raštane. Morali smo za jedan dan da do temelja očistimo po dve srpske kuće i da, skinuvši sa njih sve, slažemo uredno skinutu građu. Sve do jednog jedinog eksera moralo je biti uredno složeno. U Rodoču smo čistili vojne objekte, a u Podveležju smo nosili pesak i grede za njihove bunkere. Ko nije mogao da nosi vreće peska, bio je tučen. A jedanput je J. S, koji nije mogao da nosi vreću, morao go da legne na vreo asfalt pa su ga pokrili sa pet ćebadi, i tako je morao da se preznojava. Taj asfalt je bio toliko vreo da se na njemu nije moglo stajati ...".

 

Većinu zatvorenika je evidentirao Međunarodni Crveni krst, ali među njima nije bilo svedoka 455/95-6.

 

Svedokinja 454/95-11 je u ovaj logor HVO dovedena zajedno sa majkom i bratom. Kada je dovedena, u zatvoru u Ćelovini je bilo 10 žena, a kasnije ih je bilo oko 80.

 

Svedokinju su u ovom zatvoru šamarali i vređali pripadnici HVO. Žene su vodili na rad, a svedokinja je radila na čišćenju heliodroma u Jasenicama.

 

Svedokinja navodi ime žene koja je bila silovana u ovom logoru.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Nikolić Pero, pre rata direktor Plastike, upravnik logora Ćelovina,

 

2. Peko Ante, zapovednik zatvora, iz Jara kod Lištice,

 

3. Puce Nikola, zapovednik,

 

4. Praljak Josip, zapovednik,

 

5. Buhovac Ante, iz Kruševa, stražar,

 

6. Mario, iz Kruševa, stražar,

 

7. Petrinja, iz Ljutog Doca, stražar,

 

8. Mucić Žubor, iz Ljutog kod Konjica, stražar,

 

9. Zelenika Mladen, stražar,

 

10. Kapetanović Gavro, stražar,

 

11. Huso, iz Goražda, stražar,

 

12. Ćorić Viktor, iz Jasenice kod Mostara, stražar,

 

13. Kljako Senad, iz Nevesinja,

 

14. Tiro Murat, stražar,

 

15. Rokša Velija iz Gackog, stražar,

 

16. Ramić Ibrahim, star oko 30 godina, stražar,

 

17. Tojaga Zijo, iz Pjesci, stražar.

 

18. Zubar, iz okoline Konjica, stražar,

 

19. Puljić, iz Hodbina kod Bune, stražar,

 

20. Kajan, iz Blagaja,

 

21. Skender,

 

22. Željko, iz Mostara.

 

 

 

DOKAZ: 454/95-13, 454/95-6, 454/95-5, 454795-3, 454/95-4, 455/95-6, 455/95-7, 455/95-3, 455/95-2, 455/95-1, 455/95-11, 455/95-4, 455/95-10 i 455/95-5.

 

 

 

IV-244

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Hrasnica, logor u podrumu nezavršene stambene zgrade, 1992 - 1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Sva tri saslušana svedoka, koja su boravila u ovom logoru, živela su u Ilidži ili Hrasnici i uhapšena su i dovedena kao civili u ovaj logor.

 

Svedok 434/95-4 navodi:

 

"... Uhapšen sam u decembru 1992. godine i iz policijske stanice u Sokolović koloniji odveden sam u podrum jedne nezavršene stambene zgrade, u čijem podrumu je bio logor pod kontrolom Muslimanske armije. U tom logoru sam ostao do februara 1994. godine. Prvih sedam dana sam proveo u samici.

 

Mogu slobodno reći da sam ja, a i ostali, dobijao batine u proseku svaki dan, jer bi dolazili da nas tuku i vojnici i policija i civili. Svako je mogao tući četnika, kako su nas zvali. Kasnije sam išao na rad. Radili smo uglavnom teške fizičke poslove: kopali rovove, čistili smeće.

 

Nikada neću zaboraviti 26. decembar 1992. godine, kada su me odveli u kancelariju upravnika zatvora Rasima Okerića. On je mene ispitivao oko sat i po vremena. Za to vreme me je jedan policajac, koji mi je bio iza leđa, udarao palicom po leđima, dok su me druga dvojica stražara, koji su stajali meni sa strane, udarali nogama po mojim nogama.

 

To isto veče došli su stražari Sejo Čorbo, Radončić Redžep, Pašo i Džemo, koji su nastavili da me tuku. Glava mi je bila sva isečena od udaraca, a udarali su me mogama, rukama, palicama, zatim o ivicu stolova i zidova. Tada je iz mene istekao sigurno litar i po krvi.

 

Posle toga, desetak dana nisam vođen na rad. Uz to sam bio iscrpljen i glađu, jer su nam hranu davali samo jedanput dnevno - po parče hleba i neku čorbu, splačine. Dešavalo se da i po dva dana ne dobijemo ništa za hranu.

 

U ćelijama smo spavali na betonu.

 

Pitali su nas da li bi se poturčili. Govorili su da će Islam jedini ostati na svetu i terali nas da klanjamo, pri čemu smo glavu morali da zabijamo u blato. Inače, onaj ko to ne bi radio, dobijao je kundak od puške u leđa.

 

U ovom logoru je bilo i zatvorenih žena. Njih su takođe tukli i mi smo čuli njihovu vrisku. Žene su plakale i po mojoj proceni njih su silovali.

 

Međunarodni Crveni krst me je evidentirao tek u proleće 1993. godine...".

 

Svedok 454/95-7, koji je star 64 godine, u ovom logoru je proveo 15 meseci, navodi:

 

"... Ja sam uhapšen u aprilu 1993. godine kao civil u svojoj kući u Sokolovića koloniji. Pre toga su mi 13 puta pretresali kuću. Zatvoren sam u podrumu nezavršene stambene zgrade gde je, kada sam ja doveden, u aprilu 1993. godine, bilo oko 70 zatvorenih Srba i 4 žene.

 

U ovom logoru mene su pretukli odmah kada su me doveli.

 

Ja sam bio smešten u jednoj prostoriji 2,5 m h 2 m. Tu nas je bilo petorica. Spavali smo na golom betonu sa dva ćebeta. Hrana je bila loša. Dobijali smo je dva puta dnevno. Pojavile su se bile i vaške. Za prvih 6 meseci, ja sam izgubio na težini 25 kg i sa 85 kg spao sam na 60 kg.

 

Međunarodni Crveni krst me je evidentirao tek posle šest meseci.

 

Ja nisam suđen, a za 15 meseci provedenih u ovom logoru samo sam jedanput saslušan pod optužbom da sam držao oružje koje mi nisu našli, mada su mi kuću 13 puta pretresali.

 

Direktno iz ovog logora, ja sam u julu 1994. godine razmenjen...".

 

Svedok 454/95-2, koji je tada imao 67 godina, navodi:

 

"... U novembru 1992. godine sam prebačen u logor u podrumu nezavršene stambene zgrade u Hrasnici. Hranu smo dobijali jedanput u 24 sata - po krišku hleba veličine kutije šibice, malo čaja ili supe, a spavali smo na golom betonu sa jednim ćebetom.

 

Kada je 3. aprila 1993. godine došao Međunarodni Crveni krst, malo su nam popravili uslove smeštaja tako što smo dobili daske na kojma smo spavali i ćebe.

 

U ovom logoru su se pojavile i vaške i one su bile prava napast za nas zatvorenike. Nismo ih mogli istrebiti...".

 

Svedok je u ovom logoru ostao do marta 1994. godine.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Zijad, pre rata bio upravnik KPD Butmir, upravnik logora,

 

2. Okerić Rasim, pre rata nastavnik, iz Gacka, upravnik logora,

 

3. Čorbo Sejo, iz Borača, kod Gacka, stražar,

 

4. Radončić Redžep, iz Ilidže, stražar,

 

5. Pašo, iz Goražda, stražar,

 

6. Džemo, iz Goražda, stražar,

 

7. Gadžo Senad, iz Borača, kod Gacka, stražar,

 

8. Hebib Suljo, iz Gacka, stražar,

 

9. Lončarić, iz Borača, kod Gacka, stražar,

 

10. Enver, iz Crne Gore, imao kuću u Sokolović koloniji, stražar,

 

11. Radončić Zaim, stražar,

 

12. Sejo, sa Ilidže, stražar,

 

13. Pidžuga, stražar,

 

14. Đuliman Džemo, zadužen za likvidaciju zatvorenih.

 

 

 

DOKAZ: 454/95-2, 454/95-7 i 434/95-4

 

 

 

 

 

 

 

IV-245

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Hrasnica kod Sarajeva, logor u podrumu solitera, ispod stanice muslimanske policije, avgust - novembar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je uhapšen u svom stanu u Hrasnici nakon pretresa, tokom koga su tražili oružje i radio-stanicu, što on nije imao. Posle toga su ga doveli u ovaj logor koji se nalazio u zgradi u kojoj je bila i policijska stanica. Po privođenju ga je ispitivao Agan Nezir, sa Ilidže, koji je pre rata radio kao milicionar. Dok ga je ispitivao, po glavi ga je udarao Šutalo Pero, a nogama jedan visoki mladić. To prvo ispitivanje je trajalo 3-4 sata, a Šutalo mu je pretio da će ga on kao ustaša streljati.

 

Smešten je u ćeliju koja se nalazila u podrumu u kome je ostao tri meseca. Svedok navodi imena 13 Srba koji su sa njim bili u ovom logoru, kao i 35 imena onih koji su dovedeni iz Tarčina.

 

U ovom logoru su hranu dobijali jedanput dnevno i to krišku hleba veličine kutije šibice i malo čaja ili supe. Spavali su na betonu sa jednim ćebetom.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Huso iz Crne Gore, upravnik,

 

2. Šabović Amir, iz Hrasnice, starešina u policiji,

 

3. Agan Nezir, sa Ilidže, islednik, pre rata bio milicioner,

 

4. Šutalo Pero, Hrvat, iz Sarajeva,

 

5. Džemo iz Goražda, stražar,

 

6. Enver iz Crne Gore, stražar,

 

7. Zaim, stražar.

 

 

 

DOKAZ: 454/95-2.

 

 

 

IV-246

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Boće, kod Brčkog, logor u Osnovnoj školi, septembar-oktobor 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Saslušane svedokinje su zarobljene u Bukviku 14. septembra 1992. godine zajedno sa većom grupom civila iz ovog i susednih srpskih sela. Pošto su provele dva dana u logoru u Gornjem Rahiću, u školi, prebačene su u hrvatsko selo Boće i smeštene u prostorije Osnovne škole, koja je bila pretvorena u logor za Srbe.

 

Dok je, u toku noći između 17. i 18. septembra, svedokinja 617/95-16 ležala na podu Osnovne škole sa dvoje male dece i sa svojom svekrvom, ušla je jedna žena sa jakom baterijskom lampom. Uperila je svetlo prema ženama, koje su ležale na podu, i posle kraćeg zadržavanja izašla.

 

Neposredno posle toga je ušao hrvatski vojnik u uniformi i pozvao svedokinju da izađe iz te prostorije. Ona je počela da plače, predosećajući šta može da joj se dogodi. Vojnik je uhvatio za ruku i na silu izvukao iz te prostorije u kojoj su joj ostala deca koja su plakala. Njena ćerka je bila pod visokom temperaturom.

 

Doveo ju je u hodnik i počeo da je vređa, govoreći joj da je srpsko đubre, a potom joj je naredio da legne na pod. Došao je još jedan hrvatski vojnik koji je počeo da joj skida odeću i, stavljajući joj cev oružja u usta, zapretio joj je da ne sme ni da viče ni da plače. Zatim ju je silovao. Nakon toga ju je silovao i drugi vojnik, a posle toga i treći, koji je u međuvremenu došao.

 

Zapretili su joj da ne sme nikome da priča o tom događaju, jer će u protivnom dovesti još sedmoricu da je siluju.

 

I svedokinja 617/95-33 je bila u isto vreme u logoru u Osnovnoj školi u Boću. Ona navodi da je u ovoj školi tada bilo zatvoreno oko 90 žena i dece i da su svi bili smešteni u dve prostorije. Ona potvrđuje da je u kasnim večernjim časovima ušao u sobu hrvatski vojnik koji je nosio baterijsku lampu sa jakom svetlošću i da je naredio svedokinji 617/95-16 da pođe sa njim, da je ona počela da plače i da su i njena deca plakala. Takođe je navela da je tu bila i njena svekrva. Pošto nije htela da pođe, vojnik ju je uhvatio snažno za ruke i izvukao iz sobe.

 

Iste noći su izvedene još tri mlađe žene čija imena navodi.

 

Sutradan je svedokinja saznala da su sve te četiri žene bile silovane te noći.

 

Svedokinja je ostala u ovom logoru pet nedelja, posle čega je razmenjena.

 

Za vreme boravka u ovom logoru hranu su retko dobijali i ona je bila izuzetno lošeg kvaliteta, pa su deca svakodnevno vrištala od gladi i tražila su hleb. Majke im ga nisu mogle dati zato što ga nisu imale.

 

Hrvatski vojnici koji su ih čuvali, svakodnevno su im psovali majku srpsku i četničku i pretili da će ih sve poubijati. Prilikom svakog njihovog prolaska pored zatvorenica, okretali su cevi oružja u njihovom pravcu, što je kod zatvorenica izazivalo još veći strah.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

 

 

Fatima, Fata, pre rata radila kao konobarica u Bo ću u kafani "Tromeđa", koja je vlasništvo Dilberović Pera iz Boća; organizovala silovanja u Boću.

 

 

 

DOKAZ: 617/95-16, 617/95-33 i 617/95-8

 

 

 

 

 

IV-247

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor u napuštenim srpskim ku ćama u Gornjem Zoviku, kod Brčkog, septembar-oktobar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Veća grupa žena sa decom i starijih Srba civila iz sela u okolini Brčkog uglavnom sa područja mesne zajednice Bukvik je iz logora u Gornjem Rahiću, gde se kratko zadržala, prebačena u hrvatsko selo Gornji Zovik i smeštena u kuće Srba koji su izbegli.

 

U ovom logoru su zadržani između 15 dana i dva meseca.

 

Većina saslušanih svedokinja je bila smeštena u jednoj kući gde su bile njih 23 žene. Za vreme boravka u Zoviku, čuvali su ih hrvatski vojnici koji su ih svakodnevno psovali, vređali i pretili da će ih sve poubijati.

 

Hranu koju su im davali jedanput dnevno, sastojala se od malog parčeta hleba i nekoliko kašika, najčešće pirinča.

 

Za vreme boravka u ovom logoru, zatvoreni Srbi su bili prinuđeni da slušaju emisije Radio-Zagreba ili Sarajeva.

 

Dok su bili u Zoviku, hrvatski i muslimanski vojnici su tukli pojedine uhapšene Srbe nogama, na kojima su imali čizme, pesnicama i palicama.

 

Odvodili su ih na kopanje rovova i kanala u Donjoj Dubravici i Vranovači.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Fazlagić Jasmina, koja je pre rata radila u SUP-u u Brčkom,

 

2. Pripadnici 108. Brčanske brigade tzv. Armije BiH.

 

 

 

DOKAZ: 617/95-29, 617/95-8, 617/95-32, 617/95-9, 617/95-10 i 617/95-11

 

 

 

IV-248

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor u skladištu gra đevinskog materijala u Gornjem Zoviku kod Brčkog, septembar-novembar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U hrvatskom selu Zovik logor je bio smešten u skladištu građevinskog materijala, koje su zvali "Miletovo skladište". To je bio prostor ograđen bodljikavom žicom. Za vreme boravka u Zoviku, u kome je svedok proveo 53 dana, pojedinačno su izvodili i tukli uhvaćene Srbe.

 

Jedne noći su izveli svedoka i njegovog brata od strica, pa su ovom sekli kosu, a potom su ga naterali da tu kosu proguta.

 

Svakodnevno su zatvorenim Srbima psovali majku i pretili da će ih sve poubijati.

 

Spavali su u šupi na podu, na kome je bila prostrta slama.

 

Hrana u logoru je bila izuzetno loša i dobijali su samo male količine.

 

Svakodnevno su izvodili zatvorene Srbe i pojedinačno ih tukli nogama, na kojima su imali čizme, pesnicama i palicama.

 

Pojedinci su odvođeni na kopanje rovova u selima Donja Dubravica i u Vranovaču. Takođe su morali da idu u srpska sela koja su bila napuštena, pa su iznosili stvari iz kuća i vojnici su ih odvozili.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pripadnici 108. Br čanske brigade tzv. Armije BiH.

 

 

 

DOKAZ: 617/95-41 i 679/95-5

 

 

 

 

 

IV-249

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor u Osnovnoj školi u Gornjem Rahi ću kod Brčkog, septembar 1992. - mart 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: U ovaj logor su dovo đeni Srbi, uglavnom civili, među kojima je bio veliki broj žena sa decom sa područja mesne zajednice Bukvik i drugih sela na području Opštine Brčko.

 

Svedok 617/95-35 svedoči:

 

"... Mislim je bio 15. septembar kada su me odveli u muslimansko selo Gornji Rahić. Tamo su nas pretresli do gole kože i oduzeli nam sve lične stvari, nakit i novac koji smo imale kod sebe. Naredili su nam da stanemo uza zid i da se skinemo potpuno gole, a oni su onda pretraživali odeću i sve što su pronašli, oduzimali su. Pri tome su nam psovali majku srpsku i majku četničku i govorili da ćemo sve biti poubijane. Pretresala nas je muslimanka Jasna Fazlagić. Sa njom je bio još jedan muslimanski vojnik. Pronašli su kod mene sakrivenih 8.000 DEM, pa mi je taj mladić opsovao majku srpsku i upitao me je za šta mi treba taj novac. Rekla sam mu da sam ga čuvala za stare dane, a on je tada rekao:FACE="Symbol">c Neće ni tebi, a ni ostalim Srbima trebati novac, jer ćete svi biti poubijani FACE="Symbol">c ".

 

Svedok 617/95-40 navodi:

 

"... U Gornjem Rahiću smo bili zatvoreni u prostorijama škole u sportskoj dvorani. Tamo sam zatekao jednu grupu uhapšenih Srba kojih je bilo oko 200.

 

Kada me je primetio Nijaz, koji je pre rata radio na stočnoj pijaci, a koji je sada bio u uniformi sa oznakomFACE="Symbol">cZelenih beretki FACE="Symbol">c , prišao mi je psuju ći mi majku srpsku i zapretio da će me ubiti. Izvadio je nož i zamahnuo njim. Međutim, sprečio ga je jedan drugi muslimanski vojnik.

 

U logoru u Gornjem Rahiću sam zadržan 35 dana..."

 

Svedok 617/95-8 navodi:

 

"... Ja sam sa jednom grupom dovedana u Osnovnu školu i zatvorena u jednu učionicu. Dovođeni su deca, starci, žene i muškarci. Prilikom dolaska su oduzimali novac, sve lične stvari i zlatninu koju smo imali, a potom odvajali žene i decu.

 

Prilikom oduzimanja stvari, muslimanski i hrvatski vojnici su nas nemilosrdno tukli nogama, rukama, kundacima od oružja i drugim sredstvima...".

 

Svedok 617/95-25 navodi:

 

"... Mene su odveli u Gornji Rahić i zatvorili u sportsku dvoranu u Osnovnoj školi. U toj dvorani je bilo oko 400 uhapšenih Srba sa područja mesne zajednice Bukvik, i to samo muškaraca.

 

Ja sam u ovom logoru ostao od 15. septembra do 01. decembra 1992. godine. Hrvatski i muslimanski vojnici su prema nama nekorektno postupali. Nazivali su nas četnicima i psovali nam majku srpsku, pretili da ćemo svi biti poubijani i da za nas nema života na tom području.

 

Odmah posle smeštaja u sportsku dvoranu, policija je počela sa izvođenjem Srba u druge prostorije, pojedinačno ili po grupama. Iz tih prostorija su se čuli jauci i krici jer su ih tamo tukli. Kada su se vraćali, video sam da su bili povređeni. Neki su bili u krvi.

 

Pojedince su izvodili po više puta danju, a mnogo češće noću, pa su ih tukli.

 

Na podu sportske dvorane smo spavali, bilo je nešto malo slame, a hranu smo dobijali jednom, a nekad i dva puta dnevno, s tim što je to bilo u veoma malim količinama.

 

Higijenski uslovi su bili veoma loši. Nije dozvoljavano da se brijemo i šišamo...".

 

Svedok 617/95-2 izjavljuje na zapisniku kod istražnog sudije:

 

"... Kada su mene doveli u logor u školi u Rahiću, tamo je bio 61 Srbin: i to od deteta starog 3 godine do staraca i starica od 70 godina. Bilo je i muškaraca i žena.

 

Smešteni smo u učionice, jer je sportska dvorana bila napunjena - u njoj se nalazilo 260 ljudi. Prilikom dovođenja, odvojili su žene i decu, a nas muškarce su zatvorili zasebno. Odmah posle zatvaranja, došli su hrvatski i muslimanski vojnici i počeli da nas udaraju i saslušavaju. Tukli su nas nogama, na kojima su imali čizme, pesnicama, palicama, komadima plastičnih cevi, stolicama, kundacima od oružja, rukohvatima od noževa i pištolja i drugim sredstvima. Izvodili su nas pojedinačno, a najčešće u noćnim časovima i tukli do onesvešćivanja.

 

Drugo ili treće veče, jedan hrvatski vojnik je malim nožem pokušao da mi izvadi levo oko. Taj vojnik mi je psovao majku četničku i zahtevao da mu objasnim zašto nosi vojničke čizme. Tim nožem, koji je imao u rukama, napravio mi je i ubod u predelu stopala sa gornje strane na desnoj nozi.

 

Zadržan sam u prostorijama škole tri dana i za sve to vreme neprekidno sam bio mučen i zlostavljan..."

 

Svedok 617/95-3 navodi:

 

"... U toku dana su nas izvodili po više puta, a naročito su to činili u noćnim satima. Tukli su nas čime su stigli. Tvdili su da ćemo svi biti poubijani.

 

U prostiriji gde sam ja bio, bilo nas je oko 250 - samo muškaraca. U tom logoru ja sam ostao od 15. septembra do 25. novembra 1992. godine.

 

Izvodili su nas da kopamo rovove na prvoj borbenoj liniji i za vreme trajanja borbenih dejstava. Za vreme kopanja rovova, poginuo je

 

1. Luka Dragićević iz Bukovca i

 

2. NN lice, čije ime ne znam.

 

Spavali smo na golom betonu bez prostirača i pokrivača.

 

Nismo imali mogućnosti da se kupamo, niti šišamo i brijemo, pa smo usled toga dobili vaške kojih je bilo izuzetno mnogo.

 

Od udaraca koje sam zadobio za vreme boravka u ovom logoru, ja osećam strahovite bolove u predelu bubrega i u predelu kičme i drugih delova tela. Tuče uhapšenih Srba vršene su svakog dana i svake noći, tako da je retko ko mogao da izađe iz logora bez posledica.

 

Vodili su nas u srpska sela gde smo sahranjivali ubijene Srbe...".

 

Svedok 617/95-39 je bio u ovom logoru početkom 1993. godine. On navodi:

 

"... Pre nego što sam razmenjen, na oko 20 dana, ja sam sa jednom grupom uhapšenih prebačen u muslimansko selo Gornji Rahić i tamo sam zadržan 20 dana. Tamo su nas čuvali muslimanski vojnici. Udarali su nas svakog dana nemilosrdno, s tim što su nas tamo tukli nogama, na kojima su imali čizme, pesnicama i palicama. Stalno je bila prisutna pretnja od strane muslimanskih vojnika da ćemo biti poubijani i da nam nema života, sve do momenta kada smo odvedeni na razmenu...".

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Kalić Nijaz, iz Brčkog, radio na stočnoj pijaci u Brčkom, na vagi za merenje stoke, stražar u logoru u Gornjem Rahiću, pripadnik "Zelenih beretki",

 

2. Fazlagić Jasna, koja je pre rata radila u SUP-u u Brčkom,

 

3. Ibrahimović Nufik, zvani "Nufko", od oca Adema i majke Kokane Alić, rođen 20.10.1964. godine u mestu Pribidoli, Opština Srebrenica, bio nastanjen u Brčkom u Ulici Braće Vasića 58, pre rata radio kao milicionar u Stanici milicije u Brčkom, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

4. Lišić Samir, od oca Seada i majke Bagajete Hadžić, rođen 28.09.1973. godine u Brčkom, bio nastanjen u Gornjem Rahiću kbr. 5, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

5. Pejto Mensur, zvani "Car", od oca Nedžiba i majke Emine Ćosić, rođen 27.03.1967. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, H. Šekovića br. 8, karatista,

 

6. Suljić Damir, zvani "Makija", od oca Smajila i majke Zahide Fazlić, rođen 01.12.1967. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Braće Suljagića 72, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

7. Salijević Nermin, zvani "Gumeni", od oca Feriza i majke Zarife Bajramović, rođen 24.11.1969. godine u Brčkom, bio nastanjen u Gunji, Naserova 39, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću.

 

 

 

DOKAZ: 617/95-35, 617/95-40, 617/95-8, 617/95-25, 617/95-2, 617/95-3 i 617/95-39.

 

 

 

 

 

IV-250

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor u mesnom domu u Gornjem Rahi ću, kod Brčkog, septembar 1992. - početak 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: U ovom logoru su bili smešteni Srbi, naj češće iz mesne zajednice Bukvik i drugih okolnih sela.

 

Svedok 617/95-20 ovako opisuje boravak u ovom logoru:

 

"... Muškaraca je bilo u sali Doma oko 260. Pošto je prostor bio veoma mali, a nas mnogo, mogli smo samo da sednemo na pod, a nije bili prostora da se leži. U prostoriju gde smo bili zatvoreni, ulazili su po više puta dnevno, a najčešće u noćnim časovima, muslimanski i hrvatski vojnici, pa su nam psovali majku srpsku, majku četničku i udarali su nas nogama, na kojima su imali čizme, pesnicama, palicama, komadima plastičnog creva, metalnim šipkama i drugim sredstvima koja su im se našla pri ruci.

 

Noću bi naredili da svi stanemo mirno i tada su nas tukli. U svakoj tuči pretili su nam da ćemo svi biti poubijani i da za nas nema mesta za život u njihovim selima.

 

Davali su nam po jednom dnevno po jedno malo parče hleba i po 2-3 kašike kuvanog pirinča bez začina i mesa.

 

Ostao sam u tom logoru 20 dana...".

 

Svedok 617/95-27 navodi:

 

"... Mene su uhapsili i odveli u selo Gornji Rahić i tamo me smestili u prostorije Mesnog doma. Tada su mi vojnici oduzeli sve lične stvari. Izvodili su nas po grupama u druge prostorije i tamo tukli, pa kada bi se oni koji su odvedeni vraćali, bili su isprebijani, modri i u krvi. To su činili više puta u toku dana, a najčešće u toku noći. Nisu dozvoljavali da spavamo. Ulazili su više puta u toku noći i kada god bi ušli terali su nas da stanemo mirno i uvek su nam pretili.

 

Ja sam zadržan u Rahiću dva i po meseca i za sve vreme boravka u tom logoru, mi smo spavali na golom betonu, a hrana koju smo dobijali jednom dnevno bila je po kvalitetu loša i po količini nedovoljna.

 

Iz tog logora su svakodnevno, po grupama, izvodili uhapšene Srbe i terali ih na kopanje rovova i obavljanje drugih poslova. Pričalo se da su neki odvođeni i na sahranjivanje ubijenih Srba na području mesne zajednice Bukvik, ali ja nisam bio u toj grupi.

 

Sa mnom je u ovom logoru bio i moj sin P, koji je bio u istoj sali. I njemu su prilikom tuče izbili jedan zub...".

 

Svedok 617/95-17 navodi:

 

"... Ja sam u logoru u Gornjem Rahiću bio od 18. septembra do 02. oktobra, kada sam odveden u Tuzlu. Za to vreme smo veoma često izvođeni na saslušanje, a najčešće u noćnim časovima. Prilikom saslušanja svakog puta su nas udarali, a najčešće pesnicama, palicama i nogama na kojima su imali čizme. U toj sali je bilo oko 200 uhapšenih Srba...".

 

O svom boravku u domu u Gornjem Rahiću svedok 617/95-14 kaže:

 

"... Ja sam uhapšen 15. septembra 1992. godine sa moja dva sina i suprugom. Uključeni smo u grupu u kojoj je bilo 500-600 Srba, muškaraca i svi smo odvedeni u muslimansko selo Gornji Rahić i tamo smešteni u prostorije Osnovne škole i Doma.

 

Ja sam zadržan u sali Doma dva dana i tu nas je bilo oko 500. Sve vreme smo ja i sin morali da stojimo. Muslimanski vojnici su ulazili u toku dana i noći, tukli nas nogama, na kojima su im bile čizme, pesnicama i palicama. U toku dana izvodili su nas po nekoliko puta ispred sale i tukli. Prilikom tuče psovali su majku srpsku i pretili da ću biti ubijen. Nazivali su me četničkim vojvodom, vadili su noževe i govorili da će me zaklati. Mene je najviše tukao Galib Hodžić i neki Lišić..."

 

Svedok 619/95-16 navodi:

 

"... Ja sam u sali Doma u Rahiću ostao dva meseca i pet dana. Za to vreme su hrvatski i muslimanski vojnici izvodili uhapšene po grupama i strahovito ih tukli. Tukli su nas nogama, na kojima su imali čizme, komadima plastičnog kabla i drugim predmetima. Kada bi se posle tuče vraćali, svi smo bili modri, u krvi i izubijani, tako da smo se teško kretali.

 

Iz tog logora su svakodnevno izvodili, po grupama, uhapšene na kopanje rovova, pokrivanje kuća, na sahranjivanje ubijenih...".

 

Svedok 617/95-7 svedoči:

 

"Hrvatski i muslimanski vojnici su upali u selo Vujičići u mesnoj zajednici Bukvik u kojoj sam ja živeo. Mi smo pobegli u šumu gde su nas uhvatili. Posle hapšenja su nas odveli u selo Rahići i tamo zatvorili u salu seoskog Doma. Kada su me izveli iz sale, jedan od vojnika udarao mi je glavu o zid, a drugi me je udarao nogama u predelu stomaka i kolena. Najviše me je udarao Galib Hodžić..."

 

Svedok 617/95-34 navodi:

 

"Ja sam prvo bila u logoru u Ulicama do 20. februara 1993. godine, a onda su me odveli u Gornji Rahić, gde su me zadržali 20 dana, pa su me onda odveli na razmenu. Mene nisu tukli, ali su svakog dana govorili da ćemo biti poubijani..."

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Hodžić Galib zv. "Gale" ili "Gali", od oca Himze i majke Safije Pašalić, rođen 21.11.1947. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, u Ulici Osmana Đikića br. 23, pre rata bio inspektor SUP-a u Brčkom, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

2. Lišić Senad, iz Gornjeg Rahića, stražar.

 

 

 

DOKAZ: 617/95-20, 617/95-27, 617/95-17, 617/95-14, 619/95-16, 617/95-7 i 617/95-34.

 

 

 

IV-251

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor u skladištu gra đevinskog materijala u Gornjem Rahiću kod Brčkog, kraj 1992. godine - početak 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok navodi:

 

"...Mene su 15. septembra 1992. godine zarobili uniformisani vojnici sa amblemima HVO. Odatle su nas odveli u Gornji Rahi ć, gde su nas prvo smestili u Zadružni dom. Ali pošto tamo nismo mogli svi da stanemo, odveli su nas u skladište građevinskog materijala, gde smo ostali šest meseci.

 

Tu su komandu držali muslimani, njihova Vojna policija. Tu su nas tukli i maltretirali svakodnevno. Prolazili smo između redova njihovih vojnika koji su nas tukli svim i svačim.

 

Meni su polomili nekoliko zuba. Izvesni Ilija "Hosovac" se hvalio da je zaklao

 

Ljubu Mlinara.

 

Hrvatski vojnici su nas vodili da kopamo rovove. Upozoreni smo da ne smemo da bežimo i Zečević nam je rekao da, ukoliko jedan pobegne, 10 će biti streljano.

 

U martu 1993. godine, ja sam razmenjen...".

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Hamidović Adnan, od oca Husnije i majke Mujesire Muminović, rođen 28.10.1968. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica 16. muslimanske NOUB br. 37, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

2. Lišić Samir, od oca Seada i majke Bagajete Hadžić, rođen 28.09.1973. godine u Brčkom, bio nastanjen u Gornjem Rahiću kbr. 5, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

6. Suljić Damir, zvani "Makija", od oca Smajila i majke Zahide Fazlić, rođen 01.12.1967. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Braće Suljagića 72, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

4. Ilija, zvani "Hosovac",

 

5. Armin, iz Brčkog,

 

6. Zečević-Tadić Marin, od oca Mirka i majke Ruže Josić, rođen 02.02.1944. godine u Gornjem Zoviku, Opština Brčko, bio nastanjen u Gornjem Zoviku, kbr.185, jedan od komandanata bataljona 108. Brčanske brigade tzv. Armije BiH,

 

7. Zečević Niko, iz Gornjeg Zovika.

 

DOKAZ: 638/95-5

 

 

 

 

 

IV-252

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor u rasadniku u Gornjem Rahi ću kod Brčkog, maj 1992 - početak 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: O svom boravku u logoru Rasadniku u Gornjem Rahi ću svedok 679/95-17 navodi:

 

 

 

"... Kada su me doveli u zgradu za dozrevanje obranog voća u rasadniku početkom maja 1992. godine, zatekao sam 7-8 uhapšenih Srba.

 

Mene su često izvodili u druge prostorije u noćnim časovima "Šok" i "Kobra" i oni su mi najpre odsekli deo stopala leve noge, svrdlom za drvo bušili su mi grudni koš sa prednje strane u visini desne dojke, nožem su mi na više mesta zasecali levu i desnu ušnu školjku. Sa nekom napravom u vidu kuke pokušali su da mi izvade levo oko od čega mi je ostao ožiljak. Gasili su mi cigareta na kičmenom stubu. Naročito su me udarali u predelu bubrega, kičme i po glavi. Udarali su me sve do onesvešćivanja, a posle toga su me polivali vodom. Više puta vezivali su mi desnu ruku za levu nogu žicom, od čega su mi ostali ožiljci.

 

Boravio sam u ovom logoru dva meseca i ne znam tačno koliko sam puta za to vreme bio izvođen i tučen do onesvešćivanja.

 

U ovom logoru, ležali smo na golom betonu bez pokrivača i prostirača, a jednom dnevno dobijali smo po parče hleba, jer je vekna hleba deljena na 13 logoraša. Uz hleb smo dobijali po 5-6 kašika kuvane hrane, koja nije imala nikakav ukus, niti začine...

 

... Niti su nas išta pitali, samo su nas izvodili i tukli, psujući nam četničku majku i preteći da će nas sve likvidirati.

 

Svedoka 679/95-18 su muslimani uhvatili u njegovom vozilu na kontrolnom punktu i doveli ga u Gornji Rahić u prostoriju komore za dozrevanje voća, gde je zatekao 11 uhapšenih Srba.

 

Odatle su ga hrvatski i muslimanski vojnici vodili na razne punktove i tamo su ga nemilosrdno tukli. Vodili su ga i u fabriku "Biljana" u Maoči, gde su prisutne radnike podsticali da ga udaraju, pa su ga oni tukli do besvesti. Udarale su ga i žene i deca, koji su se tamo zatekli. Kad je došao k svesti video je da su mu bile vezane ruke i noge.

 

Tek četvrtog dana je prvi put dobio vodu, ali u toj vodi je bio prašak za pranje veša. Po naređenju čuvara, koji mu je uz to stavio i nož pod vrat, morao je da popije tako zagađenu vodu.

 

Asmir Tatarević mu je zabijao šilo između prstiju obe ruke i u nogu od čega su mu ostali ožiljci. Posle toga mu je Asmir nožem odsekao parče mišića sa unutrašnje strane leve potkolenice i naterao ga da to pojede.

 

Jedan od najopasnijih bio je jedan koga su zvali "Šok". On je svedoka udarao pesnicama po glavi, a potom nogama po grudnom košu. Tom prilikom su mu polomljena rebra.

 

Dva puta su ga izvodili na lažna streljanja i potom oba puta tukli do onesvešćivanja. Zahtevali su da prizna da je ubijao žene i decu, a da su tela ubijenih muslimana i Hrvata spaljena u kafileriji u Brčkom.

 

U ovom logoru je svedok proveo 31 dan i za sve vreme je ležao na golom betonu.

 

Za vreme boravka u ovom logoru svedok je izvođen da iskopava neeksplodirane artiljerijske granate. Tom prilikom je namerno udarao lopatom po upaljaču granate da bi sebi oduzeo život, ali granata nije eksplodirala.

 

U ovom logoru je pokušao sebi da oduzme život tako što je sekao vene na levoj ruci. To je primetio stražar i odveo ga kod lekara, koji mu je zašio ranu na ruci. Posle toga je bio neprekidno vezan da bi mu onemogućili da izvrši samoubistvo.

 

Svedok 617/95-18, koji je u ovom logoru zadržan 55 dana, navodi:

 

 

 

"... odveli su me u rasadnik u komoru za dozrevanje voća i zatvorili. Tu su bila još četiri Srbina iz Brčkog.

 

Odmah su počeli da me ispituju. Prilikom ispitivanja su me tukli. Udarali su me nogama na kojima su imali čizme, pesnicama, palicama, komadima metalnih šipki i kundacima od oružja. Udarali su me po svim delovima tela, a najviše po leđima i glavi. Udarali su me tako svakog dana tri-četiri puta, a najviše u noćnim časovima.

 

Povremeno su dolazili i pripadnici HOS-a. Među njima su bili "Šok", "Kobra", "Sova" i drugi. Oni su govorili da su došli iz Zagreba i Splita i iz drugih mesta sa zadatkom da uništavaju Srbe.

 

Izvodili su nas na utovar i istovar kamiona, a posle da otkopavamo neeksplodirane minobacačke i haubičke granate. Ja sam lično otkopao 5 granata kalibra 155 mm čija je težina bila 42 kg...

 

Sve vreme boravka u logoru smo ležali na golom betonu bez pokrivača, a hranu smo dobijali jednom dnevno u malim količinama...".

 

 

 

Svedoka 617/95-36 su takođe, nakon hapšenja, zatvorili u garažu rasadnika i odmah počeli da ispituju. Ispitivao ga je lično Galib Hadžić koji mu je psovao majku srpsku i udarao ga ne samo nogama na kojima su bile čizme, već i palicom i pesnicama. I narednih 19 dana, koliko je svedok proveo u ovom logoru, muslimanski vojnici su nastavili da ga tuku i to najčešće u noćnim satima. U tom periodu je svedoku, prilikom ovakvih svakodnevnih premlaćivanja, izbijeno 6 zuba iz gornje vilice i napravljeno mu je nekoliko posekotina na desnoj ruci. Svedoku se i sada od zadobijenih udaraca javljaju strahoviti bolovi u predelu rebara sa obe strane i glavobolje.

 

Prema iskazima svedoka 617/95-2 i 617/95-7, koji su takođe bili zatočeni u ovom logoru u rasadniku, muslimanski vojnici su ih tukli, s tim što su svedoka 617/95-7 posebno tukli po glavi, kolenima i po stomaku.

 

Svedoka 617/95-14 navodi sledeće o svom boravku u logoru, u garaži rasadnika:

 

"... Ispitivao me je Galib Hodžić. Tukao me je i pretio da će me ubiti. Naređivao mi je da stanem uza zid, pa su me on i drugi udarali po svim delovima tela. Bio sam sav u krvi posle te tuče.

 

U toj garaži sam spavao na patosu i samo smo u malim količinama dobijali nekad jednom, nekad dva puta dnevno hranu...".

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

 

 

1. Hadžić Galib zv. "Gale" ili "Gali", od oca Himze i majke Safije Pašalić, rođen 21.11.1947. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, u Ulici Osmana Đikića br. 23, pre rata bio inspektor SUP-a u Brčkom, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

2. "Šok", pripadnik HVO, stražar

 

3. "Kobra", pripadnik HVO, stražar,

 

4. "Sova", pripadnik HVO, stražar,

 

5. Fazlić Muhamed, pre rata radio kao milicioner u Brčkom,

 

6. Tatarević Asmir, od oca Mevludina i majke Zahide Fazlić, rođen 14.06.1964. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, M. Šehića br. 2, pre rata radio u luci u Brčkom,

 

7. Osmanović Osman, zvani "Osmo", od oca Šemsa i majke Hajke Jukić, rođen 14.03.1960. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica H. Jerkovića 160, pre rata radio kao inspektor za suzbijanje privrednog kriminaliteta, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

8. Osmanović Ferhat, od oca Šemsa i majke Hajke Jukić, rođen 16.04.1954. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ul. H. Jerkovića 160, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

9. Fazlović Ferid, od oca Muše i majke Emine Mekić, rođen 05.05.1954. godine u Islamovcu, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Fadila Jahića Španca 2, pre rata na funkciji šefa Detašmana Službe državne bezbednosti u Brčkom, pripadnik Vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

10. Fejto Mensur, pre rata živeo u Brčkom,

 

11. Mehmedbašić Mirsad, zvani "Žućo",

 

12. Ilija Kelava, iz Gunje, star oko 25 godina, pripadnik HVO,

 

13. Vesna Gunje (ili iz Gunje), pre rata radila u kafiću "Boem" u Brčkom,

 

14. Peljto Mensur, od oca Nedžiba i majke Emine Ćosić, rođen 27.03.1967. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, H. Šekovića br. 8, karatista,

 

15. Lišić Mirsad, od oca Meksuda i majke Raze Čajić, rođen 02.04.1966. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, M. Tešića br. 5,

 

 

 

16. Suljić Damir, zvani "Makija", od oca Smajila i majke Zahide Fazlić, rođen 01.12.1967. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Braće Suljagića 72, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

17. Bilić Vinko, zvani "Bili", od oca Joze i majke Danice Jurić, rođen 29.10.1965. godine u Dubravama, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Banovićka bb, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

18. Markić Ivica.

 

 

 

DOKAZ: 679/95-17, 679/95-18, 617/95-18, 617/95-36, 617/95-2, 617/95-7 i 617/95-14.

 

 

 

 

 

IV-253

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor u Osnovnoj školi u selu Ulice kod Br čkog, jun 1992 - početak 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok 679/95-21 svedo či:

 

"... Uhapšen sam od strane Hrvatske vojske 08. juna 1992. godine i odveden u selo Ulice i zatvoren u prostorije Osnovne škole, gde sam zadržan 17 dana.

 

Za sve to vreme su me veoma često izvodili i tukli. Tukao me je vojnik čije je ime Senad, a čije ostale podatke ne znam. On me je vezivao lisicama, a potom me je udarao nogama na kojima su mu bile čizme. Od tih udaraca imao sam prelom zuba u gornjoj vilici sa leve strane, šestog i sedmog rebra sa leve strane. Polomio mi je i hrskavicu levog uha. Udarao me je i po glavi i od toga danas osećam strahovite bolove i vrtoglavicu.

 

Ležali smo na golom betonu, a hranu smo dobijali jednom dnevno i ona se sastojala od parčeta hleba i dve-tri kašike neke čorbe...".

 

 

 

O svom boravku u Osnovnoj školi u Ulicama, svedok 679/95-14 navodi:

 

"... Uhvatili su me 07. novembra 1992. godine i odveli u hrvatsko selo Ulice i smestili u prostorije Osnovne škole. Tamo sam zadržan do 05. januara 1993. godine. Kada sam ja doveden, u školi je bilo oko 100 Srba sa područja mesne zajednice Bukvik.

 

U tom logoru smo ležali na patosu, a hrane je bilo tek toliko da se preživi.

 

Čuo sam jauke koji su dopirali iz drugih prostorija, a video sam ljude koji su se vraćali sa saslušanja. Bili su modri i krvavi i dobro premlaćeni...".

 

 

 

Svedok 617/95-22 navodi:

 

"... Mene, mog oca, majku i sestru su uhvatili hrvatski vojnici i odveli u selo Ulice. Bili smo skupa jednu noć i, u prisustvu nas sviju, u prostoriju su ulazili pripadnici HOS-a i udarali su mog oca. Sutradan su odveli majku i sestru, pa smo u školi ostali samo otac i ja.

 

Odmah posle toga su izveli moga oca i kada se vratio bio je sav u krvi i izubijan. Posle toga su izveli i mene i tukli me. Mene su pitali gde se nalazi novac i zahtevali da odem i pronađem novac i da ga predam. Nismo imali novca i nismo mogli da im ga predamo, pa su me oni zbog toga tukli. Udarali su me nogama na kojima su bile čizme, pesnicama i palicama...".

 

Svedok 617/95-19, koji je svedočio pred istražnim sudijom, naveo je sledeće:

 

"... Srpsko stanovništvo je bežalo u šume i tamo se krilo. Međutim, Hrvatska i muslimanska vojska je pronalazila sakrivene Srbe i odvodila ih u muslimansko selo Gornji Rahić i selo Ulice i tamo ih zatvarala.

 

Ja sam uhvaćen sa jednom grupom od strane Hrvatske vojske i odveden sam u selo Ulice i zatvoren u prostorije Osnovne škole u kojoj sam ostao 40 dana. U školi je bilo nas oko 30-40 uhapšenih Srba sa područja mesne zajednice Bukvik. Hrvatski vojnici su noću izvodili u drugu prostoriju zatvorene Srbe i tamo nas tukli i ispitivali. Udarali su nas nogama, na kojima su imali čizme, palicama i psovali nam majku srpsku i četničku... Više puta sam izvođen na kopanje rovova u obližnja mesta.

 

Za sve to vreme smo ležali na golom podu u školi, a hranu smo dobijali jednom dnevno. Hrana se sastojala od jednog malog parčeta hleba i malo kuvanog pirinča bez ikakvih začina...".

 

 

 

O svom boravku u ovom logoru, svedokinja 617/95-34 navodi:

 

 

 

"... Mene su sa grupom uhapšenih žena i dece doveli u Ulice i tamo sam zadržana do 20. februara 1993. godine. Smestili su nas u učionice Osnovne škole. Sve vreme smo ležali na podu na kome je bilo nabacano malo slame, a hranu smo dobijali jednom dnevno, mada je bilo dana kada nismo dobijali ništa za jelo. Hrana koja je bila izuzetno loša, deljena je u malim količinama. Dobijali smo po jedno parče hleba i po 2-3 kašike kuvanog pirinča ili nečeg drugog bez ikakvih začina.

 

Vojnici koji su nas čuvali i koji su dolazili u te prostorije, bili su maskirani...".

 

 

 

Svedok 617/95-39 o svom boravku u Ulicama kaže:

 

 

 

"... Mene su sa grupom Srba, koji su se krili, uhvatili 18. septembra 1992. godine i odmah odveli u Ulice. Zatvorili su nas u salu Osnovne škole, na čije su prozore prethodno postavili metalne rešetke.

 

Izvodili su nas po nekoliko puta i danju i noću i tukli nas. Mene su udarali palicom po svim delovima tela. Najviše su me udarali u predelu glave, tako da mi je od tih udaraca oštećen centar za ravnotežu, usled čega nisam mogao da stojim ni da se krećem.

 

U ovom logoru sam ostao 110 dana i za sve to vreme sam i ja, a i ostali, ležao na golom podu. Hrana koju smo dobijali u veoma malim količinama je bila izuzetno slaba.

 

Svakodnevno su nas vodili na kopanje rovova na potezu Ulice-Gorice-Lamište i Donji Rahići. Prilikom kopanja rovova smo dobijali batine...".

 

 

 

Svedok 617/95-41 navodi:

 

"... U selo Ulice sam prebačen u novembru 1992. godine i smešten u prostorije Osnovne škole gde sam ostao do 09. januara 1993. godine.

 

U Ulicama su nas čuvali hrvatski vojnici. Izvodili su i tukli uhapšene Srbe, ali mene nisu. Uhapšeni Srbi su svakodnevno izvođeni na kopanje rovova i na punjenje džakova peskom...".

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Šimić Marko, od oca Blaža, iz sela Ulovića, Opština Brčko, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine, komandir Vojne policije u Ulicama, starešina logora,

 

2. "Čađo", Hrvat iz Slavonskog Broda, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine, stražar,

 

3. "Braco", musliman iz Republike Hrvatske, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine, stražar,

 

4. Senad.

 

 

 

DOKAZ: 679/95-21, 679/95-14, 617/95-22, 617/95-19, 617/95-34, 617/95-39 i 617/95-41.

 

 

 

IV-254

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Tuzla, Centralni vojni zatvor, druga polovina 1992. i 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Prema zatvorenim Srbima u ovom logoru primenjivani su različiti oblici tortura, o čemu govore i saslušani svedoci.

 

 

 

Svedok 617/95-22 navodi:

 

"... Odmah po dolasku u Tuzlu, u taj zatvor, pretresli su nas detaljno, a potom su nam naredili da idemo kroz hodnik u kome su sa jedne i druge strane bili muslimanski vojnici koji su nas, dok smo prolazili između njih, nemilosrdno tukli.

 

Izvođeni smo više puta dnevno na saslušanja, jer je protiv nas bila pokrenuta istraga. Tom prilikom, stražari su nas tukli nemilosrdno i to je trajalo sve dok je vođen istražni postupak. Posle sprovedene istrage smo odvedeni na suđenje i ja sam osuđen na 8 godina zatvora. Ne posedujem presudu, jer mi je ista oduzeta pre razmene.

 

Posle izrečene presude, vođeni smo na kopanje rovova u obližnja mesta kod Tuzle i 10. marta 1993. godine, za vreme kopanja rovova i trajanja borbenih dejstava, ranjen sam sam u predelu leve nadlaktice. Posle ranjavanja sam odveden u bolnicu u Tuzli i tamo sam zadržan oko 15 dana, pa ponovo vraćen u Centralni zatvor. Za vreme lečenja, muslimanski vojnici koji su lečeni u ovoj bolnici, upadali su u sobu gde sam se ja nalazio i pretili da ću biti zaklan...".

 

O boravku u Centralnom zatvoru u Tuzli, svedok 617/95-7 navodi:

 

"... Prvih dana boravka u zatvoru u Tuzli, izvođen sam više puta na ispitivanje i za vreme svakog ispitivanja muslimanski vojnici su me tukli po svim delovima tela.

 

Jednom prilikom je došla neka televizijska ekipa pa su me prisiljavali da priznam da sam četnik, da d FACE="Courier New">âm izjavu gde se nalazi oružje i slično...".

 

 

 

Svedok 617/95-28 svedoči:

 

"... Teror nad uhapšenim Srbima u tuzlanskom zatvoru, naročito sredinom 1992. godine, bio je izuzetno težak. Svakodnevno su nas izvodili i tukli.

 

Međutim, posle dolaska Međunarodnog Crvenog krsta tuče su bile nešto ređe i to najčešće u kasnim noćnim časovima.

 

Stalno su pretili da će nas sve poubijati i stalno su nas ponižavali govoreći nam da smo četnici i psujući nam majku četničku.

 

Hrana je bila loša i u malim količinama. Davali su nam jednom dnevno parče hleba i 3-4 kašike kuvane hrane. U toj hrani je bilo crva, tako da se to nije moglo jesti.

 

Kada sam zatvoren imao sam 105 kg, a kada sam razmenjen imao sam 72 kg.

 

Higijenski uslovi su bili izuzetno loši. Išli smo na kupanje jednom mesečno i to kupanje je trajalo jedan do dva minuta. Nisu nam dali da se brijemo i šišamo, a pred predstavnicima međunarodnih organizacija su nas pokazivali kao četnike...".

 

 

 

Svedok 617/95-17 izjavljuje:

 

"... Ja sam doveden u Tuzlu i smešten u Centralni vojni zatvor u prostoriju gde je bilo nas 20 Srba. Veoma često smo izvođeni i prilikom svakog izvođenja nemilosrdno tučeni. Udarali su nas palicama i šutirali nogama. Mene i druge zatvorene Srbe naročito je tukao policajac Bajazit Selimović. On je i puštao muslimanske vojnike da ulaze u ćelije i da nas tuku do iznemoglosti.

 

Kada sam uhapšen, ja sam imao 102 kg, a kada sam razmenjen imao sam 58 kg. To je dokaz kakav je postupak bio prema nama i kakva je bila hrana.

 

U tuzlanskom zatvoru je bila praksa da čuvari izvode uhapšene u hodnik i onda nas teraju da pravimoFACE="Symbol">c žablje skokove FACE="Symbol">c, da radimo sklekove, iako smo bili iznureni i gladni. Terali su nas da igramo kolo, zatim daFACE="Symbol">c pola žemo vozački ispit FACE="Symbol">c , koji se ovako izgledao: naređivali bi jednom zatvoreniku da sedne za vrat drugom, koji je bio u čučećem položaju, i da ga tako nosi levo-desno oponašajući promene brzine vozila. Pri svakom obavljanju tih radnji, psovali su nam majku srpsku. U tome se posebno isticao čuvar Toni Marković.

 

Od udaraca koje sam zadobio u ovom zatvoru osećam strahovite bolove u grudima, u glavi i leđima. Oslabio mi je vid desnog oka, gde su me udarali. Na tom oku su mi vršili operaciju u Očnoj bolnici...".

 

 

 

Svedok 617/95-14 boravio je u ovom zatvoru u Tuzli od oktobra 1992. do jula 1993. godine. On svedoči:

 

"...Posebno su me tukli noću između 5. i 6. oktobra. Tada su me izveli na saslušanje i tom prilikom su me tukli nogama, palicama i nekim drvetom četvorica muslimanskih policajaca koji su čuvali zatvor. Koliko je ta tuča trajala, ne znam jer sam bio potpuno onesvešćen i krvav, a kada sam se osvestio video sam da se nalazim u prostoriji iz koje sam odveden na saslušanje. U ovom zatvoru su mi izbili 4 prednja zuba u gornjoj vilici i dva zuba u donjoj vilici ...".

 

Svedok 617/95-13 navodi:

 

"U Vojnom zatvoru u Tuzli sam proveo punih 10 meseci. Prva tri meseca, svakodnevno sam po više puta izvođen na saslušanja i prilikom svakog saslušanja sam tučen, najčešće palicama. Udarali su me po svim delovima tela i zahtevali da priznam ono što ja nisam mogao priznati jer nije istina...".

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

 

 

1. Selimović Bajazit, zvani "Baja", iz Bratunca,

 

2. Mulalić Nedim, zvani "Crni", iz Srebrenice,

 

3. Lenđer Davor, iz Živinica,

 

4. "Kanafa", iz Papraće kod Šehovića, koji je pre rata radio u Saobraćajnom preduzeću u Tuzli,

 

5. Marković Toni, čuvar, iz okoline Tuzle,

 

6. "Debeli Hari", čuvar,

 

7. Asmir, čuvar.

 

 

 

DOKAZ: 617/95-17, 617/95-7, 617/95-13, 617/95-14, 617/95-22, 617/95-28 i 617/95-30.

 

 

 

 

 

IV-255

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Sinj, zatvor Vojne policije, 1. decembra 1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Tri pripadnika Vojske Republike Srpske Krajine, koje su zarobili pripadnici 4. udarne brigade Hrvatske vojske, dovedena su u Sinj, u zgradu Vojne policije 72. bojne.

 

Mada su u ovom zatvoru proveli samo jedan dan i jednu no ć, bili su izloženi fizičkom i psihičkom zlostavljanju.

 

Vojni policajci su ih tukli gumenim i električnim palicama, nogama, rukama i čime god su stigli.

 

Takođe su repetirali pištolje i inscenirali streljanje: prislanjali su im pištolje na glavu i stavljali im njihove cevi u usta, a zatim povlačili oroz.

 

Stavljali su im i creva vatrogasnih aparata u usta i pretili da će ih ugušiti.

 

U kancelariji u kojoj su bili ispitivani, bili su prinuđeni da daju izjavu za Hrvatsku televiziju i da optuže Srbe da su napali Hrvatsku vojsku.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Žarko Tole, zamenik komandanta HVO za srednju Bosnu, i drugi pripadnici Vojne policije u Sinju.

 

 

 

DOKAZ: 603/95

 

 

 

 

 

IV-256

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Sarajevo, peti sprat Centralnog zatvora, septembar - oktobar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok procenjuje da je, za vreme njegovog boravka u ovom logoru, na petom spratu ovog logora bilo zatvoreno oko 140 Srba muškaraca, kao i 6 žena.

 

Svedok je primetio da stražari povremeno dovode žene na peti sprat Centralnog zatvora. To su bile Srpkinje koje žive u Sarajevu i koje tu nisu bile zatvorene, već su ih stražari dovodili radi seksualnih iživljavanja.

 

Svedoka su jednom prilikom naterali da posmatra kako više stražara siluje jednu devojku staru 14 godina, čije ime svedok navodi.

 

Takođe su bile silovane Š. stara oko 48 godina, koja je to jednom prilikom i lično kazala svedoku, R, N. i još nekoliko žena.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Sobo Meho, upravnik Centralnog zatvora,

 

2. Osmanbegović Esad, koji je nasledio Soba na dužnosti upravnika,

 

3. Sarija Miralem, stražar.

 

DOKAZ: 604/95.

 

 

 

 

 

 

 

IV-257

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Sarajevo, logor "Ramiz Sal čin" u bivšoj kasarni "Viktor Bubanj", oktobar 1992 - april 1993.

 

KRATAK OPIS: Svedoka su, nakon dovo đenja u ovaj logor, pretukli stražari.

 

U 12 prostorija ovog logora, koliko je svedoku poznato, bili su zatvoreni uglavnom Srbi civili, dok je ratnih zarobljenika bilo svega 5-6. Bilo je zatvoreno ukupno oko 140 Srba.

 

Svedok je bio smešten u ćeliju 12, gde se nalazilo ukupno njih 9. Kako je veličina ove ćelije bila 1,60 m h 2,40 m, nisu mogli normalno ni da legnu ni da se ispruže.

 

Higijenski uslovi u ovom logoru su bili veoma loši. Nisu im dozvoljavali da se umivaju, pa čak ni da peru ruke. Svi su dobili vaške. Malu nuždu su vršili u plastične boce koje su krišom iznosili i prosipali.

 

Hrana je bila loša, a kuvar Julijan Ventila im je, umesto sveže vode, davao vodu u koju je, u kuhinji, prethodno sipao deterdžent za pranje sudova. Od toga su svi dobili proliv.

 

Zbog svega ovoga, svedok je oslabio sa 95 kg na 40 kg.

 

Na srpski praznik Svetog Savu, 27. januara 1993. godine, tadašnji upravnik Spajić Besim je po strahovitoj zimi naterao polugole zatvorene Srbe da pola sata stoje u krugu logora, uz cinično objašnjenje da im je potreban svež vazduh.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Spajić Besim, upravnik logora,

 

2. Dolan Himzo, pre rata zastavnik JNA, koji je nasledio Spajića na dužnosti upravnika logora,

 

3. Ventila Julijan, u prvo vreme kuvar, a potom unapređen za komandira, isticao se u maltretiranju i iživljavanju nad zatvorenicima.

 

 

 

DOKAZ: 604/95

 

 

 

 

 

 

 

IV-258

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Sarajevo, logor u bivšoj kasarni JNA "Viktor Bubanj", oktobar 1993 - mart 1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok se u ovom logoru nalazio dok je protiv njega vođen postupak zbog izbegavanja vojne obaveze.

 

U istom logoru se, pored zatvorenih Srba, nalazila i grupa muslimana, pripadnika 10. brdske brigade, koji su bili zatvoreni zbog oružane pobune. Međutim, oni su sa dozvolom uprave zatvora slobodno mogli da tuku zatvorene Srbe i da se iživljavaju nad njima.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Dolan Himzo, upravnik zatvora,

 

2. Junuzović Sakib, komandant straže, koji su obojica odvodili zatvorenike i tukli u svojim kancelarijama,

 

3-4. Braća Baltići, od kojih je jedan imao nadimak "Ventila", stražar,

 

5. Hajdarević Rifat, zvani "Role", stražar,

 

6. Seferović Samir, zvani "Čeble" iz Sarajeva, star oko 30 godina. Pre rata bio zaposlen u preduzeću "Neretva" u Sarajevu, bio na dužnosti komandanta bataljona 10. brdske brigade tzv. Armije BiH. Bio je u zatvoru "Viktor Bubanj" pod optužbom da je ubio šestoro Srba, ali nije bio osuđen,

 

7. Hasić Enes, zvani "Zela", pre rata bio taksista, jedan od komandanata u 10. brdskoj brigadi, bio je pod istragom u zatvoru "Viktor Bubanj",

 

8. Topalović Džemo, jedan od komandanata 10. brdske brigade, pre rata radio kao varilac u preduzeću "Unioninvest" u Sarajevu,

 

9. Čolak Vetik, star 22-23 godine, pre rata bio kriminalac,

 

10. Delalić Ramiz, zvani "Ćelo", komandant 9. brdske brigade, koji je ubio srpskog svata na Baš Čaršiji,

 

11. Žiga, jedan od komandanata 9. brdske brigade - svi od rednog broja 6 do 11 su, kao zatvorenici, tukli zatvorene Srbe.

 

 

 

DOKAZ: 646/95 i 647/95

 

 

 

 

 

 

 

IV-259

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Bihać, logor u podrumu hotela "Park", maja 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok 818/95-16 navodi:

 

"... Mene su, kao vojnog obveznika, 5. maja. 1995. godine zarobili pripadnici muslimanske vojske. Odmah posle zarobljavanja dovedeni smo vezanih o čiju u brigadni zatvor u hotelu "Park" u Bihaću. Tamo sam bio podvrgnut neprekidnom danonoćnom ispitivanju. Komandir straže je bio Alem Jušić. On je odmah posle našeg dovođenja, izvodio jednog po jednog od nas i svakog pojedinačno nemilosrdno udarao rukama, nogama i palicama.

 

Bili smo smešteni u jednu prostoriju koja je bila veoma mala i spavali smo na betonu na koji je bio bačen sunđer. U tom zatvoru nas trojica smo zadržani 9 dana. U tom periodu smo po nekoliko puta dnevno, a najčešće u noćnim časovima, izvođeni na saslušanja i tuče.

 

Neprekidno su nas nazivali četnicima, koljačima, psovali nam majku srpsku i govorili da ćemo biti streljani.

 

Poslednjeg, devetog dana našeg boravka u tom logoru, komandir Jušić nam je najpre vezao oči, a zatim je nas četvoricu pojedinačno izvodio i tukao nas do onesvešćivanja. Udarao nas je nogama na kojima je imao čizme, palicama i pesnicama. Tuča je trajala veoma dugo, tako da sam se ja od udaranja onesvešćivao. Međutim, vojnici koji su stajali sa strane, dizali bi me i ponovo udarali sve dok ne bih pao.

 

Mene su posle jedne izuzetno teške tuče odvezli u Centralni zatvor u Bihaću...".

 

Svedok 818/95-15 navodi:

 

"... Pošto sam bio zarobljen, odveden sam u brigadni zatvor koji se nalazio u hotelu "Park" u Bihaću.

 

Smešteni smo u jednu malu prostoriju u podrumu, koja je bila bez prozora.

 

U tom zatvoru smo zadržani 9 dana. Više puta dnevno smo izvođeni na saslušanje. Najčešće je to bilo u noćnim časovima.

 

Poslednjeg dana našeg boravka u tom zatvoru, došao je Alem Jušić sa jednom grupom muslimanskih policajaca i najpre nam je vezao oči, a potom nas izveo u drugu prostoriju. Izvodili su nas pojedinačno i nemilosrdno nas tukli. Udarali su nas pesnicama, nogama i palicama po svim delovima tela. Udaralo me je više muslimanskih policajaca sa svih strana, sve do onesvešćivanja. Kada sam padao, onda su me udarali čizmom po glavi. Zbog toga sam morao da se održavam na nogama što god sam duže mogao. Od tih udaraca bio sam sav modar, krvav i otečen, a izbijena su mi i dva zuba u donjoj vilici sa prednje strane...".

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Jušić Alem, komandir straže u logoru u podrumu hotela "Park" u Bihaću,

 

2. "Dido", islednik u zatvoru i drugi pripadnici 501. Bihaćke muslimanske brigade.

 

DOKAZ: 818/95-16 i 818/95-15.

 

 

 

 

 

IV-260

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor Ljuba če u Živinicama, 1992-1993. godine.

 

KRATAK OPIS: U ovom logoru su svedoka 293/94-11 tri dana i tri noći besomučno tukli. Kao posledica toga, dva meseca nije mogao da hoda.

 

Svi zatvorenici u ovom logoru su bili podvrgnuti torturi. Tukli su ih kundacima, bezbol palicama, nogama od stolova i gumenim palicama. Iz ovog logora su ih odvodili u SUP u Živinicama, gde su bili ispitivani i takođe tučeni.

 

Ovaj logor je oko 22. juna 1993. godine posetila ekipa Međunarodnog Crvenog krsta u čijem sastavu je bila i izvesna Ketri. Kada je videla u kakvom je stanju bio svedok 283/95-12, zaplakala je i rekla: "Zar je moguće da čovek čoveku može tako nešto da uradi?".

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Vinko, po nacionalnosti Hrvat, pripadnik Vojne policije,

 

2. plavi inspektor, srednjih godina, iz Bašikovaca.

 

 

 

DOKAZ: 293/95-12 i 293/95-11.

 

 

 

 

 

 

 

IV-261

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Banovi ći, logor u Direkciji železničkog saobraćaja, sredinom 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Kada je 15. juna 1992. godine doveden u ovaj logor, svedok 293/95-15 je bio smešten u podrum gde je bilo tridesetak zatvorenih Srba iz Banovića i okoline. Međutim, pošto su svakodnevno dovodili nove, u ovom logoru ih je nekad bilo i po 180.

 

Prebijanje zatvorenih Srba je bilo svakodnevno, i to najčešće noću između 21.00 i 05.00 časova, u vreme policijskog časa. To su, kako svedok kaže, bile "noći dugog straha". Pošto je prostor bio skučen, morali su da prave prostor za ležanje onima koji su bili pretučeni.

 

Zatvorene Srbe su ispitivali tako što bi im rekli: "Pričaj", a onda bi ih terali da priznaju da imaju radio-stanicu. Ispitivači su, po pravilu, bili pijani i prvo što bi pitali dovedenog, bilo je da li ima automobil ili rakije kod kuće. Ako bi imao, to bi mu oduzimali.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Kukić Mirsad, predsednik SDA u Banovićima,

 

2. Atif, načelnik SUP-a,

 

3. Esen, zvani "Nafaka", koji je pre rata radio u "Heliosu" u Banovićima, starešina u logoru,

 

4. Čolić iz Omazlića, stražar, pre rata radio u pekari,

 

5. Kajtaz, stražar koji je nosio uniformu ZNG,

 

6. "Mrkonja", pre rata mašinovođa iz Omazlića, stražar.

 

 

 

DOKAZ: 293/95-13, 293/95-14 i 293/95-15.

 

 

 

IV-262

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Čelebići, logor kod Konjica, maj - avgust 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedoka, koji je sa svojom porodicom živeo u Konjicu, prvi put su zajedno sa ženom i njegovo dvoje dece uhapsili 13. maja 1992. godine muslimani iz porodice Šljivo iz sela Džepi, koji su nosili maskirne uniforme sa oznakom HVO. Potom su ih odveli u Čelebiće, gde je bio otvoren logor u bivšim hangarima JNA. Tu su proveli jedan dan i, koliko je do sada moglo da se utvrdi, bili su prvi logoraši u ovom, kasnije po zlu čuvenom logoru za Srbe.

 

U to vreme starešina u logoru je bio Muralem Mušinović zvani "Rale" iz Glavatičeva. Za ispitivanja je bio zadužen poručnik bivše JNA, Jahić.

 

Posle jednodnevnog zadržavanja u ovom logoru, svedok je, po odobrenju zapovednika HVO Zovko Zvonka, bio pušten sa porodicom, s tim što je bio u Brđanima u kućnom pritvoru.

 

Svedok je u Brđanima živeo do sredine juna 1992. godine, kada su svi muškarci bili ponovo pohapšeni i odvedeni u logor Čelebići. U tom logoru je ostao do 31. avgusta, kada je prebačen u drugi logor.

 

Svedok 454/95-19, opisujući svoj boravak u Čelebićima, navodi:

 

"... Prvo su nam pokupili lične stvari, zlato, satove, a zatim garderobu i novac. Odmah su počeli da nas udaraju sve zajedno, nekog nogom, nekog kundakom od puške...

 

Tuče su bile svakodnevne, to su činili i ljudi koji su dolazili sa ulice da tuku nas zatvorene Srbe...".

 

Zatvorenike, koje su na premlaćivanja izvodili najčešće u grupama, tukli su drvenim držalicama, puškama, bezbol palicama i svim onim što im je dolazilo do ruke.

 

Svedok je jedanput izvođen na lažno streljanje. Pucali su mu tom prilikom iznad glave.

 

Svedok je bio smešten u hangaru u kome su svi spavali na betonskom podu - u početku bez ćebeta, a kasnije su po dvojica dobila po jedno ćebe.

 

Hrana je bila neredovna, a nekad je ne bi dobijali po tri dana. Vodu za piće nisu dobijali sa česme, već su koristili industrijsku vodu, koja im je deljena u nedovoljnim količinama.

 

Svedok navodi imena 15 zatvorenih Srba koji su stradali u ovom logoru, bilo zbog posledica premlaćivanja bilo zbog toga što su ubijeni.

 

U logoru su bile i žene. Svedok ne zna kakav je bio postupak sa ženama, ali stražari su se hvalili kako su silovali zatvorene žene. Čak su i nekim zarobljenim Srbima nudili da to čine. Tako se Delić Hazim, pokazujući na jednu ženu, dok su ih gonili da klanjaju, hvalio da će mu ona biti 96-ta po redu koju je silovao.

 

Svedok je posebno teško doživeo događaj kada su S. M., D. N. i B. polivali benzinom, a zatim ih zapalili, te im se odeća zapalila i počela da gori.

 

Braću Đ. su naterali da jedan drugom stavljaju u usta svoj polni organ.

 

Nekima su u pantalone stavljali sporogoreći štapin, tako da su ljudi dobili opekotine po najintimnijim delovima tela.

 

Đ. M. su užarenom sabljom pržili jezik.

 

Po surovosti su se posebno isticali zamenik komandanta logora Delić Hazim, Landžo, Macić Esad, stražari Padalović, "Amerika", Dedić i Fočak.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Mucić Zdravko, zvani "Pavo", upravnik logora,

 

2. Zvonko Zovko, od oca Petra iz Podorašca, zapovednik ("stožernik") HVO u Konjicu.

 

3. Delić Hazim, od oca Ibra, rođen 1960. godine u Orahovici, zamenik komandanta logora u Čelebićima,

 

4. Landžo Esad, zvani "Zenga", sin Nurke, rođen 1970. godine, stražar u logoru,

 

5. Macić Esad, zvani "Makaron", rođen 1960. godine u Konjicu, komandir straže u logoru,

 

6. Padalović Almir, iz Buturović Polja, kod Konjica, star oko 20 godina, stražar u logoru,

 

7. "Amerika", stražar,

 

8. Dedić, zvani "Fočak" iz Rudog, stražar.

 

 

 

DOKAZ: 454/95-19

 

 

 

 

 

IV-263

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor Dretelj, jul - avgust 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pedesetogodišnji penzioner iz Mostara je sa suprugom i sinom doveden u logor u Dretelj 10. jula 1992. godine. Pred istra žnim sudijom, on o boravku u logoru navodi sledeće:

 

"... Kada smo dovedeni u logor u Dretelj, tu nas je sačekao Blaž Kraljević komandant svih snaga HOS-a sa svojih 10 pratilaca. Bili su u crnim uniformama na kojima su na levoj strani grudi imali slovo "U". Psovali su nam srbo-četničku majku i hteli su odmah da nas tuku, ali je Kraljević rakao da se od nas prvo uzmu lični podaci.

 

Tu su odmah odvojili žene od muškaraca, tako da 17 dana ja nisam znao gde mi je žena, a ni žena nije znala gde smo ja i sin.

 

Mi muškarci smo smešteni u jedan hangar koji je bio skladište bivše JNA i tu smo spavali na betonu bez ćebadi.

 

U logoru smo doživeli nezapamćene muke. Isti dan kada smo došli, počeli su nas tući. To bi trajalo dok ne popadamo od batina, a tukli su nas svaki dan i svaku noć i kada bi prošli jednu noć bez batina, to bi bilo dobro. Na meni nije bilo nijednog dela tela gde nisam bio udaren. Obično bi nas tukli uveče, prozivajući jednog po jednog da dođemo na prozor, a zatim bi spolja udarali električnim palicama, šakama, drvenim motkama.

 

Dolazile su i žene koje su nam palile obrve, kosu, dlake u nosu, pa bradu i brkove. Usecali su zatvorenicima slovo "U" na glavi, a kosu koju su nam sekli, morali smo pojesti. Ja sam bio jedan od tih koji sam jeo svoju kosu.

 

Sećam se da je od žena posebno zlo bila Šuta Zerina. Video sam je kako gazi nogama po R. D. i udara ga nogama po polnim organima.

 

Jednom prilikom od moga sina su tražili da na prizor za batinanje dovede S. S, jer se on nalazio u lošem zdravstvenom stanju. Moj sin je to odbio i sutradan su nas postrojili. Ja sam bio u stroju iza sina. U jednom momentu na njega je skočio Mahitan Ahmet i iščupao mu je pramen kose sa glave, a zatim su Mahitan, "Čikago" i "Grom", koji su bili stražari, nastavili da tuku mog sina. Krv mu je išla na svaku šupljinu. Udarali su ga nogama, šakama. Imao je i polomljena rebra, oštećene bubrege.

 

U jednom momentu, ja sam obrisao sinu krv sa lica. Kada su oni to videli, nastavili su da tuku mene. Udario me je Mahitan Ahmet prvo nogama u desni bubreg tako da sam posle toga mokrio krv, a to mi se i danas dešava. Zatim su sva trojica nastavila da me tuku nogama, kundakom i puškom, tako da su mi tom prilikom slomili podkoleničnu kost desne noge, zglob desne noge iznad stopala, a tom prilikom su mi izbili i zube.

 

Gasili su mi zapaljene cigarete na rukama. To su radili svi, a najviše Mahitan Ahmet i "Čikago". Jednom prilikom, nosnu kost mi je slomio Mahitan Ahmet kada me je udario čizmom u glavu.

 

Jednog dana su mene i S. E. vozili u Dom zdravlja u Čapljinu - mene radi noge, a S. E. radi srca. "Čikago" je nama dvojici naredio, kada smo došli pred Dom zdravlja u Čapljini, da stojimo na stepenicama i da gledamo u sunce sa podignutim rukama u vis, a narodu, koji se tu zatekao, govorio je da smo mi četnici uhvaćeni na Podveležju. Ljudi koji su prolazili pored nas, verovali su mu i pljuvali su nas.

 

U logoru su nas nagovorili da pevamo ustaške pesme, da lajemo, da ričemo. Gonili su nas da pasemo travu. Morali smo pozdravljati sa pozdravom "Za dom spremni!". To je stari ustaški pozdrav. Morali smo učiti katoličke molitve i predstavljati se kao Hrvati pravoslavne vere.

 

U hangaru gde smo bili smešteni, nuždu smo vršili u jednu kantu i ujutru bi dolazili stražari i prozivali nekog iz hangara po nadimku, koje su oni davali svakom od nas, i taj bi morao da izađe i da nosi kantu iz hangara. Video sam da je jedan čovek koga su zvali "Pjevač" morao da pije tu morkaću i da jede izmet. To je morao da radi i S. S. Na to su ih naterali stražari Mahitan Ahmet, "Grom", "Čikago" i Šuta Zerina.

 

Mog sina su naterali da on i B. B. iz Mostara jedan drugome sisaju polni organ. Ja sam to morao gledati.

 

S. S. je u logoru prošao nezapamćene muke. Operisan je bez anestezije. Jednom prilikom je u hangar došla jedna grupa HOS-ovaca, koju više nisam viđao, sa Milićević Nedeljkom. Oni su pred svima nama u hangaru zabadali S. S. igle pod nokte. On je puštao bolne krike.

 

Balaban Božo iz Mostara je ubijen u logoru, a tukli su ga Primorac Viko, Zoran iz Konjica, Mahitan Ahmet, "Čikago" i Buljubašić, kao i Šuta Zerina. Kada je Balaban umro njega su postavili na jednu stolicu u hangaru onako mrtvog i ukočenog i mi smo svi morali da ga mrtvog udaramo.

 

Stražar Milićević Nedeljko je terao A. S. da pojede staklenu čašu. Kada je on rekao da ne može, tada je Milićević svojim zubima izgrizao čašu, a zatim je ugrizao A. S. za nogu iznad kolena tako jako da mu je potekla krv, pa je iz svojih usta vadio i nabijao staklo u njegovu ranu.

 

Moga sina naterali su da skače sa krova od hangara na beton, a to je moglo biti sa visine oko 5 m. Mom sinu su na prsa puštali vozilo, dok je on na tom vozilu menjao gumu, i pri tome govorili da je on ubio curicu u Mostaru.

 

Međunarodni Crveni krst mene nikada nije evidentirao u Dretlju. Tamo je jednom prilikom dolazila televizijska ekipa iz Austrije i tada su nam naredili, pa smo morali, da obučemo uniforme JNA i govorili su da smo mi četnici i da su nas pohvatali u borbi.

 

Hranu smo prve nedelje dobijali tri puta dnevno, a posle toga jedanput dnevno po parče hleba sa marmeladom i čajem, a dešavalo se da po 48 sati ne dobijemo od hrane ništa, samo po malo vode.

 

Danas se zdravstveno osećam veoma loše. Desnom stranom tela pravim veoma bolne pokrete, jer mi je ključa kost bila slomljena i desno pleće polomljeno, a polomljena i desna noga. Operisao sam bruh, bubrezi su mi oslabili, psihički se loše osećam i veoma loše spavam, a sve je ovo posledica mog boravka u Dretlju ...".

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Kraljević Blaž, zapovednik HOS-a za Hercegovinu, svakodnevno dolazio u logor u Dretelju, ubijen u njihovom međusobnom obračunu,

 

2. Makitan (ili Mahitan) Ahmet, zvani "Maks", 25 godina, musliman, iz Dubrave ili Ljubljanice kod Stoca, ranije radio kao konobar u Čapljini,

 

3. Repak Mirsad - Miro, zvani "Čikago", iz Stoca, pre rata harmonikaš, šef policije, glavni islednik HOS-a za Hercegovinu, sada treba da je u Kanadi,

 

4. Vuk Goran, zvani "Grom", 30 godina, visok, tanak, iz Varaždina,

 

5. Šuta Zerina, iz Dubrave,

 

6. Buljubašić Edin, iz Stoca, rođen 1971. godine u Zenici, bio poručnik bivše JNA, jedan od zapovednika u logoru,

 

7. Milićević Nedeljko, zvani "Šapa", iz Gabele,

 

8. Hranilović (ili Harambašić) Zoran, iz Zagreba, lekar - hirurg, visok 160 cm, 50-60 godina, sed, zatvorski lekar,

 

9. Bjeliš Zvonimir - Zvonko, zvani "Crvenkapa", iz Opuzena,

 

10. Primorac Vinko, iz Radišića kod Ljubuškog, poginuo 09.08.1992. godine.

 

 

 

DOKAZ: 434/95-3.

 

 

 

 

 

IV-264

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Sarajevo, logor "Sunce", sredinom oktobra 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je u ovom logoru bio zatvoren sa još 9 Srba u jednoj potpuno mračnoj prostoriji veličine 6 m h 8 m. U jednom uglu ove prostorije se nalazio klozet, ali bez vode. Mada je u ovom logoru je proveo svega dva dana i dve noći, sve vreme je neprekidno bio izložen fizičkom zlostavljanju. Tukli su ih vojnici i civili koji su tu dolazili.

 

Pošto nisu bili u stanju da stoje na nogama, policajci su ih poređali na vreće sa peskom, koje su služile kao grudobran ispred logora, pa su ih u tako polusavijenom položaju tukli. U ovom logoru je svedok, kako navodi, dobio najviše batina od svih logora u kojima je boravio, a od jednog udarca je izgubio svest.

 

Svedok je iz ovih logora odveden u zatvor u bivšoj kasarni JNA "Viktor Bubanj". Bio je potpuno fizički iscrpljen, telo mu je bilo svo crno od povreda, mokrio je krv, osećao je bolove po celom telu, glava mu je bila sva u čvorugama, nos razbijen, a potkolenice i kolena bolno natečeni.

 

Od onih koji su ga tukli, svedok je u ovom logoru posebno zapamtio jednog Šiptara, koga su zvali "Šok". Njegova specijalnost je bila da ih udara glavom.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. "Šok", po nacionalnosti Šiptar, omanjeg rasta, ćelav i drugo osoblje logora.

 

DOKAZ: 646/95 i 647/95

 

 

 

 

 

IV-265

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Visoko, logor u kasarni "Ahmet Fetahagi ć", 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Tek dva meseca nakon dovo đenja u logor u kasarni u Visokom zatvorene Srbe je prvi put posetila delegacija Međunarodnog crvenog krsta.

 

Uvek kada je u posetu u ovaj logor dolazila delegacija Međunarodnog crvenog krsta svako od zatvorenih Srba dobijao je po sapun, kutiju cigareta i druge sitnice, koje su posle odlaska crvenog krsta morali da vrate.

 

Svaki zatvornik je bio prozivan i privođen, pa su tražili da predaju ono što su dobili pre dolaska delegacije Međunarodnog crvenog krsta, pri čemu su bili maltretirani i tučeni ukoliko nešto ne bi vratili, tako da su prilikom sledeće posete strogo morali da vrate sve ono što su pre posete primili.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Kadrić Zijad iz Visokog, pre rata prosvetni radnik, upravnik logora,

 

2. Smajlović Kemal, rođen 1960. godine, zamenik upravnika logora,

 

3. Halilović Hajrudin, zvani "Mrčo", brat Sefera Halilovića, komandanta muslimanske vojske, glavni islednik i glavni batinaš u ovom logoru,

 

4. Hamzić Asim, pre rata bio zaposlen u SUP-u, islednik u logoru.

 

 

 

DOKAZ: 754/95 i 642/94.

 

 

 

 

 

 

 

IV-266

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor u gara ži u Maoči kod Brčkog, jul 1992. - februar 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Iz logora u sušionici u Okrajcima u Gornjem Rahi ću, svedok 679/95-18 je sa celom grupom prebačen u selo Maoča i zatvoren u prostorije neke garaže.

 

Za vreme njegovog boravka u ovom logoru, stražari su se na svedoku najčešće iživljavali tako što su mu gasili cigarete u predelu leđa, tako da mu se i danas, posle tri godine, vide ožiljci.

 

Svedok je u predelu grudnog koša sečen nožem na više mesta. U tome se naročito isticao "Kobra".

 

Svedok je u Maoči ostao do 22. avgusta 1992. godine, kada je razmenjen.

 

O svom boravku u logoru u garaži u Maoči, svedok 679/95-30 navodi:

 

"... Mene su muslimanski vojnici uhvatili 14. septembra 1992. godine i smestili u prostorije garaže u kojoj sam ostao 28 dana. Prilikom hapšenja, oduzeli su mi nočanik i sav novac.

 

Više puta sam bio izvođen na saslušanje i udaranje. Ležao sam na golom podu, a hrana je bila izuzetno loša...".

 

Svedok 679/95-19 svedoči:

 

"... 1. februara 1993. godine uhapsili su me pripadnici muslimanske jedinice zvane "Živiničke ose". Odveli su me i zatvorili u prostorije neke garaže. Nakon hapšenja, muslimanski vojnici su počeli da nas izvode jednog po jednog u druge prostorije i tamo su nas strahovito tukli. Pretili su da će nas sve poubijati.

 

U tom logoru sam proveo jednu noć, a onda su nas prebacili u Tuzlu...".

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Avdić Kadrija, od oca Alije i majke Halime Smajić, rođen 23.09.1953. godine u Ratkovićima, Opština Lopare, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Moše Pijade 38, pre rata radio kao milicionar u Brčkom, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine, upravnik logora u Gornjem Rahiću,

 

14. Peljto Mensur, od oca Nedžiba i majke Emine Ćosić, rođen 27.03.1967. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, H. Šekovića br. 8, karatista,

 

3. Mehmedbašić Mirsad, zvani "Žućo", bivši dostavljač pošte u Brčkom,

 

4. Vesna Gunje (ili iz Gunje), koja je pre rata radila kao kelnerica u kafiću "Boem" u Brčkom,

 

5. Pilić Rašid, od oca Hadžipa i majke Suhbije Karalić, rođen 29.07.1962. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Savska 15, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

6. Čaušević Omer, od oca Mede i majke Zejnebe Hadžajlić, rođen 17.03.1968. godine u Bijelom Polju, bio nastanjen u Brčkom, H. Jerkovića 159, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine, glavni stražar u logoru Gornji Rahić,

 

7. Hodžić Nijaz, od oca Abida i majke Sejde Fazlović, rođen 06.11.1960. godine u mestu Seoca, Opština Goražde, bio nastanjen u Brčkom, Ul. D. Mihajlovića 22, pre rata radio kao inspektor u SUP-u u Brčkom,

 

8. Hadžić Galib zv. "Gale" ili "Gali", od oca Himze i majke Safije Pašalić, rođen 21.11.1947. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, u Ulici Osmana Đikića br. 23, pre rata bio inspektor SUP-a u Brčkom, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

9. Osmanović Osman, zvani "Osmo", od oca Šemsa i majke Hajke Jukić, rođen 14.03.1960. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica H. Jerkovića 160, pre rata radio kao inspektor za suzbijanje privrednog kriminaliteta, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

10. Fazlović Novalija, od oca Muše i majke Emine Mehić, rođen 01.01.1948. godine u Islamovcu, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Ulica 16. muslimanska NOUB br. 70, pre rata radio kao inspektor za suzbijanje privrednog kriminaliteta u SJB Brčko, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

11. "Kobra", iz Hrvatske, pripadnik HVO.

 

 

 

DOKAZ: 679/95-18, 679/95-19 i 679/95-30

 

 

 

V-066

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Sarajevo, bolnica Koševo, po četkom maja 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Kao oficir bivše JNA, svedok je 3. maja trebalo da napusti Sarajevo. Međutim, kada je u Dobrovoljačkoj ulici prekinuta kolona vozila bivše JNA, muslimanski vojnici su svedoka nasilno isterali iz vozila, oduzeli mu oružje i, pucajući u njega, pogodili ga u noge i teško ranili. Nakon toga je prevezen u bolnicu na Koševu.

 

U bolnicu je došao jedan muslimanski oficir u činu majora. Kada mu je oduzeo ličnu kartu, pokušao je da ga udari kundakom. Bolničkom osoblju i uniformisanim vojnicima koji su ih čuvali je, pri odlasku, rekao da ga dobro čuvaju.

 

Uz psovke i maltretiranja su mu oduzete i sve ostale lične stvari, koje mu nikada nisu vraćene.

 

Svedok je za sve vreme boravka u bolnici bio pod stalnom prismotrom naoružanih pripadnika muslimanske vojske, koji su po čitavu noć ulazili u sobu u kojoj je ležao svedok i drugi ranjeni pripadnici JNA, pa su repetirali oružje i pevali im pesme "Spavajte, spavajte četnici".

 

Iako su ih lekari redovno obilazili, morali su da insistiraju da im menjaju zavoje, a nikakvu bolesničku negu nisu imali. Od hrane su dobijali samo jedan obrok dnevno od oko 100 grama variva sa dva mala parčeta dvopeka i čaše čaja.

 

Zarobljeni pripadnici JNA, koji su ležali ranjeni u ovoj bolnici, bili su odvođeni u posebnu sobu gde su ih saslušavali. Tako su pripadnici muslimanske vojske prilikom jednog saslušanja, odveli iz bolesničke sobe načelnika Doma JNA u Sarajevu u nepozantom pravcu.

 

Ovakav postupak prema svedoku i drugim pripadnicima JNA koji su bili u bolnici, trajao je do 8. maja, kada su razmenjeni. Posle toga je kao težak ranjenik prebačen helikopterom u Beograd gde je ostao na stacionarnom lečenju do 1. avgusta 1992. godine. Za povrede koje je zadobio u Sarajevu, procenjena mu je 40% trajna nesposobnost i invalidnost.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Ganić Ejup, član Predsedništva BiH, organizator napada na kolonu JNA,

 

2. Kljujić Stjepan,

 

3. Prazina Jusuf, zvani "Juka", lokalni komandant, jedan od neposrednih izvršilaca napada,

 

4. Divjak Jovan, komadant Teritorijalne odbrane BiH, koji je neposredno rukovodio napadom,

 

5. Bajramović Izet, zvani "Ćelo", lokalni komadant, jedan od neposrednih izvršilaca napada,

 

6. Vikić Dragan, komandant Specijalnih snaga MUP-a BiH , koje su učestvovale u napadu.

 

DOKAZ: 540/95.

 

 

 

 

 

V-067

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Sarajevo, bolnica Koševo 3-12. maj 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je 3. maja 1992. godine ranjen u Dobrovolja čkoj ulici u Sarajevu, kada se sa kolonom vozila bivše JNA povlačio iz kasarne u Lukavcu.

 

Tom prilikom je bio ranjen i zadobio je dve prostrelne rane na nozi.

 

Muslimani su ga odmah kombijem prebacili u bolnicu Koševo gde je stigao oko 19.00 časova. Medicinskom osoblju su predstavljeni kao četnici, te se medicinsko osoblje prema ranjenim pripadnicima JNA odnosilo krajnje nehumano.

 

Svedoka su previli tek u 23.30 časova, mada ih je molio da ga previju što pre, jer je već izgubio dosta krvi.

 

Za vreme osmodnevnog zadržavanja u ovoj bolnici, svedok je imao dve operacije, ali pošto su obe bile bez anestezije trpeo je strahovite bolove.

 

Svedok je za tih 8 dana izgubio 15 kg telesne težine. U bolnicu su svaki dan dolazili naoružani vojnici i civili koji su ranjenika ispitivali.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Ganić Ejup, tada član Predsedništva BiH, koji je organizovao napad na pripadnike JNA u Dobrovoljačkoj ulici,

 

2. Starović dr Boriša, lekar u bolnici na Koševu.

 

DOKAZ: 454/95-8.

 

 

 

 

 

 

 

V-068

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Gornji Bukvik, Opština Br čko, 14. septembra 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici 108. Br čanske brigade su 14. septembra 1992. godine upali u mesnu zajednicu Bukvik i počeli da ubijaju stanovništvo i da pale njihove kuće.

 

Najveći broj srpskog stanovništva je pobegao u obližnje šume, gde su se krili.

 

Tako je, uz pomoć rodbine, učinio i:

 

Sekulić Spasoje, od oca Bogoljuba i majke Netke, rođen 28. juna 1954. godine u Gornjem Bukviku.

 

On je bio nepokretan, jer je imao oboljenje kičme i jedino je uz pomoć štaka mogao da se kreće na kraćim relacijama.

 

Muslimanski vojnici, koji su nosili zelene trake, pronašli su 15. septembra mesto gde je Sekulić bio sakriven sa ostalim stanovnicima Bukvika.

 

Kada su pronašli Srbe, počeli su da im psuju četničku majku, pa su i pok. Sekulića nazivali četnikom. Sve su ih poveli ka centru sela.

 

Muslimanski vojnik sa zelenom trakom i licem namazanim maskirnom bojom, za koga su svedoci kasnije saznali da se zove Šemso Lubina, izveo je iz kolone pok. Spasoja, koji nije mogao da se kreće, okrenuo oružje prema njemu i, dok su ga Spasojeva majka i sestra molile da ne puca, ispalio u njega dva rafala. Njegov leš je ostavljen na mestu ubistva, a njegova majka i sestra su oterane u logor.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Lubinović Šefket zvani "Lubina", od oca Jusufa i majke Rahime Ibrišević, rođen 11.01.1953. u Brki, Opština Brčko, bio nastanjen u Brki, kbr. 176, pre rata radio kao auto-prevoznik, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine.

 

 

 

DOKAZ: 617/95-11 i 617/95-10

 

 

 

NAPOMENA: Dopuna prijave I-238

 

 

 

 

 

V-069

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Bukvik, Opština Brčko, sredinom septembra 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici tzv. Armije BiH su selo Bukovac, koje je pripadalo mesnoj zajednici Bukvik u Opštini Br čko, držali šest meseci pod blokadom. Otvarajući snažnu vatru, paleći srpske kuće i ubijajući civilno stanovništvo koje su zatekli kod kuća, u ovo selo su upali 11. septembra 1992. godine.

 

Tom prilikom je bio teško ranjen u ruku Radić Gojko.

 

On je uz pomoć brata i majke uspeo da pobegne u selo Gornji Bukvik. Međutim, pošto je i ovo selo bilo uništeno, otpočelo je pretraživanje šuma. Tada su pronađeni:

 

1. Radić Gojko, od oca Janka, rođen 15.03.1957. godine u Bukovcu, i njegov brat,

 

2. Radić Cvijetin, od oca Janka, rođen 23.07.1963. godine,

 

koji su bili u društvu svoje majke, inače saslušanog svedoka 617/95-32.

 

Hrvatski i muslimanski vojnici su odvojili Gojka i Cvijetina od majke, dok je majka držala mlađeg sina za ruku i molila i preklinjala vojnike da to ne čine.

 

Na njih su ispalili rafal iz pušaka i njihova tela ostavili na licu mesta, a njihovu majku i ostale zarobljene Srbe su odveli u logor u Gornjem Rahiću.

 

Prethodno su se Cvijetinu obratili pitanjem: "Gde ti je mitraljez?", pa pre nego što je uopšte i uspeo da odgovori, jedan vojnik je, govoreći "Ti si moja dva brata ubio", počeo da puca iz automatske puške.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Ramić Mustafa, od oca Jusufa, rođen 06.02.1942. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom u Ul. Safeta Travnjakića 10, pre rata bio predsednik Skupštine Opštine Brčko, pripadnik vojne komande u 108. Brčanskoj brigadi HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH,

 

2. Pljakić Ramiz, od oca Hamdije, rođen 17.05.1958. godine, u selu Ugao, Opština Sjenica, bio nastanjen u Brčkom u Ul. Štrosmajerova bb, pre rata bio vojno lice, po činu poručnik, pripadnik vojne komande u 108. brigadi HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH.

 

 

 

DOKAZ: 617/95-32.

 

 

 

V-070

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Rejon Sokolca i Vješti ća Gore na Dinari, 30. novembra 1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici 4. udarne brigade Hrvatske vojske iz Splita su prilikom borbenih dejstava na Dinari zarobili 30. novembra 1994. godine četiri pripadnika Vojske Republike Srpske Krajine.

 

Među zarobljenima je bio i:

 

Vuković Slobodan, rođen 1972. godine, koji je prethodno bio ranjen u desnu ruku.

 

Pošto su nakon zarobljavanja razoružali zarobljenike, hrvatski vojnici su im naredili da legnu na zemlju i rašire ruke i noge. Vuković je tada rekao hrvatskom vojniku da ne može da raširi ruke jer je ranjen. Ovaj vojnik je tada pitao svog komandira šta da radi sa njim. Komandir mu je naredio da ubije Vukovića. Vojnik je odmah ispalio kratak rafal u leđa Vukovića i ubio ga.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Komandant 4. udarne brigade Hrvatske vojske iz Splita.

 

 

 

DOKAZ: 603/95

 

 

 

V-071

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Sarajevo, septembar - oktobar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedoka, koji je bio u uniformi Vojske Republike Srpske, presrela je 28. septembra 1992. godine u naselju "Dobrinja 5", u srpskom Sarajevu, diverzantska grupa tzv. Armije BiH. Napala ga je i, ranivši ga na više mesta, zarobila i prebacila na teritoriju koju kontrolišu muslimani.

 

Iako teško ranjenom na više mesta, pripadnici tzv. Armije BiH mu nisu ukazali lekarsku pomoć, već su mu povezali oči nekom krpom i u nekom podrumu su ga neprekidno - punih nedelju dana - toliko snažno tukli da je više puta gubio svest.

 

Drugog dana su mu naredili da skine pantalone, pa su mu pretili da će mu odseći polni organ.

 

Za to vreme mu uopšte nisu davali hranu, koju on nije ni bio u stanju da uzima s obzirom na to da je bio pretučen i teško ranjen.

 

Posle nedelju dana su ga odveli u prostorije preduzeća "Vranica" koje se nalazi preko puta Centralnog zatvora u Sarajevu, gde ga je muslimanska policija dva dana i dve noći neprekidno saslušavala. Za to vreme su ga neprestano tukli, a jedan stražar mu je stavljao nož pod grlo govoreći: "Najviše volim da koljem četnike".

 

Tek posle 9 dana je prebačen u Centralni zatvor u Sarajevu i zatvoren na 5. spratu u ćeliji br. 87 u kojoj nije bilo prozora niti osvetljenja. U toj ćeliji je bio sam. Noge su mu bile vezane lancem čiji je drugi kraj bio zabetoniran u pod ćelije.

 

Svakodnevno su ga batinali stražari, muslimani zatvoreni u ovom zatvoru, kao i civili kojima stražari ne samo da su dozvoljavali da dolaze sa ulice, nego su ih čak i pozivali da slobodno da dođu i tuku "četnike", što su ovi i činili.

 

Posle tri dana se usudio da zatraži lekarsku pomoć, pa su došla dva civila koji su mu se predstavila kao lekari. Oni su počeli da mu psuju majku, govoreći mu da mu oni neće pružiti pomoć. Jedan od njih je naredio drugom da ode i pronađe kuhinjsku so i stavi je svedoku na rane. Tom prilikom je udario svedoka nogom u predelu polnog organa.

 

Posle toga svedok više nije smeo da pita ni za kakvu za medicinsku pomoć.

 

Svedoku su 24. oktobra 1992. godine saopštili da ga vode na streljanje, pa su ga strpali u vozilo i odvezli ga u kasarnu "Viktor Bubanj". Tu su 7doveli još dvojicu Srba, čija imena svedok navodi, pa su im naredili da prenesu tela ubijenih srpskih vojnika pre nego što ih streljaju.

 

Svedok je video deset leševa od kojih je devet bilo u stanju truležnih promena, a deseti je bio svež i radilo se o telu srpskog vojnika koji je bio vezan za nosila oko ruku, oko pasa i pod vratom kožnim kaiševima. Uši i nos su mu bili odsečeni, a na rukama i nogama mu je bilo isečeno tkivo.

 

Pošto su obavili ovaj zadatak, svedok je čuo razgovor između dvojice komandanata koji su se dogovarali o tome kako da ih streljaju. Došli su do zaključaka da je problem kako da uklone njihova tela. Govorili su da im se gadi da nose mrtva tela Srba, s obzirom na to da su njihova tela bila umazana krvlju i od njih je dolazio zadah od prenosa trulih leševa.

 

Posle toga su svedoka ponovo vratili u Centralni zatvor, gde su ga odmah pretukli nazivajući ga "smrdljivim četnikom", jer mu nisu dozvolili da se opere, već su ga zaprljanog od prenosa leševa vratili u ćeliju.

 

Komandant petog sprata Centralnog zatvora je 28. oktobra 1992. godine naredio svedoku da se pripremi za davanje izjave za televiziju. Zatim su ga odveli preko puta zatvora, u preduzeće "Vranicu", gde je bio prinuđen da d FACE="Courier New">âizjavu da muslimanske vlasti dobro postupaju prema zatvorenim Srbima i da ih ne tuku.

 

Međunarodni Crveni krst je svedoka registrovao tek 10. februara 1993. godine u logoru "Viktor Bubanj". Mada je svedoka tada prvi put previo lekar Crvenog krsta, nije mu pružena pomoć oko povređenog oka, tako da je oko moralo da mu bude amputirano nakon prelaska na srpsku teritoriju.

 

Da su svedoka zarobili organi vlasti tzv. BiH, potvrđuje i činjenica da je u kaznu zatvora, koju je svedoku izrekao Okružni vojni sud u Sarajevu, uračunato i vreme provedeno u pritvoru od 28. septembra 1992. godine, kada je svedok bio zarobljen i potom 9 dana držan u njemu nepoznatim prostorijama.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Sobo Meho, koji je pre rata bio sudija u Fo či, a u kritično vreme upravnik Centralnog zatvora u Sarajevu,

 

2. Osmanbegović Esad iz Sarajeva, koji je posle Soba bio upravnik zatvora,

 

3. Alić Fahrudin, zvani "pukovnik", pre rata bio taksista u Sarajevu, star oko 40 godina, stražar.

 

 

 

DOKAZ: 604/95

 

 

 

 

 

V-072

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Sarajevo, po četkom maja 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Prilikom napada na kolonu JNA koja se u Sarajavu 3. maja povlačila iz kasarne na Lukavici, u Dobrovoljačkoj ulici je ranjen jedan broj pripadnika JNA, koji su nakon toga prebačeni u bolnicu na Koševu.

 

Među njima je bio i:

 

Simić Ivica, od oca Miljurka, rođen 24.01.1974. godine u Šiljomanu, Opština Blace, iz Blaca,

 

koji je zajedno sa svedokom prebačen u bolnicu.

 

Tu se Simiću gubi svaki trag i on se vodi kao nestalo lice.

 

Prema iskazu svedoka, Simić je prilikom prijema u bolnicu bio svestan i njegovo zdravstveno stanje nije ukazivalo na to da mu je život u opasnosti.

 

Zarobljene vojnike koji su bili ranjeni i smešteni u ovoj bolnici, čuvali su pripadnici Teritorijalne odbrane BiH.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pripadnici Teritorijalne odbrane BiH.

 

 

 

DOKAZ: 623/95

 

 

 

 

 

V-073

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Bolnica Koševo u Sarajevu, januar - februar 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedoka su 30. decembra 1992. godine izbacili iz ćelije logora u bivšoj kasarni JNA "Viktor Bubanj", pošto su mislili da je mrtav. Međutim, kada su kasnije utvrdili da je još živ, prebacili su ga u bolnicu na Koševu, na Interno odeljenje.

 

Svedok je u ovoj bolnici ostao na lečenju mesec i po dana.

 

Lekari su konstatovali kod svedoka oštećenje kičme, levog bubrega, krvarenje iz ušiju, kao i krv u mokraći. To su bile posledice tortura koje je doživeo u logoru "Viktor Bubanj".

 

Dok je bio u bolnici na Koševu, pripadnici muslimanske vojske, koji su bili obučeni u tradicionalnu muslimansku nošnju sa turbanima na glavi, pretukli su ga 1. januara 1993. godine dva puta.

 

Dok su ga tukli u ovoj bolnici, izbili su mu četiri zuba, a bio je udaran pištoljem i automatima.

 

Bilo ga je strah da ne umre u ovoj bolnici, jer su Srbe koji su umirali u bolnici spaljivali tako što bi ih, u krugu ispred mrtvačnice, polili benzinom i zapalili. Svedok je bio u prilici da to gleda.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Osoblje bolnice na Koševu u Sarajevu.

 

 

 

DOKAZ: 434/95-2

 

 

 

 

 

V-074

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Sarajevo - Dobrinja, sredinom juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Na stan svedokinje, pošto se žalila zbog hapšenja supruga i sina, nakon telefonske pretnje, ispaljena je kroz prozor u stan tromblonska mina. Svedokinja je tom prilikom teško ranjena na 41 mesto.

 

To se dogodilo 19.06.1992. godine u jutarnjima časovima.

 

Hitna pomoć koju su susedi pozvali, stigla je tek posle četiri i po časa. Svedokinja koja je do tada puno iskrvarila, prevezena je u improvizovanu bolnicu u Dobrinji.

 

Tu su joj uzeli podatke i stavili joj neke kapi u oči, pa je u hodniku ležala sve do 23.00 časa i tek tada su joj obrađene rane i izvađeni geleri.

 

Operacija koja je trajala dva sata, izvedena je bez anestezije.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Osoblje improvizovane bolnice u Dobrinji, čiji je šef u to vreme bio Palestinac Hadžir Mustafa i doktor Meho.

 

 

 

DOKAZ: 508/95

 

 

 

 

 

V-075

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Selo Kozar, Opština Višegrad, juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Tomić Stoja, koja je živela u Višegradu, u maju 1992. godine se nalazila u kući svoga brata Ilije Kozarca u selu Kozar, kada su naišli pripadnici muslimanske vojske.

 

Stoja je pokušala da beži pa su pucali na nju, ranili je i mesec dana su je tako ranjenu vodili sa sobom i mučili.

 

Odmah su je naterali da im iz svoje vikendice na Petruši preda porodični nakit (dukate i prstenje).

 

Posle mesec dana su je zaklali u selu Kozar.

 

Njen leš nije pronađen.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici tzv. Armije BiH.

 

 

 

DOKAZ: 678/95-15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

VI-055

 

KVALIFIKACIJA DELA: Uzimanje talaca i stvaranje logora

 

MESTO I VREME: Mostar, 1992. godine

 

KRATAK OPIS: Hrvati su 16. aprila 1992. godine iz vozila delili letke po Mostaru, pod naslovima:"Srbi psi". U tim lecima su Hrvati i muslimani pozivani da na svakom mestu bojkotuju Srbe.

 

Iako je svedokinja 201/95, koja je po zanimanju bila doma ćica i imala 61 godinu, potpisala izjavu o lojalnosti hrvatskim vlastima, i pored toga je, zato što je Srpkinja, bila maltretirana. Ona navodi:

 

"... Više puta su mi vršili pretres stana, a 11. jula su me uhapsili i odveli u zgradu fakulteta gde su me 18 sati neprekidno ispitivali.

 

Posle toga su me odveli u zatvor Ćelovina, gde su me smestili u prostoriju sa još 14 žena. U tri sobe, u prizemlju ovog zatvora, nalazile su se žene, a na spratu, u pojedinim sobama, nalazile su se starije žene. U drugim sobama su bili zatvoreni muškarci. Bilo je zatvoreno ukupno oko 420 Srba, od kojih je 70-80 bilo žena.

 

U ovom zatvoru sam doživela sva moguća ponižavanja. Jednog zatvorenog Srbina, inače bivšeg direktora jedne ugledne institucije u Mostaru, prinudili su da siluje zatvorenu Srpkinju u istom logoru. Čin silovanja je izvršen pred publikom - pred ostalim zatvorenim Srbima i stražarima.

 

Pojedini zatvorenici su povremeno odvođeni iz zatvora i nisu se više nikada vraćali, a o njihovoj sudbini ništa se više ne zna.

 

Iako sam insistirala da kao lojalni građanin i dalje ostanem da živim u Mostaru, ili da mi dozvole da iz svoga stana uzmem najpotrebnije stvari, to mi nisu dozvolili. Umesto toga su me, saopštivši mi da mi povratka u Mostar više nema, posredstvom UNCHR razmenili sa ostalim zatvorenicima18. avgusta 1992. godine.

 

Od tada živi kao izbeglica na području Srbije...".

 

 

 

Svedok 856/95-11 navodi:

 

"... Pripadnici HOS-a su me 16. maja 1992. godine uhapsili ispred moje kuće u Mostaru. Odveli su me na Mašinski fakultet gde su me pretukli i uzeli mi podatke. Istog dana su me prebacili u zatvor HVO Ćelovina u Mostaru. U njemu sam ostao puna tri meseca - sve do razmene 18. avgusta 1992. godine.

 

Za vreme boravka u ovom logoru nisam dobio nikakvo rešenje o pritvoru, niti je protiv mene podignuta optužnica.

 

Hrana u logoru je bila veoma loša, kao i uslovi života, tako da sam sa 104 kg, koliko sam imao po pritvaranju, spao na 76 kg po izlasku iz logora...".

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

 

 

1. Nikolić Pero, starešina logora Ćelovina,

 

2. Tojaga Vijo, stražar u logoru koji se isticao surovim postupanjem prema zatvorenim Srbima, kao i stražari:

 

3. "Puce",

 

4. Krstalić,

 

5. Žugar.

 

 

 

DOKAZ: 201/95.

 

 

 

 

 

 

 

VI-056

 

KVALIFIKACIJA DELA: Uzimanje talaca i stvaranje logora

 

MESTO I VREME: Konjic, 20. april 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok, koji se kao vojnik JNA nalazio na odslu ženju vojnog roka, bio je sa još 11 vojnika zadužen za čuvanje skladišta goriva u Čelebićima kod Konjica. Ovaj vojni objekat je, međutim, ubrzo nakon dolaska svedoka na odsluženje vojnog roka bio pretvoren u zloglasni logor za Srbe.

 

Starešina ove jedinice je bio vodnik JNA, Hasenčić Narcis, koji ih je ubedio da je najbolje rešenje da napuste kasarnu jer će ih napasti hiljadu vojnika HVO. U tome mu je pomogao i prijatelj Velija, civil iz Konjica, kao i predsednik Opštine, Krušmo. Oni su ih naveli na patrolu koja ih je zarobila i razoružala.

 

Nakon toga su iz Konjica, koji se nalazi na području bivše Bosne i Hercegovine, odvedeni na područje Hrvatske u Split i zatvoreni prvo u logor "Lora", gde su proveli mesec dana, zatim su prebačeni u Šibenik u Vojni zatvor, gde su proveli 20 dana, pa u Kerestinec u Zagrebu odakle su konačno odvedeni na razmenu do koje je došlo 14. avgusta 1992. godine u Nemetinu.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Hasenčić Narcis, musliman, bivši vodnik JNA,

 

2. Velija N, iz Konjica,

 

3. Predsednik Opštine u Konjicu, Krušmo.

 

 

 

DOKAZ: 481/95.

 

 

 

 

 

VI-057

 

KVALIFIKACIJA DELA: Uzimanje talaca i stvaranje logora

 

MESTO I VREME: Sarajevo, 1992-1993. godina.

 

KRATAK OPIS: Svedok je po nare đenju muslimanske policije živeo u kućnom pritvoru u Sarajevu do jula 1992. godine. Pri pokušaju da pređe na srpsku teritoriju, policija ga je uhapsila i istog dana prebacila u logor u bivšoj kasarni "Viktor Bubanj", gde se nalazio logor pod kontrolom muslimanske armije. U tom logoru je ostao godinu dana.

 

Mada je optužnica protiv svedoka bila podignuta 29. oktobra 1992. godine, svedok je tek 9. juna 1993. izveden pred Okružni vojni sud u Sarajevu, koji ga je osudio na godinu dana zatvora zbog navodno neovlašćenog držanja oružja. Svedok je na tu presudu uložio žalbu, na koju nikada nije dobio rešenje.

 

Posle donošenja prvostepene presude, svedok je ostao u zatvoru sve do jula 1993. godine kada je izdržao izrečenu kaznu.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Okružni vojni sud i Okružno vojno tužilaštvo u Sarajevu.

 

 

 

DOKAZ: 434/95-2

 

 

 

 

 

VI-058

 

KVALIFIKACIJA DELA: Uzimanje talaca i stvaranje logora

 

MESTO I VREME: Sarajevo, 1992-1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Kada je u maju 1992. godine muslimanska milicija prilikom pretresa stana svedoka na Ilidži pronašla pušku, određen mu je kućni pritvor u kome je ostao do 11. decembra 1992. godine, kada je pritvoren.

 

Okružni vojni sud u Sarajevu osudio je svedoka zbog nedozvoljenog držanja oružja na kaznu zatvora u trajanju od 15 meseci, presudom K. 65/94.

 

Sudija Šermec Nihad je 22. februara 1994. godine doneo rešenje kojim je svedoku ukinut pritvor "obzirom da je okrivljeni proveo u pritvoru duže vreme nego što glasi kazna na koju je osuđen".

 

Međutim, otpravak presude mu nije nikada bio uručen.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Organi vojnog pravosuđa u Sarajevu.

 

 

 

DOKAZ: 434/95-4

 

 

 

 

 

 

 

VI-059

 

KVALIFIKACIJA DELA: Uzimanje talaca i stvaranje logora

 

MESTO I VREME: Mostar, logor Ćelovina, maj - avgust 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Srbi iz Mostara su bili hapšeni bez razloga i dr žani u logoru da bi služili muslimanima i Hrvatima za razmenu.

 

Svedok 455/95-3 je 12. maja 1992 godine uhapšen na ulici, kadaje pošao u banku da primi platu. Uhapsili su ga pripadnici policije HVO i, pošto su ustanovili da je Srbin, odveli su ga u stanicu milicije, gde je posle kraćeg ispitivanja prebačen u zatvor Ćelovina u Šantićevoj ulici broj 27, odakle su ga odvodili da radi razne fizičke poslove.

 

Svedokinja 455/95-6, čiji je suprug bio uhapšen u maju 1992. godine, uhapšena je 2. avgusta 1992. godine. Pripadnici policije HVO su tog dana došli u zgradu u Ulici Husinjske bune u Mostaru, gde je stanovala, i tražili od predsednika kućnog saveta da im d FACE="Courier New">âspisak svih Srba u zgradi, a zatim su prema tom spisku počeli da hapse sve Srbe. Tako su sakupili ukupno oko 100 Srba u kafani "Basket". Posle toga su ih odveli u amfiteatar Ekonomskog fakulteta, gde su proveli dve noći i jedan dan. Nakon toga su prebačeni u logor Ćelovina.

 

Rešenja o pritvoru nisu dobijali. Pred veliku razmenu u Stocu, 18. avgusta, u ovom logoru je bilo preko 400 Srba.

 

Oba svedoka iz ovog logora su razmenjena u Stocu 18. avgusta 1992. godine. Sada žive kao izbeglice.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Hadžiosmanović Ismet, predsednik SDA u Mostaru,

 

2. Radovan Mišo,

 

3. Prolić Mirsad,

 

4. Pašić Sejo,

 

5. Bolsek Zlatko, od oca Antuna, i njegov brat

 

6. Bolsek Željko, od oca Antuna.

 

 

 

DOKAZ: 455/95-3, 455/95-4 i 455/95-6

 

 

 

 

 

VI-060

 

KVALIFIKACIJA DELA: Uzimanje talaca i stvaranje logora

 

MESTO I VREME: Zenica, maj 1992- oktobar 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Kada su svedoka, koji je kao mesar bio dobro situiran, uhapsili u njegovoj kući, oduzeli su mu 25.000 DEM, dva putnička vozila i jedno teretno vozilo. Sa drugom oduzetom imovinom, svedok je oštećen ukupno za milion DEM.

 

Prvo su ga zatvorili u KPD Zenica i optužili za službu u neprijateljskoj vojsci, iako svedok uopšte nije bio pripadnik nikakve vojne formacije. Dok je svedok, za vreme suđenja, tražio od predsednika veća Zaiba Kovača da mu se vrati oduzeti novac i imovina, dotle je predsednik veća insistirao na tome da svedok potpiše saglasnost da je novac dao u korist muslimanske vojske. Pošto je svedok to odbio, sudija mu je rekao da nikada neće izaći iz zatvora.

 

U zatvoru je ostao do 09. oktobra 1993. godine kada je razmenjen, a da mu ništa od oduzete imovine nije vraćeno.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Kovač Zaib, sudija i drugi predstavnici vlasti u Zenici.

 

 

 

DOKAZ: Svedok 234/95-9.

 

 

 

VI-061

 

KVALIFIKACIJA DELA: Uzimanje talaca i stvaranje logora

 

MESTO I VREME: Logor u zaseoku Boji ći u napuštenim srpskim kućama, Opština Brčko, avgust 1992. godine - februar 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Hrvatski vojnici su po četkom avgusta 1992. godine došli u selo Bijela kod Brčkog, pokupili sve Srbe koje su zatekli kod njihovih kuća i odveli ih u zaseok Bojići. Tamo su ih zadržali sve do kraja februara 1993. godine, kada su ih razmenili.

 

Spavali su u napuštenim i praznim srpskim kućama, a za hranu su se snalazili kako je ko znao i umeo.

 

Čuvali su ih hrvatski vojnici iz susednih sela.

 

Sve sposobne za rad su svakodnevno odvodili na kopanje rovova, na seču šuma i na obavljanje drugih radova.

 

Vojnici su sve tukli pesnicama, nogama i kundacima od oružja, naročito prvih dana posle hapšenja.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH.

 

DOKAZ: 617/95-5

 

 

 

VI-062

 

KVALIFIKACIJA DELA: Uzimanje talaca i stvaranje logora

 

MESTO I VREME: Šibenik, septembra 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U troiposobnom stanu u Šibeniku svedokinja je stanovala sa suprugom i dvoje dece.

 

Pošto je 15. septembra 1991. godine želela da napusti Šibenik, angažovala je auto-prevoznika za prevoz stvari iz Šibenika u Srbiju, gde je imala nameru da se preseli.

 

Tog dana je otpočeo napad pripadnika Hrvatske vojske na kasarnu u Šibeniku, tako da su svedokinju zatvorili u jednu prostoriju u podrum zgrade u kojoj je stanovala. U ovom podrumu je bila zatvorena 12 dana.

 

Pripadnici hrvatske garde su nakon saslušanja pokušali da privole svedokinju, koja je inače Hrvatica udata za Srbina - oficira bivše JNA, da se odrekne muža. Međutim, kako ona nije pristala na to, tukli su je po svim delovima tela vrećama napunjenim peskom.

 

Za sve vreme boravka u ovom podrumu, svedokinja je stalno bila u pognutom položaju jer su joj ruke bile vezane lisicama za noge.

 

Na uporno insistiranje, uspela je da stupi u kontakt sa Antom Jurasom, predsednikom Kriznog štaba u Šibeniku. Međutim, umesto da dobije zaštitu, on joj je rekao da ona, zbog visokog položaja koji njen muž zauzima u JNA, služi kao talac. Takođe joj je saopštio da ne može da napusti Šibenik.

 

Tek posle 12 dana boravka u ovom zatvoru, došla su trojica pripadnika garde koji su je otpratili do autobuske stanice i smestili je u autobus kojim je napustila Šibenik.

 

Nisu joj dozvolili da iznese ništa od stvari, sem ličnih stvari koje je ponela u svojoj torbi.

 

Nakon njenog odlaska, u njen opremljen stan su se uselili Hrvati.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Juras Anto, načelnik Kriznog štaba u Šibeniku,

 

2. Bubalo Paško, predsednik Opštine Šibenik.

 

 

 

 

 

DOKAZ: 579/95

 

 

 

 

 

VI-063

 

KVALIFIKACIJA DELA: Uzimanje talaca i stvaranje logora

 

MESTO I VREME: Glušci kod Metkovića, april-avgust 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Hrvatska vojska je 21. aprila 1992. godine opkolila i otvorila vatru na selo Glušci koje su naseljavali Srbi. Kako niko iz sela nije pružio otpor, ušli su u Glušce.

 

Tom prilikom su svedoka i druge Srbe tukli. Od meštana sela su pokupili novac i zlato i oduzeli oružje za koje su Srbi imali dozvole, za šta nisu izdali nikakve potvrde.

 

Svedok je na Đurđevdan, na svoju krsnu slavu, dobio poziv da se zajedno sa još 17 Srba iz njegovog sela javi u MUP u Metković. Kada su se odazvali na poziv, njih 18 je odvedeno u Split u Vojni sud. U zatvoru Vojnog suda su ostali do 17. jula. Svedok je nakon toga, 17. jula, sproveden u Okružni zatvor u Šibenik, gde je ostao do 13. avgusta 1992. godine.

 

U ovim zatvorima je bio podvrgnut torturama.

 

Prilikom dovođenja u zatvor u Splitu, morao je sat vremena da drži ruke uza zid, što je za svedoka bilo naporno, pa je izgubio svest.

 

U logor u Kerestinec su odvedeni 13. avgusta. Odatle je 14. avgusta 1992. godine prebačen na razmenu u Nemetin kod Osijeka.

 

Lekarska komisija je kod svedoka konstatovala invalidnost 50%, što predstavlja posledicu pretrpljenih tortura u logorima.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Miro Bajo, zapovednik MUP-a u Metkovi ću,

 

2. Vranješ, islednik u MUP-u u Metkoviću,

 

3. Tadić Joško, islednik u MUP-u u Metkoviću.

 

 

 

DOKAZ: 454/95-1.

 

 

 

 

 

 

 

VI-064

 

KVALIFIKACIJA DELA: Uzimanje talaca i stvaranje logora

 

MESTO I VREME: Višegrad, početkom aprila 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Jedan broj Srba civila iz Višegrada, me đu kojima su bili i saslušani svedoci 678/95-1, -6, -7 i -13, bio je uhapšen i doveden u SUP u Višegradu. Tu su im vezali oči i onda ih prebacili u podrum hidroelektrane u kome su proveli dva dana. Muslimani su ih ovde i doveli jer su želeli da ih iskoriste kao živi štit za muslimane, koji su se tada nalazili u tunelu i pripremali se da ispuste vodu iz brane. Zbog toga su ove Srbe, pre nego što je Šabanović ispustio vodu, izveli iz podruma i postavili ih ispred tunela da zaštite njega i ostale muslimane od jedinica JNA koje su imale zadatak da spreče ispuštanje vode iz hidroelektrane.

 

Za vreme prinudnog boravka u hidroelektrani svima su im ošišali kosu.

 

Avdija Šabanović je posle ispuštanja vode iz brane naredio stražarima da zatvorene Srbe pobiju i bace u Drinu. Oni su ih poveli autobusom, ali su ih na kraju pustili pošto se jedinica JNA približila.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Šabanović Murat, od oca Šabana, rođen 07.01.1953. godine u Orahovcima, Opština Višegrad, bio nastanjen u naselju Dušče u Višegradu, i njegov brat

 

2. Šabanović Avdija, od oca Šabana, zamenik predsednika stranke SDA u Višegradu.

 

 

 

DOKAZ: 678/95

 

 

 

 

 

VI-065

 

KVALIFIKACIJA DELA: Uzimanje talaca i stvaranje logora

 

MESTO I VREME: Mostar, logor Ćelovina, Šantićeva br. 27 (bivši Okružni zatvor), maj - avgust 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Šestorica uniformisanih vojnika, koji su bili u crnim i maskirnim uniformama sa oznakom HVO i HOS-a, pretresla su 31. aprila 1992. godine stan svedoka u Mostaru. Razlog je bio, kako su mu kazali, što je iz njegove zgrade navodno otvarana snajperska vatra. Posle izvršenog pretresa, u toku koga nisu ništa pronašli, napustili su stan.

 

Sutradan su došli ponovo i naredili mu da po đe sa njima u Komandu da bi navodno potpisao zapisnik. Odveli su ga na Ekonomski fakultet, gde je posle kraćeg zadržavanja sproveden u logor Ćelovina u Mostaru.

 

Tu ga je primio pripadnik HOS-a u crnoj uniformi, koji nije imao levu ruku, i rekao mu je da ima čast da otvori ovaj zatvor. To je bilo 1. maja 1992. godine.

 

U logor su u junu mesecu dovedene i 34 žene među kojima je bilo i devojčica starih 15-16 godina. Među najstarijima je bio G. D. i njegova supruga koji su imali oko 80 godina. Kasnije, kada je zatvor bio napunjen, u njemu je bilo ukupno oko 300 Srba. U zatvor su dolazili vojnici HVO, kao i civili hrvatske i muslimanske nacionalnosti koje su stražari puštali da ulaze u ćelije, da bi videli "četnike". Tada bi ih oni nemilosrdno tukli, vređali, pa bi se čak i pomokrili po zatvorenicima.

 

Nova zatvorska uprava uspostavljena je 13. maja 1992. godine i za upravnika je tada došao Nikolić Pero.

 

Logoraši su svakodnevno batinani i maltretirani.

 

Mnogi su odvođeni na rad van logora, gde su ih takođe tukli vojnici koji bi se zatekli na mestu gde su radili.

 

U Ćelovinu je 18. juna 1992. godine dovedeno 18 ratnih zarobljenika Srba, koji su bili uhvaćeni u rejonu Podveležja. Prema njima je odnos stražara bio naročito surov. Bili su potpuno izobličeni od tuče, tako da su jedva mogli da se prepoznaju.

 

Od hrane su jedanput dnevno dobijali obrok koji se sastojao najčešće od konzerve paštete, koja je deljena na trojicu, i pola kriške hleba.

 

Prva poseta Međunarodnog Crvenog krsta bila je 25. maja 1992. godine.

 

Svedok zna da su za vreme njegovog boravka u ovom zatvoru umrli jedan muškarac i dve žene. Jednu od žena je nosio u ćebetu do mrtvačkih kola.

 

Svedok je u Ćelovini boravio od 01. maja do 18. juna, kada je odveden na razmenu. Za to vreme nije dobio nikakvo pismeno rešenje zbog čega je zatvoren, niti je protiv njega vođen bilo kakav postupak.

 

Tri dana uoči razmene svedoka, njegova supruga su izbacili iz stana i primorali je da potpiše izjavu da dobrovoljno ostavlja stan HVO. Iz stana nije mogla ništa da iznese, a u stan se uselio pripadnik HVO Gidić Ivan.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Nikolić Pero, star oko 50 godina, po nacionalnosti Hrvat, pre rata bio je direktor preduzeća "Plastika" u Mostaru, upravnik logora,

 

2. Peko Ante, star oko 40 godina, ranije bio zaposlen kao inspektor u Opštini Mostar, zamenik upravnika,

 

3. Tuce Nikola, koji je pre rata bio komandir saobraćajne policije u Mostaru, glavni komandant u logoru,

 

4. Čomor Adem, iz sela Svinjarevina kod Mostara, komandir smene straže,

 

5. Omerhodžić Huso, iz Mostara, komandir smene straže,

 

6. Ramić Nazif, iz Mostara, komandir smene straže,

 

7. Kapetanović Garo, iz Mostara, komandir smene straže,

 

8. Prljak Josip, islednik,

 

9. Marčenko, islednik,

 

10. Čović Ante, islednik,

 

11. Patak Adis, musliman iz Mostara, student Građevinskog fakulteta, stražar,

 

12. Mucić Žubor, pre rata zaposlen u Aluminijumskom kombinatu u Mostaru kao majstor, stražar,

 

13. Buhovac Ante, zemljoradnik iz sela Ulog kod Mostara, stražar,

 

14. Tojaga Zijo, iz Mostara, ranije rezervni golman u "Veležu", stražar,

 

15. Jedvaj Branko, vozač u "Hepoku", stražar,

 

16. Klemo, koji je bio suvlasnik kafane "Doli Bel" u Jasenici kod Mostara, stražar,

 

17. Martinović Davor, student iz Mostara, stražar.

 

 

 

DOKAZ: 649/95.

 

 

 

 

 

VI-066

 

KVALIFIKACIJA DELA: Uzimanje talaca i stvaranje logora

 

MESTO I VREME: Goražde, april - jul 1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Muslimanska policija je u aprilu 1994. godine u ku ći porodice Nedimović u Goraždu formirala logor za Srbe. Tu je bilo smešteno oko 50 Srba privedenih pod stražom policijskih snaga. Uslovi za život su bili veoma teški. Od hrane im je davan samo jedan obrok dnevno - nešto kuvane hrane sa parčetom hleba.

 

Zatočeni Srbi su bili izloženi raznim maltretiranjima, uvredama i pretnjama. Nazivali su ih četnicima a kuću u kojoj su bili smešteni, zvali su "zoološki vrt za Srbe".

 

Kada se ima u vidu ograničenost kretanja svim Srbima u Goraždu, uz njihovu potpunu nesigurnost i izloženost svim nedelima - do fizičkog uništenja, celo Goražde se može smatrati logorom za Srbe.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Efendić Hadžo, predsednik Opštine Goražde, glavni organizator i inspirator zlodela prema Srbima,

 

2. Merkez Ibro, načelnik SUP-a Goražde, organizator "Rezervne policije",

 

3. Obarčanin Azem, iz Goražda,

 

4. Jusić Jasko, iz Hubijeda kod Goražda,

 

5. Koso Ramiz,

 

6. "Hapko".

 

 

 

DOKAZ: 440/94-11, 440/94-13, 440/94-17 i 440/94-42.

 

 

 

 

 

VII-057

 

KVALIFIKACIJA DELA: Razaranje civilnih objekata bez vojne potrebe

 

MESTO I VREME: Imotski, 1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je živeo u Imotskom gde su živeli i njegovi preci.

 

Tu je imao kuću u kojoj je živeo sa svojom porodicom i posle pobede HDZ na izborima. Svedok je kao Srbin bio izložen raznim oblicima bojkotovanja i maltretiranja. Upadali su mu u kuću pripadnici HDZ i vršili pretrese kuće. I njemu, kao i drugim Srbima u Imotskom, bila je ograničena sloboda kretanja.

 

Na kuću svedoka je 20. jula 1994. godine u 23.20 časova ispaljen projektil iz raketnog bacača, koji je pao u dečju sobu. Usled jake detonacije, srušen je krov.

 

Posle toga je svedok odlučio da se iseli zajedno sa svojom porodicom iz Imotskog.

 

Pripadnici HDZ su 28. decembra 1994. godine provalili u kuću svedoka u Imotskom, pokupili sve vredne stvari i podmetnuli eksploziv kojim je kuća definitivno dignuta u vazduh.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Misir Tomislav, star oko 40 godina, ro đen u Vinjanima Gornjim, Opština Imotski, predsednik Opštine Imotski,

 

2. Šimunović Slobodan, star oko 35 godina, rođen u Sovićima, profesor, predsednik HDZ u Imotskom,

 

3. Milinović Marijan, star oko 40 godina, rođen u Cisti, Opština Imotski, profesor, potpredsednik HDZ u Imotskom i

 

4. Kujundžić Anđelko, od oca Luke, rođen 1960. godine u zaseoku Perići (Kamen most), Opština Imotski, pripadnik ZNG.

 

 

 

DOKAZ: 519/95-1, 519/95-2 i 700/95.

 

 

 

VII-058

 

KVALIFIKACIJA DELA: Razaranje civilnih objekata bez vojne potrebe

 

MESTO I VREME: Hodbine, kod Mostara, 17. juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Kuću sfrpske porodice Raše Vladimira u Hodbinama br. 191-a, zapalili su bez ikakve vojne potrebe pripadnici HVO Mustafa Zlajo, Letuk Fadil i Kosto Ibro.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Mustafa Zlajo iz Mostara, pripadnik HVO,

 

2. Letuk Fadil iz Mostara, pripadnik HVO,

 

3. Kosto Ibro, iz Mostara.

 

 

 

DOKAZ: 455/95-5.

 

 

 

 

 

VII-059

 

KVALIFIKACIJA DELA: Razaranje civilnih objekata bez vojne potrebe

 

MESTO I VREME: Višegrad, 13. april 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Murat Šabanovi ć je ispustio vodu iz hidroelektrane Višegrad, što je izazvalo razaranje kuća nizvodno od hidroelektrane.

 

Šabanović je nekoliko dana pre toga javno ucenjivao da će pustiti vodu iz hidroelektrane, pa je putem radio-talasa obavio razgovor i sa predsednikom Predsedništva BiH Alijom Izetbegovićem, koji mu je tom prilikom rekao: "Nemoj, Murate, još nije vreme".

 

Jedan broj Srba civila je bio zatvoren u jednoj prostoriji koja se nalazila 30 m ispod nivoa vode.

 

Pred puštanje vode došao je Avdija Šabanović, Muratov brat, pa je Muratu, koji je tada bio sa taocima rekao "Stigla je naredba iz Sarajeva, postupi po naređenju". Posle toga su obojica otišla i Murat je pustio vodu.

 

Pre nego što je Šabanović pustio vodu iz brane, u neposrednoj blizini ispred tunela su se nalazili Orhanović Esad, predsednik Izvršnog odbora Opštine Višegrad, Šabanović Avdija, koji je bio potpredsednik SDA u Višegradu, Murtić Ševal, načelnik Stanice javne bezbednosti i Sućeska Ilija, komandir Stanice milicije u Višegradu.

 

Šabanović je otvorio branu oko 15.30 časova. Nivo reke Drine počeo je naglo da nadolazi. Voda je ispred sebe sve rušila i nosila.

 

Okupljeni građani su molili Šabanovića i rukovodstvo u Višegradu da se zaustavi voda, ali su oni odbijali govoreći da je tako Alah tražio da se uradi.

 

Ova katastrofa je proizvela teške materijalne posledice i velike ljudske žrtve. U naselju Dušče je potpuno porušen most na reci Drini, razoreno je preko 20 stambenih objekata, uništena saobraćajnica Višegrad - Pijavice i u znatnoj meri oštećeni i prateći objekti na brani. Voda iz akumulacije je poplavila veći deo grada Višegrada i tom prilikom nanela ogromnu materijalnu štetu i privrednim i drugim objektima.

 

Zbog izvršenog nasilnog ispuštanja vode iz HE Višegrad i lančanog dejstva ovog ispuštanja na hidroelektrane "Bajina Bašta" i "Zvornik"- Mali Zvornik, koje se nalaze nizvodno od HE "Višegrad", Elektroprivreda Srbije je u periodu od 09.04. do 22.04.1992. godine pretrpela gubitke u ukupnom iznosu od 4.581.441 DEM i to: na objektu HE "Bajna Bašta" u iznosu od 3.948.301 DEM , a na objektu HE "Zvornik" u iznosu od 633.140 DEM.

 

Tada je ne samo stanovništvo iz neposredne blizine korita Drine, nego i celokupno stanovništvo užeg dela grada Višegrada bilo prisiljeno da se spasava od poplave i vodene stihije.

 

Posle ovog događaja, iz Drine u Višegradu, koji su tada držali muslimani, izvađeno je oko 200 leševa i sahranjeno u Žepi, a sigurno je, prema navodima svedoka, da je najveći deo njih stradao u ovoj katastrofi. Muslimani su ovo kasnije koristili u propagandne svrhe i prikazivali ovu katastrofu kroz sredstva javnog informisanja kao događaj u kome su Srbi pobili muslimane.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Izetbegović Alija, od oca Mustafe i majke Hibe, rođene Đabija, rođen 1925. godine u Bosanskom Šamcu, pre rata bio nastanjen u Sarajevu, Ulica Hasana Kikića 14, predsednik Predsedništva BiH,

 

2. Šabanović Murat, od oca Šabana, rođen 07.01.1953. godine u Orahovcima, Opština Višegrad, bio je nastanjen u naselju Dušče, u Višegradu,

 

3. Šabanović Avdija, od oca Šabana, potpredsednik stranke SDA u Višegradu,

 

4. Orhanović Esad,

 

5. Murtić Ševal,

 

6. Sućeska Ilija.

 

 

 

DOKAZ: 678/95-1, 678/95-7, 678/95-22 i 265/95.

 

 

 

 

 

VII-060

 

KVALIFIKACIJA DELA: Razaranje civilnih objekata bez vojne potrebe

 

MESTO I VREME: Gospić, sredinom 1991. godine

 

KRATAK OPIS: U Gospi ću su podmetanjem eksploziva i na druge načine uništavani objekti u vlasništvu Srba, kao i objekti u vlasništvu preduzeća iz Srbije.

 

Tako su uništeni sledeći objekti:

 

1. Tri kioska "Borbe"

 

2. Frizerski salon Mandarić Vere

 

3. Prodavnica Peinović Boška

 

4. Prodavnica Opalić Dane

 

5. Prodavnica Opalić Dragana

 

6. Restoran "Sport" i kuća Vučević Vučka

 

7. Restoran i kuća Radoičić Žike

 

8. Garaža Vraneš Stakice

 

9. Kuća Ivančević Jovice

 

10. Kuća Matić Bogdana

 

11. Mesara preduzeća "Velebit", u kojoj je radio Plećaš Veljko.

 

U Ulici Miće Šabana i okolini, srušene su i druge srpske kuće. Srušene su i srpske kuće koje se nalaze u istočnom delu Gospića.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Petri Miroslav, predsednik HDZ iz Gospi ća i drugi aktivisti HDZ.

 

 

 

DOKAZ: 539/94-1

 

 

 

 

 

VIII-039

 

KVALIFIKACIJA DELA: Razaranje bogomolja, grobalja, kulturnih i istorijskih spomenika

 

MESTO I VREME: Čapljina, krajem aprila 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Hrvati su krajem aprila 1992. godine izvukli jedan top na novi most u Čapljini i njegovu cev okrenuli prema pravoslavnoj crkvi u Čapljini.

 

Iz ovog topa su gađali u zvonik pravoslavne crkve i pogodili ga, tako da je drvena konstrukcija zvonika gorela dva-tri dana.

 

Bronzana kugla koja se nalazila na zvoniku je od dejstva topovske granate odletela u gornju čaršiju i udarila o zid radnje Pere Dalmatina. Neki ljudi su je odmah izmerili i konstatovali da je bila teška 52 kg.

 

Ulazna vrata crkve su odvaljena, a crkva je opljačkana.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Hrstić Miro zvani "Caro", starešina policije u Čapljini.

 

 

 

DOKAZ: 454/95-14.

 

 

 

 

 

VIII-040

 

KVALIFIKACIJA DELA: Razaranje bogomolja, grobalja, kulturnih i istorijskih spomenika

 

MESTO I VREME: Selo Vu čilovac, Opština Brčko, decembra 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici Hrvatske vojske iz susednih sela su 12. decembra 1992. godine upali sa tri strane u selo Vu čilovac, koje je bilo naseljeno srpskim stanovništvom. Tom prilikom su zatečeno srpsko stanovništvo poubijali, selo opljačkali a kuće spalili.

 

Svi Srbi iz ovog sela su proterani. Srpsko groblje u ovom selu je potpuno preorano, pošto su prethodno uništeni nadgrobni spomenici. Sada je tu napravljen put.

 

Crkva je porušena.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici 108. Brčanske brihade HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH.

 

 

 

DOKAZ: 617/95-24, 679/95-6, 679/95-10 i 679/95-22

 

 

 

 

 

VIII-041

 

KVALIFIKACIJA DELA: Razaranje bogomolja, grobalja, kulturnih i istorijskih spomenika

 

MESTO I VREME: Višegrad, 1. jula 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: Grad Višegrad i njegov most na Drini proslavio je Ivo Andrić, jedini jugoslovenski dobitnik Nobelove nagrade za književnost, koji je svoje najznačajnije delo "Na Drini ćuprija", posvetio upravo Višegradu.

 

Zbog toga su mu građani Višegrada podigli spomenik u parku pored mosta na Drini, koji su Šabanović Murat i grupa članova SDA srušili 1. jula 1991. godine oko 17.00 časova. Dok su mu Tabaković Mubekir, Šabanija Samir i Karić Ćamil čuvali stražu, Šabanović je lupajući macolom po mermernom spomeniku podignutom Ivu Andriću, odvalio otisak glave i jedan komad mermera, koje je bacio u Drinu, a zatim je spomenik oborio na tle.

 

Rušenje spomenika je bila jedna od prvih terorističkih akcija stranke SDA, koje su vršene sa ciljem stvaranja nesigurnosti kod građana srpske nacionalnosti. Rušenju spomenika je prisustvovao i Šabanović Avdija, potpredsednik stranke SDA u Višegradu, kao i Kahriman Senad i Podžić Nurija, koji su bili pripadnici muslimanske Patriotske lige, formirane u to vreme.

 

Da je ovo rušenje bilo organizovano, potvrđuje i činjenica da je događaju prisustvovao i filmski snimatelj Hajderbašić Fadil iz Višegrada, koji je kamerom snimio čin rušenja spomenika. Kasnije su video-kasete sa snimkom rušenja spomenika prodavane.

 

Rušenju spomenika je prethodilo negativno pisanje o Andriću u muslimanskoj štampi, koja ga je optuživala da je loše pisao o periodu turske vladavine nad Bosnom, što nije odgovaralo muslimanskim čelnicima koji su period turskog ropstva pokušavali da prikažu kao razdoblje blagostanja za sve narode, te su im stoga smetala dela Ive Andrića u kojima je prikazao istorijsku istinu. Tako je u časopisu "Voks" br. 6, koji su izdavali muslimanski ekstremisti, na naslovnoj strani bio prikazan književnik Ivo Andrić nabijen na kolac - zašiljena olovka, pored starog mosta u Višegradu.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Šabanović Murat, od oca Šabana, rođen 07.01.1953. godine u Orahovcima, Opština Višegrad, bio nastanjen u naselju Dušče u Višegradu,

 

2. Tabaković Mubekir, zidar iz Višegrada, od oca Mustafe, rođen 04.03.1970. godine u Višegradu,

 

3. Šabanija Samir, od oca Rasima, rođen 01.09.1967. godine u Višegradu, drvni tehničar, bio nastanjen u naselju Uništa, u Višegradu.

 

3. Karić Ćamil, od oca Muradifa, rođen 02.03.1067. godine u Rujištima, Opština Višegrad, kontrolor, bio nastanjen u naselju Dušče u Višegradu,

 

4. Šabanović Avdija, od oca Šabana, potpredsednik stranke SDA u Višegradu,

 

5. Kahriman Senad, zvani "Čabro", pripadnik muslimanske Patriotske lige,

 

6. Podžić Nurija, pripadnik muslimanske Patriotske lige,

 

7. Šabanović Samir, pripadnik muslimanske Patriotske lige.

 

 

 

DOKAZ: 678/95-22 i 203/95

 

 

 

 

 

VIII-042

 

KVALIFIKACIJA DELA: Razaranje bogomolja, grobalja, kulturnih i istorijskih spomenika

 

MESTO I VREME: Mostar, jun - jul 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Uveče 12. jula 1992. godine čula se jaka detonacija i svetlost je obasjala zatvorsku sobu u Ćelovini u Mostaru, gde se svedok nalazio. Soba se zanjihala. Svedok je imao osećaj da je zemljotres. Ujutru je saznao da je minirana pravoslavna crkva u Bjelušinama.

 

Bilo je to rušenje miniranjem preostalih zidova Saborne crkve Sv. Trojice, koja je sagrađena u periodu od 1863. do 1873. godine. Ovaj hram srpske pravoslavne crkve gađan je prvi put 7. i 8. juna 1992. godine sa više desetina granata. Toranj crkve je srušen 15. juna 1992. godine. Preostali zidovi rušeni su sukcesivno, sve do sredine jula 1992. godine, tako da je na mestu crkve ostala samo gomila kamenja.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Hadžiosmanović Ismet, predsednik SDA u Mostaru,

 

2. Petković Milivoje, zapovednik HVO u Mostaru.

 

 

 

DOKAZ: 455/95-1; Knjiga S. Mileusni ća "Duhovni genocid", Beograd 1994. godine.

 

 

 

NAPOMENA: Dopuna prijave VIII-017

 

 

 

 

 

IX-136

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Dobrič, kod Mostara, 1992-1993. godina.

 

KRATAK OPIS: Svedok je kao penzioner živeo u selu Dobriču kod Lištice, koje je od Mostara udaljeno 12 km. U tom selu je, kao i njegovi preci, bio rođen.

 

Selo je imalo oko 150 domaćinstava, od čega su trećinu činila srpska domaćinstva. Od juna 1992. godine počeli su sistematski pretresi kuća Srba u ovom selu zbog navodnog traganja za oružjem. Hrvatski vojnici su noću pucali po kućama Srba. Pojedine kuće su minirane i paljene.

 

Na svedoka se posebno okomio Zelenika Vlado i neki Piko, koji su dolazili u vojničkim uniformama. Zelenika mu je rekao da kuća u kojoj je svedok živeo više nije njegova i počeo je da kupi stvari po kući koje su mu se dopale i odnosi ih je. Pri tom je na svedoka potezao nož govoreći da će ga zaklati. Tražio je novac, pa je svedok bio prinuđen da mu d FACE="Courier New">âpare koje je imao kod sebe, jer mu je Piko pri tom pretio bajonetom.

 

Zelenika ne samp da je pokupio sve stvari iz ku će svedoka, nego je čak poskidao i vrata sa kuće i instalacije u kupatilu. Iz štale mu je oterao kravu i svinje.

 

Svedok od straha više nije smeo da spava u svojoj kući, već se krio po štalama.

 

U selu su ubili Srbina

 

Ćosić Miloša,

 

koga su rafalom iz automatskog oružja usmrtili pripadnici policije, zato što je, kada su došli, odbio da pođe s njima.

 

U selu je postojala pravoslavna crkva na koju su hrvatski vojnici pucali i porazbijali prozore na crkvi.

 

Svedok je sa suprugom ostao u svome selu do 2. jula 1993. godine, kada je bila organizovana razmena. Sva imovina koju je svedok godinama sticao, kao i ono što mu je ostalo od predaka, ostalo je u selu Dobrič.

 

Iz sela su, po odobrenju hrvatskih vlasti, sobom mogli da ponesu samo ono što je moglo da stane u putnu torbu.

 

Sada živi kao izbeglica u Bileći.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Zelenika Vlada iz Donjeg Gradca,

 

2. "Piko",

 

3. Marić Dragan, od oca Bože, i njegov brat

 

4. Marić Ivan, od oca Bože,

 

5. Sabljić Janko, od oca Pere,

 

6. Marušić Predrag, zvani "Preja", svi iz Dobriča.

 

 

 

DOKAZ: 454/95-20.

 

 

 

IX-137

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Bogdol kod Mostara, 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U selu Bogdolu je do rata bilo 40 srpskih doma ćinstava.

 

Oko 100 pripadnika HVO je 18. maja 1992. godine opkolilo selo i pohapsilo Srbe - 39 muškaraca i jednu ženu, među kojima su bila i 4 saslušana svedoka. Odveli su ih na Mašinski fakultet u Mostaru, gde su bili tučeni tri dana i tri noći.

 

Svedok 454/95-4 je za vreme boravka na Mašinskom fakultetu visio celu noć obešen za lisice, kojima su mu bile vezane ruke. Tako vezan je visio obešen o jednu kuku na plafonu. Pri tom su ga tukli, posebno po tabanima. Tom prilikom su mu polomili pet rebara.

 

Nakon toga su ih prebacili u logor Ćelovina u Mostaru koji je bio u nadležnosti HVO. U ovom logoru su ostali do 18. avgusta 1992. godine, kada su razmenjeni kod Stolca.

 

Za vreme boravka u Ćelovini, bili su podvrgnuti tučama i nečovečnom postupanju, pa je svedok 454/95-5 izgubio 30 kg telesne težine, koliko i svedok 454/95-4, dok je svedok 454/95-3 izgubio 27 kg.

 

Hrvatski vojnici su žene i decu, koji su ostali u Bogdolu, potrpali u autobuse i 3. avgusta 1992. godine ih izbacili u području Podveležja i pustili ih da idu prema teritoriji Repiblike Srpske.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Babić Ivica iz Rodoča,

 

2. Tojaga Zijo, bivši golman fudbalskog kluba "Buna",

 

3. Martinović Berto, svi islednici u logoru na Mašinskom fakultetu u Mostaru,

 

4. Nikolić Pero, upravnik logora Ćelovina,

 

5. Puce Nikola, zapovednik u logoru Ćelovina.

 

 

 

DOKAZ: 454/95-3, 454/95-4, 454/95-5 i 454/95-6.

 

 

 

IX-138

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Mostar, avgust 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedokinja je živela u Hodbinama kod Mostara sa svojom porodicom.

 

Pošto je u tri navrata, od juna do avgusta, bila hapšena i maltretirana, prijavila se na Mašinski fakultet u Mostaru, tražeći da ide na razmenu sa svojom decom i suprugom.

 

Ucenili su je da će je razmeniti pod uslovom da potpiše da je bila dobrovoljac u četnicima i da je imala radio-stanicu. Pošto je svedokinja videla da se u toj izjavi ne pominju njena deca, za koju je najviše strahovala, potpisala je traženu izjavu. Posle toga su joj kazali da će joj, ukoliko se ikada ponovo vrati u Mostar, suditi kao ratnom zločincu.

 

Nakon toga je sa članovima svoje porodice razmenjena 18. avgusta 1992. godine u Stolcu,.

 

Od tada živi kao izbeglica u Gackom.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Josip, advokat iz Mostara, funkcioner HVO,

 

2. Martinović Berto, pripadnik HVO.

 

 

 

DOKAZ: 454/95-9.

 

 

 

IX-139

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Opština Brčko, 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Muslimani i Hrvati na podru čju ove Opštine su naročito od 1990. godine počeli da se odvajaju od Srba i da izražavaju otvorenu netrpeljivost prema njima. Naoružavajući se, i jedni i drugi su istovremeno počeli da formiraju svoje oružane jedinice: Hrvati - HVO a muslimani -"Zelene beretke".

 

Posle pojedinačnih napada na srpsko stanovništvo, 14. septembra 1992. godine je došlo do organizovanog napada na sela u mesnoj zajednici Bukvik u kojoj je živelo 2.500 Srba.

 

Počelo je ubijanje srpskog stanovništva ili njihovo odvođenje u logore, koji su na ovom području bili formirani u Bosanskoj Bijeloj, Boćama, Gornjem Zoviku, Gornjem Rahiću, Donjem Rahiću, Maoči, Palanki, Rašljanima, Ulici i Bojićima.

 

Istovremeno su, nakon masovnog pljačkanja imovine Srba, njihove kuće paljene i razarane.

 

Tako su svi građani srpske nacionalnosti, proterani iz sledećih sela:

 

1.Bijele 758 stanovnika iz 188 domaćinstava

 

2.Bukvika 291 stanovnika iz 97 domaćinstava

 

3.Bukovca 249 stanovnika iz 82 domaćinstva

 

4. Vitanovi ća130 stanovnika iz 32 doma ćinstva

 

5. Vuji čića312 stanovnika iz 91 doma ćinstva

 

6. Vu čilovca805 stanovnika iz 229 doma ćinstava

 

7. Gajeva 228 stanovnika iz 76 doma ćinstava

 

8. Gornjeg Bukvika 548 stanovnika iz 137 domaćinstava

 

9. Lipovca 120 stanovnika iz 30 doma ćinstava

 

10. Lukavca 252 stanovnika iz 88 doma ćinstava

 

11.Mao če 510 stanovnika iz 85 doma ćinstava

 

12. Polja 134 stanovnika iz 30 doma ćinstava

 

13. Rašljana 64 stanovnika iz 32 doma ćinstva

 

14. Skakave 175 stanovnika iz 35 doma ćinstava

 

15. Srpske Brke 54 stanovnika iz 18 doma ćinstava

 

16. Stjepanovica 110 stanovnika iz 22 doma ćinstva

 

17. Ulica 224 stanovnika iz 56 doma ćinstava

 

18. Cerika 520 stanovnika iz 102 doma ćinstva

 

19.D žigura 104 stanovnika iz 26 doma ćinstava

 

što ukupno iznosi 5.588 stanovnika iz 1.456 doma ćinstava

 

Sva ova sela se sada nalaze pod okupacijom muslimansko-hrvatskih vlasti i u njima više nema srpskog stanovništva. Ona su u potpunosti etnički očišćena od Srba.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Abidović Bahrija , od oca Ibrahima i majke Vahide Malki ć, rođen 23.03.1961. godine u Ograđenovcu, Opština Brčko, bio nastanjen u Ograđenovcu, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Avgustinovi ć Ivo , od oca Mate,

 

Avdić Galib , od oca Sulejmana i majke Ajše Husičić, rođen 27.08.1944. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Ice Volovskog 9, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Avdi ć Jasmin , od oca Galiba i majke Jasmine Beši ć, rođen 25.04.1972. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Ice Volovskog 9, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Avdi ć Kadrija , od oca Alije i majke Halime Smaji ć, rođen 23.09.1953. godine u Ratkovićima, Opština Lopare, bio nastanjen u Brčkom, Moše Pijade 38, pre rata radio kao milicionar u Brčkom, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine, upravnik logora u Gornjem Rahiću,

 

Akalovi ć Ivan , od oca Josipa i majke Katarine Babi ć, rođen 28.09.1956. godine u Donjem Rahiću, Opština Brčko, bio nastanjen u Donjem Rahiću, kbr. 9,

 

Ali ć Rasim , , od oca Behadera i majke Ševalije Ravki ć, rođen 24.01.1964. godine u Rašljanima, Opština Brčkobio nastanjen u Rašljanima kbr. 167,

 

Andri ć Filipzvani "Irac", iz Bijele,

 

Anđić Pilja zvani "Irac", od oca Mate, ro đen 26.05.1957. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj, kbr. 207, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Ani ć Mijo , od oca Ante i majke Mande, ro đen 29.05.1949. godine u Krepšiću, Opština Brčko, bio nastanjen u Krepšiću kbr. 114, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH,

 

Ani ć Petar , paroh u selu Poljaci, Opština Br čko, član Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Anti ć Mato , od oca Marka,

 

Antić Mate , od oca Peja i majke Delfe Božić, rođen 21.05.1934. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj, kbr. 33-b, član Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Arnautovi ć Senad ,

 

Ahmetbašić Mirsad zvani "Žućo ", od oca Mehe i majke Ramize Jašarevi ć, rođen 04.07.1955. godine u Palanci, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, ulica Jusufa Kobića 2, pre rata radio kao dostavljač pošte u Brčkom,

 

Ahmetbaši ć Samir , od oca Hajrulaha, ro đen 07.06.1979. godine u Palanci, Opština Brčko, bio nastanjen u Palanci kbr.189,

 

Ahmetovi ć Mersudin , od oca Turke i majke Salihe Keleder, ro đen 20.10.1965. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Mevludina Čapića bb,

 

Ahmi ć Alija , zvani "Pind žo ", od oca Sulejmana i majke Ševale Baluković, rođen 01.06.1966. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Goje Vasiljević 5,

 

Ahmi ć Adnanzvani "Pind žo ", od oca Sulejmana i majke Ševale Baluković, rođen 06.06.1972. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Goje Vasiljević 5,

 

Bajri ć Ibrahim , od oca Hamida i majke Hasibe Smajlovi ć, rođen 15.11.1954. godine u Begovači, Opština Brčko, bio nastanjen u Begovači kbr. 85,

 

Bakovi ć Fajko , od oca Nahoda i majke Mulke Had žić, rođen 27.12.1958. godine u Bukoviku, Opština Prijepolje, bio nastanjen u Omerbegovači, Opština Brčko,

 

Bali ć Admir , od oca Derviša i majke Refike Deliomerovi ć, rođen 19.04.1969. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Franje Dasovića 10, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Balukovi ć Behrudin , od oca Ibrahima i majke Emine Juki ć, rođen 06.08.1961. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Vuka Karadžića 2-b, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Banda Avdija, od oca Red že i majke Aleme Mulić, rođen 02.01.1965. godine u mestu Kukulje, Opština Bijelo Polje, bio nastanjen u Brčkom, Mevludina Ćapića bb, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Banda Ekrem, od oca Red že i majke Aleme Mulić, rođen 25.09.1972. godine u mestu Potkrajci, Opština Bijelo Polje, bio nastanjen u Brčkom, Mevludina Ćapića bb, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Banda Esad, od oca Red že i majke Aleme Mulić, rođen 20.07.1960. godine u mestu Kukulje, Opština Bijelo Polje, bio nastanjen u Brčkom, Mevludina Ćapića bb, pre rata radio kao milicionar u Stanici milicije Brčko, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Ban čić Josip , zvani "Joco" iz Donjeg Rahića, član Kriznog štaba u Ulicama,

 

Basi ć Marko , od oca Franje i majke Janje Antunovi ć, rođen 02.01.1957. godine u Gornjoj Skakavi, Opština Brčko, bio nastanjen u Gornjoj Skakavi, k.br. 132, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Bahor Safet, od oca Vehbije i majke Vahide Sadiković, rođen 03.04.1950. godine u Peći, bio nastanjen u Brčkom, Mevludina Ćapića bb

 

Bebi ć Jure , od oca Iva i majke Mare Antunovi ć, rođen 31.03.1929. godine u Donjoj Skakavi, Opština Brčko, bio nastanjen u Donjoj Skakavi, kbr. 198, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Beši ć Rizah , od oca Mehmeda i majke Mejreme, ro đen 14.07.1950. godine u Brčanima, Opština Srebrenik, bio nastanjen u Brodu kbr. 4, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Bijeli ć Tihomir , od oca Bo že i majke Nevenke, rođen 19.12.1963. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, ulica Andrije Graholskog kbr. 12, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Bili ć Vinko , zv. "Bili", od oca Joze i majke Danice Jurić, rođen 29.10.1965. godine u Dubravama, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Banovićka bb, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

" Biser",

 

Blažević Marin, od oca Peje i majke Delfe Zečević, rođen 30 .11.1964. godine u Gornjrm Zoviku, Opština Br čko, bio nastanjen u Gornjem Zoviku kbr. 7,

 

Božić Niko , od oca Iva i majke Kate Juri ć, rođen 12.06.1940. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj kbr. 124-b, član Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Borac Marijan, , od oca Filipa i majke Jele Radošević, rođen 20.07.1965. godine u Donjoj Skakavi, Opština Brčkobio nastanjen u Donjoj Skakavi kbr. 216, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Borac Petar zvani "Pepa", od oca Nika, rođen 22.03.1968. godine u Donjoj Skakavi, bio nastanjen u Donjoj Skakavi, kbr. bb, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Bosanki ć Petar , od oca Marka, ro đen 25.05.1965. godine u Brčkom, bio nastanjen u Vitanovićima, kbr. 31, član Kriznog štaba u Ulicama,

 

Bošnjak Vinko, od oca Veselka i majke Elizabete Šimić, rođen 28.05.1955. godine u Brčkom, bio nastanjen u Donjem Rahiću, kbr. 1, član Kriznog štaba u Ulicama,

 

Bošnjak Marijan, od oca Mate i majke Ru že Dugonjić, rođen 20.10.1959. godine u Donjoj Skakavi, Opština Brčko, bio nastanjen u Donjoj Skakavi, kbr bb, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

" Braco" musliman iz Republike Hrvatske, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Brnji ć Nikozvani "Zeka", od oca Tome i majke Delfe Čančarević, rođen 16.09.1964. godine u Gornjoj Skakavi, Opština Brčko, bio nastanjen u Gornjoj Skakavi, kbr. bb, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Brodli ć Amer , od oca Zuhde i majke Time Hasi čević, rođen 19.02.1970. godine u Omerbegovači, Opština Brčko, bio nastanjen u Omerbegovači kbr. bb,

 

Brodli ć Enis , od oca Bahrije i majke Hasije Murselovi ć, rođen 12.05.1964. godine u Omerbegovači, Opština Brčko, bio nastanjen u Omerbegovači bb,

 

Bukvi ć Uzeir , od oca Uzeira i majke Fane Alomerovi ć, rođen 10.08.1946. godine u mestu Kukulje, Opština Bijelo Polje, bio nastanjen u Brčkom u ul. Radomira Cvjetkovića 2, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Veli ć Senad ,

 

Vesna Gunje (ili iz Gunje), pre rata radila u kafi ću "Boem" u Brčkom,

 

Vesel čić Jure , ro đen 22.05.1939. godine u Špionici, Opština Srebrenik, bio nastanjen u Bijeloj, kbr. bb, član Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Vili ć Mehmed , zvani "Meho", od oca Ramiza i majke Ševale Kladnjaković, rođen 05.06.1969. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Mevludina Ćapića 19,

 

Vincenti ć Ivo ,

 

Galić ,

 

"Gaston" iz Francuske, pripadnik 108. Br čanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Gelji ć Pilja , od oca Jakova i majke Ane Bjelobradi ć, rođen 28.07.1957. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj, kbr. bb, član Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Gelji ć Franjo , zvani "Irac",

 

Glišić,

 

Gluhakovi ć Bartola , od oca Mate i majke Janje Bo žić, rođen 22.02.1927. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj, kbr. 77, član Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Gluhakovi ć Filip , , od oca Bartola i majke Ru že Čančarević, rođen 27.03.1967. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj, kbr. 77, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Gmitrovi ć Velimir , od oca Mladena i majke Fatime Kevri ć, rođen 5.07.1972. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Samida Džebe 25,

 

Gušo Rašid, od oca Alije i majke Derviše Bajramović, rođen 02.11.1961. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Mevludina Čapića 40,

 

Dejanovi ć Filipiz Bijele, član Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Deli ć Sadik , od oca Mustafe i majke Have Beganovi ć, rođen 10.04.1962. godine u Maoči, Opština Brčko, bio nastanjen u Maoči kbr. 357,

 

Deli ć Senad,

 

Derviševi ć Asim , od oca Ahmeta i majke Derviše Hasamd žić, rođen 05.01.1939. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, B. Suljagića 8, pre rata direktor Veterinarske stanice u Brčkom, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Deronji ć Hamid , od oca Jusufa i majke Izete Bri čić, rođen 14.11.1960. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Huse Bursića 22, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Dilberovi ć Marko , od oca Petra i majke Mare, ro đen 07.08.1958. godine u Boću, Opština Brčko, bio nastanjen u Uloviću, kbr. 73, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Dugali ć Fikret , od oca Rašida i majke Atike Pli ćanin, rođen 24.04.1957. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, ulica 16. muslimanske NOUB 136, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Durakovi ć Ramiz , od oca Hajrudina i majke Merkize Muhtarevi ć, rođen 11.09.1961. godine u Brezovom Polju, Opština Brčko, bio nastanjen u Brezovom Polju kbr. 258,

 

Đakić Mensur , od oca Salka i majke Hajrije Kalesić, rođen 25.08.1949. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Osmana Đihića br. 16, komandant bataljona u sastava 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Đapo Mirsad , od oca Halida i majke Ulfete, rođen 02.11.1953. u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Zije Dizdarevića br. 40/2, pre rata bio predsednik Opštinskog suda za prekršaje, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Đinić Jozo ,

 

Đorđić Andrija , od oca Mate i majke Mare Čačić, star oko 52 godine, iz Bijele, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Đorđić Zvonimirzv. " Ćone ", od oca Jure i majke Marte Šimić, rođen 15.06.1947. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj, kbr. 215, komandir čete u 108. Brčanskoj brigadi,

 

Đorđić Ivozv. "Supetlo" ili "Šeputalo", od oca Mate i majke Mare Ćaćić, star oko 40 godina, iz Bijele, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Đorđić Petar , zvani "Ma čak ", od oca Mate i majke Mare Ćaćić, rođen 24.03.1944. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj kbr. 144, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Đukić Niko , od oca Marijana, iz Ulovi ća, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH,

 

Žiga Islam , od oca Nurka i majke Almase, rođen 29.01.1956. godine u mestu Karaula, Opština Gradac, bio nastanjen u Brčkom, B. Simikića 52, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Zaji ć Fahrudin , od oca Idriza i majke Fatime Softi ć, rođen 09.03.1974. godine u Brčkom, bio nastanjen u Ogradenovcu kbr. 130, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Zejnilovi ć Redžep,

 

Zečević Niko , iz G. Zovika,

 

Zečević-Tadić Marin , od oca Mirka i majke Ruže Josić, rođen 02.02.1944. godine u Gornjem Zoviku, Opština Brčko, bio nastanjen u Gornjem Zoviku, k.br.185, jedan od komandanata bataljona 108. Brčanske brigade tzv. Armije BiH,

 

Zečević Milenko , od oca Ilije i majke Ru že Filipović, rođen 11.01.1960. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Milorada Petrovića 18, pre rata radio kao sudija Opštinskog suda za prekršaje u Brčkom, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Zili ć Ekrem , od oca Mustafe i majke Nafe Had žić, rođen 01.03.1950. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Vase Pelagića 20, pre rata osuđivan zbog vršenja krivičnih dela, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Ibrahimbaši ć Muhidin , od oca Mevludina i majke Zejne Zukić, rođen 20.03.1962. godine u Omerbegovači, Opština Brčko, bio nastanjen u Omerbegovači kbr. 84,

 

Ibrahimovi ć Nufik , zvani "Nufko", od oca Adema i majke Kokane Alić, rođen 20.10.1964. godine u mestu Pribidoli, Opština Srebrenica, bio nastanjen u Brčkom, Braće Vasića 58, pre rata radio kao milicionar u Stanici milicije u Brčkom, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Ivelji ć Antunzv. "Anto" i "Posavac", od oca Serafina, rođen 03.05.1965. godine u Goricama, Opština Brčko, bio nastanjen u Goricama, kbr. 30,

 

Ilija "Hosovac",

 

Imamović Junuz , od oca Mustafe i majke Ajše Salkanovi ć, rođen 3.10.1931. godine u Brki, Opština Brčko, bio nastanjen u Brki, kbr. 76, pre rata radio kao vozač u "Bosanki", pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Imamovi ć Osman , zv. "Osmo",

 

Isanović Šefik , od oca Nazifa i majke Mejre, rođen 11.06.1954. godine u Rašljanima, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Banovićka bb, pre rata radio kao milicionar u Stanici milicije u Brčkom, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Ismajilefendi ć Jasko , od oca Ahmeta i majke Fadile Tursunović, rođen 13.05.1957. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Đure Salaja 5, pre rata radio kao milicionar u Stanici milicije u Brčkom, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Islamovi ć Mirsad , od oca Šemsudina i majke Emke Čeliković, rođen 12.04.1961. godine u Koraju, Opština Lopare, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Josipa Šibera 21, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Islamovi ć Mujo , od oca Remze i majke Halime Sara čević, rođen 25.09.1959. godine u Somboru, bio nastanjen u Brčkom, M. Marinkovića 23,

 

Jaki ć Luka , od oca Ante i majke Ivke Borac, ro đen 29.04.1955. godine u Donjoj Skakavi, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Trg A. Kobića 8, pre rata radio kao milicionar u Brčkomg, član Kriznog štaba u Ulicama, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Jasika Mehjudin, od oca Saliha i majke Esme Kartal, rođen 17.05.1941. godine u Bosanskom Brodu, bio nastanjen u Brčkom, Jusufa Čampare br. 22-a, pre rata direktor "Biljane" u Maoči, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Jahija Samir, sin Fatime Kali ć, rođen 06.02.1964. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Moše Pijade 40/4,

 

Jašarevi ć Arman , od oca Enesa i majke Fatime Mihmi ć, rođen 23.11.1971. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Vuka Karadžića 3, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Jašarevi ć Ernest , od oca Hasana i majke Nade Grgas, ro đen 02.01.1961. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, VI proleterska br. 35,

 

Jašarevi ć Zlatko , od oca Abdulaha i majke Zumrete Brodli ć, rođen 10.10.1960. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Posavsko-trebavskog partizanskog odreda 11-a, pre rata bio komandir Stanice milicije Brčko, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Jašarevi ć Senad , od oca Teufika i majke Hasibe Bekri ć, rođen 21.09.1960. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Braće Felner 20, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Jelini ć , major, komandir specijalnog voda iz Hrvatske,

 

Jemenidžić Galib , od oca Ševka i majke Zarife Balukovi ć, rođen 02.12.1945. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, 16. muslimanska ulica 101, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Jerkovi ć Hamed , od oca Sulje i majke Fatime Muratovi ć, rođen 15.08.1937. godine u mestu Lukovci, Opština Foča, bio nastanjen u Brčkom, Jovana Skerlića 6, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Jovi ć,pre rata bio oficir JNA,

 

Josipović Franja , od oca Ante i majke Ljube Marojević, rođen 21.09.1954. godine u Donjim Hrgovima, Opština Gradačac, bio nastanjen u Brčkom, ulica Mladih udarnika bb, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Jozi ć Jerko , od oca Vladimira i majke Ru že Josić, rođen 06.02.1967. godine u Boću, Opština Brčko, bio nastanjen u Boću, kbr. 28, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Joha Mustafa, od oca Rašida i majke Šefike Imamović, rođen 14.02.1965. godine u Pljevljima, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Boška Buhe bb,

 

Joha Nusret, od oca Mehe i majke Zumre Ko žo, rođen 13. 06.1956. godine u mestu Kotorac, Opština Pljevlja, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Boška Buhe 35, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Juki ć Miralem , od oca Ibrahima i majke Emine Jašarevi ć, rođen 13.05.1965. godine u Banovićima, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Ilije Majdančevića 40,

 

Juki ć Džemka , iz Brke,

 

Jurić Ivo , od oca Jure, star oko 48 godina, iz Cerika, Opština Br čko, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Juri ć Luka , od oca Iva, star oko 21 godinu, iz Cerika, Opština Brčko, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Juri ć Mate , zvani "Kvo čka ", od oca Franje i majke Kaje Lamešić, rođen 19.09.1939. godine u Gornjoj Skakavi, Opština Brčko, bio nastanjen u Gornjoj Skakavi, kbr. bb, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Juriši ć Mate , od oca Tunje i majke Kate Stjepanovi ć, rođen 04.09.1950. godine u Goricama, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Alekse Šantića br. 1, pre rata bio podpredsednik SO Brčko, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH,

 

Juri ć-Katušić Ivo , od oca Joze i majke Mande An đić, rođen 26.05.1966. godine u Gornjoj Skakavi, bio nastanjen u G. Skakavi, kbr. 101, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Juri ć-Katušić Pejo , od oca Ante i majke Ane Bariši ć, rođen 01.01.1970. godine u Gornjoj Skakavi, Opština Brčko, bio nastanjen u Gornjoj Skakavi kbr. bb, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Jurkovi ć Anđelko , zvani "Gago", od oca Ignjacija i majke Ruže Geljić, rođen 21.07.1963. godine u Tuzli, bio nastanjen u Brčkom, Ahmeta Kobića 10, zamenik komandanta Vojne policije u Ulicama, član Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Jurkovi ć Ivo , zvani "Ake", od oca Pava i majke Mare Jurković, rođen 29.05.1971. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj, kbr. 6-b, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH,

 

Jurkovi ć Ignjacije , od oca Filipa i majke Petre Mendeš, ro đen 30.07.1938. godine u Bijeloj, bio nastanjen u Brčkom, Ahmeta Kobića 10, pre rata radio u stanici Javne bezbednosti u Brčkom, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšij BiH,

 

Jurkovi ć Stjepanzv. "Pepa", od oca Krešimira i majke Tonke Mareljić, rođen 07.03.1966. godine u Uloviću, Opština Brčko, bio nastanjen u Uloviću, k.br. 61, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH,

 

Jusufovi ć Munib , od oca Muja i majke Esme Svraka, ro đen 17.02.1948. godine u Selištu, Opština Pljevlja, bio nastanjen u Brčkom, ulica Hercegovačka br. 11, pre rata potpredsednik Izvršnog odbora u SO Brčko, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Kadi ć Edin , od oca Nedima i majke Salihe Rami ć, rođen 31.01.1970. godine u Brčkom bio nastanjen u Brodu, pre rata radio kao milicionar u Stanici milicije u Brčkom, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Kadi ć Zijad , od oca Osmana i majke Emine Sulji ć, rođen 05.02.1963. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Hercegovačka 22, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Kadi ć Zijad , od oca Saliha i majke Derviše Deli ć, rođen 03.02.1948. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brodu kbr. 53, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Kadri ć Zijad , od oca Zulfera i majke Ša ćire Imširović, rođen 27.03.1962. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Filipa Gligorevića 12, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Kadri ć Salko , iz Br čkog, pre rata radio u "Ložionici" Brčko, pripadnik 108,

 

Kali ć Nijaz , zvani "Bego", iz Br čkog, radio na stočnoj pijaci u Brčkom, na vagi za merenje stoke, stražar u logoru u Gornjem Rahiću,

 

Kaloper Šefko, od oca Bajre i majke Sene Hodžić, rođen 5.07.1954. godine u mestu Jabuka, Opština Foča, bio nastanjen u Brčkom, Jusufa Kobića 52, pre rata radio u Detašmanu Službe državne bezbednosti, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Kamenjaševi ć Omer , od oca Ibrahima i majke Ajše Bajrić, rođen 18.05.1941. godine u Maoči, Opština Brčko, bio nastanjen u Maoči, kbr. 420, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Kanti ć Armin , od oca Nurage i majke Have Kova čević, rođen 01.05.1969. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Banovićka br. 66, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

" Karada", bio u zatvoru zbog silovanja, isticao se u tučama zatvorenika,

 

Kelava Ilija, iz Gunje, star oko 25 godina,

 

Kelava Fabijan, iz Br čkog, pre rata radio u pošti u Brčkom,

 

Kin Zvonimir, od oca Petra i majke Olge Lovinčić, rođen 01.03.1943. godine u Slavonskoj Požegi, bio nastanjen u Brčkom, Trg ORB br. 24/4, pre rata nalazio se na funkciji sekretara Teritorijalne odbrane, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšij BiH,

 

Klari ć Mihael , zvani "Mi ća ", od oca Nike, ro đen 17.05.1960. godine u Boću, Opština Brčko, bio nastanjen u Boću, kbr. 102, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

"Kobra", iz Hrvatske,

 

Kovačević Mirzet , od oca Hamšije Bašić, rođen 30.05.1969. godine u Rašljanima, Opština Brčko, bio nastanjen u Rašljanima, kbr.108,

 

Kova čević Tunjazvani "Kundi" ili "Kunde", od oca Nika, rođen 28.09.1965. godine u Marković Polju, Opština Brčko, bio nastanjen u Marković Polju, kbr. 56-a, pripadnik HOS-a,

 

Kolak Siniša, od oca Zlatka i majke Jelene Cvijanović, rođen 29.08.1964. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Jusufa Čampare 20-a, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Kombi ć Mehmedalija , od oca Alosmana i majke Šefke Hajdi ć, rođen 23.04.1950. godine u Gornjem Rahiću, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Mladih udarnika 47, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Kočić Mirsad , od oca Ferida i majke Razije Hasanovi ć, rođen 09.04.1953. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica M. Cvijanovića 1, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

" Kris" iz SR Nema čke, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Krndelj Ivo, od oca Nika i majke Anice Vidić, rođen 17.01.1959. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Petra Kaurinovića bb, pre rata radio kao komandir Stanice milicije Brčko, kreator HDZ politike, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Krnji ć Peja , od oca Ante i majke Antunke Grgi ć, rođen 02.01.1966. godine u Gornjem Zoviku, Opština Brčko, bio nastanjen u Gornjem Zoviku, kbr. 205,

 

Kurtovi ć Sead ,

 

Kusturica Sulejman, od oca Adema i majke Šerife Ćatović, rođen 14.09.1938. godine u mestu Plana, Opština Bileća, bio nastanjen u Brčkom, Fadila Jahića Španca br. 4, pre rata bio direktor Poljoprivrdnog dobra "Posavi- na" u Brčkom, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Kusturica, od oca Sulja,

 

Lamešić Marijan , od oca Mate i majke Janje Brnjić, rođen 12.03.1945. godine u Gornjoj Skakavi, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj, kbr. 6-a, član Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Lastri ć Marjan , od oca Iva i majke Ane Petraševi ć, rođen 22.08.1957. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj, kbr. 125, član Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Latifovi ć Sabir ,

 

Lević Esad , od oca Abdulaha i majke Mevle, rođen 27.05.1963. godine u Maoči, Opština Brčko, bio nastanjen u Maoči, kbr. 133,

 

Levi ć Muhamed , od oca Bega i majke Hašime Alilovi ć, rođen 29.08.1954. godine u Maoči, Opština Brčko, bio nastanjen u Maoči, kbr. bb,

 

Lela - pre rata radila u "Bimeks"-u u Brčkom,

 

Leli ć Zlatan , od oca Iva i majke Ru že Ninić, rođen 18.09.1970. godine u Brčkom, bio nastanjen u Gornjoj Skakavi, Opština Brčko, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Leli ć Ilija , od oca Joze i majke Kate Pejanovi ć, rođen 02.11.1964. godine u Bukviku, Opština Brčko, bio nastanjen u Bukviku kbr. bb, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Leli ć Josip , od oca Joze i majke Kate Pejanovi ć, rođen 01.03.1971. godine u Gornjoj Skakavi, Opština Brčko, bio nastanjen u u Gornjoj Skakavi, kbr. 48, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Livadi ć Ismetzvani "Cica", od oca Ahmeta i majke Ismete Trobradović, rođen 29.06.1956. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica N. Šehića 5,

 

Liši ć Mirsad , od oca Meksuda i majke Raze Čajić, rođen 02.04.1966. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, M. Tešića br. 5,

 

Liši ć Samir , od oca Seada i majke Bagajete Had žić, rođen 28.09.1973. godine u Brčkom, bio nastanjen u Gornjem Rahiću kbr. 5, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Liši ć Senad , iz G. Rahi ća,

 

Lovri ć Blaško , od oca Vida i majke Mande Anuši ć, rođen 24.10.1964. godine u Gornjem Zoviku, Opština Brčko, bio nastanjen u Gornjem Zoviku, kbr. 11,

 

Lozi ć Ismet ,

 

Lozić Marko , od oca Tome i Ruže Tokić, rođen 27.06.1938. godine u mestu Rastičevo, Opština Kupres, bio nastanjen u Brčkom, Fadila Jahića Španca br. 5, pre rata direktor "Novogradnje" u Brčkom, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Lubinovi ć Šefketzvani "Lubina", od oca Jusufa i majke Rahime Ibrišević, rođen 11.01.1953. u Brki, Opština Brčko, bio nastanjen u Brki, kbr. 176, pre rata radio kao auto-prevoznik, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Luki ć Marijanzvani "Mato", od oca Iva i majke Kate Tadić, rođen 10.05.1945. godine u Ulicama, Opština Brčko, bio nastanjen u Ulicama, k.br. 63,

 

Luki ć Petar , ro đen 05.07.1964. godine u Ulicama, Opština Brčko, od oca Tome i majke Ljube Sadrić, bio nastanjen u Ulicama kbr. 55/a,

 

Lučić Ivo , od oca Ilije i majke Kate Bosanki ć, rođen 11.07.1953. godine u Vitanovićima, Opština Brčko, bio nastanjen u Vitanovićima, kbr. bb, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Lučić Luka , od oca Marka i majke Marije Joki ć, rođen 08.02.1938. godine u Račinovcima, Opština Županja, bio nastanjen u Brčkom, Fadila Jahića Španca br. 6, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Lučić Marijan , od oca Ilije i majke Kate Bosanki ć, rođen 02.10.1958. godine u Ceriku, Opština Brčko, bio nastanjen u Vitanovićima kbr. 15, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Lučić Niko , od oca Jakova i majke Ane Kne žević, rođen 30.05.1938. godine u Vitanovićima, Opština Brčko, bio nastanjen u Vitanovićima, kbr. 22, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Lučić Stjepan , od oca Ilije i majke Kate Bosanki ć, rođen 18.11.1966. godine u Vitanovićima, Opština Brčko, bio nastanjen u Vitanovićima, kbr. 15, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

" Ljuca", star oko 30 godina,

 

Maglica zv. "Čelto ",

 

Marjanović Vinko , od oca Ivana i majke Ruže Milas, rođen 11.12.1939. godine u Donjem Rahiću, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Bere Bosića 7, pre rata direktor "Bimel"-a Brčko, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Markovi ć Fabijan , iz Kopaonice,

 

Marić Augustin , od oca Marjana i majke Jele Marković, rođen 03.02.1943. godine u Gornjem Vukšiću, Opština Brčko, bio nastanjen u Gornjem Vukšiću, kbr. bb, član Kriznog štaba u Ulicama,

 

Marojevi ć Pavo , od oca Ilije i majke Ane Pavi ć, rođen 17.01.1948. godine u Dubravama, Opština Brčko, bio nastanjen u Dubravama, kbr. 66-a,

 

Martinovi ć Abid , od oca Murata i majke Rahime Osmi ć, rođen 27.06.1969. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Jerkovića 164,

 

Martinovi ć Luka , od oca Nika i majke Luce Nikoli ć, rođen 17.08.1955. godine u Banovićima, bio nastanjen u Brčkom, Ulica B. Simikića br. 5/2, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH,

 

Martinovi ć Meho , od oca Nušina i majke Ned žibe Zeković, rođen 10.04.1945. godine u Višegradu, bio nastanjen u Brčkom, M. Nikolića br. 14, pre rata radio kao milicionar u Stanici milicije u Brčkom, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Martinovi ć Niko , od oca Mate, ro đen 12.06.1956. godine u Donjoj Skakavi, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Smederevske Palanke br. 14, član Kriznog štaba u Ulicama i Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Martinovi ć Rasim , zvani "Car", od oca Zuhdije, rođen 10.07.1959. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, A. Derviševića br. 3,

 

Matuzi ć(ili Matuzovi ć ) Vlado, star oko 25 godina, iz Živinica, pre rata bio zaposlen u zatvoru u Tuzli, zamenik upravnika logora u G. Rahiću,

 

Mendeš Dragan, od oca Luke i majke Ru že Jurković, rođen 15.01.1964. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj, kbr. 170, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Mendeš Luka, od oca Peje i majke Mande Lelić, rođen 20.01.1944. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj, kbr. 170, član Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Mendeš Mato, od oca Ante i majke Mare Geljić, rođen 28.09.1954. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj kbr. 95, član Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Mendeš Matija, od oca Franje i majke Ru že, rođen 25.06.1961. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj, kbr. 116, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Mendeš Franjo, iz Bijele,

 

Menzildžić Nerimin , zvani "Dvica", od oca Mensura i majke Emine, ro đen 27.05.1958. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica N. Tomičića 4, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Mehelji ć Hasan,

 

Mehić Amir , od oca Ibrahima i majke Hafize Ad žić, rođen 01.11.1970. godine u Rašljanima, Opština Brčko, bio nastanjen u Rašljanima kbr. 239,

 

Mehmedbaši ć Mirsad,

 

Mehmedovi ć Muhamed, pripadnik 108. Br čanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Meškovi ć Jasmin , ro đen 1970. godine u Čeliću, Opština Lopare, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Meškovi ć Muhamed , od oca Alije i majke Safete Čaušević, rođen 15.08.1948. godine u Čeliću, Opština Lopare, bio nastanjen u Brčkom, ulica Zije Dizdarevića 40/2, pre rata radio kao milicionar u Stanici milicije u Brčkom, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Meškovi ć Nijaz , od oca Fadila i majke Ševale, ro đen 10.06.1950. godine u mestu Brka, Opština Brčko, bio nastanjen u Brki, kbr. 73, pre rata bio privatni auto-prevoznik, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Mikelini Ivica, od oca Johana i majke Dragice Mlađenović, rođen 25.09.1962. godine u Somboru, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Jerkovića 23,

 

Miki ć Zdravko , zv. "Bela", od oca Tome i majke Ljube Babić, rođen 18.04.1962. godine u Brčkom, nastanjen u Uloviću, kbr. 71, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH,

 

Miki ć Mirko ,

 

Mićanović Ivica , od oca Mateje i majke Kate Filipović, rođen 24.10.1962. godine u Breziku, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Savska 70,

 

Mićić Tomislav , od oca Mije i majke Ru že Filipović, rođen 20.02.1946. godine u Donjoj Skakavi, bio nastanjen u Jagodnjaku, Opština Brčko, kbr. bb, član Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Miškovi ć Zvonko , od oca Mate i majke Mande Martinovi ć, rođen 04.01.1960. godine u Uloviću, Opština Brčko, bio nastanjen u Uloviću, kbr. 58, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Miškovi ć Ivo , od oca Ante i majke Ru že Josić, rođen 17.04.1944. godine u Krepšiću, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj kbr. bb, član Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Miškovi ć Mirko , od oca Antuna i majke Kate Domi ć, rođen 26.02.1961. godine u Uloviću, Opština Brčko, bio nastanjen u Uloviću, kbr. 67, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH,

 

Mrkajevi ć Ferid , od oca Muharema i majke Hanke Dedi ć, rođen 21.09.1953. godine u mestu Crveno Brdo, Opština Srebrenik, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Mustafe Glinca bb,

 

Mrkaljevi ć Asif , od oca Jusufa i majke Mevlide Hod žić, rođen 18.06.1962. godine u Uloviću, Opština Brčko, bio nastanjen u Uloviću, kbr. 4,

 

Mujdanovi ć Vedad , od oca Hasana i majke Cvijete Vu čurović, rođen 05.10.1972. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Mevludina Ćapića 33

 

Mujanovi ć Nedžad , od oca Refika i majke Mujesire Salki ć, rođen 20.12.1970. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica F. Mujanovića 7,

 

Mujanovi ć Hamid ,

 

Mujić Nihad , od oca Dževada i majke Samije Drinjak, rođen 13.02.1971. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Banovićka 92,

 

Mujkanovi ć Samir , od oca Saliha, ro đen 14.02.1972. godine u Maoči, Opština Brčko, bio nastanjen u Maoči, kbr. bb,

 

Mujkanovi ć Ferid , od oca Hamdije, ro đen 01.07.1963. godine u Maoči, Opština Brčko, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Mujki ć Edin , od oca Mehdina i majke Fatime, ro đen 25.05.1967. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, M. Tešića 14-b,

 

Muratovi ć Hilmo , od oca Đulaga i majke Raseme Mujić, rođen 14.09.1960. godine u Gračanici, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Stojana Miloševića bb,

 

Musi ć Rešid , od oca Muje i majke Ševke Osmanbaši ć, nastanjen u Gornjem Rahiću, Opština Brčko, pre rata nalazio se na funkciji podsekretara Ministra za državnu bezbednost bivše BiH, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšij BiH,

 

Musi ć Hazim , od oca Muharema i majke Fatime Trumi ć, rođen 04.05.1954. godine u Brki, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Banovićka 126, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Muslimovi ć Hajrudin , od oca Sulje i majke Šerife Saki ć, rođen 10.06.1964. godine u Begovači, Opština Brčko, bio nastanjen u Begovači, kbr. 4,

 

" Nikolas" iz Engleske, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Numanovi ć Mumin , od oca Nahoda i majke Mulke Had žić, rođen 31.03.1952. godine u Orašcu, Opština Prijepolje, bio nastanjen u Begovači, Opština Brčko, kbr. 40,

 

Nurdin, iz Br čkog,

 

Omazi ć Armin , od oca Ned žiba i majke Samide Karalić, rođen 28.01.1967. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Jusufa Kobića br. 10, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Omazi ć Ibrahim , od oca Abida i majke Smaile Šehi ć, rođen 02.07.1959. godine u Brčkom, bio nastanjen u u Brčkom, Ulica Banovićka 69,

 

Omerovi ć Smajo,

 

Omić Indiro , od oca Šemsudina i majke Fehime Šiši ć, rođen 30.06.1967. u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, A. Derviševića 2,

 

Osmanbaši ć Muhamed , od oca Sadika i majke Munire Hercegovac, ro đen 03.04.1973. godine u Ograđenovcu, Opština Brčko, bio nastanjen u Ograđenovcu, kbr. 94, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Osmanbaši ć Sabrija , od oca Taiba i majke Feride, ro đen 03.06.1967. godine u Ograđenovcu, Opština Brčko, bio nastanjen u Ograđenovcu, kbr. 96, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Osmanbaši ć Šemsudin , od oca Mehmeda i majke Šahe Musi ć, rođen 29.10.1960. godine u Ograđenovcu, Opština Brčko, bio nastanjen u Ograđenovcu kbr. 106, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Osmanovi ć Jasminka , od oca Rahmana i majke Mevlide Osmi čević, rođena 26.08.1956. godine u Brčkom, bila nastanjena u Brčkom, Ulica Milaka Tešića 13, pre rata radila u SJB u Brčkom,

 

Osmanovi ć Osmanzv. "Osmo", od oca Šemsa i majke Hajke Jukić, rođen 14.03.1960. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica H. Jerkovića 160, pre rata radio kao inspektor za suzbijanje privrednog kriminaliteta, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Osmanovi ć Ferhat , od oca Šemsa i majke Hajke Juki ć, rođen 16.04.1954. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ul. H. Jerkovića 160, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Osmi ć Zekerijah , od oca Mevludina i majke Šefke Junuzovi ć, rođen 02.08.1956. godine u Brodu, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Olgice Gojković 1, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Osmi ć Fahrudin , zvani " Čarli ", od oca Sakiba i majke Zejne Mujić, rođen 16.01.1964. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brodu kbr. 10, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Osojki ć Husein , od oca Mustafe i majke Alije Jukan, ro đen 24.01.1970. godine u Brčkom, bio nastanjen u Maoči, Opština Brčko,

 

Odžaković Fahrudin , od oca Salka i majke Ševke Ćosić, rođen 12.04.1956. godine u Međurečju, Opština Čajniče, bio nastanjen u Brčkom, Jusufa Kobića 38, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Pamuk čić Enver , od oca Avde i majke Fatime Omerovi ć, rođen 15.04.1952. godine u mestu Brka, Opština Brčko, bio nastanjen u Brki, kbr. bb, član Kriznog štaba Gornji Rahić,

 

Pamuk čić Faruk , od oca Elmahira, ro đen 15.03.1950. godine u Brki, Opština Brčko, bio nastanjen u Brki, kbr. bb, pre rata milicionar u SJB u Brčkom, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Pamuk čić Šefik , od oca Almahira, ro đen 12.09.1952. godine u Brki, auto-prevoznik iz Brke, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Pari ć Danijel , ro đen 1972. godine u Gorici, Opština Brčko,

 

Pekarevi ć Zijad,

 

Pezerovi ć Sadik , iz Gunje, Opština Županja, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Peljto Mensur, od oca Ned žiba i majke Emine Ćosić, rođen 27.03.1967. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, H. Šekovića br. 8, karatista,

 

Petri ć Ivo , od oca Mate i majke Ivke Tulumovi ć, rođen 04.06.1959. godine u Dubravama, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Ulica R. Ahmetbašića bb, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Petrovi ć Dražan , od oca Petra i majke Anice Mi ćić, rođen 15.02.1963. godine u Brčkom, bio nastanjen u Dubravama, kbr. 110, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Petrovi ć Mladen , od oca Petra i majke Anice Mi ćić, rođen 18.08.1961. godine u Brčkom, bio nastanjen u Dubravama, kbr. bb, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Piljanovi ć Drago , od oca Mate i majke Ru že Šoljić, rođen 11.08.1944. godine u Ulicama, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Alekse Šantića br. 7, član Kriznog štaba u Ulicama,

 

Pili ć Rašid , od oca Had žipa i majke Suhbije Karalić, rođen 29.07.1962. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Savska 15, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Pljaki ć Ramiz , od oca Hamdije, ro đen 17.05.1958. godine u selu Ugao, kod Sjenice, bio nastanjen u Brčkom, Štrosmajerova bb, pre rata bio vojno lice, po činu poručnik, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Porovi ć Zahir , od oca Huse i majke Seljane, ro đen 25.01.1948. godine u Prijepolju, bio nastanjen u Brčkom, ulica Zije Dizdarevića 40/2, pre rata radio kao milicionar, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Prodanovi ć Branislav zvani "Bato", od oca Save i majke Vere Bošnjak, rođen 07.04.1956. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Braće Ribarlj 12-a, Srbin koji je maltretirao zatvorenike, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Pupalovi ć Fadil , zvani "Tanja", od oca Lutve i majke Džemile Babajić, rođen 10.03.1961. godine u Islamovcu, Opština Brčko, bio nastanjen u Gornjem Rahiću, kbr. 139, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO,

 

Ravki ć Mevludin , od oca Halila i majke Kadire Zlati ć, rođen 21.o9.1959. godine u Rašljanima, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Pavla Bašića 111,

 

Ravki ć Said , od oca Mustafe i majke Fatime Hod žić, rođen 07.12.1964. godine u Brčkom, bio nastanjen u Rašljanima, Opština Brčko, kbr. 186,

 

Radoševi ć Zdravkozv. "Kesa" ili "Kjesa", od oca Ilije i majke Mare Tufekčić, rođen 23.06.1962. godine u Uloviću, Opština Brčko, bio nastanjen u Uloviću kbr. pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH,

 

Radoševi ć Jure , od oca Ive i majke Ru že Anđelković, rođen 24.01.1968. godine u Brčkom, bio nastanjen u Dubravama, kbr. 154-a,

 

Radoševi ć Mato , od oca Zvonimira i majke Luce Radoševi ć, rođen 04.10.1965. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica R. Mehmedovića 12, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Ramadani Nešet, od oca D žezaira i majke Devlete Zlatić, rođen 17.03.1960. godine u Kumanovu, bio nastanjen u Brčkom, O. Džindića 28, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Rami ć Ibrahim , od oca Jusufa i majke Semke Meri ć, rođen 11.02.1944. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, ulica Safeta Travanjkića br. 12, specijalista interne medicine, pre rata bio zaposlen u Medicinskom centru Brčko, pripadnik vojne komande u 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH,

 

Rami ć Mustafa , od oca Jusufa i majke Semke Meri ć, rođen 6.02.1942. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Safeta Travnjakića br. 10, pre rata bio predsednik SO Brčko, pripadnik vojne komande u 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH,

 

Rami ć,radio kao preprodavac stoke,

 

Redžić Salamon , od oca Mate, rođen 05.10.1939. godine u Ulicama, Opština Brčko, bio nastanjen u Ulicama, kbr. 70,

 

Red žo , upravnik logora u G. Rahi ću posle Fikreta,

 

Ribi ć Senad , od oca Sabrije i majke Hatid že Čaušević, rođen 28.08.1966. godine u Brčkom bio nastanjen u Brčkom, Ulica Nikole Tesle bb,

 

Rizvanovi ć Admir , zvani "Rami ć ", od oca Ramiza i majke Safe Kukujević, rođen 27.09.1975. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Mevludina Ćapića bb,

 

Sakovi ć Šemso , od oca Mehmeda i majke Devle Alimanovi ć, rođen 12.07.1957. godine u Potkamenu, Opština Pljevlja, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Jusufa Kobića 37, pre rata bio direktor JP "Vodovod" u Brčkom, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Salijevi ć Nermin , zvani "Gumeni", od oca Feriza i majke Zarife Bajramović, rođen 24.11.1969. godine u Brčkom, bio nastanjen u Gunji, Naserova 39, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Santovac Željko , od oca Josipa i majke Viktorije, ro đen 07.01.1964. godine u Brčkom, bio nastanjen u Ulicama, Opština Brčko, kbr. 117, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Santovac Ivica - Krešimir, od oca Josipa i majke Marije Grgić, rođen 25.05.1942. godine u Ulicama, Opština Brčko, bio nastanjen u Ulicama, kbr. 116, komandir 6. bataljona u 108. Brčanskoj brigadi HVO Bosanske posavine u bivšij BiH,

 

Saraj čić Nurija , od oca Hasana i majke Nure Hod žić, rođen 1.09.1968. godine u Brki, Opština Brčko, bio nastanjen u Brki, kbr. 150, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Salihovi ć Husejin , od oca Ismaila i majke Mevlide Imamovi ć, rođen 03.03.1969. godine u Maoči, Opština Brčko, bio nastanjen u Maoči, kbr. 484,

 

Selimovi ć Fahrudin , od oca D žemala i majke Raseme Sarajlić, rođen 19.04.1957. godine u Seoni, Opština Srebrenik, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Franje Dasovića 56, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Serdarevi ć Mehmed , zvani "Meša", od oca Mehe, rođen 19.01.1950. godine u Palanci, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, ulica Bratstva i Jedinstva 166, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Sinanovi ć Sakib , pripadnik 108. Br čanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Sinanovi ć Husein , od oca Hamze i majke D žemile Grbić, rođen 13.01.1945. godine u mestu Bosanski Dubočac, Opština Derventa, bio nastanjen u Brčkom, Ice Volovskog 28/III, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine, jednog Srbina je vezao za putnički automobil i vukao ga ulicama Gornjeg Rahića sve dok ovaj nije umro,

 

Sluganovi ć Martin , od oca Mate, ro đen 1962. godine u Bukovcu, Opština Brčko, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Smaji ć Enverzvani "Bake", od oca Rame, ro đen 04.05.1955. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, N. Šahića br. 34,

 

" Sova", iz Hrvatske,

 

Softić Sead , od oca Saliha i majke Rabije Dugalić, rođen 06.09.1071. godine u Gornjem Rahiću, Opština Brčko, bio nastanjen u Gornjem Rahiću, kbr. 115,

 

Stjepanovi ć Zvonko , od oca Petra i majke Janje Stjepanovi ć, rođen 15.02.1950. godine u Ulicama, Opština Brčko, bio nastanjen u Ulicama bb,

 

Stjepanovi ć Ivo , zvani "Peleš", od oca Andrije i majke Ike Jurković, rođen 02.01.1970. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj, kbr. bb, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

" Stru čnjak ", Srbin iz Republike Hrvatske, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Sulejmanovi ć Lejla , od oca Vasifa i majke Refke Musli ć, rođena 18.11.1969. godine u Brčkom, bila nastanjena u Brčkom, Braće Biberovića 13, pre rata radila kao spikerka u lokalnoj privatnoj TV-stanici u vlasništvu njenog oca,

 

Suljagi ć Mirsad , od oca Nezira i majke Šuhrete Smajovi ć, rođen 26.12.1958. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Imrek Pavao 29, pre rata radio kao milicionar u Stanici milicije Brčko, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Sulji ć Damir , zv. "Makija", od oca Smajila i majke Zahide Fazlić, rođen 1.12.1967. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Braće Suljagića 72, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Suljo, komandir diverzantske udarne jedinice "Alibaba",

 

Tabaković Salim , od oca Abdulaha i majke Hate Bećirević, rođen 14.10.1969. godine u Maoči, Opština Brčko, bio nastanjen u Maoči, kbr. 491,

 

Tandir Ned žad , od oca Avde i majke Šefike Kasumovi ć, rođen 29.04.1959. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, ulica Banovićka 18,

 

Tandir Rešid, od oca Emina i majke Nure Elezović, rođen 09.04.1971. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, G. Vasića 60,

 

Tanji ć Ševalija , od oca Mevludina i majke Musije Mehi ć, rođen 17.04.1960. godine u Humcima, Opština Lopare, bio nastanjen u Brki, kbr. 126, pre rata radio kao načelnik Odeljenja za sprečavanje i otkrivanje kriminaliteta u Brčkom, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću

 

Tatarevi ć Armin,od oca Safeta i majke Azre, ro đen 19.02.1967. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, I. Kunića 2,

 

Tatarevi ć Asmir , od oca Mevludina i majke Zahide Fazli ć, rođen 14.06.1964. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, M. Šehića br. 2, pre rata radio u luci u Brčkom,

 

Tatarevi ć Muhamed , od oca Safeta, ro đen 05.05.1960. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, u ulici Fadila Hadžiefendića bb,

 

Tahirovi ć Irfan , od oca Spahe i majke Zinete Nukovi ć, rođen 10.04.1967. godine u Omerbegovači, Opština Brčko, bio nastanjen u Omerbegovači kbr. 85,

 

Tahto Halil, od oca Salka i majke Emine Gr čo, rođen 22.11.1956. godine u mestu Potpeće, Opština Foča, bio nastanjen u Brčkom, Jusufa Čampare br. 20/b, pre rata radio u Službi državne bezbednosti u Brčkom, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Tomi ć Bela ,

 

Tomić Miša , od oca Luke i majke Ane Hrgovčić, rođen 21.08.1962. godine u Dubravama, Opština Brčko, bio nastanjen u Dubravama, kbr. 129, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Toši ć Miloš,od oca Čedomira i majke Nadežde Mladenović, rođen 03.04.1954. godine u Jabučju, Opština Lajkovac, bio nastanjen u Breziku, Opština Brčko, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Turkuši ć Enes , od oca Smaila i majke Feride Hasi ć, rođen 15.11.1949. godine u Orašju, bio nastanjen u Brčkom, Ismeta Trobradovića 28, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Tursi ć Muharem , od oca Huse i majke Ajše Čatić, rođen 26.10.1946. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, B. Simića 2, pre rata radio kao milicionar u Stanici milicije Brčko, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Tursunovi ć Zijad , od oca Nurije i majke Mejre Sulejmanovi ć, rođen 11.07.1961. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brodu, kbr. bb, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Tursunovi ć Nurija , od oca Huseina i majke Paše Jukan, ro đen 10.09.1939. godine u Rašljanima, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, naselje Brod, kbr. 10, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Ćatović Adem , od oca Osmana i majke Senie Bećirović, rođen 01.02.1956. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, 16. NOUB br. 19,

 

Ćosić Miroslav , od oca Josipa i majke Katice Pavlović, rođen 26.09.1955. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Marković Polje 1-b, pre rata radio kao mlinar u svom privatnom mlinu,

 

Ćosić Mustafa,

 

Ugljar Slobodan, od oca Draga i majke Ane Filipović, rođen 13.07.1965. godine u Donjem Vukšiću, Opština Brčko, bio nastanjen u Donjem Vukšiću, kbr. 11, član Kriznog štaba u Ulicama,

 

Uglješi ć Ivica , od oca Ante i majke Ljube Bošnjak, ro đen 23.04.1961. godine u Gornjoj Skakavi, Opština Brčko, bio nastanjen u Gornjoj Skakavi kbr. bb,

 

Fazlagi ć Jasmina ili Jasna , pre rata radila u SUP-u u Br čkom,

 

Fazli ć Muhamed , pre rata radio kao milicioner u Br čkom,

 

Fazlovi ć Bahrija , od oca Avde i majke Fatime, ro đen 19.01.1967. godine u Maoči, Opština Brčko, bio nastanjen u Maoči, kbr. bb,

 

Fazlovi ć Novalija , od oca Muše i majke Emine Mehi ć, rođen 01.01.1948. godine u Islamovcu, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Ul. 16. muslimanska NOUB br. 70, pre rata radio kao inspektor za suzbijanje privrednog kriminaliteta u SJB Brčko, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Fazlovi ć Ferid , od oca Muše i majke Emine Meki ć, rođen 05.05.1954. godine u Islamovcu, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Fadila Jahića Španca 2, pre rata na funkciji šefa Detašmana Službe državne bezbednosti u Brčkom, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Fatima, Fata, pre rata radila kao konobarica u kafani "Tromeđa" u Boću vlasništvo Dilberović Pere iz Boća, organizator silovanja u Boću,

 

.Fa čić Ahmed , od oca Hasiba i majke Ajke Mehi ć, rođen 27.09.1942. godine u mestu Brka, Opština Brčko, bio nastanjen u Brki, kbr. 242, pre rata bio privatni auto-prevoznik i predsednik mesne zajednice Brka, član Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Fikret, upravnik logora u G. Rahi ću,

 

Filipovi ć Nikola , zvani "Niko" od oca Bla ža i majke Ivke Marković, rođen 13.01.1964. godine u Brčkom, bio nastanjen u Uloviću, kbr. 57, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH,

 

Filipovi ć Stjepan , od oca Bla ža i majke Ane Filipović, rođen 12.02.1959. godine u Laništima, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, G. Lukića bb, pre rata bio načelnik Stanice javne bezbednosti u Brčkom, jedan od pripadnika vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH,

 

Filipovi ć Franjo , zvani "Prle"(ili "Frle"), od oca Martina i majke Mare Lučić, rođen 01.10.1963. godine u Brčkom, bio nastanjen u Laništima, Opština Brčko, kbr. 19, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Filipovi ć Franja , od oca Martina i majke Ru že, rođen 4.10.1963. godine u Uloviću, Opština Brčko, bio nastanjen u Uloviću, kbr. 34, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

" Fransoa" iz Francuske, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Fran češević Marko , zvani "Gero", od oca Mije i majke Mande Lučić, rođen 27.10.1963. godine u Goricama, Opština Brčko, bio nastanjen u Goricama, kbr. 85, član Kriznog štaba u Ulicama,

 

Hajdarevi ć Mirsad , od oca Esada i majke Hatid že, rođen 24.06.1972. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Goje Vasiljević 15,

 

Hajdarevi ć Uzeir , ro đen 1956. godine u Gunji, Opština Županja, pre rata bio zaposlen u JNA u Tuzli, načelnik kontraobaveštajne grupe za područje Tuzlanskog korpusa, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšij BiH,

 

Halilovi ć Asifzvani "Marko", od oca Mehe i majke Hane Muslić, rođen 24.07.1950. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Klanac br. 3,

 

Hamzi ć Salih , od oca Himze i majke Hanife Babi ć, rođen 11.11.1945. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Zaima Mušanovića 13,

 

Hamdija, komandir diverzanstske udarne jedinice "Piloti",

 

Hamidović Adnan , od oca Husnije i majke Mujesire Muminovi ć, rođen 28.10.1968. godine, u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica 16. muslimanske NOUB br. 37, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

" Hans" iz SR Nema čke, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

" Hare", milicionar,

 

Hasanbašić Senad , od oca Refika i majke Mujesire Salki ć, rođen 27.08.1974. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Mevludina Ćapića 5,

 

Hasanovi ć Mevludin , od oca Ibrahima i majke Had žire Omerbašić, rođen 5.10.1958. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Omladinska 42, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšij BiH,

 

Hasanovi ć Samir , od oca Hamida i majke Zejnebe Alihod žić, rođen 20.07.1972. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Vojvođanskih brigada 34,

 

Haselji ć Mirsad , od oca Ibrahima i majke Fed žrete Alijagić, rođen 08.06.1955. godine u Gradačcu, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Milaka Tešića 2, pre rata radio na radnom mestu komandira Stanice milicije za bezbednost saobraćaja, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Had žimuratović Ibrahim , od oca Hamdije i majke Zahide Alaga, rođen 22.03.1964. godine u mestu Stari Majdan, Opština Sanski Most, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Mevludina Ćapića bb,

 

Had žić Galibzv. "Gale" ili "Gali", od oca Himze i majke Safije Pašalić, rođen 21.11.1947. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, u Ulici Osmana Đikića br. 23, pre rata bio inspektor SUP-a u Brčkom, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Had žić Enes , od oca Husa, iz Ulovi ća, Opština Brčko, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Had žić Sado , od oca Mustafe i majke Ramize Jusufovi ć, rođen 19.03.1965. godine u Ulovićima, Opština Brčko, bio nastanjen u Ulovićima, kbr. 10, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Had žić Sinan , od oca Jusa (ili Husa), iz Ulovi ća, Opština Brčko, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Hela ć Suad , od oca Zahira i majke Sajme Hasanovi ć, rođen 01.08.1964. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Jusufa Kobića 41, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Hercegovac Šemsudin, od oca Sakiba i majke Hatidže Džafić, rođen 24.01.1952. godine u Begovači, Opština Brčko, bio nastanjen u Begovači, kbr. 36,

 

Hod žić Mirsad , zvani "Miko",

 

Hodžić Nijaz zvani "Govedar", od oca Abida i majke Sejde Fazlovi ć, rođen 06.11.1960. godine u mestu Seoca, Opština Goražde, bio nastanjen u Brčkom, Ul. D. Mihajlovića 22, pre rata radio kao inspektor u SUP-u u Brčkom,

 

Hod žić Ruždija , od oca Ned žiba i majke Remze Mešić, rođen 16.07.1958. godine u Omerbegovači, Opština Brčko, bio nastanjen u Omerbegovači kbr. bb,

 

Hrgov čić Zlatko , od oca Ive i majke Luce Mari ć-Blekić, rođen 12.11.1961. godine u Dubravama, Opština Brčko, bio nastanjen u Dubravama, kbr. 46-a, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Hrgov čić Tomislav , od oca Petra i majke Luje Miši ć, rođen 01.01.1950. godine u Dubravama, Opština Brčko, bio nastanjen u Dubravama, kbr. 47, član Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Huki čević Sulejman , od oca Mehe i majke Rejfe Osmi ć, rođen 18.04.1947. godine u Dizdaruši, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Jerkovića 134, pre rata radio kao privatni auto-prevoznik, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Husakanovi ć Jasmin ,

 

"Čađo ", Hrvat iz Slavonskog Broda, pripadnik 108. Br čanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Čančarević Andrija , od oca Nika i majke Luce Lacić, rođen 23.08.1950. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj, kbr. 203, član Kriznog štaba u Bijeloj ,

 

Čančarević Andrija , od oca Bla ža i majke Kate Jurković, rođen 17.12.1925. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj, kbr. 29, član Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Čančarević Grgozvani "Tahir", od oca Marijana i majke Mare Jurković, rođen 29.07.1957. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj, kbr. 31-a, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Čančerević Niko , od oca Mate i majke Mande Mijatović, rođen 21.05.1961. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Brčkom, Moše Pijade bb, pre rata radio u Službi državne bezbednosti u Brčkom, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Čančarević Marko , od oca Iva i majke Petre Jokić, rođen 19.08.1964. godine u Gornjoj Skakavi, Opština Brčko, bio nastanjen u Gornjoj Skakavi, kbr. 100, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Čančarević Franjo , od oca Andrije i majke Mare Gluhaković, rođen 5.02.1952. godine u Bijeloj, Opština Brčko, bio nastanjen u Bijeloj kbr. 29, član Kriznog štaba u Bijeloj,

 

Čarapić Vjekoslav , od oca Nika i majke Ruže Blažević, rođen 9.10.1958. godine u Boću, Opština Brčko, bio nastanjen u Gornjem Bukviku kbr. 21, član Kriznog štaba u Ulicama,

 

Čaušević Mirsad , od oca Enverta, ro đen 29.09.1954. godine u mestu Brka, Opština Brčko, bio nastanjen u Brki, kbr. 194, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Čaušević Omer , od oca Mede i majke Zejnebe Hadžajlić, rođen 17.03.1968. godine u Bijelom Polju, bio nastanjen u Brčkom, H. Jerkovića 159, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine, glavni stražar u logoru Gornji Rahić,

 

Čeliković Osmaniz Ćosata, Opština Brčko, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Čeljo Azedin , od oca Safeta i majke Ize Hasović, rođen 03.07.1967. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Banovićka 84, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Džanka , komandir deverzantske udarne jedinice "Manekeni",

 

Džafić Mensur , od oca Mustafe i majke Hajre Ćapić, rođen 4.10.1957. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, ulica Gojka Lukića 4, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Džinić Blažozv. "Bajica", od oca Petra i majke Luce Lacić, rođen 6.11.1949. godine u Donjem Vitanoviću, Opština Brčko, bio nastanjen u Vitanovićima kbr. 31, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Džonlić Senahid , od oca Saliha i majke Emine Peštali ć, rođen 24.09.1970. godine u Uloviću, Opština Brčko, bio nastanjen u Brki, kbr. 7,

 

Šahinpaši ć Abdulahzvani "Šaja", predstavlja se kao "Alijina zelena beretka", radi na mestu urednika tzv. stanice "Slobodno Radio- Brčko",

 

Šahmanovi ć Halim,od oca Šabana i majke Fatime, ro đen 26.12.1954. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica 16. muslimanske NOUB 108,

 

Šerifovi ć Enes , od oca Naila i majke Nafije Beši ć, rođen 13.07.1956. godine u Humcima, Opština Lopare, bio nastanjen u Brčkom, ulica Franje Dasovića br. 41, pripadnik vojne komande 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšij BiH,

 

Še ćerbegović Muhamed , zvani "Hamo", od oca Mehmeda i majke Rašide Imamović, rođen 08.04.1952. godine, bio nastanjen u Gornjem Rahiću, član Kriznog štaba u Gornjem Rahiću,

 

Še čić Muhamed , od oca Osmana i majke Fatime, ro đen 25.02.1970. godine u Ogradenovcu, Opština Brčko, bio nastanjen u Ogradenovcu, kbr. 110, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Šimi ć Žarko , od oca Iva i majke Janje Marelji ć, rođen 12.12.1965. godine u Brčkom, bio nastanjen u Uloviću, Opština Brčko, kbr. 41, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH,

 

Šimi ć Joza , zvani "Zike", od oca Pera i majke Jele Filipović, rođen 06.11.1964. godine u Uloviću, Opština Brčko, bio nastanjen u Uloviću, k.br. 44, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Šimi ć Marko , od oca Bla ža, iz sela Ulovića, Opština Brčko, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine, komandir Vojne policije u Ulicama,

 

Šimi ć Stjepan , od oca Iva i majke Janje Marojevi ć, rođen 3o.11.1972. godine u Bukovcu, Opština Brčko, bio nastanjen u Uloviću, kbr. 41, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Šimo, iz Prijedora,

 

Šindrić Fadil ,

 

"Šok" iz Hrvatske,

 

Šokčević Marko , od oca Ilije i majke Mare Babić, rođen 14.10.1960. godine u Bukovcu, Opština Brčko, bio nastanjen u Bukovcu kbr. 104/b, pripadnik 108. Brčanske brigade HVO Bosanske posavine,

 

Šuvali ć Fedahija , od oca Smajila i majke D žemile Ahmetović, rođen 09.05.1965. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom, Ulica Mevludina Ćapića bb.

 

 

 

DOKAZ: 617/95, 679/95, 634/95, 636/95, 638/95, 639/95, 640/95, 641/95 i 144/95; Izveštaj SO Brčko od 10.09.1994. godine.

 

 

 

 

 

IX-140

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Banovići, 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je kao penzioner živeo u Banovićima, kada je 18. juna 1992. godine uhapšen. Posle toga je 20. februara 1993. godine bio osuđen u Tuzli. Razmenjen je posle godinu dana boravka u zatvorima.

 

Sekretarijat za privredu i poslove uprave Opštine Banovići je 17. avgusta 1992. godine doneo rešenje 04-1-372-39/92 kojim se utvrđuje koji se stanovi smatraju napuštenim. U tom rešenju su navedena imena nosilaca stanarskog prava, među kojima je i ime saslušanog svedoka 617/95-30.

 

Svedok tvrdi da se u svim slučajevima radilo o stanovima Srba i da je to rešenje doneto dok je on bio u zatvoru, kao i da u tom momentu za njega nije bila doneta sudska presuda. No i pored toga, članovi porodice svedoka su morali da napuste stan i da se potucaju kod poznanika.

 

Članovima porodice svedoka nisu dozvolili da iz stana iznesu bilo šta od stvari. U stan se odmah uselila jedna muslimanska porodica.

 

Tom prilikom je svedoku oduzeto i putničko vozilo "Zastava 101", iako nije bilo obuhvaćeno ovim ili drugim rešenjem.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Kurtić Fadil, sekretar Sekretarijata za privredu i poslove uprave Opštine Banovići, koji je doneo rešenje o oduzimanju stanova i

 

2. Kukić Mirsad, predsednik SDA u Banovićima.

 

 

 

DOKAZ: 617/95-30

 

 

 

 

 

IX-141

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Rijeka, logor "Prihvatni centar za strance" u bivšoj kasarni JNA, u Ulici Ciotina, maj 1993 - januar 1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je 8 godina živeo na ostrvu Olib, kod Zadra, gde je imao u svojini i stan od 60 m 2. U maju 1993. godine je bio priveden kod sudije za prkršaje u Zadru, koji ga je, zbog neposedovanja li čne isprave, kaznio na novčanu kaznu u protivrednosti od 10 DEM. Svedok je tu kaznu odmah platio.

 

Međutim, umesto da bude pušten na slobodu, istoga dana je sproveden policijskim automobilom do Rijeke i zatvoren u bivšu kasarnu JNA u Ulici Ciotina, gde se nalazio "Prihvatni centar za strance".

 

U ovom "centru" koji je, u stvari, bio logor, svedok je ostao punih 8 meseci. U tom periodu je s njim u ovom logoru bilo zatvoreno još desetak Srba.

 

Svedok smatra da je to bio logor jer ga je čuvala hrvatska policija - nigde nisu mogli da izlaze, sve vreme su provodili u sobama. U toku dana su samo povremeno mogli da izlaze u dvorište u šetnju od po 15-20 minuta.

 

Dobijali su dva obroka hrane dnevno.

 

Srbi zatvoreni u ovom logoru su bili maltretirani, a neki i tučeni. Vladala je potpuna neizvesnost šta će biti s njima. Često su ih saslušavali, ali rešenje o pritvaranju nisu dobili.

 

Svedok je u januaru 1994. godine izašao iz ovog logora na intervenciju Međunarodnog Crvenog krsta. Tada mu je na sledeći način bilo omogućeno da preko Mađarske pređe u SRJ: policijskim kolima je sproveden na hrvatsko-mađarsku granicu, gde je grupu, u kojoj je bio i svedok, preuzeo Jugoslovenski crveni krst.

 

Tako je ovaj svedok ostao bez svoje imovine u Hrvatskoj: nameštenog stana u svojini od 60 m 2 na ostrvu Olibu kod Zadra i oko 90 DEM, koliko mu je oduzeto kada je bio pritvoren.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Horvat Tomislav, inspektor za strance u Rijeci,

 

2. Nikolić Nikola, šef smene u logoru,

 

3. Virovac Tomislav, šef smene, koji je bio i naredbodavac za tuče zatvorenika i vršio iznuđivanje novca od zatvorenika,

 

4. Fordić Nedeljko, iz Rijeke, policajac, koji je lično maltretirao i tukao zatvorenike,

 

5. Vrana Vlatko, iz Erduta, pripadnik rezervne policije koji se isticao u tuči zatvorenih.

 

 

 

DOKAZ: 250/95-1

 

 

 

IX-142

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Zadar, 1991-1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedokinja je u Zadru, gde je i ro đena, živela sa suprugom i troje dece u svojoj kući od 400 m 2, u Ulici Vlade Bagata.

 

Suprug svedokinje je bio na du žnosti direktora jedne društvene firme. Međutim, pošto je 1991. godine na njega izvršen pritisak da on, kao Srbin, ne može biti direktor, dao je otkaz i otvorio privatnu firmu.

 

Krajem 1990. i početkom 1991. godine porodica svedokinje je više puta bila uznemiravana telefonom, uz pretnje da bi trebalo da se sele u Srbiju.

 

Kada je 2. maja 1991. godine izvršeno masovno demoliranje objekata čiji su vlasnici bili Srbi u Zadru, porazbijana su i sva stakla na prizemnom delu kuće svedokinje.

 

Posle toga je, u toku noći, bačena eksplozivna naprava na kuću svedokinje. Istražni sudija je narednog dana izvršio uviđaj. Tom prilikom su pronađeni ostaci plastične boce od koka-kole u kojoj je bila mešavina neke eksplozivne materije i metalna piljevina.

 

Ubrzo posle toga, takođe u noćnim časovima, na krov kuće svedokinje je po drugi put bačena eksplozivna naprava. Policija je narednog dana ponovo izvršila uviđaj.

 

Kada je u julu 1991. godine na kuću svedokinje po treći put bačena aeksplozivna naprava, na kući je polomljeno staklo. Tada je primetila jedno vozilo "126" i u njemu mladiće koji su joj, cinično se smejući, dobacili "Ništa ti ne vredi, mi ćemo opet sve srušiti".

 

Kada je četvrti put eksploziv bačen na kuću svedokinje, javna rasveta ispred njene kuće, kao i ispred kuć FACE="Courier New">â drugih Srba, bila je isključena, mada su svetiljke ispred kuć FACE="Courier New">âHrvata normalno gorele. Svedokinja smatra da je to ura đeno smišljeno, kako se po mraku ne bi videlo ko je bacio eksploziv.

 

Na kuću svedokinje je ubrzo nakon toga i po peti put bačen eksploziv. To je učinio neki mladić iz vozila marke "Jugo". On je u ruci držao plastičnu bocu koju je bacio, ali pošto se ona zadržala na granama drveta ispred kuće, popucala su samo stakla na kući. Sutradan je policija ponovo izvršila uviđaj.

 

Suprug svedokinje je otišao u policijsku stanicu, gde se interesovao za ishod postupka, ali nije dobio nikakve informacije.

 

Porodica svedoka je, u strahu, posle toga počela da se interesuje za prodaju kuće, ali su potencijalni kupci ili nudili vrlo nisku cenu, ili su čak tražili da im se kuća pokloni.

 

Na kuću svedokinje je u noći između 26. i 27. jula 1991. godine oko 04.00 časa eksploziv bačen po šesti put. Tom prilikom je vozilo svedokinje, koje je bilo ispred zgrade, potpuno uništeno.

 

Posle toga su im prijatelji Hrvati, u najboljoj nameri, savetovali da se sele, jer su imali informacije da će, ako to ne učine, biti ubijeni.

 

 

 

 

 

Posle toga je porodica svedokinje napustila Zadar, a njena kuća je potpuno opljačkana i srušena.

 

Pored ove, svedokinja je imala i kuću u Krmčini (Sveti Petar) u blizini Zadra, površine 400 m 2, sa četiri apartmana. Ta kuća je do temelja srušena 1993. godine i sada se na tom placu, kako je saznala, gradi nova kuća.

 

Prema saznanju svedokinje, u Zadru je opljačkano i srušeno oko 80% srpskih kuća, kao i kuća vlasnika koji potiču iz mešovitih brakova.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

 

 

1. Livljanić Ivo, predsednik Opštine Zadar, sada ambasador Hrvatske u Vatikanu,

 

2. Brzoja Ivan, od oca Ljube, rođen 12.10.1954. godine u Nadinu, Opština Benkovac, načelnik Policijske uprave u Zadru.

 

 

 

DOKAZ: 580/95

 

 

 

 

 

IX-143

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etni čko čišćenje

 

MESTO I VREME: Ražanac, između Zadra i Rijeke, mart - maj 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: U vikend-naselju Ra žanac, koji se nalazi na putu između Zadra i Rijeke, porodica saslušanog svedoka posedovala je vikend-kuću površine 180 m 2, koja je bila potpuno opremljena. Pošto se radilo o ku ći čiji je vlasnik Srbin i penzionisani oficir bivše JNA, aktivisti HDZ - braća Pavičić, Avgustinov sin Emil i Zdenko Žagar iz Ražanca su se dogovorili u kafani Avgustina Miletića da tu kuću zapale. To su i učinili noću oko 02.00 časa, između 31. marta i 1. aprila 1991. godine.

 

Istražni sudija koji je izašao na lice mesta, konstatovao je da je kuća u celosti izgorela, zajedno sa stvarima i da su od kuće ostali mo goli zidovi.

 

Sudski veštak je procenio da se radi o šteti između 1,3 i 1,4 miliona DEM.

 

Braća Pavičić su u noći između 2. i 3. maja 1991. godine bacila na ostatke kuće veliku količinu eksploziva, tako da je kuća u potpunosti srušena.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1-2. Braća Pavičić, od kojih se jedan zove Zdenko, a drugi ima nadimak "Kobo",

 

3. Žagar Zdenko, mesar iz Ražanaca,

 

4. Miletić Emil, od oca Avgustina.

 

 

 

DOKAZ: 579/95.

 

 

 

 

 

 

 

IX-144

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Zagreb, 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: Dolaskom HDZ na vlast u Hrvatskoj, pojavila se i vidna netrpeljivost prema Srbima, pa je porodica svedoka, koji je bio aktivni oficir JNA sa službom u Samoboru i sa stanom u Zagrebu, bila izložena raznim vrstama šikaniranja i pritisaka, koji su imali za cilj da je primoraju da se iseli u Srbiju.

 

Supruga svedoka, koja je bila zaposlena u "Slavija-prometu" u Zagrebu, doživljavala je, kao Srpkinja, razna šikaniranja i pretnje na radnom mestu: da kao Srpkinja mora da se seli u Srbiju, da joj je muž četnik jer je pripadnik JNA.

 

Njihovog sina, koji je pohađao Osnovnu školu "Nikola Demonja" u Zagrebu, takođe su bojkotovali i šikanirali njegovi drugovi Hrvata, pa su roditelji morali zbog toga da se žale kod direktorke škole.

 

Od 25. januara 1991. godine kada je na televiziji prikazan film o ilegalnom uvozu oružja u Hrvatsku, sve starešine JNA su bile pod prismotrom, a njihovi stanovi su bili obeleženi krstićima i krugovima.

 

Svakodnevno su im upućivane pretnje preko telefona, naročito u toku aprila, maja i juna 1991. godine, uz zahtev da se sele u Srbiju. Kasarna "Sedam sekretara SKOJ-a" u Samoboru, u kojoj je svedok bio na službi, nalazila se od 12. septembra do 6. oktobra 1991. godine pod blokadom: to je značilo da niko nije mogao da izađe iz kasarne, niti da u nju uđe. Voda, struja i telefon su bili isključeni, a dopremanje hrane je bilo onemogućeno.

 

Pripadnici ZNG su 25. i 26. septembra otpočeli oružani napad na kasarnu, tako da su 7. oktobra pripadnici JNA bili prinuđeni da se predaju. Nakon toga je svedok bio dva meseca u raznim logorima pre nego što je razmenjen.

 

Stan i sve stvari su morali da ostave u Zagrebu.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Petračić, predsednik grada Zagreba,

 

2. Vedraš Mladen, predsednik Izvršnog veća grada Zagreba,

 

3. Petrač Božidar, predsednik HDZ u Zagrebu,

 

4. Pšeničak, šef Policijske uprave u Zagrebu.

 

 

 

DOKAZ: 464/95

 

 

 

 

 

 

 

IX-145

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Split, 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: Naoružani pripadnici HOS-a u crnim uniformama su krajem septembra 1991. godine upali u kuću svedoka, koji je živeo u Broćevcu kod Splita, digli ga iz kreveta i odmah fizički nasrnuli na njega. Jedan pripadnik HOS-a ga je nogom udario po nosu. Stavili su mu lisice na ruke i priveli ga. Tog istog dana su pretresli i kuće ostalih Srba u tom selu.

 

Iako nije imao oružje koje su tražili, već samo bedž i zastavu FK "Crvena zvezda", ipak su ga zatvorili u zatvor na Katalinićevom brijegu. Tu ga je jedan stražar neprekidno, dva-tri sata, tukao palicom i nogama, sve dok nije pao u nesvest. Potom mu je doneo kofu vode da se umije, pa je onda drugi stražar nastavio da ga tuče. Pri tom mu je stavljao i pištolj u usta i povlačio obarač na prazno.

 

Odatle je odveden u zatvor na Bilicama gde mu je stražar naredio da stoji sa raširenim nogama i podignutim rukama u vis. Stražar mu čitave prve noći u ovom zatvoru nije dozvolio da spava, jer je lupao palicom po vratima njegove ćelije i pri tom ga stalno provocirao.

 

Sa tučom je nastavljeno i narednih 36 dana koliko je proveo u ovom zatvoru.

 

Svedoku je prilikom hapšenja bio određen policijski pritvor u trajanju od tri dana, za šta je dobio i rešenje. Tek posle 15 dana boravka u zatvoru u Bilicama, odveden je na ispitivanje kod istražnog sudije koji mu je ukinuo pritvor i o tome doneo rešenje. Međutim, kada je svedok izašao iz suda, inspektor koji ga je doveo mu je rekao da tako ne može da se radi i naredio stražarima da ga ponovo vrate u zatvor.

 

Tako je svedok i dalje ostao u zatvoru i tek nakon 35 dana je razmenjen. Tada je prešao na srpsku stranu.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici HOS-a.

 

 

 

DOKAZ: 316/95

 

 

 

 

 

IX-146

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Selo Jasenica, Opština Srebrenik, jula 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Selo Jasenica je bilo naseljeno čisto srpskim stanovništvom, koje je početkom građanskog rata izrazilo lojalnost muslimanskoj vlasti u uverenju da je zajednički život sa muslimanima moguć. Zbog toga su ostali da žive u selu.

 

Kada je počeo rat 1992. godine, jedan broj Srba iz ovog sela je napustio selo, tako da su njihove kuće ostale prazne. U njih su se početkom 1993. godine uselili muslimani, koji su izbegli sa područja Bratunca i Rogatice, sa kojima je srpsko stanovništvo imalo korektne odnose.

 

U selu nije bilo problema sve do sredine 1995. godine, kada su u selo počeli da upadaju muslimani, izbegli iz Srebrenice. Oni su počeli da zauzimaju kuće Srba, a njihove vlasnike da maltretiraju i isteruju iz njih.

 

Tako su 16. jula 1995. godine došli u selo i ubili

 

Stevu Tešića,

 

nakon čega su Srbi bili primorani da pobegnu iz sela.

 

Svedok 799/95-34 o tom događaju navodi sledeće:

 

"... Na dan 20. jula kod mene kući je došao jedan musliman i tražio da njega, njegovu majku i taštu primim na prenoćište. Procenivši da je bolje da ih primim u kuću nego da uđu na silu, primio sam ih. Kada su ušli, rekli su mi da imaju nameru da u moju kuću usele i druge iz svoje porodice.

 

Videvši da mi tu nema daljeg opstanka, zajedno sa porodicom, napustio sam kuću i prešao kod jednog prijatelja, da bi 24. jula prešli na teritoriju Republike Srpske, gde sada živim kao izbeglica sa svojom porodicom...".

 

Među porodicama, koje su bile odlučile da ostanu da žive u selu, bila je i porodica svedokinje 743/95-4 koja svedoči:

 

"... Po dolasku izbeglih muslimana iz Srebrenice u susedno selo Podorašje, njihove naoružane grupe su počele da upadaju u selo Jasenica i da tuku i zlostavljaju Srbe.

 

Tako su 17. jula 1995. godine pretukli bračni par T.

 

U moju kuću je 18. jula 1995. godine, oko 14.30 časova, upao sa sekirom u ruci jedan uniformisani muslimanski vojnik. Rekao mi je da mu se moja kuća sviđa i da moramo da je napustimo, zapretivši mi da će me ubiti ako to ne učinim.

 

Tukli su me palicama i maltretirali pred decom starom 8 i 10 godina, iako su znali da su deca teško obolela. Kao posledica toga, starije dete od 10 godina je od tada prestalo da govori.

 

Posle svega ovoga, sklonila sam se sa decom kod suseda, gde smo se krili do 24. jula, kada sam uspela sa decom i najnužnijim stvarima da pobegnem u Srebrenik ...".

 

Svedokinja sada živi kao izbeglica u Brčkom.

 

 

 

Tako su Srbi iz sela Jasenice, posle dolaska muslimana iz Srebrenice, počeli da prelaze na srpsku teritoriju ostavljajući svu svoju imovinu.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

 

 

1. Mrkaljević Nermin,

 

2. Mahmutović Nijaz, oba pripadnici policijske stanice u Podorašju.

 

 

 

DOKAZ: 799/95-34 i 743/95-4

 

 

 

 

 

 

 

IX-147

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Tenja, kod Osijeka, 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: Selo Tenja je oko 1985. godine imalo slede ći nacionalni sastav: 85% stanovništva u selu su činili Srbi, a 15% Hrvati. Međutim, odlukom Opštine Osijek da se na području ovog sela placevi i dozvole za izgradnju kuća daju isključivo Hrvatima iz Hercegovine, taj sastav je izmenjen. Tako je već 1989. godine procenat srpskog stanovništva iznosio 65%, a hrvatskog 35%. Posledica toga je bilo formiranje dve mesne zajednice: Stare Tenje, gde su Srbi imali većinu i Nove Tenje, gde su Hrvati imali većinu.

 

Osnivanje ogranka HDZ-a u Novoj Tenji u proleće 1990. godine, izazvalo je protivljenje malobrojnih Srba koji su živeli u tom naselju. Hrvati su odmah posle toga zahtevali osnivanje ogranka HDZ-a i u starom delu sela, na šta su reagovali Srbi, tako da je došlo do zaoštravanja među-nacionalnih odnosa. Na pritisak predsednika Opštine Osijek, Zlatka Kramarića, omogućeno je održavanje skupštine HDZ-a u Staroj Tenji. Skupština je održana uz masovno učešće članova HDZ-a iz okolnih mesta, koji su javno provocirali Srbe, noseći kroz stari deo sela zastave HDZ-a i pokazujući prstima preko vrata, što je za Srbe značilo da će opet biti klanja kao za vreme Drugog svetskog rata.

 

Hrvati su nakon toga počeli da pale slamu u dvorištima srpskih kuća, a pojavili su se i naoružani članovi HDZ-a, koje je predvodio Antun Gudelj. Sve se to odvijalo uz odobravanje vlasti u Osijeku.

 

U mesnu zajednicu u Staroj Tenji je, posle izbora u Hrvatskoj i pobede HDZ-a na izborima, stigla pismena naredba da na zgradi mesne zajednice mora da se postavi hrvatska zastava sa šahovnicom, što je izazvalo revolt kod Srba, koje je ta zastava podsećala na zastavu iz vremena kvinslinške Nezavisne Države Hrvatske iz vremena Drugog svetskog rata.

 

Pošto su i Srbi istakli srpsku zastavu na mesnoj zajednici, kompromis je postignut uz pomoć načelnika MUP-a u Osijeku, Josipa Rajhla-Kira, i srpska zastava je uklonjena.

 

Međutim, jedna grupa Hrvata iz naselja Nova Tenja je ubrzo posle toga, 29. juna, bez ikakvog povoda, pucala na kuću Srbina Željka Vukosavljevića. Odmah nakon toga je došla patrola MUP-a iz Osijeka koja je preko megafona uputila zahtev: "Predajte se!" i, ne čekajući, odmah otvorila vatru na kuću Vukosavljevića. Tom prilikom su ranjeni i on i njegova supruga. Na ovo su reagovali stanovnici srpske nacionalnosti, koji su počeli da se okupljaju, pa je patrola MUP-a morala da napusti Tenju.

 

Nakon što su, posle ovog događaja Srbi i Hrvati postavili barikade između Nove i Stare Tenje, dolazi da sastanka predsednika mesnih zajednica Nove Tenje Milana Kneževića i Stare Tenje Mirka Tubića. U tome posreduje i Josip Rajhl-Kir. Radi smirenja situacije, oni odlaze za Osijek , ali ih na barikadi u Novoj Tenji zaustavlja Gudelj Antun sa oko 70 naoružanih pripadnika MUP-a, koji ih primoravaju da izađu iz vozila. Svima prete oružjem, a posebno Kiru kome, pokazujući na Kneževića i Tubića, zameraju što se vozi zajedno sa "četnicima". Na kraju ih je pustio da odu u Osijek gde se već okupio veliki broj pripadnika MUP-a sa namerom da prodre u Tenju radi nastavka pregovora. Vozilo u kome su se nalazili Josip Rajhl-Kir, Zobundžija Goran, potpredsednik Izvršnog veća Opštine Osijek, Milan Knežević, predsednik mesne zajednice Stara Tenja, zaustavio je na barikadi na izlazu iz Nove Tenje Antun Gudelj, koji je izašao ispred vozila sa uperenim automatom. Kada mu je vozilo prišlo na 10-12 m, ispalio je, bez ikakvog upozorenja, rafal u automobil. Tom prilikom su ubijeni:

 

1. Josip Rajhl-Kir,

 

2. Zobundžija Goran i

 

3. Knežević Milan,

 

a Tubić je bio ranjen. Nakon toga je Gudelj tukao kundacima ranjenog Tubića, kome je kao posledica tog batinanja ostala trajna invalidnost od 100%. Kir, Zobundžija i Knežević su ubijeni zbog toga što su se usprotivili ekstremnoj politici HDZ-a i zalagali se za pregovaranje sa srpskim stanovništvom.

 

Ovaj događaj imao je za posledicu početak iseljavanja srpskog stanovništva iz ovih krajeva.

 

U prilog tome je išao i stav zvaničnih hrvatskih vlasti koje su Antunu Gudelju omogućile da emigrira u inostranstvo i da na taj način izbegne krivičnu odgovornost.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Gudelj Antun, iz Tenje sada u emigraciji,

 

2. Kramarić Zlatko, predsednik Opštine Osijek,

 

3. Glavaš Branimir,

 

4. Merčep Tomislav i

 

5. Jajezić Petar, koji su bili posebno aktivni u raspirivanju mržnje prema srpskom stanovniš-tvu u Osijeku i okolini.

 

 

 

DOKAZ: 619/95-1 i 619/95-2

 

 

 

 

 

IX-148

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Zaseok kod Sinja, 1991 -1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U ovom selu je živelo samo nekoliko srpskih porodica.

 

Pošto su u avgustu 1991. godine sinovi svedokinje bili na godišnjem odmoru, a rat u Hrvatskoj je u međuvremenu počeo, oni nisu mogli da se vrate kući. Zbog toga je na svedokinju vršen pritisak, pa je morala da se krije, a noći je, plašeći se, provodila u skloništu.

 

Kada je svedokinja u januaru 1992. godine slavila svoju slavu Svetog Jovana, grupa hrvatskih vojnika koji su preko glave navukli crne čarape, došla je na ulazna vrata kuće, koja je svedokinja zaključala pošto je bila sama. Oni su najpre lupali na vrata, pa su zatim bacili dve bombe od kojih je jedna eksplodirala na terasi, a druga ispred ulaznih vrata. Tom prilikom su popucala stakla i oštećeni su zidovi. Na kuću su ispalili i više metaka iz automatskog oružja. Svedokinja je u strahu počela da ih moli da je puste da izađe iz kuće. Oni su joj to dozvolili, pa je kuću napustila sa jednom kesom u rukama, ostavivši sve stvari u kući. Kada je pobegla iz svoje kuće, kuća joj je zapaljena i izgorela je do temelja.

 

Pored toga što joj je spaljena kompletno nameštena kuća, svedokinja je ostala i bez tri krave sa tri teleta, kao i bez druge stoke. Svedokinja sada živi kao izbeglica.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici Hrvatske vojske.

 

 

 

DOKAZ: 563/95

 

 

 

IX-149

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Ada, kod Osijeka, Đakovo i Osijek, kraj 1991. godine i početak 1992.

 

KRATAK OPIS: Svedok se 8. novembra 1991. godine nalazio na svojoj njivi, gde je sa ocem i majkom obavljao poljske radove, na mestu zvanom Đurin Salaš. Iznenada se iz šume pojavila grupa naoružanih pripadnika ZNG koji su ih uhapsili i poterali sa još 4 druga Srbina, koja su takođe uhapšena dok su obavljala poljske radove na obližnjim njivama. Sve su ih odveli u šumu gde su im vezali oči i ruke, a posle toga ih odveli u Đakovo gde su ih smestili u zgradu MUP-a. Odmah po dolasku u Đakovo, počeli su vezane da ih tuku pendrecima, čizmama i kundacima od pušaka. U MUP-u u Đakovu su ostali dva dana i dve noći. Sve vreme su bili izloženi batinanju u kome je učestvovao i Bator Ivica, pripadnik ZNG.

 

Iz Đakova su ih prebacili u MUP Osijek gde je postupak bio isti. Tu su ostali 15 dana. Pripadnici MUP-a i ZNG su po nekoliko puta dnevno upadali u ćelije i tukli zatvorene Srbe bez ikakvog razloga. Među njima je bio i Kovačević Zlatko iz Osijeka. Svedoku su za vreme ovih tuča slomljena dva rebra, njegovom ocu je naneta teža povreda na oku, a T. i M. su oštećeni bubrezi.

 

Iz drugih ćelija su se stalno čuli jauci.

 

Odatle su ih prebacili u istražni zatvor u Osijeku, gde su se nalazili i zarobljeni pripadnici bivše JNA. Tu ih nisu tukli stražari, ali su to činili pripadnici ZNG i uhapšeni Hrvati, koji su se takođe nalazili u ovom zatvoru.

 

U ovom zatvoru je pred razmenu bilo oko 40 zatvorenih Srba iz raznih sela u Slavoniji.

 

Razmenjeni su 27.03.1992. godine. U autobus, kojim je trebalo da budu odvedeni na mesto razmene, ušao je Boras Pajo koji je, u prisustvu predstavnika Međunarodnog Crvenog krsta, kundakom od puške i pesnicama tukao zatvorene Srbe koji su vođeni na razmenu.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Bator Ivica, pripadnik ZNG, pre rata lugar u Tominom Hrastu, koji je u Đakovu u zatvoru tukao zatvorene Srbe,

 

2. Kovačević Zlatko, iz Osijeka, pripadnik ZNG, koji je prebijao zatvorene Srbe u zatvoru u MUP-u u Osijeku,

 

3. Živković, islednik u MUP-u u Osijeku,

 

4. Boras Pajo, major ZNG u Osijeku, bivši bokser.

 

 

 

DOKAZ: 619/95-3

 

 

 

IX-150

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Gospić, 1991-1992. godina.

 

KRATAK OPIS: Posle pobede HDZ na izborima u Hrvatskoj, u Gospi ću je počeo da se vrši pritisak na srpsko stanovništvo, koje je imalo za cilj njihovo iseljavanje iz Gospića i Hrvatske.

 

Svi Srbi su novim izmenama u matičnom broju, koji se nalazio u svim dokumentima, dobili cifru "3", što je značilo da su pripadnici srpske nacionalnosti - kako je svedokinja saznala od jednog svog poznanika koji je tada radio u SUP-u u Gospiću. Službena lica su, na osnovu cifre "3" u matičnom broju građana, veoma lako mogla da utvrde koja su lica Srbi, a koja nisu.

 

U preduzeću u kome je svedok radio kao kontrolor, napala su ga trojica naoružanih Hrvata: Šimić, Kurt zvani "Mili" i Zec, čiji je nadimak "Zečić". Oni su ga pretukli i zapretili mu da više ne sme da dolazi na posao, te je on napustio posao.

 

Počelo je i miniranje kafića i trgovina građana srpske nacionalnosti.

 

Tako je minirana trgovina Opalića, a jedne noći su zapaljena i tri kioska novinske kuće "Borba".

 

Svi ćirilični natpisi su izrešetani vatrenim oružjem, a potom skinuti.

 

Gradom su tokom jula i avgusta 1991. godine svakodnevno jednim kamionom krstarili naoružani mladići koji su pevali ustaške pesme. Oni su tako naoružani presretali građane srpske nacionalnosti i upućivali im pretnje.

 

Građanima hrvatske nacionalnosti je preko HDZ-a masovno deljeno naoružanje. To se javno radilo. Tako su svi zaposleni Hrvati u u bolnici u Gospiću dobili pištolje.

 

Teror se javno ispoljio krajem septembra 1991. godine, kada su prvi Srbi odvedeni u logore. Izmasakrirani leševi jednog broja njih su kasnije pronađeni, a drugi se vode kao nestali.

 

U istočnom delu Gospića, gde je bilo dosta naseljenih Srba, srpske kuće su masovno opljačkane i zapaljene, a zatim su ostaci srušenih kuća izravnati buldožerom.

 

Tako ništa nije ostalo od kuće saslušanog svedoka.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Petri Miroslav, predsednik HDZ u Gospi ću,

 

2. Šimić,

 

3. Kurt, zvani "Mali",

 

4. Zec, zvani "Zečić".

 

 

 

DOKAZ: 648/95

 

 

 

IX-151

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Zagreb, 1991-1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je živeo u naselju Ivanja Rijeka na periferiji Zagreba. U ovom naselju u kome je bilo dosta srpskih porodica, svedok je imao svoju porodičnu kuću u kojoj je živeo sa suprugom, sinom, snahom i dvoje unučadi.

 

Posle izbora u Hrvatskoj i pobede HDZ-a na izborima, po Zagrebu su počeli da se pojaviljuju natpisi koji su bili uvredljive sadržine za Srbe.

 

U naselju gde je stanovao, predsednik mesne zajednice je počeo da dovodi Hrvate iz Golubinaca i drugih mesta iz Srema i da im pokazuje kuće Srba. Kasnije su neki od Srba, čije su kuće pokazivane, menjali svoje kuće sa ovim Hrvatima.

 

Milicionari su 1991. godine svim Srbima iz ovog naselja oduzeli lovačko oružje i pištolje koje su ovi legalno posedovali.

 

Svedok je svaki dan kada je dolazio na posao na svoje radno mesto u preduzeću "Elektrokontakt" u Zagrebu, u kome je radio 27 godina, zaticao na svojoj radnoj mašini parče papira na kome je pisalo "Četnik, još si tu?".

 

Kada je 25. maja 1992. godine bačen eksploziv na ulazna vrata kuće svedoka, popucala su mu sva stakla na prozorima.

 

U isto vreme, kada je u maju 1992. godine slavljen dan hrvatske državnosti, na sve srpske kuće u ovom naselju je pucano iz pešadijskog oružja. Svedok je u leto 1992. godine zatražio u svom preduzeću odobrenje da koristi tri dana od svog godišnjeg odmora, što mu je bilo odobreno. Međutim, kada se četvrtog dana vratio na posao, saopšteno mu je da je dobio otkaz, uz obrazloženje da je neopravdano izostao sa posla.

 

U takvoj situaciji, svedok je zaključio da je najbolje da napusti Zagreb, što je i učinio. Sada živi kao izbeglica u Srbiji.

 

Kada je u julu 1992. godine napuštao Hrvatsku, hrvatski carinici su ga maltrtirali na graničnom prelazu i tom prilikom mu oduzeli sav novac koji je imao kod sebe - 1000 švajcarskih franaka i 250 DEM.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Petračić, predsednik grada Zagreba,

 

2. Vedraš Mladen, predsednik Izvršnog veća grada Zagreba,

 

3. Petrač Božidar, predsednik HDZ u Zagrebu,

 

4. Pšeničak, šef Policijske uprave u Zagrebu.

 

 

 

DOKAZ: 509/95

 

 

 

 

 

IX-152

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Selo Maurovići kod Visokog, 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici muslimanskih oru žanih snaga su 20. juna 1992. godine, u ranim jutarnjim časovima, izvršili napad na selo Mauroviće i na ostala srpska naselja u okolini, u Opštini Visoko.

 

Pošto stanovništvo nije imalo gde da pobegne, prihvatilo je poziv na predaju. Nakon toga su pripadnici muslimanske vojske razdvojili muškarce, koje su odveli u logor u Visokom, a žene i decu u logore u Hlapčevićima i Buzić Mahalu.

 

Za to vreme muslimanski vojnici su sistematski opljačkali imovinu srpskog stanovništva iz sela Maurovića.

 

U oktobru 1992. godine u kuću saslušane svedokinje u Mauroviću, došao je pripadnik muslimanske Vojne policije u uniformi i saopštio joj da mora da se iseli narednog dana najkasnije do 10.00 časova, zapretivši da će pucati u nju ako to ne učini.

 

Pošto nije imala gde da se iseli, svedokinja je ostala u svojoj kući, ali je morala da primi u svoju kuću dve izbegličke muslimanske porodice.

 

Pošto više nije mogla da živi u takvim uslovima, svedokinja je početkom decembra 1992. godine uspela da pređe na teritoriju Republike Srpske.

 

U selu je ostavila ku ću na dva nivoa, veličine 10,5 m dž 7,5 m, štalu, garažu i druge pomoćne objekte.

 

Prethodno joj je bila oduzeta krava i putničko vozilo.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Jusufbašić Kenan, predsednik Opštine u Visokom.

 

 

 

DOKAZ: 799/95-3

 

 

 

 

 

IX-153

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Osijek, 1991. godina.

 

KRATAK OPIS: Posle sprovedenih izbora i pobede stranke HDZ na izborima 1990. godine, u Osijeku je otpočela hajka na Srbe.

 

U prvo vreme su viđeniji Srbi smenjivani sa rukovodećih radnih mesta i postavljani na niže položaje, a posle toga su bili udaljeni sa posla.

 

Euforija progona naročito je došla do izražaja u septembru i oktobru 1990. godine. Srbi su bili masovno maltretirani u Osijeku.

 

Pored redovne policije, i članovi HDZ-a su upadali u srpske kuće i stanove naoružani do zuba. Preteći im, zahtevali su od Srba da napuste Osijek.

 

Naoružani članovi HDZ-a su ulazili i u preduzeća, pa su i tamo pretili zaposlenim Srbima i govorili im da će svi Srbi biti proterani ili poubijani.

 

Govorili su da je otvoren lov na Srbe.

 

Pojedini Srbi su hapšeni i odvođeni, tako da se o njima više nije ništa saznalo.

 

Sve mere koje su hrvtske vlasti preduzimale imale su za cilj etničko čišćenje srpskog stanovništva, pa je veliki broj Srba napustio Osijek.

 

To je 1. jula 1991. godine morao da učini i saslušani svedok.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Glavaš Branimir, predsednik Opštine u Osijeku,

 

2. Šabić Ivan, pravnik, zaposlen u Fabrici kože u Osijeku,

 

3. Boras Pajo, bivši bokser,

 

4 Tomljenović Miro, radnik u Fabrici kože u Osijeku,

 

5. Vuka Dušan, iz Tenja kod Osijeka,

 

6. Kantolić Josip, iz Josipovca kod Osijeka, zaposlen u osiječkoj "Sigurnosti".

 

 

 

DOKAZ: 679/95-40.

 

 

 

 

 

IX-154

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Petrinja, 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: U Petrinji i okolini je od 1990. godine po čela sve više da jača hrvatska nacionalistička euforija. Hrvati su počeli da smenjuju Srbe u organima vlasti i na rukovodećim mestima u preduzećima. Srbi su maltretirani na različite načine.

 

Hrvati su pored redovne policije imali i "zaštitne odrede", koje je sačinjavalo isključivo hrvatsko stanovništvo. To su bili naoružani civili koji su se isticali u pretnjama stanovništvu srpske nacionalnost. Dolazili su u kuće Srba i saopštavali im da moraju da napuste Petrinju. Pucali su po srpskim kućama, a neke kuće su i minirali.

 

Srbi su pozivani na informativne razgovore u policiju, a pojedini su i hapšeni.

 

"Zaštitni odredi" od maja. 1991. godine počinju da postavljaju barikade po gradu i na izlazima iz grada da bi onemogućili kretanje Srbima. Srbi nisu mogli da izlaze, niti da ulaze u Petrinju. Ako je neko pokušao da izađe ili uđe u Petrinju, bio je pretučen ili bar maltretiran na razne načine.

 

U junu 1991. godine su pripadnici hrvatske policije i pripadnici "zaštitnog odreda" napali stanovnike sela Jakukovac, koje je naseljeno srpskim stanovništvom, pa je bivša JNA morala da pruži zaštitu stanovnicima ovog srpskog sela.

 

Zbog ovakvog pritiska, mnogi Srbi su morali da napuste Petrinju, pa je krajem avgusta 1991. godine to učinila i saslušana svedokinja. Ovo stanje je trajalo sve do oslobođenja Petrinje 22. septembra 1991. godine.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici hrvatske policije i "zaštitnih odreda" u Petrinji

 

 

 

DOKAZ: 679/95-41

 

 

 

 

 

IX-155

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Visoko, 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedokinja, koja je ro đena na periferiji Visokog, navodi da je sve do ubistva srpskih svatova u Sarajevu, početkom aprila 1992. godine, život u Visokom bio uglavnom normalan. Međutim, posle tog događaja, u Visokom su se pojavile barikade na kojima su stajali naoružani ljudi od kojih su neki imali maske na licu. Prvi susret sa tim ljudima na barikadama bio je šokantan za sve Srbe i kod njih je izazivao nesigurnost.

 

Suprug svedokinje koji nije želeo da se javi na poziv u štab Teritorijalne odbrane, bio je, sa još 7 Srba, stavljen na spisak za likvidaciju.

 

Posle evakuacije JNA iz Visokog, krajem aprila 1992. godine, počeli su pretresi srpskih kuća.

 

U neposrednoj blizini kuće svedokinje, u sportskom centru, stacionirane su muslimanske jedinice koje su došle iz Bratunca.

 

Prvi napad na Srbe je izvršen 3. maja 1992. godine, kada je napadnuto naselje Ravne u blizini Visokog. Tom prilikom je uhapšeno više Srba koji su odvedeni u školu "Ognjen Prica", gde su ih tukli i maltretirali.

 

Muslimani su 20. juna 1992. godine izvršili prvi organizovan vojnički napad na srpska sela u okolini Visokog. Tom prilikom je bio zatvoren veći broj meštana, a sela opljačkana i spaljena. Jedan deo Srba je poubijan, a drugi je odveden u logor u kasarnu u Visokom.

 

Svedokinja je sredinom 1992. godine takođe uhapšena i, posle jednomesečnog boravka u logoru, puštena je"uslovno" iz logora, s tim što je svakoga dana do 10.00 časova morala da se javlja u policijsku stanicu. Bila je u kućnom pritvoru i nije smela nigde da odlazi.

 

Zbog svega toga je krajem avgusta 1992. godine pobegla iz Visokog, ostavivši u Visokom svoju dvospratnu kuću sa garažom, vikendicu i dva automobila.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Jusufbašić Kenan, predsednik Opštine Visoko,

 

2. Halilović Hajrudin, zvani "Mrčo",

 

3. Ramić Nisret, zvani "Minđuša" iz Seoča, kod Visokog.

 

 

 

DOKAZ: 799/95-4

 

 

 

 

 

IX-156

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Banovići, 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Srbi su u Banovi ćima činili približno petinu stanovništva. U ovom gradu je živeo i saslušani svedok, čija je porodica bila jedna od ekonomski najjačih u Banovićima. Svedok je posedovao dve kuće, veliki voćnjak, šumu i 12 hektara obradive zemlje. Početkom 1992. godine, svi muslimani koji su bili u stranci SDA, koja je bila na vlasti u Banovićima, formirali su svoje vojne jedinice koje su nosile oznake "Zelenih beretki". Oni su odmah počeli da prete srpskom stanovništvu da će biti proterani i da će ih poubijati jer su manjina.

 

Pripadnici "Zelenih beretki" su pretresali kuće Srba i njihove stanove i iz njih odnosili sve što bi im se dopalo.

 

Tako su 6. juna 1992 godine u prepodnevnim časovima izvršili detaljni pretres kuće i drugih prostorija saslušanog svedoka. U ovom pretresu je učestvovalo oko 40 muslimanskih vojnika, koje je predvodio Berberović Dedo. Kada su otpočeli pretres, saopštili su da traže oružje, koje nisu pronašli, pa su otišli. Međutim, istog dana oko 14.00 časova, ponovo su došli sa jednom puškom. Kazali su svedoku: "Vi rekoste da nemate oružje, a mi smo ovu pušku našli u potoku, obešenu o jedno drvo.". Mada se svedok pravdao da on nema veze sa tom puškom, uhapsili su i njega i njegovog sina, pa su ih odveli u Direkciju železničkog saobraćaja.

 

Pušteni su posle saslušanja koje je trajalo nekoliko časova. Međutim, kada su došli kući mogli su da konstatuju da je iz kuće u međuvremenu odneto sve što se sviđalo pripadnicima muslimanske vojske. Tako je svedoku odneto 24.000 DEM, $ 5.200 USA, porodični nakit, bela tehnika.

 

Svedok je drugi put uhapšen 20. juna 1992. godine. Ponovo su njega i sina odveli u Direkciju železničkog saobraćaja, gde su zatekli oko 150 uhapšenih Srba, od kojih su mnogi bili pretučeni. Ostali su u zatvoru tri dana, pa su ih ponovo pustili kući.

 

Na slobodi su ostali do 10. avgusta, kada su ih po treći put uhapsili. Tada je svedok odveden kod sudije za prekršaje koji ga je kaznio sa 60 dana zatvora. Odmah je bio odveden na izdržavanje kazne u Tuzli. Kada se svedok posle izdržane kazne u Tuzli vratio u Banoviće, mogao je da konstatuje da mu je sva imovina u međuvremenu bila oduzeta. U kuću svedoka se uselilo pet muslimanskih porodica, a sva zemlja koju je posedovao podeljena je muslimanima, dok je šuma bila isečena.

 

Od tada je svedok sa porodicom stanovao u jednoj prostoriji i morao je da ostane u Banovićima sve do avgusta 1994. godine, kada su mu muslimanske vlasti konačno dozvolile da napusti Banoviće.

 

Svedok je ostao bez svoje imovine koja je vredela 7-8 miliona DEM.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

 

 

1. Avdić Kasim, od oca Nurage, predsednik Opštine u Banovićima,

 

2. Šehović Nihad, od oca Hasana, komandant 119. brigade tzv. Armije BiH,

 

3. Rahmanović Mehmed, načelnik SUP-a,

 

4. Kukić Mirsad, predsednik Izvršnog odbora Opštine Banovići,

 

5. Kurtić Fadil, načelnik Odeljenja za privredu Opštine, koji je oduzeo imovinu svedoku,

 

6. Berberović Dedo, od oca Emina, star oko 40 godina, kapetan bivše JNA, jedan od komandanata "Zelenih bertki" u Banovićima,

 

7. Berbić Muradif, od oca Zećira, pripadnik policije u Banovićima,

 

8. Livadić Nihad, policijski kapetan, pre rata oficir JNA,

 

9. Kočić Esad, zvani "Nafaka", upravnik logora, radio u Železničkom saobraćaju.

 

 

 

DOKAZ: 679/95-36

 

 

 

 

 

IX-157

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Orašje, 1991-1992. godina.

 

KRATAK OPIS: U Orašju je do rata bilo oko 400 srpskih porodica. Selo sa većinskim muslimanskim stanovništvom je bilo okruženo selima sa većinskim stanovništvom hrvatske nacionalnosti.

 

Nakon što su, tokom 1991. godine, formirane stranke HDZ i SDA, pripadnici mesnog stanovništva su obrazovali svoje jedinice u kojima su Hrvati nosili oznake HVO, a muslimani "Zelene beretke".

 

I jedni i drugi su otpočeli da upućuju pretnje pripadnicima srpskog stanovništva, govoreći im da će biti ili proterani ili poubijani. Pričali su da su Hrvati i muslimani obrazovali specijalne jedinice čiji je zadatak da kolju srpsko stanovništvo.

 

Srpskom stanovništvu su govorili da moraju što pre da napuste Orašje. Pretnje su iz dana u dan postajale sve brojnije.

 

Otpočelo je i hapšenje Srba.

 

Muslimani sa kojima su članovi porodice svedoka 679/95-31 bila u prijateljskim odnosima, u poverenju su im početkom aprila 1992. godine saopštili da će svi biti poklani ukoliko u najkraćem roku ne napuste Orašje. Shvativši ozbiljno ovo upozorenje, porodica svedoka je 16. aprila 1992. godine napustila Orašje.

 

U Orašju je ostao brat svedoka sa svojom porodicom, koji je bio uhapšen početkom maja 1992. godine i odveden u logor, gde su ga toliko strahovito mučili da je od posledica toga umro u februaru 1993. godine.

 

Svedok je prilikom napuštanja Orašja ostavio kuću na sprat u kojoj su bila dva lokala, čiju vrednost svedokprocenjuje na 200.000 DEM.

 

Kada su svedoku 679/95-13 drugovi na poslu, koji nisu bili Srbi, prvi put kazali da će morati da se seli iz Orašja, on je to shvatio kao šalu. Međutim, kada su oni i dalje nastavili da mu govore isto, tada je to shvatio ozbiljnije.

 

Prelomnu odluku da se iseli iz Orašja je doneo kada je video da u kuću njegovog suseda Bele Hovića dovoze oružje i municiju, koja se iz te kuće delila hrvatskom i muslimanskom stanovništvu. Bela Hović je, pucajući po krovu kuće svedoka, povremeno isprobavao ispravnost tog oružja.

 

Zaključivši da neće moći da ostane u Orašju, svedok je sa porodicom 17. aprila 1992. godine napustio Orašje. Tada se oko 350 porodica Srba odselilo iz Orašja i u njemu je ostalo svega oko 20 porodica Srba.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Benković Marko, od oca Maroša, rođen 1953. godine u selu Ugljara, Opština Orašje, bio je na čelu hrvatskih oružanih formacija u Orašju,

 

2. Bela Hović.

 

 

 

DOKAZ: 679/95-31 i 679/95-13

 

 

 

IX-158

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Sarajevo, decembra 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U stan saslušanog svedoka u Ulici Ognjena Price u Sarajevu su 13. decembra 1992. godine došli pripadnici policije, čiji je komandant bio Mušan Topalović zvani "Caca", komandant 10. brdske brigade muslimanske vojske.

 

Tu grupu je predvodio zamenik Topalovića, Senad Pecara sa kojim su bila još petorica uniformisanih policajaca.

 

Senad mu je saopštio da mora da se iseli iz stana u koji treba da se useli njihov borac. Dao mu je rok od pola sata da pokupi lične stvari i da donese ključ u njihovu komandu.

 

Svedok je tako i postupio jer je znao da da će, ukoliko tako ne učini, stradati. Ovo utoliko pre što su u njegovom susedstvu, u Ulici Sime Milutinovića br. 1 na prvom spratu, ubijene dve žene srpske nacionalnosti.

 

Za izbacivanje iz stana nije dobio nikakvo pismeno rešenje ili potvrdu.

 

Žalio se zbog toga Skupštini grada Sarajeva, kao i članu Predsedništva BiH Mirku Pejanoviću, ali od njih nije dobio nikakav odgovor.

 

Posle toga je stanovao kod prijatelja, sve dok nije iskoristio priliku da pobegne iz Sarajeva. Sada živi kao izbeglica u Beogradu.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Topalović Mušan, zvani "Caco", komandant 10. brdske brigade tzv. Armije BiH, pre rata radio kao muzičar po kafanama, stanovao u naselju Bistrik,

 

2. Pecara Senad, star oko 35 godina, pre rata radio kao ekonomista, zamenik Topalovoća.

 

 

 

DOKAZ: 647/95

 

 

 

 

 

IX-159

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Šibenik, krajem 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: Posle pobede HDZ-a na izborima u Hrvatskoj, u Šibeniku je počeo strahovit pritisak na Srbe. Na mitingu koji je HDZ organizovao u Šibeniku, javno se govorilo "Za jednog Hrvata stotinu Srba!".

 

Srbi su dobijali masovne otkaze na poslu, pa je tako i svedokinja koja je htela da koristi zakonsko pravo na porodiljsko odsustvo, jer je bila neposredno pred porođajem, dobila otkaz. Ona je pre toga potpisala izjavu o lojalnosti hrvatskoj državi, ali joj to nije pomoglo da ne dobije otkaz.

 

Srbima su preko telefona upućivane pretnje, kao što je "U roku od 24 sata moraš se iseliti i ostaviti sve.".

 

Sve ovo je uticalo na svedokinju da pobegne iz Hrvatske i sada živi kao izbeglica u Srbiji.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Juras Anto, načelnik Kriznog štaba u Šibeniku,

 

2. Bubalo Paško, predsednik Opštine Šibenik.

 

 

 

DOKAZ: 716/94

 

 

 

 

 

IX-160

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Sisak, 1991. godina

 

KRATAK OPIS: Iako je po nacionalnosti Hrvatica, svedokinja je, pošto je bila udata za Srbina, posle pobede HDZ na izborima 1990. godine, bila izlo- žena raznim vidovima pritisaka.

 

Prema Srbima je stvorena nepovoljna klima. Noću su članove porodice svedokinje zvali anonimno preko telefona, preteći im i govoreći da tu nemaju više šta da traže i da treba da napuste Hrvatsku.

 

U Sisku su, u toku 1990. i 1991. godine, radnje čiji su vlasnici bili Srbi dizane u vazduh.

 

Suprug svedokinje je bio po zanimanju obućar i radio je privatno, dok je ona bila zaposlena u dečjem obdaništu.

 

Na svedokinju je na njenom radnom mestu vršen pritisak i prema njoj su kolege Hrvati postale nepoverljive pošto je bila udata za Srbina.

 

Stvorena je takva klima da Srbi u Sisku više nisu mogli da izdrže. Sve je to supruga svedokinje podsećalo na vreme Drugog svetskog rata, kada su ustaše zaklale njegovog oca u crkvi u Glini 1941. godine.

 

Pritisak je vršen i na sina svedokinje. Hrvati su govorili da je sada došlo njihovo vreme i da će sa Srbima raditi ono što su radili i 1941. godine. Te pretnje su iz dana u dan bile sve češće i otvorenije.

 

Zbog svega toga porodica svedokinje je odlučila da se iseli iz Siska i prešla je u Jugoslaviju, ostavljajući svoju celokupnu imovinu: svedokinja svoje radno mesto, a njen suprug radnju u kojoj je radio kao privatni obućar, uključujući i stan i vikendicu koju su imali u okolini Siska.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pripadnici jedinice " Žuti mravi", kojom je komandovao Garbin Jadranko, bivši inspektor SUP-a,

 

2. Brodarac Đuro, šef policijske stanice,

 

3. Milanković Slobodan, vlasnik firme "Ronilačko-minerska služba",

 

4. Brelić Drago, aktivista HDZ.

 

 

 

DOKAZ: 589/95-1, 589/95-2 i 374/95

 

 

 

 

 

IX-161

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Goražde, 1992-1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Kada su u aprilu 1992. godine po čela ratna dejstva u bivšoj BiH, muslimani su preuzeli svu vlast u Goraždu. Ceo grad su držalinaoru žanimuslimanski vojnici, a Srbi su bili isključeni iz svih organa vlasti.

 

Svi Srbi su dobili otkaze i nisu odlazili na posao.

 

Vlasti su počele da iseljavaju pojedine srpske porodice iz njihovih stanova i da ih useljavaju u stanove drugih srpskih porodica, tako da je u jednom stanu živelo po nekoliko srpskih porodica. U njihove ispražnjene stanove su useljavali muslimane.

 

Ako bi, pojedini muslimani, naumili da uzmu nečiji stan i da se usele u njega, isterali bi iz tog stana srpsku porodicu. To se svakodnevno dešavalo. Posebno u naselju Vitkovići.

 

Policija je 17. maja 1994. godine blokirala sve stanove Srba. Sve preostale Srbe iz naselja Vitkovići je potrpala u kamione, dozvolivši im da sobom ponesu samo najnužnije stvari i preselila ih u selo Šašiće. Ovi Srbi su raspoređeni po srpskim kućama u tom selu, koje je bilo pod stražom policije. Svakodnevno su proveravali da li su svi Srbi na broju. Iz sela nisu nigde mogli da odlaze. Ako su slučajno nameravali da odu u Goražde, morali su to da najave policiji dan-dva pre polaska.

 

Pre njegovog preseljenja u Šašiće, saslušani svedok nije izlazio godinu dana iz svoga stana u Goraždu, zbog toga što su mu susedi muslimani pretili, kao i svakom drugom Srbinu koji bi se usudio da izađe iz stana. Kada bi izašli u grad, muslimani bi ih psovali i nasrtali na njih. Nad Srbima su se posebno iživljavala muslimanska deca. Od njih se ulicom nije moglo proći.

 

Svi Srbi su od 1993. godine morali da izvršavaju radne obaveze. Radili su najprljavije poslove: čistili naselje, ubijali pse lutalice, uklanjali leševe ubijenih i zatrpavali ih, sekli i rezali drva. Dok su to radili, muslimani su ih ismejavali.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Efendić Hadžo, predsednik Opštine Goražde i predsednik Ratnog predsedništva u Goraždu, sada ambasador BiH u Beču,

 

2. Raščić Rijad, iz Goražda, zamenik predsednika SDA i član muslimanskog Ratnog predsedništva.

 

3. Borovina Enver, iz Goražda, član muslimanskog Ratnog predsedništva,

 

4. Kuljuh Haša, iz Goražda, načelnik za privredu Opštine Goražde, član muslimanskog Ratnog predsedništva,

 

5. Pleh Fehim, iz Goražda, bio sekretar Opštine Goražde, član muslimanskog Ratnog predsedništva,

 

6. Merkez Ibro, načelnik SUP-a Goražde, organizator "rezervne policije",

 

7. Begović Dževad, iz Goražda, načelnik Centra javne bezbednosti u Goraždu.

 

 

 

DOKAZ: 205/95-1

 

 

 

IX-162

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Sela Mutnica, Gornja Vraca, Perin Han, Raspoto čje, Drivuša i Janićko vrh u Opštini Zenica, 05. jun 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U ranim jutarnjim časovima 05. juna, snažne muslimanske snage naoružane tenkovima, bestrzajnim topovima, protivavionskim topovima, minobacačima, mitraljezima i streljačkim naoružanjem, iznenada su napale sledeća sela u okolini Zenice nastanjena srpskim stanovništvom: Mutnicu, Lokve, Gornju Vracu, Perin Han, Raspotočje, Drivušu i Janićki vrh.

 

Povod za ovaj napad je bio taj što su Srbi u ovim selima bili navodno naoružani (što svedok negira). Cilj je, u stvari, bio da se što više Srba ubije, kuće unište i ostatak stanovništva protera sa tog područja.

 

Prema izjavi svedoka, koji je bio očevidac događaja, muslimani su tada ubili oko 10 Srba, a ranili mnogo više.

 

Srbi su, u toku napada, tražili preko emisara da muslimani prekinu sa napadom jer će svi izginuti, što su oni prihvatili tek posle još žešće dvočasovne vatre. Muslimani su tražili da se svi muškarci Srbi iz navedenih sela sakupe na određenim mestima kako bi se uverili da nemaju oružje. Potom su rekli da muškarci treba da daju neke izjave dok oni pretresu sela, te da će ih posle toga pustiti kući. Međutim, pokupili su sve muškarce i sproveli ih u Kazneno-popravni dom u Zenici.

 

Muslimanske vlasti su ovom akcijom skoro potpuno očistile navedeno područje od Srba.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Šišić Sirađ, rodom iz okoline Zenice, prilikom napada komandovao muslimanskim oružanim snagama na desnoj obali reke Bosne,

 

2. Keleštura, ime nepoznato, musliman, rodom iz sela Gornja Vraca, bivši oficir JNA, komandovao muslimanskim oružanim snagama na levoj obali Bosne,

 

3. Bešlo Mujčin, komandant Vojne policije grada Zenice i

 

4. Bončina Branko, poreklom Slovenac, komandant grada i Teritorijalne odbrane Zenice.

 

 

 

DOKAZ: 283/94-9.

 

 

 

IX-163

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Lukavac, 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Prema popisu stanovništva iz 1991. godine, u Opštini Lukavac je živelo oko 30% Srba, 60% muslimana i 8% Hrvata. Lukavac, koji su naseljavali pripadnici 18 različitih nacionalnosti, imao je karakter "jugoslovenskog" grada.

 

Na višestranačkim izborima održanim 1991. godine, najviše glasova u Opštini Lukavac je dobila Stranka demokratske akcije, što je omogućilo dovođenje muslimana na najodgovornije funkcije u opštini. Na sednicama Skupštine opštine nije mogao da prođe nijedan predlog koji bi podneli delegati druge nacionalnosti.

 

Srpska naselja na području Opštine Lukavac, bila su tokom 1992. godine često na udaru muslimanskih oružanih snaga.

 

Svedok 799/95-32 navodi:

 

"... Zbog toga je selo Smoluće potpuno razoreno a celokupno stanovništvo je izbeglo i iz njega i iz srpskih zaseoka sela Orahovica.

 

Moj prelazak na teritoriju Republike Srpske odlagan je četiri puta. Zbog toga smo imali teškoća, pre svega materijalne prirode, jer sam celokupan nameštaj morao da prodam u bescenje, pa sam ostao bez sredstava za život.

 

Zbog toga što sam bio poznata ličnost u gradu i što sam pre rata stekao određen ugled, više puta su na lokalnoj TV-stanici Lukavac i preko radija objavljivali da sam četnik ili da sam četnički doušnik i slično.

 

Primao sam i pozive preko telefona, u kojima su mi se javljala nepoznata lica psujući mi majku četničku.

 

Više puta mi je vršen detaljan pretres stana ...".

 

 

 

Prema proceni svedoka, u Lukavcu sada živi oko 400 Srba, koji se tretiraju kao građani bez ikakvih prava. Pored toga, njima je onemogućen i izlazak iz Lukavca.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Nasanhodžić Sead, od oca Osmana, diplomirani pravnik, u njegovoj kući je 1986. godine bila formirana prva ilegalna organizacija SDA u Lukavcu što je posle izbijanja rata javno objavljeno, predsednik Opštine,

 

2. Bačić Bajro, diplomirani pravnik, predsednik Izvršnog odbora,

 

3. Burgić Mustafa, inženjer tehnologije, komandant Teritorijalne odbrane,

 

4. Arapčić Ismet, mašinski tehničar, bivši rezervni vodnik JNA, komandant 117. muslimanske brigade,

 

 

 

5.Gegi ć, profesor književnosti, načelnik MUP-a,

 

6. Damir, šef dr žavne bezbednosti u Lukavcu,

 

7. Kartag Behid, penzionisani milicionar, koji je 1994. godine zamenio Damira na dužnosti šefa državne bezbednosti.

 

8. Cerić Vuk, inženjer elektromašinstva, bivši direktor "Sode", po nacionalnosti Hrvat.

 

 

 

DOKAZ: 799/95-32

 

 

 

IX-164

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Banovići, 1991-1994. godina.

 

KRATAK OPIS: Srbi su na po četku rata činili oko 18% stanovništva u Banovićima. Posle izbora i dolaska na vlast Stranke demokratske akcije, počelo je smenjivanje Srba sa odgovornih mesta u opštini.

 

Kada je počeo rat u Hrvatskoj 1991. godine, predsednik Opštine Hukić Mirsad je organizovao odlazak oko 300 vojno sposobnih muslimana sa područja Opštine Banovići za Hrvatsku radi vojne obuke i učešća u hrvatskim oružanim snagama.

 

Najveći broj njih se 1992. godine vratio na područje Opštine Banovići. Istovremeno je u rezervni sastav milicije primljen veći broj muslimana, a Srbi iz redova unutrašnjih poslova su otpušteni.

 

U svakom preduzeću postojao je Komitet opštenarodne odbrane koji je raspolagao određenim fondom naoružanja, koje je početkom 1992. godine povučeno iz preduzeća u kojima se do tada nalazilo. Celokupno naoružanje su preuzele novoformirane vojne formacije "Patriotske lige" koju su sačinjavali isključivo muslimani. Njihov komandant na području Banovića je bio Hukić Mirsad.

 

Početkom 1991. godine su na prilazima Banovićima postavljeni kontrolni punktovi i uspostavljen je poseban režim kontrole koji je sprovođen je nad Srbima. Ove kontrole i barikade su pojačane početkom aprila 1992. godine, tako da je Srbima bilo otežano svako kretanje.

 

U Banovićima su početkom juna 1992. godine otvoreni logori za Srbe koji su bili smešteni u Direkciji železničkog saobraćaja, barakama kod škole u selu Banovići, staroj Upravnoj zgradi "Heliosa" i Štabu Teritorijalne odbrane preko puta zgrade pošte.

 

Na dan 26. juna 1992. godine formiran je Vojni sud u u čijem sastavu su bili Kadrić Atif, načelnik MUP-a, Haličković Emin, član poslovnog odbora rudnika Banovići, Dedić Mirsad i još jedan član. Oni su masovno izricali prekršajne kazne zatvora od 60 dana, a zatim upućivali zatvorene u Vojno-istražni zatvor u Tuzli. Njihov postupak je bio čisto formalne prirode sa unapred umnoženim tekstom u kome su popunjavana samo imena okrivljenih.

 

Među prvim Srbima u Banovićima, zatvoren je 20. juna 1992. godine i saslušani svedok 799/95-29, koji je inače penzioner. Tom prilikom mu je oduzet automobil. Odveden je u podrum Direkcije železničkog saobraćaja gde je ostao mesec dana.

 

Kada je svedok bio otpušten iz logora, Kadrić Atif mu je saopštio da će 6 meseci biti u kućnom pritvoru, da nigde ne sme da izlazi, da mu ne garantuje život i da, ako bude ponovo zatvoren, jedino što može da mu garantuje jeste da u zatvoru neće biti ubijen.

 

Svedok pri izlasku iz zatvora nije dobio nikakav dokument o tome zašto je bio u zatvoru. Bilo mu je naređeno da se svakodnevno javlja u zatvor, što je činio punih 67 dana.

 

Kada je svedok došao pred stambenu zgradu u kojoj je stanovao, tu ga je zaustavio predsednik kućnog saveta Lugavić Nisret i saopštio mu da više ne može da uđe u svoj stan, koji mu je međuvremenu bio oduzet u i u koji se uselila muslimanska porodica. Takođe mu je saopštio da mu je ubuduće zabranjen svaki pristup u tu zgradu

 

Slično se dogodilo i sa sestrom svedoka, kao i sa majkom, starom 86 godina, koju su muslimani takođe isterali iz stana. Tom prilikom su tukli majku i sestru svedoka. Od tada su bile prinuđene da žive u garaži.

 

I najveći broj preostalih Srba u Banovićima bio je isteran iz svojih kuća. I oni su bili prinuđeni da žive u podrumima, šupama i garažama.

 

Svedok je stanovao do sredine 1993. godine kod prijatelja, a od tada se krio po podrumima i šupama.

 

Pojedine Srbe su i dalje zatvarali i ispitivali. Bilo je i onih koji su odvođeni u zatvor i više se nikada nisu vraćali, a o njihovoj daljoj sudbini se ništa ne zna.

 

Pojedine Srbe su odvodili na kop u Dolove, kod sela Banovića, odakle su se vraćali isprebijani, kao što je bio slučaj sa L. I. i njegovim bratom Z.

 

Svedok je izašao iz Banovića u avgustu 1994. godine. Za tu uslugu jednom Hrvatu je platio 1.200 DEM.

 

U Banovićima mu je ostao kompletno namešten dvosoban stan sa centralnim grejanjem, vikend-kuća u okolini Banovića, automobil marke "Zastava 128" i garaža.

 

U Banovićima je posle avgusta 1994. godine ostao veoma mali broj Srba, i to uglavnom iz mešovitih brakova.

 

Svedok 799/95-30 navodi:

 

"... Ja sam 13. maja 1992. godine gledala sa svog prozora u Banovićima kako 18 autobusa polazi sa autobuske stanice. U njima su se nalazile žene i deca, muslimani i Hrvati iz Banovića, koji su otputovali prema Splitu i drugim mestima pretežno u Hrvatskoj. Oni su i narednih dana napuštali autobusima Banoviće.

 

Međutim, nama Srbima je tada bilo zabranjeno da napuštamo Banoviće i praktično od tada počinje naše stradanje. Bilo nam je ograničeno kretanje, a na ulici i u susedstvu bili smo izloženi maltreti- ranju, vređanju i pretnjama. Dotadašnji prijatelji i komšije mislimani i Hrvati izbegavali su susrete sa nama.

 

Vojna policija je počela da izbacuje Srbe iz njihovih stanova i kuća. Takav je slučaj bio i sa R. V, koji je zajedno sa suprugom i taštom izbačen iz stana. Od tada je morao da živi u svojoj garaži. Isti slučaj je bio i sa B. R, koja je zajedno sa porodicom izbačena iz svog stana i od tada je živela u nekoj šupi u obližnjoj šumi. Zbog svega toga, ja sam zajedno sa kćerkama morala da izlazim samo onda kada je to bilo neophodno, najčešće krišom.

 

U moj stan su 25. juna 1992. godine upala dvojica vojnih policajaca koji su naredili meni i kćerkama da izađemo. Zatim su nas ubacili u jedan kombi kojim su nas odvezli u logor u zgradi Direkcije železničkog saobraćaja.

 

Sutradan, 26. juna, rekli su nam da će da nas puste kući, ali da ne smemo više da se družimo sa Srbima i da ne pokušavamo da bežimo. Zatim su nam pokazali prostoriju odakle se čula velika galama i urlikanje i rekli nam se tu nalaze nalaze njihovi vojnici koji su drogirani i pijani.

 

Po našem izlasku iz zatvora, u moj stan su često dolazili neki muslimani sa navodnim rešenjima da uđu u moj stan. Hteli su da nas isteraju, pri čemu su nas maltretirali, lupali na zaključana vrata i pretili da će nas poubijati. To je unosilo veliki strah među nas, pogotovo među moje kćerke, koje su preživljavale takve šokove i traume da je starija kćerka pokušala da izvrši samoubistvo. Uspela sam da sredim da ostanemo u stanu, pošto smo primili četvoročlanu porodicu jednog muslimana.

 

Prilikom izlaska u grad, muslimani su nas redovno maltretirali, pljuvali, vređali i psovali.

 

Vojni policajci su i dalje dolazili u stan, pretresali naše lične stvari, navodno tražeći oružje, i odnosili sobom vrednije stvari.

 

U uslovima stalnog straha, osećaja bespomoćnosti, oskudici i neizvesnosti živele smo u Banovićima sve do 1. oktobra 1993. godine, kada smo uspele da izađemo putem razmene...

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Avdić Hasan, diplomirani rudarski inženjer, predsednik Opštine u Banovićima,

 

2. Hukić Mirsad, diplomirani inženjer, predsednik Izvršnog odbora Opštine, komandant "Patriotske lige" za područje Banovića,

 

3. Huseinbašić Ćamil, načelnik Štaba Teritorijalne odbrane u Banovićima,

 

4. Livadić, kapetan bivše JNA, komandant Teritorijalne odbrane,

 

5. Kadrić Akif, načelnik MUP-a, član Vojnog suda,

 

6. Zolić Ethem, zvani "Edo", šef državne bezbednosti,

 

7. Varešević, od oca Muje, bivši pitomac Vojne akademije i islednik u logoru u podrumu Direkcije železničkog saobraćaja,

 

8. Berbić Muradif, zvani "Mure", radnik železničkog saobraćaja,

 

9. Halilović Emin, član poslovodnog odbora rudnika Banovići, član prekog vojnog suda,

 

10. Dedić Mirsad, član prekog vojnog suda.

 

 

 

DOKAZ: 799/95-29 i 799/95-30

 

 

 

IX-165

 

KVALIFIKACIJA DELA: Etničko čišćenje

 

MESTO I VREME: Dugo Selo, kod Zagreba, 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedokinja 768/95-2 navodi:

 

"... Ono što sam doživela od početka rata u Hrvatskoj pa dok se nisam iselila, ne bih želela nikome da se dogodi. Veoma teško me je to pogađalo, kako mene, tako i moju decu posebno.

 

Propaganda na radiju i televiziji bila je toliko velika da su moja deca koja su tada bila stara 11 i 8 godina počela da mrze Srbe.

 

Mi nikome ranije nismo isticali da smo srpske nacionalnosti, već smo govorili da smo svi jednaki, da smo svi Jugosloveni, da živimo u zajedničkoj državi ali, nažalost, Hrvati, u prvom redu članovi HDZ i sve ostale strukture, javno su počeli da govore o Srbima kao negativnim ličnostima, da svo zlo potiče od njih, da su to četnici koji su došli da likvidiraju Hrvate.

 

Tako su i deci u školi govorili, pa su deca počela da smatraju da su Srbi negativne ličnosti, sve dok im suprug i ja nismo objasnili šta je to pripadnik nacije i da mi nikome ne želimo i ne činimo zlo. Na njih je vršen pritisak u školi, a takođe i na putu od škole do kuće i od kuće do škole, pa su im pretili da će da ih likvidiraju, da će da ih ubiju, da će ubiti njihove roditelje, što se veoma loše odražavalo na razvoj naše dece i kod njih se usadio strah.

 

Početkom 1991. godine su me moji hrvatski poznanici upozorili da bi bilo dobro da se sklonim iz stana. Mnogo je bilo pritisaka i maltretiranja srpskog življa. U naselju je kružila priča da će sve srpske porodice biti smeštene u logor koji će se nalaziti u Martin bregu.

 

Pritisci i maltretiranja su se ogledala i u tome što su pripadnici hrvatske nacionalnosti govorili da ih je sramota što žive u blizini Srba, da ih je sramota da razgovaraju sa Srbima, da susreću Srbe na radnom mestu, da Srbi treba da idu iz Hrvatske i da je Hrvatska za Hrvate.

 

Poznato mi je da su mnoge srpske porodice stradale. Tako je porodica J. Z, po njegovom odvođenju u zatvor, prinudno iseljena iz stana u Dugom Selu, a kasnije ne znam da li je preživeo. Poznato mi je da je pretučen i sin M. S. Tog mladića su tukli samo zato što je Srbin. Tada su mu naneli teške telesne povrede.

 

U Dugom Selu je bilo naseljeno oko 120 srpskih porodica i nijedna od tih porodica nije ostala u tim stanovima. Sve su prinudno iseljene ili su pod pritiscima napustile Dugo Selo.

 

Tako sam i ja uradila sa svojom porodicom. Ostavili smo stan u Dugom Selu iz koga smo poneli samo deo stvari ...".

 

Svedok 768/95-1 navodi:

 

"... Ja sam završio vojnu školu i bio sam na službi u kasarni "Zagrebački partizanski odred" u Dugom Selu. Blizu kasarne sam imao stan.

 

Provokacije prema vojsci i Srbima ispoljile su se jače u toku 1990. godine, mada se to osećalo i ranijih godina. Život za Srbe u Hrvatskoj je od 1990. godine postao nepodnošljiv.

 

Počelo je sa medijskom propagandom protiv Srba i vojske i veličanjem svega što je hrvatsko.

 

Od te godine su počeli da se doseljavaju ljudi iz Hercegovine, što je bilo sračunato, jer su se raniji žitelji u Dugom Selu dobro slagali sa nama Srbima koji smo tu živeli.

 

Pripadnici stranke HDZ su počeli da ističu zastave sa šahovnicama na svojim vozilima, da na kola lepe nalepnicu sa oznakom "CRO", kao oznakom hrvatske države.

 

Hrvatsko stanovništvo je masovno počelo da se naoružava. Formirali su svoje oružane formacije, gardu, koji su nosili crne uniforme kao i ustaše za vreme Drugog svetskog rata.

 

Obeležili su kuće i stanove vojnih lica i Srba. To je bilo u funkciji pritiska na nas da se iselimo.

 

Tuđman je nudio povlastice pripadnicima JNA koji napuste JNA i priključe se njihovim vojnim formacijama.

 

Pripreman je napad na našu kasarnu 24. juna 1991. godine, od koga se u poslednjem trenutku odustalo. Prvo su nam isključili dovod plina, pa vode, telefon, a potom i struju. To su radili i članovima naših porodica. Nisu nam dozvoljavali ni hranu da nabavljamo.

 

Saznao sam od svoga kuma da se svaki razgovor iz stanova i kasarne prisluškuje.

 

Našu kasarnu je okružilo oko 2.500 hrvatskih gardista. Oni su nas svakodnevno provocirali. Izvodili su vežbe u blizini naše kasarne. Glasno su nas psovali, ubacivali u kasarnu suzavac. Zbog toga više nismo smeli da izlazimo iz kasarne.

 

To isto su radili i članovima naših porodica.

 

Kada je iz naše kasarne potporučnik M. izašao sa vozilom u grad, uz put su ga izbacili iz vozila, maltretirali i oduzeli mu vozilo.

 

Jedanput, kada sam ja odvezao povređenog vojnika u bolnicu, doživeo sam teška maltretiranja i napade. Usput su mi pretili, dobacivali mi psovke, nastojali sa svojim vozilima da nas sunovrate sa puta.

 

Bila je zabranjena svaka poseta pripadnicima JNA, samo su mogle da dolaze posete muslimanima i Hrvatima, koji su bili sa nama u kasarni, ali ni njima nisu dozvoljavali donošenje hrane.

 

Pripadnici policije su kidnapovali porodicu našeg komandanta T. R. a potom su tražili da se on preda i da napusti vojsku. Isto je bilo i sa porodicom našeg oficira Đ. Na kraju su članovi naših porodica pod pritiskom napustili stanove i došli u kasarnu.

 

Petoricu oficira iz naše kasarne su proglasili za ratne zločince i to javno objavili. Među njima sam bio i ja, ali ne znam zašto su me proglasili ratnim zločincem, ako to nije samo zbog toga što sam bio Srbin.

 

Zbog svega ovoga, kao i stalnog pritiska na članove moje porodice i saznanja da su za likvidaciju svakog vojnog starešine bila određena po tri lica, odlučio sm da napustim vojsku i to sam učinio 31. oktobra 1991. godine. Uz pomoć vojnika, Slovenca, otišao sam u Sloveniju, a odatle sam došao u Srbiju ...".

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici HDZ-a iz Dugog Sela.

 

 

 

DOKAZ: 786/95-2 i 786/95-1.

Više...

Optužnice SFRJ protiv branitelja III

Broj: 1/0-387/1-94
 
Datum: 27. 10. 1994.
 
INFORMACIJA O STRANIM PLAĆENICIMA
 
UČESNICIMA U RATU NA PODRUČJU BIVŠE SFRJ
 
 
 
 
 
I UČESNICI OPERACIJE HRVATSKE VOJSKE U "MEDAČKOM DŽEPU"
 
 
 
1. Rik Graunjert: rođen u Den Helderu-u, Holandija, star oko 27 godina. Završio Kraljevsku vojnu školu u Holandiji. Kao profesionalni vojnik služio u Holandskoj armiji u činu vodnika. Kao plaćenik u hrvatskoj vojsci angažovan krajem 1991. godine. Bio je stacioniran u Perušiću. Jedan je od plaćenika u hrvatskoj vojsci, izvršilaca ratnih zločina nad Srbima civilima i ranjenicima u Medačkom džepu. Iz hrvatske vojske demobilisan navodno pod pritiskom zapada, posle čega je pokušao da dobije hrvatsku domovnicu. Pošto to nije uspeo vratio se u Holandiju gde radi kao vozač kamiona u mestu rođenja.
 
2. Raymond Van der Linden: rođen u Roosen Daal-u, Holandija, star oko 35 godina. Krajem 1991. godine angažovan kao plaćenik hrvatskoj vojsci. Bio smešten u Perušiću. Jedan je od izvršilaca ratnih zločina nad Srbima civilima i ranjenicima u Medačkom džepu. Jedno vreme bio u HOS-u, a posle toga u 104. brigadi HVO i učestovao u ratnim dejstvima na terenu Bosanske Posavine. Bio je ranjen posle čega je lečen u bolnici u Zgrebu. Dobio državljanstvo Hrvatske, oženjen Tanjom iz Velike Gorice, živi u Gospiću.
 
3. Andre Van der Aart: rođen u Lissen-u, Holandija, star je oko 29 godina. Bio je u holandskom kontigentu snaga OUN u Libanu, u činu kaplara. Krajem 1991. godine angažovan kao plaćenik hrvatske vojske i bio smešten u Perušiću. Jedan od izvršilaca ratnih zločina nad Srbima civilima i ranjenicima u Medačkom džepu. Sada živi u Holandiji u mestu rođenja.
 
4. Mark Molenaar: rođen u Amsterdamu, Holandija, star oko 24 godine. Služio u holandskom delu NATO snaga u bazi Seedorf u Nemačkoj. Krajem 1991. godine angažovan kao plaćenik hrvatske vojske i bio smešten u Perušiću. Jedan od izvršilaca ratnih zločina nad Srbima civilima i ranjenicima u Medačkom džepu. Po demobilizaciji vratio se u Holandiju.
 
5. Ednjin Hoovens: rođen u Vendlo-u, Holandija, star oko 26 godina. U Holandskoj armiji bio vozač kamiona. Krajem 1991. godine angažovan kao plaćenik hrvatske vojske i bio smešten u Perušiću. Jedan je od izvršilaca ratnih zločina nad Srbima civilima i ranjenicima u Medačkom džepu. U hrvatskoj vojsci bio ranjen. Vratio se u Holandiju odakle je navodno otišao u Izrael i sada radi u nekom kibucu.
 
6. Martin de Porres: rođen u Ambon-u, Indonezija, star oko 33 godine. U Holandskoj armiji imao čin vodnika. Studirao teologiju. Krajem 1991. godine angažovan kao plaćenik hrvatske vojske i bio smešten u Perušiću. Jedan je od izvršilaca ratnih zločina nad Srbima civilima i ranjenicima u Medačkom džepu.Demobilisan i vratio se u Holandiju,a sada je navodno monah u Arrnem-u.
 
7. Joost van Dijk: rođen u Den Boch-u, Holandija, star oko 26 godina. U Holandskoj armiji bio profesionalni vojnik 4 godine, specijalista je za mine i eksplozive. Krajem 1991. godine angažovan kao plaćenik hrvatske vojsske i bio smešten u Perušiću. Jedan je od izvršilaca ratnih zločina nad Srbima civilima i ranjenicima u Medačkom džepu. Posle demobilizacije vratio se u Holandiju. Lečio se od alkoholizma, a sada je navodno dobrovoljac negde u Kazahstanu.
 
8. Tom Chittum: rođen u Whoopaki Lake-u, SAD, star oko 46 godina. Sa Američkom armijom učestvovao u Vijetnamskom ratu. Krajem 1991. godine angažovan kao plaćenik hrvatske vojske i bio smešten u Perušiću. Jedan je od izvršilaca ratnih zločina nad Srbima civilima i ranjenicima u Medačkom džepu. Posle demobilizacije, preko holandske organizacije za pomoć Hrvatima vratio se u SAD.
 
9. Harmut Lange: rođen u Berlinu, Nemačka, star oko 27 godina. Bio je u izviđač u 9. gardijskoj motorizovanoj brigadi hrvatske vojske. Jedan je od izvršilaca ratnih zločina nad Srbima civilima i ranjenicima u Medačkom džepu. Posle odsustva koje je dobio 1993. godine napustio je hrvatsku vojsku.
 
10. Ellijas Laslo: rođen u Mađarskoj. Služio u Mađarskoj armiji, u padobranskoj jedinici. Kao plaćenik hrvatske vojske bio je u HOS-u, a zatim u 104. brigadi HVO, učestvovao u borbama u Bosanskoj Posavini. Jedan je od izvršilaca ratnih zločina nad Srbima civilima i ranjenicima u Medačkom džepu.
 
11. Johannes Tilder: rođen 25. 10. 1963. godine u Enkhuizen-u, Holandija. Pohađao Kraljevsku vojnu školu u Holandiji. Služio kao oficir Holandske armije, završio i specijalnu vojnu školu izviđačko-padobranskog smera. Bio u sastavu holandskog bataljona NATO u Nemačkoj, u bazi Sejdorf. U Nemačkoj proveo period od 1985. do 1990. godine. 1990. godine otišao u francusku Legiju stranaca. Krajem 1990. godine napustio Legiju stranaca, vratio se u Holandiju, u rodno mesto. Kao plaćenik hrvatske vojske angažovan krajem 1991. godine, preko holandskog ogranka "Hrvatske pomoći". U njegovom angažovanju za plaćenika hrvatske vojske posredovala je organizacija "Nederlandse Njerk Gemenschap" zajedno sa profašističkom partijom "Centrum Democraten". U Hrvatsku je stigao 22. 11. 1991. godine. Prve instrukcije dobio u ministarstvu odbrane u Zagrebu, gde je bio primljen kod Jura Martinovića. Poslat na raspolaganje hrvatskoj vojsci u Gospić gde se javio Tihomiru Oreškoviću, tada zapovedniku vojne policije. U hrvatskoj vojsci bio poručnik, zamenik komandira izviđačko - diverzantske satnije u 9. gardijskoj motorizovanoj brigadi. Jedan je od izvršilaca ratnih zločina nad Srbima civilima i ranjenicima u Medačkom džepu. Poginuo?
 
 
 
II OSTALI PLAĆENICI U HRVATSKOJ VOJSCI
 
 
 
12. Bart Velt: rođen u Haarlem-u, Holandija, star oko 30 godina. Bio je vezist u kontigentu Holandske armije pri snagama OUN na Sinaju. Kao plaćenik hrvatske vojske angažovan krajem 1991. godine. Bio u kasarni u Perušiću. Posle demobilizacije vratio se u Holandiju i radi u mestu rođenja.
 
13. Johannes Stelling: rođen u Drachtenu, Holandija, star oko 28 godina. Kao plaćenik u hrvatskoj vojsci angažovan početkom 1992. godine. U hrvatskoj vojsci bio izviđač. Posle demobilizacije bio je na terenu Hercegovine i u Livnu. Krajem 1992. godine vratio se u Holandiju i živi u mestu rođenja.
 
14. Ronald Geurts: rođen u Utrecht-u, Holandija, star oko 27 godina. služio u Holandskoj armiji. U hrvatsku vojsku, u kasarnu u Perušić došao krajem 1991. godine, navodno kao novinar. Video kamerom snimao materijale i preko Zagreba slao izveštaje za holandsku televiziju. U proleće 1994. godine radio u jednom restoranu na Maksimiru u Zagrebu.
 
15. Peter van Eekeren: državljanin Holandije. Krajem 1991. godine kao plaćenik bio angažovan u hrvatskoj vojsci kao instruktor u Jastrebarskom. I on je slao izveštaje holandskoj televiziji.
 
 
 
 
 
16. Mustafa N. zvani "Afrika": poreklom Sudanac, navodno studirao na pomorskom fakultetu u Rijeci. U hrvatskoj vojsci bio prevodilac kod Johannes Tildera, a takođe i instruktor u jednoj brigadi hrvatskoj vojsci. Navodno sada radi kao prevodilac kod misije Evropske zajednice u Ogulinu.
 
17. NN Englez, bio angažovan u hrvatskoj vojsci u prvoj brigadi u Samoboru.
 
18. NN Kanađanin, u činu pukovnika hrvatske vojske angažovan na terenu Zadra.
 
19. Henk Joling: državljanin Holandije, oženjen Hrvaticom koja živi u Holandiji. On u Zagrebu ima manju eksport-inport firmu. Služio kao veza između ministarstva odbrane Hrvatske i holandskih plaćenika za angažovanje na strani hrvatske vojske.
 
 
 
III PLAĆENICI U TZV. INTERNACIONALNOJ BRIGADI
 
 
 
20. Tzv. "Internacionalna brigada" formirana na početku rata u Zagrebu okupljala je strane plaćenike kao i strance poreklom Hrvate. U toj brigadi je bilo puno Nemaca iz bivšeg DDR-a, Engleza, Amerikanaca, Francuza, Austrijanaca i drugih. Ova brigada je najviše bila angažovana u Slavoniji, u okolini Osijeka. Navodno je zapovednik te brigade bio izvesni Hans, kapetan, državljanin Nemačke.
 
 
 
IV PLAĆENICI U HRVATSKOJ VOJSCI KOJI SU UČESTVOVALI U OPERACIJAMA NA TERITORIJI TZV. BIH NA PROSTORU BOSANSKE POSAVINE
 
 
 
21. Uslisti (Aleksandrovič) Sergej: rođen 18. 07. 1963. godine u oblasti Omskaja, bivša SSSR. Bio pripadnik 101. brigade HVO, koja je učestvovala u operacijama u Bosanskoj Posavini.
 
22. Trišin (Borisovič) Aleksej: rođen 06. 07. 1964. godine u Novom Sibirskom, bivša SSSR. Bio pripadnik 101. brigade HVO, koja je učestvovala u operacijama u Bosanskoj Posavini.
 
23. Volfang Niderojger, državljanin Austrije, bio angažovan u vojsci Hrvata u tzv. BiH, o čemu je pisala austrijska štampa.
 
24. Krup Štefan, državljanin Austrije, iz Koruške, učestvovao u operacijama vojske Hrvata kod Mostara.
 
 
 
V STRANI PLAĆENICI NA STRANI HRVATSKIH SNAGA NA PROSTORU BIVŠE BIH U HERCEGOVINI
 
 
 
25. NN Nemački državljanin, 20. jula 1992. godine bio je jedan od počinilaca ubistva Milene Laganjin, Srpkinje, u logoru za Srbe, koji je bio u školi "Ivan Goran Kovačić" u Livnu.
 
26. Početkom 1992. godine u sastav hrvatskih snaga u Livnu nalazio se jean broj plaćenika iz Nemačke, Engleske, Španije i Argentine. Takođe je bio zapažen i jedan crnac. Svi su nosili uniforme sa oznakama RH (Republika Hrvatska).
 
 
 
VI STRANI PLAĆENICI U TZV. BIH U SASTAVU VOJNIH SNAGA MUSLIMANA I U SASTAVU HRVATSKIH VOJNIH SNAGA
 
 
 
a) Između Tešnja i Teslića polovinom septembra 1992. godine na strani muslimanskih vojnih snaga u operacijama protiv vojske Republike Srpske učestvovala je grupa od 43 plaćenika, mudžahedina, uglavnom iz Saudijske Arabije. Identifikovani su:
 
27. Abu Isak, komandant ove grupe, rodom iz Meke,
 
28. Abu Džerib, zamenik komandanta ove grupe, rodom iz Meke,
 
29. Seih Abu Sulejman, bio odgovoran za verska pitanja,
 
Ovi plaćenici prešli su austrijsko-slovenačku granicu početkom avgusta 1992. godine, nekoliko dana kasnije granicu Hrvatske. U Kamenskom dobili su potvrdu od imama Šefika Omerbašića u kojoj je stajalo da u BiH idu radi sagledavanja mogućnosti dopremanja humanitarne pomoći. Kod pojedinih od njih pronađeni su filmovi i fotografije sa odsečenim glavama srpskih boraca.
 
b) Na ratištu u Derventi ratovali su na strani vojnih snaga bivše BiH
 
30. NN Arapin,
 
31. Venzhou Zhejiang, Kinez, državljanin Francuske,
 
32. Abid Abu Safijahsi, državljanin Jordana, imao status stalno nastanjenog stranca u Derventi.
 
v) U Hrasnici:
 
33. Naser N. državljanin Bahreina, zajedno sa grupom lica, stranaca, organizovao nabavku oružja i dotur za skladište u Pazariću i Hrasnici. Ovaj posao pomagao je "Mešihat" iz Zagreba.
 
Na području Hrasnice bila je stacionirana specijalna jedinica pod nazivom "crni labudovi", sastavljena od plaćenika, profesionalaca, meću kojima je bilo Amerikanaca, Francuza i Italijana.
 
g) Na širem terenu Prijedora kao strani plaćenik na strani vojnih snaga tzv. BiH borio se
 
34. Ostruk Mahmut, državljanin Turske.
 
d) Oko 30 turskih državljana sa pripadnicima teritorijalne odbrane tzv. BiH za Visoko, učestvovali su u napadu na Ilijaš i Čakrčiće. Sa njima je navodno bilo i dvadesetak Turkinja koje su bile zadužene da podižu moral.
 
đ) U bolnici u Zenici lečeni su sledeći strani plaćenici koji su ratovali na strani vojnih snaga tzv. BiH
 
35. Ibu Raha, državljanin Saudijske Arabije,
 
36. Shaker Al Sharif, državljanin Sirije,
 
37. Abu Falah, državljanin Egipta,
 
38. Abu Amin, državljanin Egipta,
 
39. Ijas Medini, državljanin Saudijske Arabije,
 
40. Abu El Zubeir, državljanin Saudijske Arabije,
 
41. Abdurahman Abu Sarahudin, državljanin Saudijske Arabije,
 
42. dvanaest NN državljana iz islamskih zemalja.
 
e) U objektima aluminijskig kombinata iz Mostara, bungalovi u Buni, bilo je smešteno oko trideset stranih plaćenika, Italijana, Nemaca, Francuza i drugih.
 
ž) Na području Čapljine, u sastavu jedinica HOS-a bili su NN državljani iz Nemačke, Velike Britanije i SAD.
 
z) Plaćenici pripadnici HOS-a u zloglasnom logoru za Srbe u Dretelju.
 
43. DžO N. državljanini SAD, predstavljao se kao novinar, nije znao srpski, star oko 48 godina, visok oko 180cm, mršav, smeđe kose. U logoru za Srbe u Dretelju učestvovao u silovanju Srpkinja.
 
U sastavu hrvatskih vojnih snaga u tzv. BiH bili su u Dretelju nekoliko Poljaka i Nemaca.
 
VII
 
Početkom septembra 1992. godine pristiglo je u tzv. BiH 250 mudžahedina ("sveti ratnici džihada") iz Turske, Irana, Bahreina i Katara. Bili su smešteni u zgradi penzionerskog doma u Babinoj rijeci, kod Zenice, i u Kaknju. Njihovo dovođenje na prostore bivše BiH organizovao je potpredsednik vlade tzv. BiH Muhamed Čengić.
 
VIII
 
Plaćenici iz francuske Legije stranaca i drugi strani državljani bili su u sastavu i tzv. bojne "Frankopan", formirane i obučavane u Kumrovcu kod Zagreba. Ovi plaćenici su se borili na području Hercegovine, oko Mostara. Ova jedinica isključivo je izvodila diverzantsko - teroristička dejstva na prostoru Republike Srpske, pod geslom "nema zarobljenika".
 
IX
 
Plaćenici iz francuske Legije stranaca i drugi strani državljani bili su u sastavu tzv. 4. samostalne bojne hrvatske vojske pod nazivom "Zrinski". I oni su preipremani i obučavani u Kumrovcu kod Zagreba. Jedno vreme su se nalazili na širem području Tomislavgrada (Duvna).
Više...

Optužnice SFRJ protiv branitelja II

I-223

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

MESTO I VREME: Novi Varoš, na putu Okučani-Gradiška, 1-2. maj 1995. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Glavnina stanovništva Zapadne Slavonije se povlačila iz pravca Okučani ka Staroj Gradiški i Savi sa namerom da, preko mosta kod Gradiške, pređe na teritoriju Republike Srpske u Bosansku Gradišku.

 

Pripadnici Hrvatske vojske su vršili snažan napad kod Nove Varoši sa namerom da preseku ovaj magistralni put kojim se kretalo više hiljada stanovnika.

 

Svedok 628/95-11 navodi:

 

"... u Okučanima sam uzeo svoj traktor i prikolicu, pokupio najnužnije stvari i sa susedom sam se pridružio konvoju izbeglica koji se od Okučana kretao prema Bosanskoj Gradiški.

 

Konvoj je krenuo u probijanje oko 05.00 časova ujutru.

 

Pripadnici Hrvatske vojske su ispred Nove Varoši, iz šume Prašnjak koja je udaljena od puta oko 50 m, otvorili žestoku vatru iz pešadijskog i teškog naoružanja na konvoj sa civilima. Među civilima je bilo mnogo žrtava. Prevozna sredstva su gorela. Taj proboj je trajao ukupno 8 časova na dužini puta od oko 4 m, do kanala Strug.

 

Konvoj je morao često da zastaje, a zatim bi, kada bi napadači bili potisnuti, nastavljao put. Video sam veoma veliki broj mrtvih civila na putu, tako da su vozila, koja su nastavljala proboj pored njega, morala da prelaze i preko leševa.

 

Prema mojoj slobodnoj oceni, na putu je ostalo 400 do 450 ubijenih civila.

 

Među poginulima sam prepoznao jedino:

 

1. Vukadinović Zorana i

 

2. Cicvara Milana.

 

Kada smo prešli kanal Strug, na putu do Save, bili smo pod neprekidnom artiljerijskom vatrom Hrvatske vojske..."

 

Svedok 628/95-1 iznosi sledeće:

 

"... Kada su pripadnici Hrvatske vojske 1. maja 1995. godine oko 20.00 časova presekli put Okučani - Nova Gradiška, kod Nove Varoši, kojim su se iz pravca Okučana kretale izbeglice srpske nacionalnosti, ugledao sam na mestu zvanom Pustara, kako se iz pravca Okučana prema Novoj Varoši približava jedan automobil marke "Mercedes" žute boje, sa okučanskom registracijom. U njemu se nalazilo pet putnika.

 

Video sam kada su ispred ovog vozila izašla dvojica hrvatskih vojnika i zaustavili ga. Jasno sam čuo njihov razgovor i dozivanje jednog od njih:Hodi, imaš pet Srba, zakolji ih . Verovatno je dozivao nekog od svojih drugova koji su stajali pored puta. Ubrzo je na put istrčalo pet hrvatskih vojnika, koji su stali neposredno pored vozila i počeli da pucaju u putnike iz automata sve dok nisu ispraznili šaržere.

 

Pošto su poubijali sve putnike u automobilu, gurnuli su automobil sa kolovoza u desnu stranu, u kanal. Ubijeni putnici su ostali u ovom automobilu..."

 

Svedok 654/95-5 navodi:

 

"... Agresija hrvatskih oružanih snaga na Zapadnu Slavoniju je započela 1. maja 1995. godine. Tog dana je bila organizovana evakuacija civilnog stanovništva iz Okučana za Gradišku. I ja sam bio angažovan na ovim zadacima. Tokom dana sam autobusom, u četiri ture, prevozio žene i decu. Na ovim zadacima bili su angažovani i vozači autobusa L.N, R.M. i M.Č.

 

Poslednju turu sam napravio oko 21.30 časova.

 

Mada su put Okučani-Gradiška u prethodnim turama neprekidno granatirale i bombardovale iz aviona hrvatske oružane snage, mi smo uspevali da se probijemo bez posledica.

 

Ovim pravcem, od Okučana prema Gradiški, kretala se i kolona automobila, traktora i kamiona.

 

Oko 21.30 časova sam krenuo svojim autobusom u kome su bili žene i deca. Iza mene je bio autobus kojim je upravljao M.Č. I ovog puta su granatirali naše autobuse. Međutim, prvi put tog dana je na delu puta od polovine sela Novi Varoš do mosta na Strugi, u dužini od oko 500 m, na autobus otvarana vatra iz pešadijskog naoružanja iz kuća i dvorišta pored puta, kao i iz obližnje šume Prašnik. Zbog toga sam povećao brzinu i uspeo neoštećen da se probijem preko kanala Strug.

 

Na putu kroz navedeni deo sela Novi Varoš, video sam kada je ispred mene bio pogođen jedan automobil "Zastava 101" koji je skrenuo u desno i udario u jednu kapiju, a zatim i jedna "Zastava 750", koja je takođe bila pogođena iz pešadijskog naoružanja. Ona je skrenula u desnu stranu udarivši u kuću pored puta. Nisam mogao da vidim šta se dešavalo sa putnicima u ovim automobilima, jer je bila noć, a nisam smeo da smanjim brzinu. Ispred sebe sam video jedan traktor za čijim je volanom sedeo jedan starac vozeći prikolicu na kojoj se nalazilo nekoliko civila. Video sam trenutak kada je starac bio pogođen iz puške iz koje je pucano iz dvorišta sa leve strane puta. Kada je starac pao na desnu stranu od volana, traktor je skrenuo u desno i udario u stub, a zatim se prevrnuo. Koliko sam mogao da primetim, civili su ostali na putu, ali nisam video šta je sa njima posle toga bilo..."

 

Svedok 654/95-2 navodi:

 

"... Ja sam izjutra 2. maja krenuo iz Okučana oko 05.15 časova svojim kamionom prema Savi. Išao sam preko sela Novi Varoš, mada se tokom cele noći i tog jutra čula pucnjava iz tog pravca. Na ulazu u selo Novi Varoš, čuo sam specifičnu pucnjavu iz singapurskih pušaka, sa obe strane puta. Čuo sam kuršume koji su proletali iznad kamiona. Na ulazu u selo sam video kako jedan traktor stoji sa stvarima rasutim oko njega (posteljina, posuđe i dr.), a preko volana je ležao jedan čovek, nepomičan. Dalje u selu, video sam veći broj traktora i putničkih automobila, a pored njih su ležali mrtvi ljudi.

 

Kako je iz kuća sa leve strane puta, idući prema Savi, otvarana sve žešća vatra u pravcu kamiona, ja sam povećao brzinu. Da bih izbegao gaženje leševa, morao sam s desne strane preći na trotoar i pešačku stazu i na taj način sam izbegao zaustavljanje vozila i nekako uspeo da se nepogođen izvučem iz sela Novi Varoš.

 

S obzirom na situaciju u kojoj sam se nalazio, ne bih mogao da procenim koliko je Srba bilo ubijeno na putu kroz Novu Varoš. Video sam da su među ubijenima bili i

 

3. Odlović Ignjatije iz Benkovca,

 

4. vojnik sa nadimkom "Šuber" iz Okučana, i

 

5. "Migel", privatni trgovac iz Bodegraja.

 

Ja sam na putu od Okučana do Gradiške prošao pored punktova UNPROFOR-a, na mestu zvanom Pustara, pri izlazu iz Nove Varoši, kao i pored punkta na izlasku iz Nove Varoši, u pravcu Gradiške. Nisam video nijednog pripadnika "Plavih šlemova" na tim mestima. Punktovi su bili potpuno prazni..."

 

Svedok 654/95-4, koji je 1. maja bio u blizini Benkovca, takođe navodi:

 

"... Oko podne sam video jedan avion, verovatno marke "Mig". Leteo je sa južne strane u pravcu Pakraca i kada se našao između Rađenovca i Bijele Stene, na mestu zvanom Tromeđa, video sam da je izručio bombe koje su odmah zatim eksplodirale i čuo sam jaku detonaciju. Kasnije sam čuo da se na mestu zvanom Tromeđa kod Bijele Stene nalazio konvoj od 400 civila na koje su pale bombe bačene iz ovog aviona i da je tom prilikom ubijen veliki broj civila.

 

Iz Okučana sam pošao ka Savi oko 21.00 sata. Kretao sam se na biciklu. Celim putem su padale granate u neposrednoj blizini puta kojim se kretao konvoj. Većina vozila se kretala sa upaljenim farovima.

 

Na ulazu u selo Novi Varoš, video sam da je jedan mali traktor marke "Ferguson" udario u stub pored puta a pored njega su ležali stariji čovek i žena - mrtvi. Nedaleko odatle, video sam prevrnut u jarku traktor marke "Ursuz" pored koga su takođe ležali mrtvi muškarac i žena, zatim automobil marke "Jugo 45", tamnoplave boje, u kome su bila tri ubijena lica, a zatim sam video jedan "Mercedes 300" bele boje, koji je udario u stub pored puta i u kome su se nalazila dva mrtva muškarca. Nedaleko odatle je stajao automobil marke "Regata" u kome nisam video nikog. Ovi automobili i leševi su se nalazili na relaciji dugoj oko 50 m, a ispred njih, na oko 100 m, naišao sam na druga prevozna sredstva, takođe zaustavljena na putu i prevrnuta pored puta. I pored njih je takođe bio veći broj ubijenih civila. Bio sam primoran da obilazim biciklom između ovih leševa i žurio sam da se što pre izvučem.

 

Koliko se sada sećam, video sam najmanje 25 ubijenih civila. Ceo ovaj prizor mogao sam, kao što sam napred naveo, videti pošto je većina vozila stajala.

 

Kada sam došao u Gradišku, u jednoj ulici sam video svoj automobil marke "Lada karavan", koji je stajao sa upaljenim svetlima i otvorenim vratima. To me je začudilo jer sam znao da je automobil ostao u Benkovcu. Ubrzo sam saznao da su automobil dovezle R.M. i K.M. koje su bile ranjene u Benkovcu, odnosno da je ona koja je bila lakše ranjena vozila moj automobil i dovezla ga sa ranjenom decom u Gradišku. Po dolasku u ovaj grad otišle su u bolnicu..."

 

Svedok 654/95-6 navodi:

 

"... 2. maja izjutra sam video da su mnogi Srbi krenuli u konvoju iz Okučana u pravcu Gradiške na Savi, odakle su dolazile vesti da Hrvati u selu Novi Varoš napadaju konvoje. Čuo sam da je prethodne večeri kada je bio napadnut konvoj bilo dosta žrtava.

 

Ja sam 2. maja oko 17.30 časova krenuo u pravcu Gradiške.

 

Na ulazu u Novu Varoš sam video mnoštvo polupanih automobila, traktora i kamiona. Na putu je ležao veliki broj ubijenih civila i naših vojnika. Istovremeno, našu kolonu su napadali Hrvata koji su se nalazili s leve strane puta, u pravcu našeg kretanja, u šumi Prašnik. Zbog toga je naše kretanje bilo usporeno, pa je kolona morala vrlo često da se zaustavlja i pod borbom da se probija dalje. Naše probijanje kroz Novu Varoš je trajalo sve do sutradan 3. maja, tako da smo u Gradišku na Savi stigli tek oko 19.00 časova. Za sve ovo vreme smo često morali da se zaustavljamo - na pojedinim mestima smo zadržavani i po nekoliko sati.

 

Ja sada ne bih mogao tačno da procenim koliko je u Novoj Varoši bilo ubijenih civila i vojnika, ali sam siguran da je bilo znatno više civila nego vojnika. Među ubijenima sam video i malu decu od nekoliko meseci, koja su ležala ubijena pored svojih mrtvih majki. Izbrojao sam troje male dece ubijene pored svojih majki, a bilo je svakako više, ali ja ovaj prizor nisam mogao gledati, pa sam izbegavao da obraćam veću pažnju.

 

Mada zbog toga nisam ni bio u stanju da bliže zagledam žrtve, među poginulima sam iz sela Rajića prepoznao

 

6. Bosanac Branka,

 

7. Kosovac Simu,

 

8. Đurašinović Iliju,

 

9. Pravica Stevu,

 

10. Bajić Milana i

 

11. Milašinović Milana,

 

a iz Bjelovara

 

12. Tešanović Vukašina iz Banja Luke i

 

13. izbeglicu koga sam znao pod nadimkom "Rumeni".

 

Od N.S. sam čuo da je video kada su Hrvati 3. maja čistili put kroz Novu Varoš, uklanjali havarisana vozila a leševe spaljivali, posle čega su oprali put kroz Novu Varoš..."

 

Svedok 628/95-2 navodi:

 

"... Ja sam 1. maja 1995. godine oko 18.00 časova odlučio da se traktorom probijem prema Gradišci. U Okučanima sam pokupio najosnovnije stvari i povezao svoju majku, strica, strinu i komšinicu. Kada smo stigli do naplatne rampe na auto-putu, video sam jednu ženu koja je ležala na putu pogođena granatom, a na Dubovačkom nadvožnjaku je pored jednog stuba stajao traktor, a do njega jedan čovek koji je ležao mrtav, a žena je bila ranjena. Kod punkta UNPROFOR-a, gde su ranije bili pripadnici nepalskog bataljona, video sam dva razmrskana automobila i pored njih dva-tri ubijena civila.

 

Nastavio sam dalje sa probijanjem dok su po putu i pored njega padale granate. U međuvremenu se bila stvorila kolona traktora, kamiona i drugih prevoznih sredstava koja su se kretala u istom pravcu kao i ja. Video sam kada su neka od ovih vozila bila pogođena granatom, pri čemu je bilo i žrtava.

 

Na ulazu u selo Novi Varoš granatiranje od strane Hrvata je postalo intenzivnije iz pravca šume Prašnik. Probijajući se dalje, nailazio sam na dosta slupanih automobila i drugih prevoznih sredstva, kao i na leševe na putu.

 

U blizini kafane "Složna braća" sam video nekoliko ranjenika, među kojima je bio i Lukić Ignjatije. Ovakvo stanje bilo je sve do izlaska iz sela Novi Varoš, do srušenog mosta na kanalu Strug.

 

Nisam bio u situaciji da procenim broj žrtava koje sam video pored puta. Sutradan, kada smo prešli preko Save, Hrvati su na ulasku u Novu Varoš ubili

 

14. Kesić Milku,

 

koja je, odlučivši da se vrati u Okučane, pošla automobilom iz Gradiške. Tom prilikom su teško ranili T.S...."

 

Svedok 628/95-3 navodi:

 

"... 2. maja oko 04.00 sata ujutru smo krenuli prema Gradišci, putem koji je prolazio kroz selo Novi Varoš. Civili su išli na traktorima, kamionima, automobilima, vojnim vozilima, a ja sam sa ostalim braniocima išao peške. Kada sam stigao u Novu Varoš, na putu sam video jedan broj ubijenih civila, polupane traktore i automobile, što je bila posledica napada Hrvata na konvoj civila koji je pokušao da se probije 1. i 2. maja. Dok sam se ovim putem kretao u koloni civila i vojnika, hrvatske oružane snage su i na nas otvorile vatru iz pešadijskog i artiljerijskog naoružanja iz pravca obližnje šume Prašnik, kao i iz kuća pored puta.

 

Ja među ubijenima nisam prepoznao nikoga, ali sam lično video pet meni nepoznatih leševa. Koliko sam mogao da vidim, najviše ubijenih civila je bilo na mestu zvanom Pustara i kod mosta na Strugi..."

 

Svedok 628/95-1 navodi:

 

"... Izvršili smo proboj kroz selo Novi Varoš, a za nama se kretala kolona civila. Tokom proboja kroz selo Novi Varoš, video sam veliki broj ubijenih civila koji su pokušali da se probiju 1. maja posle 20.00 časova. Među ubijenima je bilo i dece.

 

Na putu je stajao veliki broj kamiona i traktora na kojima je takođe bio veći broj ubijenih civila. Na jednom kamionu, koji je goreo, video sam na jednom od točkova dečju ruku.

 

Po proboju smo stigli do kanala Strug, a za nama se kretala kolona civila koju su takođe napale hrvatske oružane snage. I u ovoj koloni je takođe bio veliki broj žrtava..."

 

Svedok 628/95-10 o probijanju kroz Novu Varoš navodi:

 

"... Prolazeći kroz Novu Varoš 2. maja rano izjutra bili smo izloženi najžešćoj vatri hrvatskih oružanih snaga. Video sam prevrnute automobile, kamione i traktore. Koliko se sećam, oko 09.00 sati sam stigao do zadnjih kuća u selu Novi Varoš, u pravcu Gradiške na Savi. Zbog dejstva neprijateljske vatre smo bili prinuđeni da se zadržimo i tražimo sigurniji zaklon. Tu sam video nekoliko naših vojnika koji su pali smrtno pogođeni, među kojima je bio i jedan

 

15. potpukovnik iz Rajića,

 

čije ime ja ne znam. Nedaleko odatle sam video Petković Radeta koji je bežao prema Savi i više ga od tada nisam video i ne znam da li je živ. Onda su me zarobili, pa sam išao peške prema Okučanima. Video sam puno prevrnutih vozila na putu i pored njih dosta tragova krvi, ostatke ženske kose, ali nisam video ni jedan leš na putu. Jedino sam u jarku pored puta video leš ubijenog našeg vojnika

 

16. Cicvara Milana iz Smrtića,

 

koga sam poznavao od ranije. Usput sam sretao hrvatske vojnike..."

 

U svom iskazu svedok 618/95-4 navodi:

 

"... Ja sam pošao na traktoru koji je vozio moj sestrić zajedno sa ženom, majkom, suprugom i dvoje male dece. U Novoj Varoši su Hrvati iz obližnje šume otvorili unakrsnu vatru iz pešadijskog oružja na nas. To je bilo, koliko se sećam, posle 17.00 sati. Video sam da su mnogi koji su bili na traktorskim prikolicama padali na asfalt pogođeni mecima, a mlađi su iskakali, sklanjali se pored puta i bežali u pravcu Save. U toj opštoj zbrci, video sam kada je sa jednog od traktora pala Vuković Jela iz Gređana, rođena 1913. godine, koja je bila ranjena i zapomagala je: Nemojte me ostaviti .

 

Mi smo ubrzanom vožnjom traktora pošli kroz selo tako da smo uspeli da se izvučemo nepovređeni. Tokom ove vožnje, u opštoj zbrci i metežu koji je nastao, koliko sam ja mogao da primetim, na asfaltu sam video najmanje 15 poginulih civila, a veći broj ranjenih se teturao pored puta tražeći pomoć..."

 

Svedok 618/95-5 navodi pred istražnim sudijom:

 

"...Odlučeno je da moja jedinica krene kao prethodnica pred kolonom civila, pošto smo saznali da je prethodne noći izvršen napad na kolonu civila, koja se kretala u istom pravcu, u selu Novi Varoš. Ja sam bio na jednom od dva tenka koji su pošli na čelu kolone. Iza tenkova je išla grupa naših pešadinaca, a iza njih kolona civila.

 

Odmah kada smo ušli u selo Novi Varoš, video sam veliki broj leševa mrtvih civila koji su bili ubijeni prethodne noći pri pokušaju proboja prema Bosanskoj Gradišci. Leševi su ležali na asfaltnom putu i pored puta duž celog sela Novi Varoš sve do kanala Strug. Prema mojoj proceni, na ovom delu puta moglo je biti preko stotinu leševa: žena, staraca, a mislim da je bilo i dece. Dok smo tenkovima prelazili ovaj deo puta, bilo je sporadičnog granatiranja od strane Hrvata prema našim tenkovima. U momentu kada je naišla naša pešadijska jedinica i kolona civila, Hrvati su otvorili najjaču vatru iz pešadijskog i drugog oružja iz napuštenih kuća u selu i obližnje šume. Ja nisam bio u situaciji da vidim šta se dešavalo pozadi u koloni civila, a kasnije sam čuo da su mnogi od njih tom prilikom poubijani. Ova dva tenka koja su se probijala prema Savi bila su bombardovana iz hrvatskih aviona. Video sam da su bombardovani i civilni ciljevi u Staroj Gradišci.

 

Kasnije sam saznao da su u koloni civila ubijeni

 

17. Nikola Stanić i

 

18. Lauroš Željko iz Okučana,

 

a da su B. R. i M. Lj. ranjeni. Nije mi poznat broj poginulih civila u koloni koja je išla iza tenkova..."

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pripadnici helikopterskog desantnog odreda Hrvatske vojske,

 

2. deo 2. gardijske brigade "Gromovi" Hrvatske vojske,

 

3. deo gardijske brigade "Kune" Hrvatske vojske,

 

4. deo 5. gardijske brigade "Orlovi" Hrvatske vojske,

 

5. delovi 125. domobranske pukovnije (Kutina), i drugi.

 

DOKAZ: Spisi Komiteta 654/95, 628/95 i 618/95

 

 

 

I-224

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Žirovac, na putu Glina - Dvor na Uni, 8. avgusta 1995.

 

 

 

 

 

KRATAK OPIS: Kada je po čeo napad na teritoriju Republike Srpske Krajine, svedokinja, koja je živela u Slunju, krenula je 4. avgusta 1995. godine sa svojim detetom u koloni izbeglica prema Vojniću.

 

Kada je kolona, u kojoj se nalazila, stigla u predeo Gline u noći između 6. i 7. avgusta, granatirali su je pripadnici Hrvatske vojske.

 

Kada su 7. avgusta počeli da se približavaju Dvoru na Uni, oko 14.00 časova je počelo granatiranje iz pravca Dvora na Uni i kolona je razbijena. Granatiranje je trajalo do 8. avgusta, kada je oko 14.00 časova svedokinja ispred svoga vozila videla tri muslimanska vojnika u maskirnim uniformama sa zelenim trakama oko glave, koji su kundacima pušaka tukli jednog starijeg čoveka i mladića. Tada je videla da je taj stariji čovek obliven krvlju pao na zemlju i ostao da leži mrtav.

 

Počela je da beži, pa su vojnici pucali na nju, kao i na druge Srbe u koloni. Sa svih strana su se čuli jauci i kuknjava. Uspela je da se sakrije u obližnje šipražje, a kasnije je videla da je tu ostalo 4-5 mrtvih civila iz kolone.

 

Krenula je pešice prema Dvoru na Uni i videla je veliki broj ubijenih i puno oštećenih vozila ih kolone. Kretala se u grupi od njih 11. Svedokinja je u međuvremenu izgubila svoje dete.

 

Srela je čoveka sa bebom od dva meseca od koga je saznala da mu je žena neposredno pre toga ubijena.

 

Deo kolone u kojoj se svedokinja nalazila, bio je presečen u dužini od oko 3 km i, kako svedokinja procenjuje, samo njih jedanaestoro i taj čovek sa bebom su ostali živi.

 

Pešice su stigli do Dvora na Uni gde ih je hrvatska vojska avionima počela bombardovati, pa su morali tražiti zaklone pored puta.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pripadnici Petog korpusa Armije tzv. BiH, čiji je komandant Dudaković Atif,

 

2. Komandant hrvatskog Ratnog vazduhoplovstva, Agotić Imre,

 

3. Pripadnici Bjelovarskog Zbornog područja Hrvatske vojske, pod komandom generala Džanka Luke

 

4. Basarac Ivan, pripadnik Bjelovarskog Zbornog područja Hrvatske vojske i

 

5. Mareković Marjan, pripadnik Bjelovarskog Zbornog područja Hrvatske vojske.

 

DOKAZ: 695/95

 

 

 

 

 

 

 

I-225

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Selo Medari, kod Oku čana, 1-2. maja 1995. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Hrvatske oru žane snage su 1. maja 1995. godine u 05.00 sati počele napad na Zapadnu Slavoniju.

 

Hrvatske snage su u selo Medare, koje se nalazi na samoj granici srpske teritorije prema granici Republike Hrvatske, upale 1. maja i tom prilikom ubile sve civile koji nisu uspeli da pobegnu iz sela. Prema saznanjima svedoka, to su:

 

 

 

1. Burojević Ilija, star oko 75 godina,

 

2. Burević Mile, rođen 1935. godine,

 

3. Burević Leposava, Milova maćeha, stara oko 85 godina,

 

4. Vuković Milutin, rođen 11.06.1945. godine,

 

5-6. Vuković Cvijeta, rođena 15.03.1950. godine, od oca Mladena, Milutinova supruga i njihov sin, kao i kći:

 

7. Vuković Dragana, rođena 13.02.1988. godine,

 

8. Vuković Radmila, rođena 15.07.1978. godine,

 

9. Vuković Ranko, rođen 1955. godine od oca Stanoja, ubijen u blizini svoje kapije, i njegova majka,

 

10. Vuković Anđelka,

 

11. Vuković Anđelija, supruga Rankova, rođena 1958. godine od oca Jovana i njihovo dvoje dece,

 

12. Vuković Goran, rođen 1985. godine, i

 

13. Vuković Gordana, rođena 1988. godine,

 

14. Vlaisavljević Kata, rođena 1930. godine,

 

15. Grmuša Jovan, rođen 1933. godine, ubijen u svom dvorištu između bunara i garaže,

 

16. Grmuša-Dićko Ruža, Jovanova supruga, stara oko 60 godina, ubijena na istom mestu kao i njen suprug,

 

17. Dičko Željko, star oko 30 godina, ubijen ispred svoje kuće,

 

18. Đumić Draga, stara oko 88 godina, ubijena u svojoj kući u krevetu gde je ležala nepokretna duže vremena,

 

19. Mirković Ana, stara oko 85 godina,

 

20. Ninković, starica od 80 godina.

 

21. Popović Nikola, rođen 1927,

 

22. Popović Nada, Nikolina supruga, rođena 1930. godine.

 

23. Tomić Zora, stara oko 70 godina,

 

24. Treskanica Anka, stara oko 80 gidina,

 

25. Čanak Rade, star oko 88 godina, ubijen na pragu svoje kuće, i

 

26. Čanak Draga, Radova sestra, stara oko 85 godina.

 

Za najveći broj ovih lica svedoci pouzdano znaju da su ubijeni, a za druge koji se nigde ne pojavljuju predpostavlja se da ih je zadesila ista sudbina.

 

 

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pripadnici Gradiške brigade Hrvatske vojske,

 

2. Pripadnici 5. gardijske brigade "Orlovi" iz Vinkovaca,

 

3. Pripadnici 123. domobranske pukovnije iz Slavonske Po žege,

 

DOKAZ: 628/95-3, 715/95-29 i 715/95-30.

 

 

 

 

 

 

 

I-226

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Okučani, 1-2. maja 1995. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Kada je svedok oko ponoći između 1. i 2. maja 1995. godine stigao u mesnu ambulantu u Okučanima, video je oko 15 leševa ubijenih civila i vojnika Vojske Republike Srpske Krajine.

 

Među njima su bili i:

 

1. Radujković Milan iz sela Dubovac,

 

2. Mišćević Branko iz sela Donji Bogićevci, i

 

3. Svraka.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Deo 2. gardijske brigade "Gromovi" Hrvatske vojske,

 

3. deo gardijske brigade "Kune" Hrvatske vojske,

 

4. deo 5. gardijske brigade "Orlovi" Hrvatske vojske,

 

5. delovi 125. domobranske pukovnije (Kutina), i drugi.

 

DOKAZ: 628/95-1

 

 

 

 

 

 

 

I-227

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Rajčići, kod Novske, 1. maja 1995. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Grupa vojnika Republike Srpske Krajine naišla je na zasedu hrvatskih vojnika. Tom prilikom su ubijeni:

 

1. Petrović Zdravko i

 

2. Vučković Ranko,

 

a zarobljena su 4 borca među kojima je bio i

 

3. Arbutina Boško.

 

Nakon zarobljavanja, trojicu su vezali za jednu ogradu i tukli ih. Pretpostavlja se da je Arbutina, koga su odvojili i odveli u šumu prema Rajčićima, ubijen jer mu se od tada izgubio svaki trag.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pripadnici helikopterskog desantnog voda Hrvatske vojske i

 

2. pripadnici 20. gardijske brigade Hrvatske vojske.

 

 

 

DOKAZ: 654/95-7

 

 

 

 

 

 

 

I-228

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Bukov čani, kod Pakraca, 2. maja 1995. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Svedok je prolazeći kroz ovo selo video u dvorištu jedne kuće dva leša - muškarca i žene starih oko 60 godina, verovatno muža i žene čija imena ne zna.

 

Jasno se videlo da su bili pogođeni metkom u čelo, verovatno iz neposredne blizine.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Ivkanec Nikola, zapovednik policijske stanice u Pakracu.

 

DOKAZ: 628/95-4

 

 

 

 

 

 

 

I-229

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Vrbovljani, kod Okučana, početkom maja 1995. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Svedokinja je 11. maja 1995. godine videla da radnici koji su, po njenoj proceni, bili Hrvati iz Nove Gradiške, zatrpavaju grobove na seoskom groblju kod Okučana.

 

Pitala ih je da li to sahranjuju nedužni narod, a jedan od njih joj je odgovorio da to nije nedužni narod nego četnička stoka.

 

Svedokinja je uspela da izbroji 39 pojedinačnih grobova, a takođe je videla da je iskopana jedna veća grobnica u kojoj je zakopan veći broj civila.

 

Koliko je mogla da vidi, grobnice su kopali i zatrpavali bageri, a pomenuti radnici su određivali pojedinačne grobove.

 

Svedokinja pretpostavlja da su tu zakopavani civili koji su 1. i 2. maja 1995. godine ubijeni pri pokušali da pobegnu preko Save.

 

Svedokinja je saznala da su Hrvati i u Okučane dovozili leševe ubijenih Srba i zakopavali ih na gradskom groblju.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pripadnici helikopterskog desantnog odreda Hrvatske vojske,

 

2. deo 2. gardijske brigade "Gromovi" Hrvatske vojske,

 

3. deo gardijske brigade "Kune" Hrvatske vojske,

 

4. deo 5. gardijske brigade "Orlovi" Hrvatske vojske,

 

5. delovi 125. domobranske pukovnije (Kutina), i drugi.

 

DOKAZ: 618/95-6

 

 

 

 

 

 

 

I-230

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Vrbovljani, kod Okučana, 1. maja 1995. godine.

 

 

 

 

 

KRATAK OPIS: Prilikom ulaska hrvatskih oružanih snaga u selo Vrbovljane 1. maja 1995. godine, ubijen je:

 

1. Samardžija Drago, star 67 godina.

 

Njegov leš je viđen u jarku kod kuće Dragićević Mirke.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pripadnici delova 5. gardijske brigade Hrvatske vojske i

 

2. pripadnici 123. domobranske pukovnije Hrvatske vojske (Kutina).

 

DOKAZ: 618/95-16

 

 

 

 

 

 

 

I-231

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Selo Benkovac, kod Okučana, 1. maja 1995. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Grupa Srba - civila iz sela Skenderovca je pokušala da preko Okučana dođe do Gradiške u kamionu marke "Zastava", koji je vozio Cvijanović Rade. U tom kamionu se nalazilo desetak civila među kojima je bilo i dece starosti 8 do 10 godina.

 

Pripadnici Hrvatske vojske su otvorili unakrsnu pešadijsku vatru na kamion, kada su stigli u Benkovac.

 

Rađenović Miroslava, koja se nalazila na karoseriji, i njena ćerka Ljubica su bile ranjene. Posle ukazivanja prve pomoći, uspeli su da se prebace preko Save u Bosansku Gradišku.

 

Međutim, izgubio se svaki trag sledećim licima:

 

1. Dmitrović Zori, od oca Stevana,

 

2. Cvijanović Radetu i

 

3. Cvijanović Jeleni iz Skenderovca.

 

Iako se rodbina interesovala za njih i preko Crvenog krsta, nije mogla da sazna šta je bilo sa njima.

 

U isto vreme u Benkovcu je otvorena vatra i na vozilo marke "Golf", koje je vozila Komnenić Nada. U ovom vozilu je bilo i troje dece stare od 8 meseci do 10 godina. Tom prilikom su Komnenić Nada i jedno od njene dece ranjeni.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pripadnici dela 3. gardijske brigade "Kune" Hrvatske vojske (Osijek) i

 

2. pripadnici 125. domobranske pukovnije Hrvatske vojske (Kutina).

 

DOKAZ: 618/95-1

 

 

 

 

 

 

 

I-232

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Benkovac, kod Okučana, 2. maja 1995.

 

 

 

KRATAK OPIS: Na prilazu selu Benkovac sa severne strane, na jednoj livadi udaljenoj oko 200 m od prvih kuća sela Benkovac, ubijena je:

 

1. Marković Dobra iz sela Benkovac, stara oko 60 godina, koja je bila preklana preko grla, dok je čuvala ovce na svojoj livadi.

 

To su učinili pripadnici patrole Hrvatske vojske koji su izašli iz šume, a očevidac je bio saslušani svedok 618/95-2.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici Hrvatske vojske.

 

DOKAZ: 618/95-2

 

 

 

 

 

 

 

I-233

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

MESTO I VREME: Pakrac, 1. maja 1995. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Napad na Pakrac, koji je počeo 1. maja 1995. godine oko 06.00 časova granatiranjem Pakraca i šireg područja, trajao je do oko 15.00 časova.

 

Civilno stanovništvo se sklonilo u podrume i druga skloništa. Kada je granatiranje završeno, jedan deo civila je iz Pakraca, Gavrinaca i drugih naselja krenuo konvojem prema selima Šeovici i Kraguju.

 

Pripadnici Hrvatske vojske su granatirali ovaj konvoj u kome su poginule dve devojčice:

 

1. Bosanac Jovanka, kći Jele, stara oko 14 godina, i

 

2. Kći Krajinović Radovana, stara 5-6 godina.

 

Tom prilikom su ubijene i dve žene:

 

3. Petković (nepoznatog imena) iz Kragulja i

 

4. Torbica (nepoznatog imena).

 

Ranjeno je oko desetak civila.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Končar Milan, zapovednik u Hrvatskoj vojsci.

 

DOKAZ: 654/95-1

 

 

 

 

 

 

 

I-234

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Šeovica, kod Pakraca, 3. maj 1995. godine.

 

 

 

 

 

KRATAK OPIS: U Šeovici se 3. maja sakupilo oko 2 000 lica - civila i pripadnika Vojske Republike Srpske Krajine. Pregovori između predstavnika srpskih vojnih i civilnih vlasti i hrvatskih predstavnika su vođeni 3. maja posle podne i 4. maja pre podne uz prisustvo UNPROFOR-a, koji je predstavljao argentinski general. Jasuši Akaši je trebalo taj sporazum da potpiše u ime UNPROFOR-a, a predaja je trebalo da se izvrši u 14.00 časova 4. maja 1995. godine u prisustvu UNPROFOR-a.

 

Međutim, predstavnici UNPROFOR-a nisu došli u zakazano vreme, a Hrvatska vojska je inscenirala srpski napad na Pakrac - navodno ispaljivanje dve granate je iskorišćeno kao povod da njeni pripadnici izvrše snažno granatiranje Šeovice u kojoj se nalazio veliki broj civila i vojnika.

 

Tom prilikom su ubijene dve devojčice, od kojih je jedna kćerka Miloševića iz Šeovica.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pripadnici 16. artiljerijske brigade Hrvatske vojske (Bjelovar),

 

2. pripadnici 3. gardijske brigade Hrvatske vojske,

 

3. pripadnici 125. domobranske pukovnije Hrvatske vojske (Kutina).

 

DOKAZ: 654/95-8

 

 

 

 

 

 

 

I-235

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Selo Kosovac, južno od Okučana, početkom maja 1995. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Svedok navodi da je prolaze ći pored sela Kosovac, južno od Okučana, video leševe 4-5 lica.

 

Na jednom od tih leševa je bila uniforma, a ostalo su bili civili.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pripadnici 5. gardijske brigade Hrvatske vojske, "Orlovi" (Vinkovci) i

 

2. Pripadnici 123. domobranske pukovnije Hrvatske vojske (Slavonska Po žega).

 

DOKAZ: 618/95-2

 

 

 

 

 

I-236

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

MESTO I VREME: Selo Cerik, opština Br čko, juna i avgusta 1992. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Pripadnici muslimansko-hrvatskih oru žanih formacija 108 Brčanske brigade HVO Bosanske Posavine naredili su Kriznom štabu u Bijeloj da napadnu selo Cerik, pa je napad izvršen u dva navrata, 17. juna i 28. avgusta 1992. godine. U toku napada, srpsko civilno stanovništvo se dalo u bekstvo u okolna srpska sela, a slede ćih šesnaestoro civila, koji usled starosti i bolesti nisu uspeli da pobegnu, ubijeno je:

 

1. Simić Sima, sin Petra, rođen 28.01.1924. godine u Srnicama,

 

2. Marković Jovo, sin Ilije, rođen 30.12.1964. godine u Ceriku,

 

3. Andrić Spasoje, sin Mihajla, rođen 1932. godine u Ceriku,

 

4. Džombić Petar, sin Vojislava, rođen 20.11.1942. godine u Ceriku,

 

5. Zarić Žarko, sin Mike, rođen 1919. godine u Ceriku,

 

6. Ilić Laza, sin Jove, rođen 20.06.1933. godine u Ceriku,

 

7. Dragičević Milutin, rođen 1925. godine, iz Porebrica,

 

8. Jovičić Rista, sin Mitra, rođen 27.10.1926. godine u Duzekari,

 

9. Brković Mitra, kći Pere, rođena 22.09.1937. godine u Pirkovcima,

 

10. Brković Milena, kći Radovana, rođena 05.01.1975. godine u Brčkom,

 

11. Perica, star oko 18 godina, iz Špionice,

 

12. Paja, star oko 24 godine, iz Špionice,

 

13. Milićević Aca, sin Mike, rođen 1958. godine u Srnici,

 

14. Jovo iz Srnice, star oko 45 godine,

 

15. Sekulić Milivoje, sin Save, rođen 04.07.1940. godine u Bijeloj, i

 

16. Stevanović Nedeljko, sin Stanice, star oko 49 godina, iz Bijele.

 

Prilikom tih napada, zarobili su i kao taoce odveli, a zatim ubili:

 

17. Brković Radovana, starog oko 58 godina, iz Cerika,

 

18. Mijatović Danka, rođenog 1939. godine, iz Cerika, na lešu konstatovani višestruki prelomi kostiju glave i lica,

 

19. Mićanović Ostoju, rođenog 1939. godine, iz Cerika, na lešu konstatovani višestruki prelomi kostiju glave i lica,

 

20. Bolić Ostoju, rođenog 1939. godine, iz Bijele, na lešu konstatovani prelomi rebara i kostiju leve podlaktice,

 

21. Bojić Jovana, starog oko 50 godina, iz Bijele,

 

22. Savić Savu, starog oko 42 godine, iz Bijele, i

 

23. Milićević Cvijetina, rođenog 1940. godine, iz Bijele, predati samo delovi njegovog skeleta.

 

Posmrtni ostaci zarobljenih i ubijenih civila predati su 26.06.1994. u Gradačcu, a njihova indetifikacija izvršena je u mrtvačnici u Brčkom.

 

Pored izvršenih ubistava, prilikom napada su zapalili pravoslavnu crkvu i mlin, vlasništvo Zarić Ljube, kao i 105 kuća sa pratećim objektima. Prethodno su iz tih kuća opljačkali sve vrednije pokretne stvari.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Ramić Mustafa, sin Jusufa, rođen 06.02.1942. godine u Brčkom,

 

2. Ramić Ibrahim, sin Jusufa, rođen 11.02.1944. godine u Brčkom,

 

3. Čarčarević Andrija, sin Blaža, rođen 17.02.1925. godine u Bijeloj,

 

4. Božić Nika, sin Ive, rođen 22.06.1940. godine u Bijeloj,

 

5. Jurić Iva, sin Jure, star 48 godina, iz Cerika,

 

6. Jurić Luka, sin Ive, star 21 godinu, iz Cerika,

 

7. Hrgovčić Zlatko, sin Ive, rođen 20.11.1961. godine u Dubravama,

 

8. Petrović Dražan, sin Petra, rođen 18.08.1961. godine u Brčkom,

 

9. Marojević Pavo, sin Ilije, rođen 17.01.1948. godine u Dubravama,

 

10. Tomić Miša, sin Luke, rođen 21.08.1962. godine u Dubravama,

 

11. Đorđić Zvonimir, sin Jure, rođen 15.06.1947. godine u Bijeloj,

 

12. Čančarević Grga, sin Marjana, rođen 29.07.1957. godine u Bijeloj,

 

13. Mandeš Matija, sin Franje, rođen 25.06.1961. godine u Bijeloj, i

 

14. Gluharović Filip, sin Bartola, rođen 27.03.1967. godine u Bijeloj,

 

15. Stjepanović Ivan, sin Andrije, rođen 02.01.1970. godine u Bosanskoj Bijeloj.

 

DOKAZ: U spisima Komiteta pod brojem 144/95-3, 636/95-5, 636/95-6 i 740/95.

 

 

 

 

 

 

 

I-237

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Selo Gradice, na putu Br čko-Bjeljina, avgusta 1992. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Pripadnici hrvatskih oru žanih formacija sa leve obale reke Save na teritoriji Republike Hrvatske, pucnjima iz protivavionskog mitraljeza na kamion kojim je upravljao Zarić Ljuboje, a kretao se putem od Brčkog prema Bijeljini, pored desne obale reke, ubili su civile koji su se nalazili u kamionu:

 

 

 

1. Zarić Ljuboja, sina Save, rođenog 27.03.1932. godine u Ceriku i

 

2. Perić Dimitrija, rođenog 27.08.1950. godine u Bosanskoj Bijeloj.

 

Teške telesne povrede su naneli Đukić Petru, sinu Jove, rođenom 1942. godine u Ceriku.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici hrvatskih oru žanih formacija.

 

 

 

DOKAZ: Dokaz se nalazi u spisima 144/95-7.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I-238

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

MESTO I VREME: Bukvik Gornji, opština Br čko, 14 septembar 1992. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Pripadnici muslimansko-hrvatskih vojnih formacija 108 Brčanske brigade HVO Bosanske Posavine, naredili su Kriznom štabu u Bijeloj da napadnu selo Bukvik Gornji, pa je napad izvršen 14. septembra oko 14.00 časova, iz sela Gornje Skakave, Seonjak i Prijedor.

 

U toku napada se srpsko civilno stanovništvo dalo u bekstvo prema okolnim šumama, potocima i njivama, a dvanaestoro civila, uglavnom starijih osoba, bolesnih i nepokretnih, nije uspelo da pobegne.

 

 

 

Tom prilikom su ubijeni:

 

 

 

1. Vujić Mitar, sin Mitra, rođen 01.04.1945. godine u Gornjoj Skakavi. U noge je ranjen na seoskom putu, a ubijen u dvorištu Mićić Ljube u Bukviku, gde je i sahranjen;

 

2. Pejić Marko, sin Petra, rođen 28.03.1931. godine u Donjoj Skakavi.

 

Ubijen u podrumu svoje kuće iz vatrenog oružja, a sahranjen u bašti Ristić Milana u Donjoj Skakavi;

 

3. Pejić Cveta, kći Nikole, rođena 17.04.1938. godine u Srnici.

 

Ubijena u podrumu svoje kuće u Donjoj Skakavi iz vatrenog oružja, sahranjena u bašti Ristić Milana;

 

4. Pejić Cvijetin, sin Tanasija, rođen 1957. godine;

 

Ubijen na regionalnom putu R-458, kod pružnog prelaza u Bukviku;

 

5. Ristić Mirko, sin Zarije, rođen 04.08.1957. godine u Bukviku.

 

Ubijen na regionalnom putu R-458, kod pružnog prelaza u Bukviku;

 

6. Vujić Vasa, star oko 68 godina, iz Gornjeg Bukvika, koji je bio šlogiran i nepokretan, ubijen u dvorištu Lazić Savke u Malom Bukviku, gde je i sahranjen;

 

7. Tanacković Jovan, sin Todora, rođen 08.05.1912. godine u Gornjem Bukviku, koji je bio bolestan i nepokretan, ubijen u Malom Bukviku, gde je i sahranjen;

 

8. Tanacković Sava, sin Lazara, rođen 14.01.1912. godine u Gornjem Bukviku, ubijen u Malom Bukviku, gde je i sahranjen;

 

9. Sekulić Spasoje, sin Bogoljuba, rođen 28.06.1954. godine u Gornjem Bukviku, koji je bio šlogirano i nepokretano lice, koje se kretalo uz pomoć invalidskih kolica i štaka, ubijen na regionalnom putu R-458;

 

10. Pejić Blagoje, sin Koste, rođen 08.03.1912. godine u Gornjoj Skakavi, ubijen na putu prema kući Ristić Gojana iz Donje Skakave, iz vatrenog oružja;

 

11. Pejić Ilija, sin Miljana, star oko 18. godina, iz Bukovca, ubijen na seoskom putu, a sahranjen u dvorištu Mićić Ljube u Donjoj Skakavi i

 

12. Đurić Mila, star oko 78 godine, iz Gornjeg Bukvika, ubijen u dvorištu Zadružnog doma u Gornjem Bukviku, gde je i sahranjen.

 

Posle izvršenih ubistava, srušili su osnovnu školu i Zadružni dom u Gornjem Bukviku i opljačkali i zapalili oko 130 kuća i isto toliko pratećih objekata.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

 

 

1. Pljakić Ramiz, sin Hamdije, rođen u selu Ugao opština Sjenica, 17.07.1958 godine, završio vojnu akademiju, pre rata bio zaposlen u kasarni "Veljko Lukić-Kurjak" u Brčkom kao komandir 3. baterije HD-122 milimetara. Komandir 108. brigade HVO;

 

2. Ramić Ibrahim, sin Jusufa, rođen 11.02.1944. godine u Brčkom, završio Medicinski fakultet, član štaba 108. brigade HVO;

 

3. Čančarević Andrija, sin Blaža, rođen 17.12.1925. godine u selu Bijelom, predsednik Kriznog štaba u Bijeloj;

 

4. Đorđić Zvonimir, sin Jure, rođen 15.06.1947. godine u Bijeloj, komandir čete u Bijeloj i

 

5. Jurković Anđelko, sin Ignjacija, rođen 21.07.1963. godine u Tuzli, pre rata bio milicionar.

 

DOKAZ: Izjave 11 svedoka u spisima 144/95-8, 617/95-2, 617/95-3, 617/95-6 i 617/95-31.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I-239

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Sela Vitanovi ć, Bukvik Donji i Bukvik Gornji, opština Brčko, septembar 1992. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Pripadnici muslimansko-hrvatskih vojnih formacija 108. Brčanske brigade HVO Bosanske Posavine naredili su Kriznom štabu u Bijeloj da napadnu nezaštićena srpska sela Vitanović, Bukvik Donji i Bukvik Gornji, pa je napad izvršen 14. septembra 1992. godine, oko 14.00 časova, zbog čega se srpsko civilno stanovništvo dalo u bekstvo prema šumama, potocima i njivama, a dvanaestoro civilnih lica, uglavnom starijih osoba, bolesnih i nepokretnih, koja tom prilikom nisu uspela da pobegnu, ubijeno je:

 

 

 

1. Kaurinović Ilija, sin Boška, rođen 07.04.1918. godine u Donjem Bukviku, koji je bio invalid, ubijen je u kući Ćirić Rozalije u Vitanoviću;

 

2. Kaurinović Trivo, sin Save, rođen 21.04.1963. godine u Brčkom, ubijen je iz vatrenog oružja u dvorištu Arsenić Pere u Vitanoviću;

 

3. Jović Danilo, sin Pere, rođen 11.05.1966. godine u G. Špionici, ubijen je u dvorištu Ćirić Rozalije u Vitanoviću;

 

4. Vidović Đorđe, sin Miloša, rođen 10.08.1922. godine u Donjem Bukviku, koji je bio šlogiran i nepokretan, ubijen je na njivi u blizini svoje kuće;

 

5. Kerezović Đorđe, sin Nikole, rođen 29.08.1932. godine u Donjem Bukviku, ubijen je iz vatrenog oružja u bašti kuće;

 

6. Kerezović Cvijeta, kći Sime, rođena 11.02.1930. godine u Vujičićima, ubijena je zajedno sa mužem iz vatrenog oružja u bašti svoje kuće;

 

7. Bašić Cvijetin, sin Nikole, rođen 09.07.1954. godine u Donjem Bukviku, koji je bio retardiran i slep, zaklan je na putu ispred svoje kuće;

 

8. Bašić Gligor, iz Banovića, star oko 62 godine, ubijen je metkom u čelo u blizini crkve u Donjem Bukviku;

 

9. Brestovački Radojka, kći Blagoja, rođena 28.07.1933. godine u Vučilovcu, ubijena je iz vatrenog oružja u blizini svoje kuće u Donjem Bukviku;

 

10. Brestovački Milka, kći Nikole, rođena 15.02.1943. godine u Donjem Bukviku, ubijena je iz vatrenog oružja u blizini svoje kuće;

 

11. Piperčević Nikola, sin Ranka, rođen 16.06.1942. godine u Donjem Bukviku, ubijen je iz vatrenog oružja na njivi Vidović Smilje u Donjem Bukviku;

 

12. Maričić Janko, sin Save, rođen 08.04.1930. godine u Donjem Bukviku, ubijen je iz vatrenog oružja na pragu svoje kuće;

 

13. Kerezić Damjan, sin Jovana, rođen 14.12.1936. godine u Donjem Bukviku, ubijen je kod kuće Pantelić Ilije u Donjem Bukviku;

 

14. Bajić Radojka, kći Koste, rođena 05.07.1948. godine u Bukovcu, ubijena u dvorištu kuće Erić Save u Donjem Bukviku;

 

15. Veselinivić Pero, sin Ilije, rođen 14.11.1974. godine u Brčkom, ubijen je iz vatrenog oružja u dvorištu Erić Save u Donjem Bukviku i

 

16. Božić Mlađen, sin Jovana, rođen 1976. godine u Bukviku, ubijen je iz vatrenog oružja na putu, kod svoje kuće.

 

Pored izvršenih ubistava, srušili su pravoslavnu crkvu u Donjem Bukviku i opljačkali i popalili oko 190 kuća i isto toliko pratećih objekata u istom selu.

 

 

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

 

 

1. Ramić Mustafa, sin Jusufa, rođen 06.02.1942. godine u Brčkom, završio Mašinski fakultet,

 

2. Ramić Ibrahim, sin Jusufa, rođen 11.02.1944. godine u Brčkom, završio Medicinski fakultet,

 

3. Jakić Luka, sin Anta, rođen 29.04.1955. godine u Donjoj Skakavi,

 

4. Martinović Nika, sin Mate, rođen 12.06.1956. godine u Donjoj Skakavi,

 

5. Đakić Mensur, sin Salka, rođen 25.08.1949. godine u Brčkom i

 

6. Suljić Damir, sin Smaila, rođen 01.12.1967. godine u Brčkom.

 

 

 

DOKAZ: Izjave u spisima 144/95-6 i 617/95-39.

 

 

 

 

 

 

 

I-240

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

MESTO I VREME: Selo Vuji čići, Gajevo i Lukavac, opština Brčko, septembar 1992. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Pripadnici muslimansko-hrvatskih vojnih formacija 108. Brčanske brigade HVO Bosanske Posavine izdali su naređenje Kriznom štabu u Gornjem Rahiću da napadnu sela Vujičiće, Gajevo i Lukavac. Napad na ova sela je izvršen 14. septembra 1992. godine, oko 14.00 časova, iz pravca Brke, Ćoseta i Rašljena.

 

U toku napada, srpsko civilno stanovništo se dalo u bekstvo prema selu Bukvik, dok je jedanaestro civila, koji usled starosti i bolesti nije uspelo da pobegne, ubijeno:

 

 

 

1. Lukić Nedeljko, sin Nedeljka, rođen 01.07.1940. godine u Vujčićima, ubijen je na seoskom putu, ispred svoje kuće, a zatim mu je odsečena glava i uz pomoć bagera je zatrpan zemljom u kanalu puta ispred kuće od strane muslimana;

 

2. Đurić Vaso, sin Nikole, rođen 29.04.1940. godine u Gornjoj Skakavi i njegov sin

 

3. Đurić Slađan, sin Vase, rođen 03.01.1975. godine u Gornjoj Skakavi, ubijeni su u bašti Tanić Živana i uz pomoć bagera zatrpani zemljom;

 

4. Mijatović Jovo, sin Mitra, rođen 17.01.1953. godine u Lukavcu, ubijen na seoskom putu i zakopan u kanalu pored puta;

 

5. Blagojević Mitar, sin Steve, rođen 19.02.1942. godine u Gajevima, ubijen u dvorištu svoje kuće;

 

6. Blagojević Stevan, sin Riste, rođen 02.07.1921. godine u Gajevima, ubijen u dvorištu svoje kuće;

 

7. Blagojević Ruža, kći Jovana, rođena 20.04.1941. godine u Bijeloj;

 

8. Tripić Ana, kći Jovana, rođena 21.05.1945. godine u Rašljanima;

 

9. Cvijanović Milana, kći Sime, 1968. godine rođena u Vujičićima;

 

10. Todorović Marko, sin Blagoja, rođen 1937. godine, iz Vujičića, ubijen u bašti svoje kuće i zatrpan bagerom od strane muslimana i

 

11. Tanić Gavro, star oko 70 godina, iz Vujičića, koji je prethodno bio ranjen, ubijen u bašti pored svoje kuće i zatrpan u kanalu pored puta ispred kuće.

 

Pored izvršenih ubistava, u navedenim selima su prvo opljačkli a zatim i popalili oko 330 kuća i pratećih objekata.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pljakić Ramiz, sin Hamdije, rođen u selu Ugao opština Sjenica, 17.07.1958 godine, završio Vojnu akademiju, pre rata bio zaposlen u kasarni "Veljko Lukić-Kurjak" u Brčkom kao komandir 3. baterije HD-122 milimetara. Komandant 108. brigade HVO;

 

2. Ramić Ibrahim, sin Jusufa, rođen 11.02.1944. godine u Brčkom, završio Medicinski fakultet

 

3. Pamukčić Enver, sin Avde, rođen 15.04.1952. godine u mestu Brka, završio Ekonomski fakultet, načelnik baterije, član Kriznog štaba,

 

4. Pamučkić Faruk, sin Elmahira, rođen 15.03.1950. godine u mestu Brka, pre rata bio milicionar, član Kriznoi štaba i

 

5. Osmanagić Jasminka, kći Rahima, rođena 26.08.1956. godine u Brčkom, pre rata radila u Službi javne bezbednosti u Brčkom.

 

DOKAZ: Spisi 144/95-10, 617/95-14 i 617/95-20.

 

 

 

 

 

 

 

I-241

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Brčko i deo koridora Brčko-Obudovac, od jula do septembra 1994. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Pljakić Ramiz, komandant 108. motorizovane brigade i Matuzović, zapovednik IV operativne zone Bosanske Posavine, izdali su naređenje muslimansko-hrvatsko oružanim formacijama u rejonima Boderišta, Brke, Ulovića i Vučilovca, opština Brčko i Vidovica i Matića, opština Orašje, da izvrše artiljerijsko granatiranje Brčkog i dela koridora na relaciji Brčko-Obudovac, van zone ratnih dejstava, što je, u više navrata, sa većim brojem ispaljenih granata izvršeno.

 

 

 

I. U noći između 25. i 26. jula 1994. godine ispaljeno je ukupno 98 granata koje su nanele povrede civilnim licima. Teške telesne povrede su nanete:

 

 

 

1. Pejić Bosi, rođenoj 05.06.1913. godine, koja je na putu za bolnicu preminula.

 

2. Ostojić Mitru, rođenom 1948. godine,

 

3. Kovanđić Nedeljku, rođenom 1962. godine,

 

4. Nešić Ranku, rođenom 1964. godine,

 

5. Petrović Petru, rođenom 1941. godine,

 

6. Marić Vladimiru, rođenom 1940. godine,

 

7. Ignjatović Saši, rođenom 1975. godine i

 

 

 

Lake telesne povrede su nanete:

 

 

 

1. Mijić Borislavu, rođenom 1952. godine,

 

2. Maksimović Milanu, rođenom 1953. godine,

 

3. Mihajlović Stevi, rođenom 1967. godine,

 

4. Đurić Stevi,

 

5. Bijelić Jovici, rođenom 1949. godine,

 

6. Ilijić Ratku, rođenom 1942. godine,

 

7. Zimonjić Petru, rođenom 1949. godine,

 

8. Nikolić Miloradu, rođenom 1959. godine,

 

9. Purić Radi, rođenoj 1950. godine,

 

10. Simikić Stojanu, rođenom 1957. godine,

 

11. Rogić Dragiši, rođenom 1970. godine,

 

12. Čamber Radovanu, rođenom 1969. godine,

 

13. Rušac Dušanu, rođenom 1954. godine.

 

 

 

Materijalna šteta na civilnim i privrednim objektima procenjena je na 11 miliona dinara.

 

II. Na dan 04. avgusta 1994. godine, oko 05.30 časova, ispaljena granata je nanela materijalnu štetu na kući Dobrovin Bože u Brčkom, Ulica Zmaj Jovina 28, u iznosu od 10.000,00 dinara.

 

III. Na dan 06. avgusta 1994. godine oko 10.10 časova, ispaljeno je 6 granata, a oko 16.00 časova ipaljene su još tri granate na grad, od kojih su civilima nanete telesne povrede.

 

 

 

Teške telesne povrede su nanete:

 

1. Varcaković Danolu, rođenom 1982. godine i

 

2. Pajić Sinišu, rođenom 1965. godine.

 

 

 

Lake telesne povrede su nanete:

 

 

 

1. Dervišević Hidajeti, rođenoj 1944. godine,

 

2. Selimović Sofiji, rođenoj 1919. godine,

 

3. Blagojević Gavri, rođenom 1961. godine,

 

4. Tajkov Aleksandru, rođenom 1929. godine.

 

 

 

Materijalna šteta procenjena je na 34.000,00 dinara.

 

 

 

IV. Na dan 13. septembra 1994. godine u tri navrata, oko 10.25 časova, 21.10 časova i 21.40 časova, ispaljeno je ukupno 46 granata koje su nanele teške telesne povrede sledećim civilnim licima:

 

 

 

1. Nikolić Silviu, rođenom 1977. godine,

 

2. Babić Jovanu, rođenom 1938. godine,

 

3. Vujčić Joki, rođenoj 1912. godine,

 

 

 

dok su lake telesne povrede nanete:

 

 

 

1. Lukić Bošku, rođenom 1935. godine,

 

2. Radušić Raisi, rođenoj 1942. godine,

 

3. Ristić Aleksandru, rođenom 1944. godine,

 

4. Đukić Vesni, rođenoj 1976. godine,

 

5. Radušić Milki, rođenoj 1939. godine.

 

6. Rosić Savi, rođenoj 1924. godine,

 

7. Demirović Sabini, rođenoj 1980. godine,

 

8. Lakić Mladenu, rođenom 1982. godine,

 

9. Mitrović Goranu, rođenom 1972. godine,

 

10. Malčić Đurađu, rođenom 1961. godine,

 

 

 

Materijalna šteta je procenjena na 6.000.000,00 dinara.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pljakić Ramiz, sin Hamdije, rođen u mestu Ugao opština Sjenica, Republika Srbija 17.05.1958. godine, završio Vojnu akademiju, pre rata komandir 3. baterije HD-122 milimetara u kasarni "Veljko Lukić-Kurjak" u Brčkom, komandant 108. motorizovane brigade i

 

2. Matuzović Đuro, star oko 45 godina, iz Oštre Luke, zapovednik IV operativne zone Bosanske Posavine.

 

DOKAZ: Dokaz u spisu Komiteta pod brojem 144/95-11.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I-242

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

MESTO I VREME: Brčko, maja 1994. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Pljakić Ramiz, komandant 108. motorizovane brigade izdao je naređenje muslimansko-hrvatskim oružanim formacijama u rejonu sela Brke i na brdu Vranovača da, van zone ratnih dejstava, izvrše artiljerijsko granatiranje Brčkog, što je sa više ispaljenih granata 10. maja 1994. godine, od 19.35 do 19.45 časova i izvršeno. Od ispaljenih granata su smrtno stradali sledeći civili:

 

 

 

1. Isailović Sjetlana, rođena 1967. godine, koja je bila u 8. mesecu trudnoće,

 

2. Isailović Božana, kći Sjetlane, rođena 1991. godine i

 

3. Isailović Božo, rođen 1933. godine.

 

 

 

Teške telesne povrede su nanete sledećim civilima:

 

 

 

1. Zeljić Mari, rođenoj 1953. godine i

 

2. Lukić Miletu, rođenom 1953. godine.

 

 

 

Lake telesne povrede su nanete sledećim civilima:

 

 

 

1. Mićić Miloradu, rođenom 1955. godine,

 

2. Lakić Đorđu, rođenom 1952. godine,

 

3. Aleksić Luki, rođenom 1973. godine,

 

4. Živković Cviji, rođenoj 1949. godine,

 

5. Simić Jeleni, rođenoj 1968. godine,

 

6. Tošić Neđi, rođenom 1959. godine,

 

7. Đurđić Petru, rođenom 1950. godine,

 

8. Marković Miladinki, rođenoj 1973. godine i

 

9. Pantić Milovanu, rođenom 1933. godine.

 

 

 

Materijalna šeta u samom gradu je procenjena na 1.000.000,00 dinara.

 

 

 

Narednog dana, 11. maja 1994. godine, oko 19.30 časova, jedinice na brdu Vranovača, sa pet tenkovskih granata izvršile su granatiranje trafo-stanice"Brčko 2-dizdaruša", pri čemu je pričinjena materijalna šteta od 2.618.000,00 dinara.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pljakić Ramiz, sin Hamdije, rođen 17.05.1958. godine u selu Ugao, opština Sjenica, završio Vojnu akademiju. Pre rata bio je komandir 3. baterije HD-122 milimetara u kasarni "Veljko Lukić-Kurjak" u Brčkom. Komandant je 108. motorizovane brigade.

 

DOKAZ: Izveštaj o delovanju artiljerije, izveštaj o poginulima i ranjenima, izveštaj o oštećenju trafostanice i iskaz svedoka u spisima 144/95-14.

 

 

 

 

 

 

 

I-243

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Brčko, maja i juna 1994. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Matuzovi ć, zapovednik IV operativne zone Posavine u Orašju, izdao je naređenje muslimansko-hrvatskim oružanim formacijama u okupiranom srpskom selu Vučilovcu da izvrše artiljerijsko granatiranje koridora i grada Brčkog, što je i izvršeno u dva navrata, 28. maja oko 11.00 časova 1994. godine i 12. juna 1994. godine oko 12.00 časova.

 

 

 

Kao posledice granatiranja, ubijeni su sledeći civili:

 

 

 

1. Kovačević Milan, rođen 1939. godine, iz K. Dubice i

 

2. Simić Ivica, rođen 1962. godine, iz Banja Luke.

 

 

 

Teške telese povrede nanete su:

 

 

 

1. Gajić Nataši, kćeri Jovana, rođenoj 1989. godine,

 

2. Ogurinac Uzeiru, rođenom 1955. godine u K. Dubici i

 

3. Momčilović Radetu, rođenom 1971. godine, iz Vojnića.

 

 

 

Lake telesne povrede nanete su:

 

 

 

1. Bobar Slobodanu, rođenom 1966. godine, iz Patkovače,

 

2. Jović Mihajlu, sinu Vasilija, rođenom 11.11.1969. godine u Zenici i

 

3. Todorović Ivanu, rođenom 1939. godine, iz Brčkog.

 

 

 

Pored toga, u samom gradu, na građevinskim objektima, putničkim i teretnim vozilima i sanitetskom vozilu, pričinjena je materijalna šteta u ukupnom iznosu od 800.000,00 dinara.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Matuzović Đuro, zvani "Tusin" star oko 45 godina, zapovednik IV operativne zone Posavine u Orašju.

 

 

 

DOKAZ: Spisi 144/95-16.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I-244

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Brčko, jula 1994. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Pljakić, komandant 108. motorizovane brigade izdao je muslimansko-hrvatskim oružanim formacijama u rejonu sela Brka i na brdu Vrakovača naređenje da, van zone ratnih dejstava, izvrše artiljerijsko granatiranje Brčkog, što je u noći između 06. i 07. jula 1994. godine, od 19,30 do 0,30 časova, sa više granata i izvršeno.

 

 

 

Sledećim licima su od ispaljenih granata nanete telesne povrede:

 

 

 

1. Mihajlović Stevi, rođenom 1967. godine u Donjem Čađevcu, nanete su teške telesne povrede, a

 

2. Lukić Nadi, rođenoj 1965. godine u Brčkom,

 

3. Jokanović Nedi, rođenoj 1981. godine u Brčkom i

 

4. Pajić Lazi, rođenom 1971. godine u Brčkom, lake telesne povrede.

 

Materijalna šteta na civilnim i privrednim objektima procenjena je na 1.000.000,00 dinara.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU :

 

1. Pljakić Ramiz, sin Hamdije, rođen 17.05.1958. godine u selu Ugao, opština Sjenica, završio Vojnu akademiju. Pre rata bio je komandir 3. baterije HD-122 milimetara u kasarni "Veljko Lukić-Kurjak" u Brčkom. Komandant je 108. motorizovane brigade.

 

 

 

DOKAZ: Komitet broj 144/95-18.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I-245

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

MESTO I VREME: Selo Bijela, opština Br čko, aprila 1993. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Pripadnik muslimansko-hrvatkih oru žanih formacija, Mijatović je 10. aprila 1993. godine, u kući Lukić Momira u Bijeloj, iz vatrenog oružja ubio

 

Mićić Jevdokiju, staru 70 godina.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Mijatović Marjan, sin Petra, rođen 06.07.1972. godine u Bijeloj.

 

DOKAZ: Izjave u spisima 144/95-15.

 

 

 

 

 

 

 

I-246

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

MESTO I VREME: Travnik, maj-septembar 1992. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Kada se JNA 19. maja 1992. godine povukla iz Travnika, svedok je sa još tri Srbina bio zatvoren u vešernici stambene zgrade u Ulici Slavka Rodića br. 14 u Travniku. Tu je proveo 11 dana u toku kojih su zatvoreni Srbi sve vreme bili izloženi gladovanju i žeđi. Dnevno su njih četvorica dobijali po polovinu ili četvrtinu hleba, koju su im ubacivali kroz prozor, a vodu su sakupljali u plastičnu čašu koju bi podmetnuli ispod vodovodne cevi koja je po neki put malo kapala.

 

Tu su ih svakodnevno tukli čime su stigli, a najčešće bezbol palicama.

 

Posle 11 dana su prebačeni u fabriku "Bratstvo" u Travniku gde su ih držali u delu kalionice koji je bio ograđen žicom. Tu je bilo smešteno 17 Srba.

 

Tu su svakodnevno dobijali batine. Kada je jednog dana Pavić Siniša, star 23 godine, iz Visokog, uzvratio udarac stražaru čiji je nadimak "Hase", ovaj ga je kundakom puške oborio na zemlju, a drugim udarcem kundakom mu je probio grudni koš posle čega je ovaj umro.

 

Takođe je usmrćen i Srbin čije je prezime Tegetlija, koji je bio zarobljen kod Jajca.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. "Hasa", musliman, stra žar, visok oko 185 cm,

 

2. Abdulah, irački državljanin, koji je bio na specijalizaciji u fabrici "Bratstvo" u Travniku, a kada je počeo rat pridružio se muslimanima i isticao se u premlaćivanju zatvorenih Srba,

 

3. Hadžiomerspahić Selim, star 35-40 godina, koji je pre rata bio u fabrici "Bratstvo" portir, a po izbijanju rata zadužen za bezbednost u fabrici,

 

4. Lasić Mirko, komandant HVO,

 

5. Kordić Mario,

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka koji se nalazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 155/95.

 

 

 

 

 

 

 

I-247

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

MESTO I VREME: Selo Potkozova ča, opština Han Pijesak, decembra 1993. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Na dan 11. decembra muslimanske oru žane formacije iz Kladnja su napale srpsko selo Potkozlovača. Kada su zauzeli selo, počeli su sa ubijanjem civila. Tom prilikom su ubijeni:

 

 

 

1. Bastah Radovan, koji je zaklan,

 

2. Marić Leposava, supruga Marić Miloša, ubijena hicem u glavu prilikom pokušaja bekstva,

 

3. Šokanović Vojislav, koga su živog zapalili u njegovoj kući,

 

4. Narandžić Branko,

 

5. Grozdanović Milutin, koji je umro od zadobijenih rana nakon jednog dana,

 

a ranili su Bastah Marka i Trifunović Gojka.

 

 

 

Pored toga, muslimanski vojnici su sve kuće u selu Potkozlovača opljačkali i oduzeli oko 100 komada sitne i krupne stoke.

 

Nakon toga su zapalili 21 kuću sa pratećim objektima. Zapalili su kuće sledećih lica: Trifunović Gojka, Gvozdenović Dragutina, Dupljanin Momira, Sokanović Draga, Bastah Marka, Šokanović Vojislava, Bastah Radovana, Bastah Nenada, Golijan Neđa, Paunić Radomira, Samarđić Rada i Samarđić Marka i Mlađena.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Vrabac Zijad, sin Asima i majke Fatime, ro đene Zakić, rođen 09.08.1965. godine u selu Nevačka, opština Han Pijesak, sa prebivalištem u selu Nevačka, pre rata bio zaposlen u SO Han Pijesak kao geometar, pripadnik Kladanjskog muslimanskog odreda,

 

2. Muškić Džemail, sin Ragiba i majke Mejre, rođen 02.07.1964. godine u Cerskoj, opština Vlasenica, pripadnik Cerskog muslimanskog odreda,

 

3. Kurtić Rahim, sin Alije, rođen 25.08.1973. godine u Rovašima, opština Vlasenica,

 

4. Dervišević Sejfudin, sin Ćamila i majke Šahe, rođen 15.01.1971. godine u mestu Skrugrić, opština Vlasenica,

 

5. Rizvanović Ibrahim, sin Šabana, rođen 15.07.1973. godine u Rovašima, opština Vlasenica,

 

6. Dervišević Suljo, sin Sabrije, i majke Bejde, rođen 04.10.1960. godine u mestu Cerska, opština Vlasenica, pripadnik Cerskog muslimanskog odreda,

 

7. Suljić Sejfudin, sin Bećira i majke Hasnije, rođen 04.09.1963. godine u mestu Drum, opština Vlasenica,

 

8. Bajrić Džemal, sin Omera, rođen 15.05.1971. godine u mestu Cerska, opština Vlasenica, pripadnik Cerskog muslimanskog odreda,

 

9. Salimović Lutvo, sin Smaila, rođen 15.05.1973. godine u mestu Rovaši, opština Vlasenica,

 

10. Mehmedović Zaim, sin Salka, rođen 15.03.1972. godine u mestu Skrugić, opština Vlasenica,

 

11. Alić Azem, sin Sulja i majke Rahime, rođen 17.08.1970. godine u mestu Maćeha, opština Vlasenica,

 

12. Šuljaković Amir, sin Avda, rođen 02.01.1972. godine u mestu Gobeljima, opština Vlasenica, pripadnik Cerskog muslimaskog odreda,

 

13. Sejmenović Mijo, sin Nusreta i majke Čamke, rođen 04.09.1958. godine u mestu Rovaši, opština Vlasenica,

 

14. Muškić Beriz, rođen na području opštine Vlasenica, bez bližih podataka,

 

15. Turković Munib, sa područja opštine Vlasenica, bez bližih podataka,

 

16. Ikanović Amir, sa područja opštine Vlasenica, bez bližih podataka,

 

17. Nukić Džemal, sa područja opštine Vlasenica, bez bližih podataka,

 

18. Alić Fahrudin, sa područja opštine Vlasenica, bez bližih podataka,

 

19. Hasanović Elvis, sa područja opštine Vlasenica, bez bližih podataka,

 

20. Perhatović Avdo, sa područja opštine Vlasenica, bez bližih podataka,

 

21. Mustafić Salim, sa područja opštine Vlasenica, s tim što sa istim imenom i prezimenom postoje dva lica i to: Mustafović Salim, sin Salka, rođen 02.01.1961. godine u Cerskoj, pripadnik Cerskog odreda i Mustafović Salim, sin Salika, rođen 03.01.1967. godine u selu Skrugriću, opština Vlasenica,

 

22. Mustafić Alija, na području opštine Vlasenica postoje tri lica sa istim imenom i prezimenom i to: Mustafić Alija, sin Salika, rođen 01.11.1962. godine u Skrugriću, Mustafović Alija, sin Bešira i majke Zajne, rođen 03.01.1972. godine u Raševi i Mustafić Alija, sin Sulje i majke Ajše, rođen 20.02.1970. godine u Raševi,

 

23. Bećirović Mustafa, na području opštine Vlasenica postoje dva lica sa istim imenom i prezimenom i to: Bećirović Mustafa, sin Nezira, rođen 17.04.1974. godine u mestu Nedeljišta i Bećirović Mustafa, sin Hajra, rođen 25.04.1959. godine u mestu Pomol,

 

24. Hardarević Mirsad, na području opštine Vlasenica postoje dva lica sa istim imenim i prezimenom i to: Hajdarević Mirsad, sin Mehmedalije, rođen 15.03.1974. godine u Nedeljištu i Hajdarević Mirsad, sin Huseina, rođen 01.01.1972. godine u Cerskoj,

 

25. Baltić Rašid, sin Hašima, rođen 06.01.1974. godine u Cerskoj, pripadnik Cerskog muslimanskog odreda,

 

26. Matus Adnan, drugih podataka nema.

 

 

 

DOKAZ: Nalaz lekara i uvi đaj na licu mesta sa foto-dokumentacijom, spisak pripadnika muslimanskih oružanih formacija sa imenima vojnika koji su bili zaduženi sa automatskim naoružanjem pronađen na licu mesta, službeni izveštaj sa izjavama svedoka koji se nalazi i dokumentaciji Komiteta pod brojem 136/95-1.

 

 

 

 

 

I-248

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Selo Žeravica i selo Rečica, opština Han Pijesak, avgusta 1993. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Dana 02.08.1993. godine, pripadnici muslimanskih oružanih formacija su napali srpska sela Rečice i Žeravice.

 

U selu Rečice nije bilo žrtava među civilnim stanovništvom jer su se meštani spasili bežanjem. U selu je zapaljeno sedam kuća sa pratećim oblektima, koje su pre toga opljačkane. Zapaljene kuća su vlasništvo Golijan Dušana i Milovana, Golijan Tome i Vasa, Golijan Stevana i njegove braće, Vasković Rajka, Golijan Svetozara i Golijan Milorada.

 

Pripadnici muslimanskih oružanih formacija su istog dana napali srpsko selo Žeravice i tom prilikom su ubili:

 

 

 

1. Golijan Dobrivija, rođenog 06.04.1926. godine, stalno nastanjenog u Žeravici,

 

2. Todorović Rajku, rođenu 1958. godine, koja je bila mentalno obolela,

 

3. Golijan Aleksu, rođenog 1923. godine,

 

4. Sokanović Danicu, rođenu 1926. godine,

 

5. Golijan Milovana, rođenog 1967. godine,

 

6. Mirović Marka, rođenog 1923.godine,

 

7. Sokanović Jovana, rođenog 1931. godine,

 

8. Sokanović Zoru, rođenu 1936. godine, suprugu Sokanović Jovana.

 

 

 

Prilikom napada su ranjeni Sokanović Dana, koja je ranjena u ruku, a nakon toga zarobljena i odvedena od strane muslimanskih vojnika u Kladanj i Golijan Velimir rođen 1946. godine. Pored Sokanovića Dane, inače učenice osmogodišnje škole, u Kladanj je odvedena i Mirović Milojka, rođena 1926. godine.

 

Kada su zauzeli selo, muslimanski vojnici su opljačkali i popalili preko 70 srpskih kuća zajedno sa pratećim objektima, a iz sela su oterali oko 200 komada krupne stoke.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Huseinović Brajko, sin Hamida i majke Ajše, rođene Doljančić, rođen 07.10.1059. godine u Rubnićima, opština Han Pijesak, po zanimanju trgovac, pre rata bio zaposlen u TP "Napredak", u Han Pijesaku, sa prebivalištem u mestu Rubinići, opština Han Pijesak,

 

2. Vrabac Rifet zvani "Bekan" sin Đulbega i majke Seme rođene Bubić, rođen 01.12.1961. godine u mestu Nevačka, opština Han Pijesak, po zamimanju otpremač građe, pre rata bio zaposlen u ŠIP "Planinsko", Han Pijesak, sa prebivalištem u Nevečkoj, opština Han Pijesak,

 

3. Vrabac Rizvo, sin Šahbaza, rođen 10.11.1953. godine u Nevačkoj, opština Han Pijesak, po zanimanju vozač, pre rata bio zaposlen u ŠIP "Planinsko" Han Pijesak sa prebivalištem u Nevačkoj,

 

4. Makanić Bećir, sin Jakuba i majke Cure, rođen 15.04.1957. godine u Bešićima, opština Vlasenica, po zanimanju mašinski tehničar, sa prebivalištem u Vlasenici, komandant 1. Cerskog muslimanskog odreda,

 

5. Vrabac Ismet, zvani "Redžo", sin Ćubaga i majke Sene rođene Bubić, rođen 01.09.1963. godine u Nevačkoj, opština Han Pijesak, po zanimanju radnik, pre rata bio zaposlen u ŠIP "Planisko", Han Pijesak, sa prebivalištem u Nevačkoj,

 

6. Vrabac Muhamed, sin Muje, rođen 10.02.1939. godine u Nevačkoj, opština Han Pijesak, po zanimanju poštar, pre rata bio zaposlen u PTT Han Pijesak, sa prebivalištem u Nevačkoj,

 

7. Imanović Rešid, sin Bajra, rođen 13.07.1955. godine u Nevačkoj, opština Han Pijesak, po zanimanju bravar, pre rata bio zaposlen u ŠIP "Planinsko" Han Pijesak, sa prebivalištem u Nevačkoj, pre rata bio rezervni oficir JNA,

 

8. Avdagić Zaim, sin Himza, rođen 28.05.1946. godine u Turalićima, opština Vlasenica, po zanimanju drvoseča, pre rata bio zaposlen u ŠIP "Planinsko" Han Pijesak, sa prebivalištem u Nevačkoj, opština Han Pijesak,

 

9. Avdagić Zijad, sin Himze, rođen 1962. godine u Turalićima, opština Vlasenica, po zanimanju radnik, pre rata bio zaposlenu DP "Stupčanica", Olovo, sa prebivalištem u Nevačkoj, opština Han Pijesak,

 

10. Duraković Galib, sin Osmana i majke Mevle, rođene Šanderović, rođen 12.08.1945. godine u Šaševcima, opština Olovo, po zanimanju kočijaš, pre rata bio zaposlen u ŠIP "Planinsko" Han Pijesak, sa prebivalištem u Pijenovcu, opština Han Pijesak,

 

11. Glasić Hajrudin, sin Begana, rođen 05.01.1953. godine u Rubinićima, opština Han Pijesak, po zanimnju radnik, pre rata bio zaposlen ŠIP "Planinsko", Han Pijesak, sa prebivalištem u Rubinićima,

 

12. Harderbašić Šemso, sin Hamida, rođen 24.01.1939. godine u Nevačkoj, po zanimanju radnik, pre rata bio zaposlen u DP "Stupčanica", Olovo, sa prebivalištem u Nevačkoj, opština Han Pijesak,

 

13. Čamdžić Ramiz, rođen 1938. godine u mestu Podglavica, opština Kladanj, po zanimanju mesar, sa prebivalištem u Podglavici, opština Kladanj,

 

14. Mutapčić Alija, rođen 1957. godine u Vlasenici, po zanimanju radnik, sa prebivalištem u Vlasenici, naselje "Baćino Brdo".

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o uvi đaju sa lica mesta, sa foto-dokumentacijom, nalazi lekara kao i izjave svedoka koje se nalaze u dokumetaciji Komiteta pod brojem 136/95-2.

 

 

 

I-249

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Selo Vratilo na putu Kalinovik-Miljevina, opština Foča- 20.09.1992. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Na putu Klinovik-Miljevina se 20. septembra kretalo teretno motorno vozilo u kome se nalazilo 39 civilnih lica srpske nacionalnosti.

 

Muslimanska oružana jedinica, koju je predvodio Sead Prazina, sačekala je u zasedi u mestu Vratilo, opština Foča, teretno vozilo i iz pešadijskog naoružanja otvorila vatru na civilna lica koja su se nalazila u vozilu. Tom prilikom su njeni pripadnici ubili sva lica koja su se nalazila u njemu. Među ubijenima, indentifikovana su sledeća lica isključivo srpske nacionalnosti, što je napadačima bilo poznato:

 

 

 

1. Lesko Vujadin, od oca Spasoja, star 44 godine, iz Miljevine,

 

2. Bozalo Radomir, od oca Milorada, star 35 godina, iz Miljevine,

 

3. Ognjenović Velimir, od oca Sime, star 32 godine, iz Miljevine,

 

4. Sarić Milovan, od oca Marka, star 55 godina, iz Miljevine,

 

5. Andrić Rade, od oca Gojka, star 53 godine, iz Miljevine,

 

6. Nego Veselin, od oca Rajka, star 24 godine, iz Miljevine,

 

7. Andrić Rajko, od oca Miloša, star 30 godina, iz Miljevine,

 

8. Mastilo Slobodan, od oca Lazara, star 16 godina, iz Maljevine,

 

9. Mastilo Duško, od oca Lazara. star 20 godina, iz Maljevine,

 

10. Vasović Milosav, od oca Neđa, star 37 godina, iz Miljevine,

 

11. Škobo Slavko, od oca Jola, star 41 godinu, iz Miljevine,

 

12. Miletić Gordon, od oca Radovana, star 30 godina, iz Miljevine,

 

13. Miletić Mišo, od oca Marka, star 65 godina, iz Miljevine,

 

14. Vuković Milorad, od oca Vlada, star 29 godina, iz Miljevine,

 

15. Vuković Milenko, od oca Marka, star 45 godina, iz Miljevine,

 

16. Trifković Risto, od oca Milana, star 48 godina, iz Miljevine,

 

17. Vlaški Velibor, od oca Jova, star 19 godina, iz Trnova,

 

18. Cicović Danilo, od oca Branislava, star 22 godine, iz Miljevine,

 

19. Nogo Milan, od oca Veljka, star 34 godine, iz Miljevine,

 

20. Stanković Velja, od oca Nikole, star 41 godinu, iz Miljevine,

 

21. Stanić Milorad, od oca Živka, star 33 godine, iz Miljevine,

 

22. Klepić Rajko, od oca Čeda, star 30 godina, iz Trnovca,

 

23. Mijatović Petko, od oca Janka, star 30 godina, iz Maljevine,

 

24. Stanković Mlađen, star 30 godina, od oca Jove,

 

25. Popović Radomir, od oca Nikole, star 25 godina, iz Trnova,

 

26. Popović Mladen, star oko 30 godina, iz Trnova,

 

27. Golijanin Ratomir, od oca Draga, star 51 godinu, iz Trnova,

 

28. Golijanin Slavka, od oca Branka, stara 52 godine, iz Trnova,

 

29. Golijanin Novak, iz Trnova,

 

30. Obućina Slavko, od oca Draga, star 36 godina, iz Trnova,

 

31. Obućina Cvija, od oca Branka, stara 62 godine, iz Trnova,

 

32. Sarić Milica, stara oko 25 godina, iz Kalinovika,

 

33. Elez Mato, star oko 50 godina, iz Kalinovika,

 

Komisija koja je izvršila identifikaciju nije mogla da identifikuje još šest ubijenih civila - tri muškarca i tri žene.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Prazina Sead iz sela Jela če, opština Foča, musliman, komandant muslimanske jedinice koja je izvršila napad na ovo vozilo.

 

DOKAZ: Zapisnik o izvršenom uvi đaju i identifikacija poginulih od 21.09.1992. godine, foto-dokumentacija i iskazi zarobljenog muslimanskog vojnika i dokumentacija pod brojem 128/95, kao i spis Osnovnog suda u Foči Kri-78/92.

 

 

 

NAPOMENA Dopuna prijave I-131.

 

 

 

 

 

I-250

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Bugojno, 1992. godine.

 

 

 

 

 

KRATAK OPIS: Na podru čju opštine Bugojno je živelo oko 9.000 Srba. Hrvati i muslimani koji su bili u koaliciji stalno su vršili pritisak na Srbe, upućivali su im pretnje, psovali im majku srpsku i nazivali ih snajperistima i četnicima. Srbe su udaljavali sa rukovodećih radnih mesta u opštini, pa su tako razrešili dužnosti direktora i saslušanog svedoka i rasporedili ga na sporedne poslove. Otpočeli su sa hapšenjem viđenijih Srba

 

 

 

U ovom periodu u Bugojnu su ubijeni i:

 

 

 

1. Levović Luka,

 

2. Babić Milenko iz sela Vileši,

 

3. Lugonja Mara, koja je bila korisnica socijalne pomoći,

 

4. Starica, koja se prezivala Zelen, a koju je ubio jedan hrvatski vojnik sa objašnjenjem da je u čarapi nosila radio-stanicu i da se njom služila.

 

5. Egić Jovo, koga su hrvatski vojnici, nakon što im je doneo jagnje na njihov zahtev, ubili,

 

6-7. Bračni par Gligorić iz Ul. Slavka Rodića,

 

8. Nikić Sekula, kome su prvo odsekli uši i nos.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Rustenpašić Semin, koji je imao svoju vojnu jedinicu,

 

2. Žulj Pero, iz sela Lug,

 

3. Kajić zvani "Garov" iz sela Vučipolje kod Bugojna,

 

4. Mehrić Vrba,

 

DOKAZ: Svedok 234/95-19.

 

 

 

 

 

I-251

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Selo Poto čani, kod Bugojna, kraj maja i početak juna 1992. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Krajem maja 1992. godine, najverovatnije 25. ili 26. maja, u selu Potočani su muslimanski vojnici u uniformama "Zelenih beretki", kojima je komandovao Semin Rustanpašić, ubijeni sledeći Srbi:

 

 

 

1. Čavić Draga, od oca Nedeljka, rođen 1933. godine, i

 

2. Lukić Milenko.

 

Početkom juna u ovom selu su ubijeni i :

 

3. Čavić Ljubo, od oca Ljube, rođen 1911. godine, i njegova supruga:

 

4. Čavić Bosa, od oca Alekse, rođena 1924. godine - zaklani su ispred svoje kuće. Na Ljubinim grudima je bio urezan veliki krst. Bosa je bila zaklana i bile su joj odsečene obe dojke, izvađene oči i odsečene uši. Obe ruke su joj bile odsečene do lakata,

 

5. Čavić Jelena, od oca Milana, rođena 1928. godine, kojoj je bio odsečen nos, uši, ruke i izvađene oči,

 

6. Mara, rodom iz Kupresa, koja je zaklana,

 

7. Prgomelja Radojka, od oca Stanoja, rođena 1944. godine. Njoj je bila odsečena desna noga i nos, izvađene oči i bila je isečena po celom telu.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Rustanpašić Semin, komandant jedinice "Zelenih beretki",

 

2. Bajrić Senad,

 

3-6. Erić, Ćorina, Rizvan i Duraković, pripadnici "Zelenih beretki".

 

DOKAZ: Svedok 234/95-13.

 

 

 

 

 

I-252

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

MESTO I VREME: Selo Hlap čevići kod Visokog, 20. juna 1992. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: U ovom selu u kome su živeli muslimani, postojale su samo tri srpske kuće. U 06.00 časova 20. juna muslimanski vojnici su, pored svedoka, uhapsili još petoro Srba iz ovog sela, koje su kasnije streljali:

 

 

 

1. Damjanović Slavka, od oca Jeremije, rođenog 1935. godine, njegovu suprugu,

 

2. Damjanović Danicu, od oca Obrena, rođenu 1940. godine,

 

3. Ristić Dušanku, od oca Miloša, rođenu 1945. godine i njenog sina

 

4. Ristić Željka, od oca Neđe, rođenog 1966. godine, i

 

5. Masala Sretu, od oca Miloša, starog oko 45 godina.

 

Odmah su ih povezali konopcem, vezujući svima ruke iza leđa. Saopštili su im da će svi biti streljani, psujući im pri tom majku srpsku i četničku. Naredili su im da krenu u pravcu centra sela, a usput su ih udarali pesnicama, nogama na kojima su imali čizme i kundacima. Svi vojnici su nosili uniforme "Zelenih beretki".

 

Kada su došli u centar sela, Ramić Nusret je naredio da stanu pored zida kuće Suada Kape. Nakon toga je iz grupe izveo Željka Ristića i pitao ga gde se nalaze minska polja. Željko na to pitanje nije ni stigao da odgovori, a Ramić mu je ispalio rafal u grudi. Neposredno posle toga je okrenuo cev automatske puške prema ostalima i sa udaljenosti od 3-4 m pucao u njih. Posle ispaljenog rafala svi su pali, a među njima i svedok. Posle toga je, dok su ležali na zemlji, ispalio još jedan rafal po njima.

 

Nakon toga su se vojnici udaljili.

 

Iz ove grupe je, pored svedoka, ostao živ i S. M..

 

Svedoka su pogodila četiri metka.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Ramić Nusret iz sela Seoča kod Visokog,

 

2. Uznalić Muhamed, od oca Himze, rođen 1966. godine u selu Okolišće i drugi pripadnici "Zelenih beretki".

 

DOKAZ: Svedok 234/95-8 i 292/95-13.

 

 

 

I-253

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

MESTO I VREME: Perin Han kod Zenice, oktobra 1993. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Kada su pripadnici muslimanske vojske ušli u Perin Han, ubili su braću:

 

1. Stanković Simu i

 

2. Stanković Stevu.

 

 

 

Ubijeni su u svojoj kući udarcima tvrdim predmetima u predelu glave i sahranjeni u zajedničkoj grobnici u selu Mutnici.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici Vojske tzv. BiH

 

DOKAZ: Svedok 234/95-23.

 

 

 

 

 

 

 

I-254

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

MESTO I VREME: Ljubuški, logor u zgradi bivšeg zatvora no ć između 10. i 11. juna 1992. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: U ovom logoru je bilo zatvoreno i 64 Srba iz Kupresa, među kojima su bili i:

 

1. Vuković Đorđe i

 

2. Šerbez Anđelko iz Bugojna.

 

 

 

Hrvatski vojnici su od ove dvojice zahtevali da priznaju da su klali hrvatsku decu, uz obećanje da će ih posle priznanja pustiti kući.

 

Kada su po nagovoru priznali da su klali hrvatsku decu, počeli su strahovito da ih tuku. Tom prilikom je Đorđe Vuković od zadobijenih povreda umro, pa su tada naredili zatvorenicima R. K. i M. K. da iznesu njegovo telo, što su ovi i učinili. Zatim su ga, naočigled svih zatvorenika u dvorištu, polili benzinom i zapalili.

 

Posle 15 minuta je umro i Anđelko Šerbez, pa je i njegov leš iznet, poliven benzinom i zapaljen.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Tomić Siniša, pravnik iz Ljubuškog, upravnik logora u Ljubuškom,

 

2. Paradžić Krešo zvani "Ćupo",

 

3. Macić Neđo.

 

 

 

DOKAZ: Svedok 234/95-6.

 

 

 

 

 

 

 

I-255

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

MESTO I VREME: Selo Homolje kod Konjica, 20. aprila 1993. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Na drugi dan srpskog Uskrsa 20. aprila 1993. godine u Donje selo kod Konjica, u kome je živeo svedok, ušli su muslimani, u čijem sastavu su bili i mudžahedini, pa su iz kuća izvodili Hrvate i Srbe pošto je tih dana došlo do sukoba između Hrvata i muslimana. Žene i decu nisu dirali. Izveli su 15 Srba i oko 85 Hrvata. Sve su ih zajedno sproveli na jednu čistinu kod sela Homolje na oko kilometar i po od Donjeg sela. Tamo su odvojili na jednu stranu Hrvate, a na drugu Srbe.

 

To su učinili pripadnici "Jukine" vojske, među kojima je bilo i mudžahedina, većinom Turaka. Sa njima je bio i jedan Somalijac, koji je pomalo znao srpski jezik.

 

Kada su ih odvojili, prvo su ih naterali da legnu na zemlju sa licima okrenutim prema tlu, a zatim su počeli da ih tuku.

 

 

 

Iz grupe u kojoj su bili Srbi, izdvojili su:

 

 

 

Ristić Obrena, od oca Đorđa rođenog 1957. godine,

 

Kuljanin Zorana, rođenog 1955. godine i

 

Golubović Neđu, autoprevoznika.

 

 

 

Potom su ih javno streljali.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Prazina Jusuf "Juka" i drugi pripadnici njegove jedinice.

 

 

 

DOKAZ: Svedok 243/95-6.

 

 

 

 

 

 

 

I-256

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

MESTO I VREME: Sarajevo, Ul. Rave Jankovi ća, 11. marta 1995. godine oko 15.30 časova.

 

 

 

KRATAK OPIS: Sa Trga Pere Kosori ća, sa zgrade "Loris", iz dela Sarajeva pod kontrolom muslimanskih oružanih formacija, pucano je iz snajpera na devojčice koje su se igrale "lastiša" ispred zgrade br. 59:

 

 

 

1. Lalović Milicu, od oca Ranka, rođenu 1984. godine, iz Novog Sarajeva, i

 

2. Učur Natašu, od oca Nedeljka, rođenu 1986. godine.

 

Lalović Milica je dovezena mrtva u bolnicu Kasindo, sa prostrelinom u predelu glave, a Ugur Nataša je umrla 15 minuta nakon prijema u istu bolnicu sa prostrelinom u predelu glave.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Piskić Senad, rođen 1956. godine u Gračnici, pre rata zaposlen kao kelner u restoranu "Galeb" na Grbavici, pripadnik tzv. armije BiH, koji se javno hvalio da je ubio ove dve devojčice, kao i još 20 Srba iz snajpera.

 

DOKAZ: 410/95.

 

 

 

 

 

 

 

I-257

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

MESTO I VREME: Selo Serdari, opština Kotor Varoš, septembar 1992. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: U selu Serdari je živelo samo 10 srpskih porodica kojima su muslimani i Hrvati iz tog i okolnih sela onemogućavali sredinom 1992. godine izlazak iz sela. Kada su 05. septembra 1992. godine pokušali da izađu iz sela, ubili su ih pripadnici muslimanskih oružanih formacija "Zelenih beretki":

 

 

 

1. Serdar Borivoje, od oca Branka, rođen 1972. godine, i

 

2. Serdar Radenko, od oca Jove, rođen 1972. godine.

 

 

 

U ovo selo su 17. septembra 1992. godine oko 06.30 časova upali muslimanski vojnici u uniformama "Zelenih beretki", koje je predvodio Besim Čehić, pa su počeli da pale kuće i ubijaju goloruko civilno stanovništvo koje nije uspelo da pobegne iz sela.

 

Pre nego što su upali u kuću R, ubacili su bombu i, provalivši ulazna vrata, ušli su u kuću i pronašavši R. koja je tada bila u petom mesecu trudnoće, pucali u nju i pogodili je u predelu grudi. R. je jedva ostala živa, sa teškim posledicama.

 

 

 

Tom prilikom su ubili:

 

 

 

Serdar Bosiljku, od oca Jefte, rođenu 1938. godine,

 

Serdar Jelenka, rođenog 1961. godine,

 

Tepić Ljubicu, od oca Đorđa, rođenu 1953. godine, kao i njene dve maloletne kćerke:

 

Tepić Slobodanku, staru 11 godina i

 

Tepić Snežanu, staru 5 godina,

 

Bencuz Slavka, od oca Jefte, rođenog 1937. godine,

 

Bencuz Slavojku, rođenu 1971. godine,

 

Serdar Dragu, rođenog 1938. godine i njegovog sina

 

Serdar Slavišu, rođenog 1970. godine, kao i njegovu suprugu:

 

Serdar Spomenku rođenu 1972. godine,

 

Serdar Branka, rođenog 1936. godine,

 

Serdar Radmilu, rođenu 1970. godine,

 

Serdar Slavka, rođenog 1934. godine,

 

Serdar Mirka, rođenog 1962. godine,

 

Serdar Danku, rođenu 1934. godine.

 

 

 

Posle toga su zapalili kuće Srba u selu Serdari.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Čehić Besim od oca Safeta, rođen 1965. godine u selu Hanifići, pre rata taksista,

 

2. Planinčić Fikret, od oca Abaza, rođen 1958. godine,

 

3. Smajić Mirsad, rođen 1964. godine,

 

4. Smajić Nijaz, rođen 1961. godine.

 

DOKAZ: 234/95-14, 234/95-16, 234/95-17 i 234/95-18.

 

 

 

 

 

 

 

I-258

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

 

 

MESTO I VREME: Selo Vrana, opština Biograd na moru, septembar - oktobar 1991.godine

 

 

 

 

 

KRATAK OPIS: Dana 30.09.1991.godine u popodnevnim časovima, četvorica hrvatskih vojnika su izvršila pretrese srpskih kuća u selu Vrani. Trojicu Srba:

 

1. Volarević Nikolu,

 

2. Drča Savu i

 

3. Bogunović Nenada, od oca Nikole.odveli su u svoj Krizni štab u selu. Odatle su ih odveli na Vransko jezero i držali zatvorene u ribarskoj kućici.

 

Bogunović Nenadu se od tada gubi svaki trag. Prema pričanju hrvatskih vojnika njega su polili benzinom i zapalili.

 

Mada je svedok tražio informacije o njegovom nestanku i od predstavnika UNPROFOR-a, nije dobio nikakve podatke.

 

Ostale Srbe su držali u izolaciji, onemogućavajući im svako kretanje.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Prebeg Boris, komandir hrvatske jedinice u Vrani, rodom iz okoline Varaždina,

 

2. Golem Mladen,rođen u Vrani, emigrant povratnik, pripadnik HV,

 

3. Jajčanin Tomislav, rođen u Vrani, pripadnik HV,

 

4. Klarić Damir, rođen u Vrani, pripadnik HV.

 

DOKAZ: Svedok br.236/95 - 13

 

 

 

 

 

I-259

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA : Namerno ubijanje civila

 

 

 

MESTO I VREME: Zadar, sredinom aprila 1992. godine.

 

 

 

 

 

 

 

KRATAK OPIS: Ležaja Vaso, rođen u Karinu, živeo je u svojoj kući u Zadru od 1968.godine i radio u Gradskom saobraćajnom preduzeću. Dana 17.04.1992.godine je odveden iz svoje kuće. Njegov leš sa odsečenom glavom je nađen posle tri dana. Svedok je kasnije saznao da su 17.04.1992. godine u kuću Ležaja Vase, noću oko 02.00 sata, došla četvorica uniformisanih Hrvata, digli ga iz kreveta i odveli na mesto Bokanjac u Zadru i tu ga ubili iz automata, a potom mu odsekli glavu.

 

Telo sa odsečenom glavom je video jedan Hrvat koji je poznavao porodicu Ležaja i javio njegovom ocu. U kuću pokojnog Ležaja u Zadru, uselio se Hrvat, pripadnik policije.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

NN lica u uniformama hrvatskih vojnika.

 

 

 

DOKAZ: Iskaz svedoka br. 236/95 - 14

 

 

 

 

 

I-260

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Okolina Islama Gr čkog kod Benkovca, 13.09.1991.godine.

 

KRATAK OPIS: Stegnjaja Branko i njegova supruga Anka, koji su živeli u svojoj porodičnoj kući u Islamu Grčkom, a radili u Zadru, u "Narodnom listu", vraćali su se 13.09.1991.godine s posla iz Zadra, na uobičajeni način, autobusom koji je saobraćao na liniji Zadar - Posedarje. Tog dana autobus nije stao na stanici na kojoj oni silaze, već dva kilometara pre te stanice, kod poljoprivrednog dobra "Nova Bistrica". Tu su sišli i uputili se prema svojoj kući u Islamu Grčkom, preko polja, oko tri kilometara udaljenog od kuće. Na oko 500 metara od magistrale, u polju, ubijeni su, a njihovi posmrtni ostaci pronađeni su 10.11.1991.godine. Prema zapisniku koji je sačinila ekipa koja je izvršila uviđaj - Stegnjajić Branko je ubijen tako što mu je nožem ili drugim sečivom odsečena glava (koja nije ni pronađena), a njegova supruga Anka tako što su joj tupim predmetom po glavi naneti smrtonosni udarci. Na licu mesta su pronađeni predmeti koji su njima pripadali.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU: NN pripadnici HDZ.

 

 

 

 

 

DOKAZ: Izjava u dokumentaciji Komiteta pod br.236/95 - 8.

 

 

 

 

 

I-261

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Selo Polje kod Dervente, 09. maja 1992. godine.

 

 

 

 

 

KRATAK OPIS: Kada su hrvatsko-muslimanske oru žane snage upale u selo Polje, u njemu su zatekle samo starije, bolesne, ili ranjene stanovnike. Sve one koje su pronašli, odmah su usmrtili, i to:

 

 

 

Banović Đorđa, od oca Gligora, rođenog 05.05.1938. godine,

 

Banović Danicu, od oca Obrada Ćerića, rođenu 1945. godine,

 

Milošević Milenka, od oca Nedeljka, rođenog 31.10.1945. godine,

 

Milojević Zorana, od majke Anice, rođenog 21.07.1947. godine,

 

Vasić Vida, od oca Ignje, rođenog 1920. godine,

 

Jovičić Rajka, od oca Krste, rođenog 1946. godine,

 

Banović Dušana, od oca Vida, rođenog 1931. godine,

 

Micić Peru od oca Riste,

 

Ćurčić Mirka, od oca Obrada, rođenog 07.08.1952. godine,

 

Živković Boru, od oca Dušana, rođenog 25.11.1956. godine, i

 

Milić Gospavu, od oca Pavla, rođenu 1916. godine.

 

Leševi su posle toga zakopani u Polju. Kada je 24. marta 1995. godine izvršena ekshumacija po naredbi istražnog sudije Osnovnog suda u Derventi, kod osam lica je konstatovan utisnuti prelom kostiju lobanje, što je izazvalo razorenje mozga i smrt.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici 109. muslimanko-hrvatske brigade.

 

DOKAZ: Spis Komiteta broj 249/95, sa nalazom i mišljenje sudsko- medicinskih veštaka prof. Dunjića i doc. Aleksandrića, kao i iskaz svedoka.

 

 

 

 

 

I-262

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila

 

MESTO I VREME: Mostar, 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: 1. Jovanovi ć Milan, od oca Trifka, rođen 1925. godine, ekonomista u penziji, živeo je sa svojom suprugom u društvenom stanu u Mostaru kada je izbio građanski rat i kada je počelo masovno pretresanje stanova Srba i njihovo odvođenje u logore. Pored toga, Srbima je bilo zabranjeno kretanje.

 

Od 15.maja 1992. godine, kada im je "radi traženja propagadnog materijala i oružja" izvršen prvi pretres stana, uniformisani muslimani (pripadnici Teritorijalne odbrane) i Hrvati (pripadnici HVO i HOS-a), izvršili su im ukupno još sedam puta pretres stana.

 

Prilikom svih ovih pretresa nije pronađeno ništa što bi ih moglo da ih kompromituje.

 

Na Milanov stan je 30. maja 1992. godine ispaljena "Zolja" koja je znatno oštetila stan. Raketa je na stan svedoka, kao i na stanove drugih Srba, ispaljena namerno i sa bliskog odstojanja.

 

Prilikom pretresa koji je izvršen 08. jula 1992. godine, unformisani muslimanski vojnici su terali Milanovu suprugu da se klanja u skladu sa muslimanskim običajima i tukli su je po glavi.

 

Pripadnici HVO su u dva navrata hapsili Milana Jovanovića, supruga svedokinje, a u toku jula 1992. godine su ga odvodili u Zapadni logor na "informativni razgovor".

 

Na vratima stana porodice Jovanović se 02. avgusta 1992. godine u 23.45 časova čulo lupanje. Kada je Milan Jovanović otvorio vrata, nepoznati uniformisani vojnik ga je pitao da li je on Milan Jovanović i kada je ovaj potvrdno odgovorio, ispalio je u njega dva rafala iz automata. Kada je Milan pao, ispalio mu je još jedan rafal u glavu.

 

Supruga je kasnije saznala da se radilo o pripadnicima diverzantske grupe Jusufa Prazine, koji su u to vreme boravili u Mostaru u stanu bivšeg sudije Slavka Šantića, dok je druga bila u stanu "Pileta" u Ul. Avenija.

 

Nakon toga je Jovanovićeva supruga dobila potvrdu od poverenika HVO za mesnu zajednicu Bijeli brijeg u Mostaru da joj je suprug "poginuo kao civilna žrtva rata", iako je ona tražila da se napiše kako se stvarno dogodilo - da je ubijen.

 

U isto vreme su na sličan način u Mostaru ubijeni i:

 

 

 

2. Čvoro Milan u naselju Rudnik i

 

3. Skočajić Ranko u svojoj privatnoj kući u Blagaju.

 

 

 

Opštinski stožer HVO je Jovanović Milanu oduzeo vozilo marke "Jugo" - "do prestanka potrebe za istim vozilom", kako je u potvrdi navedeno, a koje njegovoj supruzi nikada nije vraćeno. Krajem 1993. godine, svedokinja je uspela da bude razmenjena preko Crvenog krsta i sada živi kao izbeglica.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pripadnici diverzantske grupe Jusufa Prazine,

 

2. Elezović Sabina, koja je rukovodila grupom za likvidaciju Srba,

 

3. Antić Ranko, pripadnik MUP-a u Mostaru,

 

4. Belović Sergej,

 

5. Marčinko Josip, koji je pre rata radio u SUP-u u Mostaru, a u kritično vreme u Zapadnom logoru je bio pripadnik Vojne policije HVO,

 

6. Ključanin Ibro, komandant muslimanskog štaba u Ul. Avenija u Mostaru.

 

 

 

DOKAZ: Dokumentacija Komiteta 507/95.

 

 

 

 

 

II-088

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Varaždin, početkom maja 1995. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Zarobljeni vojnik Vojske Republike Srpske Krajine

 

Lukić Goran iz Dubovca,

 

koji je u zatvoru u Varaždinu bio podvrgnut strahovitoj torturi, umro je na putu iz Varaždina za Bjelovar od zadobijenih povreda.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Upravnik i stražari logora u Varaždinu.

 

DOKAZ: 618/95-3

 

 

 

 

 

 

 

II-089

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Brod (Bosanski Brod), gradski stadion, oktobra 1992. godine.

 

 

 

 

 

KRATAK OPIS: U logoru na stadionu je bila zatvorena i medicinska sestra

 

Blagojević Desanka iz Tešnja, koja je rođena najverovatnije 1946. godine.

 

Ona je bila žrtva silovanja, a jednom prilikom, kada se vratila u sobu sa saslušanja, bila je ispečena. Terali su je da sedne na usijani rešo, a takođe su joj usijani rešo stavljali i na druge delove tela. Pekli su je rešoom po svim delovima tela, po zglobovima, u predelu kolena, laktova, debelog mesa.

 

Rešo su donosili i u prostoriju gde su se nalazile druge žene, pa su uključivali i stavljali ga na Desanku zbog toga što su joj pronašli neke brojeve telefona na papirićima koje je imala ušivene u reveru od odeće. Nju su mučili i na taj način što su joj čupali kosu sa glave.

 

Prilikom prelaska iz Bosanskog u Slavonski Brod, Blagojević Desanka, koja je bila prebijana i u ranama od opekotina, veoma teško se kretala, pa je u tome morala da joj pomaže saslušena svedokinja.

 

U jednom momentu na Desanku je pucao Mlivić i usmrtio je.

 

Ovo se dogodilo prilikom oslobađanja Broda, na putu između Bosanskog i Slavonskog Broda.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Mlivić Kadrija, rodom iz Sijekovca, pripadnik 101. Bosansko-brodske brigade HVO,

 

2. Jurković zvani "Mangaš", pripadnik 101. Bosansko-brodske brigade HVO.

 

DOKAZ: Zapisnici o saslušanju svedoka koji se nalaze u dokumentaciji Komiteta pod brojevima 584/94-14 i 584/94-32.

 

 

 

 

 

II-090

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

 

 

 

 

MESTO I VREME: Nova Gradiška, logor u kasarni, oktobra 1991. godine.

 

 

 

 

 

KRATAK OPIS: Među zatvorenim Srbima, u kasarni se nalazio i

 

Radić Jovo, star 67 godina, iz sela Požeški Čečevac kod Nove Gradiške. On je od posledica batina umro i njegovo telo je ležalo četiri dana pre nego što su ga izneli.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU: Pripadnici ZNG.

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušavanju svedoka koji se nalazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 423/94.

 

 

 

 

 

 

 

II-091

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

 

 

MESTO I VREME: Škripov Gaj, opština Trnovo, jul - novembar 1992. godine.

 

 

 

KRATAK OPIS: Muslimansko-hrvatske oru žane formacije su 30.07.1992. godine napale srpske odbrambene položaje na mestu Škripov Gaj, na oko 3 kilometra od Trnova. Tom prilikom su pripadnici muslimansko-hrvatskih oružanih formacija zarobili, a potom i ubili pripadnike Vojske Republike Srpske, i to:

 

1. Parežanin Darko, sin Neđa, rođen 10.03.1963. godine u Sarajevu,

 

2. Popović Spasoje, sin Svetozara, rođen 1930. godine u selu Tošići, opština Trnovo,

 

3. Trgovčević Radovan, sin Jove, rođen 09.06.1955. godine u selu Tošići, opština Trnovo.

 

Ovi vojnici su nakon zarobljavanja mučeni, a zatim i ubijeni. Prilikom uviđaja na licu mesta, konstatovano je sledeće: posmrtni ostaci navedenih vojnika nađeni su nezakopani na površini zemlje. Kod Parežanin Darka, lobanja je bila odvojena od ostalog dela kostura. Prednji zubi u donjoj i gornjoj vilici su bili nasilno izbijeni, a na levoj strani temena lobanje, na sastavu temene i potiljačne kosti, konstatovana je prostrelna rupa veličine 2,5 dž 1,5 cm. Iz ovoga proizilazi da je u žrtvu pucano dok se nalazila u ležećem ili sedećem položaju. Lobanja Popović Spasoja nije pronađena. Posmrtni ostaci Trgovčević Radovana nađeni su u rovu dubine oko 60 cm, s tim što se njegov kostur nalazio u kosom položaju sa glavom pobijenom u zemlju, a nogama okrenut nagore.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici muslimansko-hrvatskih vojnih formacija.

 

DOKAZ: Izjava svedoka pod brojem 32, zapisnici o uvi đaju broj 2632-4 i 2632-42, foto-dokumentacija A-31, 32 i 33 i Kz. br. 29, koji se nalaze u dokumentaciji Komiteta pod brojem 228/94.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

II-092

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Logor u Godinjskim barama, izme đu Trnova i Goražda, jun - avgust 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Služba javne bezbednosti Godinjske bare je 10. juna 1992. godine, pod rukovodstvom Godinjak Ethema i Šarić Medarisa, formirala logor za Srbe.

 

Logor se nalazio u jednoj privatnoj, tvrdo zidanoj šupi veličine 2,5 m dž 3,5 m sa betonskim podom i sa jednim malim zakovanim prozorom. Zatvor su čuvali pripadnici bivše SJB Trnovo: Ramić Ramiz, Karačić Enes, Dedović Fahro, Nišić Emir, Bibović Samir, Kećo Muzafer i drugi.

 

Istog dana u logor su dovedeni građani srpske nacionalnosti: Ivanović Mlađen, Klepić Nenad, Vlaški Radenko, Elez Jovo, Elez Savka i pravoslavni sveštenik Neđo Popović.

 

Narednih dana u zatvor su dovođeni i drugi pripadnici srpske nacionalnosti, tako da je u toj maloj prostoriji veličine oko 8,5 m2 boravilo 16 i više lica.

 

Ova prostorija nije imala otvora osim jedne rupe na zidu, pre čnika oko 12 cm, koja je služila za ventilaciju tako da su zatvorenici na smenu disali kroz ovu rupu. Fiziološke potrebe su vršili u VC-u čučavcu, koji se nalazio u uglu te prostorije. Ljudi su zbog tegoba i zagušljivosti često padali u nesvest.

 

Stražari su zatvorenike svakodnevno tukli raznim drvenim predmetima, kundacima, rukama i nogama.

 

Zatvorenike su terali da pale srpsku zastavu i pevaju muslimanske pesme "Volimo te Alija" i "Ne daj se Bosno", dok su ih istovremeno snimali video-kamerama. U ovim tučama su se naročito isticali Savčić Dino, Torlak Nijaz, Hamzić Edin, Šamić Safet i Cibra Izet.

 

U ovom zatvoru su od posledica batinanja umrli:

 

1. Džilić Milorad, sin Vlada, rođen 1940. godine u selu Crna Rijeka, opština Trnovo, borac Vojske Republike Srpske. Umro je 04. avgusta 1992. godine. Njegov leš se nalazio dva dana među zatvorenicima u ovoj maloj prostoriji jer stražari nisu dozvoljavali da se iznese. Zatvorenici su ga tek nakon dva dana izneli i zakopali u obližnjoj šumi zvanoj Runjavica. Ekshumacijom i uviđajem na licu mesta koji su izvršeni 29.07.1993. godine, konstatovani su prelomi ruku i nogu, kao i fraktura lobanje.

 

2. Badnjar Dušan, sin Mitra, rođen 1953. godine u selu Jelašnica, opština Kalinovik, borac Vojske Republike Srpske, zarobljen na Rogaju. Njegovi posmrtni ostaci nađeni su zakopani u obližnjoj šumi zvanoj Runjavica.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Godinjak Ethem, zvani "Edo", sin Ibrahima, ro đen 20.11.1951. godine u Sarajevu, musliman, pre rata je bio načelnik SJB Trnovo,

 

2. Šarić Medaris, rodom iz Hercegovine, do rata bio aktivan oficir JNA (poručnik ili potporučnik), star oko 35 godina, oženjen Mahmutović Nerminom iz Trnova. U početku rata bio komandant Trnovsko-hadžićkog bataljona, a kasnije postavljen za komandanta tzv. "Glavnog štaba oružanih snaga Trnova",

 

3. Ramić Ramiz,

 

4. Karačić Enes, sin Hasana, rođen 22.01.1962. godine u selu Golubići, opština Kalinovik, pre rata bio milicionar,

 

5. Dedović Fahro,

 

6. Nišić Emir,

 

7. Bibović Samir,

 

8. Kećo Muzafer,

 

9. Savrčić Dino, sin Sulejmana i majke Izete, rođen u Sarajevu,

 

10. Torlak Nijaz,

 

12. Hamzić Edin, sin Ismeta, rođen 27.08.1970. godine u selu Hamzići, opština Trnovo. Pre rata je bio milicionar,

 

13. Cibra Izet, sin Begana, rođen 18.01.1967. godine u selu Delijaš, opština Trnovo. Pre rata je bio poštar.

 

14. Bratić Merim, pripadnik HOS-a.

 

DOKAZ: Izjave svedoka i zapisnici o uvi đaju broj 2632-8 nalaze se u dokumentaciji Komiteta pod brojem 228/94.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

II-093

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Logor u selu Dej čići kod Trnova, u prostorijama osnovne škole, jun - avgust 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U ovom logoru je bilo zatvoreno preko 150 lica srpske nacionalnosti, pretežno žena, dece i staraca. Muškarci su bili zatvoreni u jednoj prostoriji, dok su žene i deca bili odvojeni u drugim prostorijama. Čuvari ovog zatvora bili su meštani iz susednih sela iz porodica Dedići, Durme, Oručević i Mulaosmanović, a komandant logora je bio Durmo Safet.

 

Uz dozvolu čuvara, u logor su svakodnevno dolazili ekstremisti, među kojima su od strane svedoka prepoznati: Kolar Ismeta, Dedić Suno, Sačić Dino, Čibra Izet, Drnjaković Samir, Ćosić Avdo, Lehić Zejnil, Dedić Aziz, Dedić Avdija, Dedić Suljo, Zoltan Muhamed i Oručević Hamid.

 

Oni su se svakodnevno iživljavali nad zatvorenim bespomoćnim Srbima. Tukli su ih metalnim polugama, gumenim palicama, rukama i drugim predmetima. Od ovih tuča, zatvorenici su bili u krvi i padali su u nesvest.

 

U zatvoru je od posledica batinanja umro

 

1. Miovčić Milenko, rođen 1923. godine. Miovčića su u više navrata tukli raznim predmetima po glavi, stomaku, rukama i po nogama. Početkom avgusta 1992. godine, tukli su ga po glavi flašom napunjenom vodom, nakon čega je pao u komu i posle dva dana je umro. Zatvoreni Srbi su ga zakopali blizu sela Dejčića, na lokalitetu zvanom Požega. Ekshumacijom i uviđajem koji su izvršeni 07.08.1993. godine, konstatovana je fraktura lobanje u predelu desne slepoočnice.

 

Pored Miovčića, od posledica batinanja je preminuo i

 

2. Šehovac Nikola iz Gornje Presjenice, dva dana nakon što je razmenjen.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Durmo Safet, komandant logora,

 

2. Kolar Ismeta, zvana "Nevenka", k ći Bajre, rođena 05.03.1962. godine u selu Jablanica, opština Trnovo,

 

3. Dedić Suno, sin Bajra, rođen 19.01.1965. godine u selu Dejčići,

 

4. Sačić Dino, sin Sulejmana, rođen u Sarajevu,

 

5. Cibra Izet, sin Begana, rođen 18.01.1967. godine u selu Delijam, opština Trnovo, po zanimanju poštar,

 

6. Drnjaković Samir,

 

7. Ćosić Avdo, sin Alije, star oko 26 godina, iz Kijeva,

 

8. Lehić Zejnil, sin Saliha, rođen 02.01.1958. godine u selu Bogatići, opština Trnovo,

 

9. Dedić Aziz, sin Husa, rođen 01.01.1964. godine u selu Dejčići, opština Trnovo,

 

10. Dedić Avdija zvani Avdo, sin Agana, rođen 03.03.1973. godine u selu Dejčići, opština Trnovo,

 

11. Dedić Suljo, sin Agana, iz sela Dejčića,

 

12. Zoltan Muhamed, sin Sulja, rođen 31.07.1960. godine u selu Batići, opština Trnovo,

 

13. Oručević Hamid zvani "Henda", iz Dejčića.

 

DOKAZ: Izjave svedoka, zapisnik o uvi đaju broj 29 i foto-dokumentacija broj 128 nalaze se u dokumentaciji Komiteta pod brojem 228/94.

 

 

 

 

 

II-094

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME : Rejon Jablanice, opština Lopare, januar 1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici muslimansko-hrvatskih oru žanih formacija su 23. januara 1994. godine izvršili napad na odbrambene položaje Republike Srpske u rejonu Jablanice i tom prilikom zarobili 6 boraca, a zatim ih mučili i ubili:

 

 

 

1. Antić Branka, sina Čedomira, rođenog 1944. godine,

 

2. Perić Mihajla, sina Cvije, rođenog 1945. godine u D. Crnaljevu,

 

3. Stevanović Stevana, sina Ilije, rođenog 1941. godine u D. Crnaljevu,

 

4. Pupić Mlađena, sina Pere, rođenog 1941. godine u D. Crnaljevu,

 

5. Tešić Milorada, sina Vasilija, rođenog 1950. godine i

 

6. Mihajlović Svetozara, sina Milorada, rođenog 1953. godine u Dvorovima.

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici izviđačko-diverzantske čete 2. korpusa izviđačko-diverzantske čete V operativne grupe zvane "Panteri" i diverzantske grupe čiji je vođa Goran zvani "Ustaša".

 

DOKAZ: Dokaz u spisima 171/95-1.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

II-095

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Selo Teo čak, opština Ugljevik, septembar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Muslimansko-hrvatske oru žane formacije iz Teočaka napale su 10. septembra 1992. godine selo Priboj, opština Lopare, zbog čega se srpsko civilno stanovništvo dalo u bekstvo.

 

U zaseoku Đokići, prilikom bežanja, uhvaćen je civil

 

Gajić Mićo od oca Živana, rođen 10.11.1921. godine u Priboju, koji je zatim sproveden u zatvor u Teočaku, gde je danima tučen i zlostavljan, usled čega je i preminuo u zatvoru.

 

Posle izvršene razmene 23.09.1992. godine, na lešu je konstatovano više teških telesnih povreda po glavi, telu i polnom organu (izvađeni testisi).

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici muslimansko-hrvatskih formacija iz Teo čaka.

 

DOKAZ: Izjave svedoka i foto-dokumentacija, sve u spisima 171/95-2.

 

 

 

 

 

II-096

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Hadžići, kraj maja 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Četvorica vojnika vojske Republike Srpske su 26. maja 1993. godine bili zarobljeni i odmah zatim su usmrćeni:

 

 

 

1. Mičić Milorad, rođen 1956. godine u Miševićima, opština Hadžići,

 

2. Zimonja Sreten, od oca Srete, rođen 12.02.1968. godine u Lokvama, opština Hadžić, iz Hadžića,

 

3. Marilović Radenko od oca Veljka, rođen 12.06.1954. godine u Ušivaku opština Hadžići, iz Ušivaka, opština Hadžići, i

 

4. Šekerović Goran, od oca Marka, rođen 1961. godine u Zenici, iz Hadžića.

 

Posredstvom UNPROFOR-a su 28. juna 1993. godine leševi ove četvorice srpskih vojnika predati vlastima Republike Srpske na groblju u Vlakovu.

 

Tom prilikom je lekar kod Mičića konstatovao da na glavi ima probijeno teme i polomljene vilice i da mu nedostaje levo stopalo. Kod Zimonjića je konstatovano da ima prelom donje i gornje vilice, nosne kosti i slepoočnice i da mu je leva ruka u podlaktici slomljena. Kod Marilovića je konstatovano da mu je pola glave sa desne strane potpuno razbijeno, da mu je levo uho odsečeno, leva šaka otkinuta i da su mu obe ruke polomljene. Kod Šekerovića je konstatovano da mu je prerezano grlo, a lobanjske kosti smrskane.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

ockquote>

Pripadnici tzv. Armije BiH.

 

DOKAZ: Komitet 122/95-4.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

II-097

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Sela Bodelište i Lipovac, opština Br čko, mart-april 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici muslimansko-hrvatskih oru žanih formacija iz mesta Gornji Rahić su po narađenju štaba 108. brigade HVO Bosanske Posavine, napali 08. marta 1993. godine selo Bodalište, a 27. aprila 1993. godine selo Lipivac i ukupno zarobili, a zatim mučili i ubili, 15 pripadnika Vojske Republike Srpske, čije su leševe predali 11. marta i 07. maja 1993. godine.

 

Stanković dr Zoran, specijalista sudske medicine VMA u Beogradu i Ninković dr Dragan, lekar iz Brčkog su prilikom obdukcije u Medicinskom centru u Brčkom konstatovali:

 

 

 

1. Pekić Mirku, sinu Cvijetina, rođenom 1938. godine u Ulicama, izvađena su mu oba oka, slomljena gornja i donja vilična kost, a ubijen je iz vatrenog oružja iz neposredne blizine;

 

2. Pudić Miroslavu, sinu Nikole, rođenom 03.03.1959. godine u Brčkom, polomljena je donja i gornja vilična kost, nos mu je povređen oštricom mehaničkog oruđa, nanete su mu povrede na desnoj strani lica, a ubijen je sa više hitaca, iz neposredne blizine;

 

3. Pudić Siniši, sinu Jovana, rođenom 1974. godine u Brčkom, odsečeno je levo uvo, a ubijen je iz vatrenog oružja, iz blizine, pucnjima u glavu i grudni koš;

 

4. Tomić Stojan, sin Ratka, rođen 28.03.1972. godine u Grbavici, povređen je u predelu čela, a ubijen iz neposredne blizine;

 

5. Tadić Petru, sinu Lazara, rođenom 16.07.1943. godine u Potočarima, izvađana su oba oka, povređene očne jabučice i slomljena gornja vilica, a ubijen je iz neposredne blizine, pucnjem u grudni koš;

 

6. Tomić Nikoli, sinu Sime, rođenom 16.12.1943. godine u Grbavici, slomljena je leva ključna kost, oštricom sekire na potiljku naneta veća rana, a ubijen sa više ispaljenih hitaca, iz neposredne blizine, u predelu grudnog koša;

 

7. Tomić Draganu, sinu Ratka, rođenom 14.07.1944. godine u Brčkom, naneti krvni podlivi po telu, a ubijen sa više hitaca, iz neposredne blizine;

 

8. Jovičić Ranko, sin Pere, rođen 10.12.1945. godine u Mrtvici, ubijen je iz vatrenog oružja, pucnjima, iz neposredne blizine, u predelu glave;

 

9. Bajić Iliji, sinu Mitra, rođenom 26.04.1956. godine u Bukovcu, pucano je iz neposredne blizine u telo i glavu;

 

10. Pudić Radanu, sinu Krste, rođenom 11.08.1974. godine u Brčkom, pucano iz neposredne blizine u telo i glavu;

 

11. Vujčić Gojku, rođenom 15.05.1959. godine u Prkoviću, pucano iz neposredne blizine u telo i glavu;

 

12. Pudić Stojanu, sinu Đoke, rođenom 04.09.1953. godine u Brčkom, odsečena je glava;

 

13. Jovičić Perici, sinu Ranka, rođenom 08.03.1972. godine u Brčkom, odsečena je glava;

 

14. Padežanin Željku, rođenom 1973. godine u Boboti, smrskana je glava, a ubijen iz neposredne blizine, iz vatrenog oružja i

 

15. Marjanović Radovanu, sinu Milana, rođenom 31.05.1958. godine u B. Gradišci, smrskana je glava, a ubijen je, iz neposredne blizine, iz vatrenog oružja.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pljakić Ramiz, sin Hamdije, rođen u selu Ugao, opština Sjenica, Republika Srbija, 17.05.1958. godine, završio Vojnu akademiju, pre rata bio zaposlen u kasarni "Veljko Lukić-Kurjak" u Brčkom kao komandir 3. baterije HD-120 milimetara, sada komandant 108. brigade HVO,

 

2. Saković Šemsa, sin Mehmeda, rođen u Potkamenu 12.07.1957. godine, član Kriznog štaba,

 

3. Gušo Rašid, sin Alije, rođen u Brčkom 02.11.1961. godine, komandir 3. bataljona.

 

DOKAZ: Dokaz u spisima 144/95-9.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

II-098

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Orašje, 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici muslimansko-hrvatskih oru žanih formacija su početkom maja meseca 1992. godine otpočeli sa hapšenjem civilnog stanovništva srpske nacionalnosti u Orašju, Bukovoj Gredi, Kopanicama i drugim mestima na području opštine Orašje.

 

Uhapšeni civili su smešteni u logore, koji su se nalazili u fiskulturnoj sali gimnazije u Orašju i osnovnoj školi u Donjoj Mahali.

 

Pripadnici Vojne policije u tim logorima, osim izvršenih ubistava, mučili su i nečovečno su postupali sa uhapšenim civilima, prisiljavali su ih na prinudni rad, izgladnjivali ih, silovali su ženska lica, a prisvajali su ili uništavali njihovu pokretnu imovinu:

 

 

 

Ubijena su sledeća civilna lica:

 

 

 

1. Gavrić Pera, star oko 40 godina, iz Bukove Grede, obešen je 10.05.1992. godine u kupatilu škole u Orašju;

 

2. Maksimović Mihajlo, star oko 38 godina, iz Borova Sela, umro u Donjoj Mahali od zadobijenih povreda prilikom tuče;

 

3. Klipanović Milan, star oko 38 godina, iz Borova Sela, umro u Donjoj Mahali od zadobijenih povreda prilikom tuče;

 

4. Gajić Makso, star oko 30 godina, iz Lončara, zaklan kamom u šupi kod zemljoradničke zadruge u Donjoj Mahali od strane Kalinić Dragana;

 

5. Ristanić Žarko, rođen 1955. godine u Gajevima, umro 04.02.1993. godine;

 

6. Gavrić Andreja, star oko 45 godina, iz Bukove Grede, zadavio je Kljajić Damir krajem 1992. godine u logoru;

 

7. Stojnić Ranko, star oko 30 godina, iz Prijedora, batinama onesvešćen, a zatim ubijen iz vatrenog oružja u glavu;

 

8. Cvijanović Aćimu, rođenom 1937. godine, iz Bukove Grede, od udaraca lancem, koje su mu je 14.07.1992. godine naneli Kljajić Damir, Kljajić Ivica i lice zvano Emir, ispalo je oko iz glave. Posle je umro;

 

9. Sarić Savo, rođen 1940. godine, iz Bukove Grede, umro je 06.06.1992. godine od zadobijenih povreda;

 

10. Petrović Aleksandar, rođen 1953. godine, iz Bukove Grede, umro je 14.06.1992. godine od mučenja kome ga je izložio Živković Ante u logoru Donja Mahala;

 

11. Malinkić Manojlo, rođen 1944. godine, iz Kozarske Dubice, tučen je svakog dana, zbog čega se, udarajući glavom u ploče na kojima je spavao, sam ubio u januaru mesecu 1993. godine,;

 

12. Arsenić Ignjat, sin Vlajka, star oko 40 godina, iz Vučilovca, ubijen je u logoru u Donjoj Mahali;

 

13. Džajić Gruju, starog oko 30 godina, iz Čelnica, kastrirala je Hadžiomerović Elvira 29.01.1993. godine, usled čega je preminuo narednog dana;

 

14. Božić Radojka, rođena 1932. godine, iz Bukove Grede, podlegla je od posledica batinanja 24.06.1992. godine u bolnici u Vinkovcima;

 

15. Cvijanović Pero, rođen 1928. godine, iz Bukove Grede, izvođen je kao tuberkulozni bolesnik u posebnu prostoriju, a pogubljen je najverovatnije između 10. i 15.08.1992. godine u logoru u Donjoj Mahali;

 

16. Cvijanović Brano, sin Pere, rođen 1969. godine, iz Bukove Grede, poginuo je 22.08.1992. godine kopajući tranšeje;

 

17. Cvijanović Drago, rođen 1963. godine, iz Bukove Grede, ubijen je 09.05.1992. godine u Bukovoj Gredi;

 

18. Maksimović Marka, rođenog 1937. godine, iz Bukove Grede, ubili su nožem, a zatim ga zapalili u selu 09.05.1992. godine;

 

19. Cvijanović Čedu, rođenog 1943. godine, iz Bukove Grede, streljali su u Bukovoj Gredi 11.05.1992. godine, pošto su mu prethodno nožem odsekli tri prsta desne ruke;

 

20. Maksimović Žarko, rođen 1952. godine, iz Bukove Grede, ubijen je 09.05.1992. godine na njivi u Bukovoj Gredi;

 

21. Maksimović Zoran, rođen 1968, godine, iz Bukove Grede, ubijen je 09.05.1992. godine na njivi u Bukovoj Gredi;

 

22. Gavrić Milan, rođen 1974. godine, iz Bukove Grede, ubijen je 09.05.1992. godine na njivi u Bukovoj Gredi;

 

23. Vasiljević Lazar, rođen 1961. godine, iz Bukove Grede, ubijen je 09.05.1992. godine u Bukovoj Gredi;

 

24. Gavrić Mitar, rođen 1939. godine, iz Bukove Grede, ubijen je 09.05.1992. godine u Bukovoj Gredi;

 

25. Stojkov Ljuba, rođen 1963. godine, iz Orašja;

 

26. Pavlović Angelina, rođena 1934. godine, iz Donjeg Žabara;

 

27. Blagojević Bogdan, rođen 1933. godine, iz Letnice;

 

28. Pekić Luka, sin Janka, rođen 29.08.1963. godine u Bukovcu, umro 06.06.1992. godine u logoru u Donjoj Mahali od zadobijenih povreda;

 

29. Goranović Marko, star oko 35 godina, iz Dubice;

 

30. Goranović Branko, star oko 46 godina, iz Dubice;

 

31. Šabanović Šaphaz, star oko 38 godina, iz Šibošnice, pre rata pripadnik JNA;

 

32. Nikolić Marko, rođen 1910. godine, iz Vučilovca;

 

33. Ostojić Petra, rođena 1910. godine, iz Vučilovca;

 

34. Maksimović Milan, rođen 1952. godine, iz Bukove Grede, ubijen je 17.08.1992. godine u Oštroj Luci, prilikom kopanja rovova i

 

35. Vidović Mirko, star oko 30 godina, iz Borova, kome je Kljajić Damir prvo nožem probio jezik.

 

Osim toga, četiri vojnika srpske nacionalnosti, koja su u decembru 1992. godine zarobljena prilikom napada na Vučilovac, ubijena su u logoru Donja Mahala u prvoj polovini januara meseca 1993. godine, a tri uhapšena civila srpske nacionalnosti, koja su bolovala od tuberkuloze, odvedena su u oktobru mesecu 1992. godine, navodno kod lekara, a posle toga nisu vraćena u logor.

 

Pored navedenih civila, u logoru Donja Mahala ubijeno je još oko 40 nepoznatih lica srpske nacionalnosti sa područja opština Derventa, Odžak i Brod.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Maturović Đuro, zvani "Tusa", star oko 45 godina, iz Oštre Luke, opština Orašje, zapovednik 106. brigade HVO IV operativne zone Bosanske Posavine u Orašju;

 

2. Vicentić Pero, zvani "Konj" i "Viktor Petar", iz Donje Mahale, opština Orašje, star oko 30 godina, šef Vojne policije u logoru Donja Mahala;

 

3. Knežević Marko, zvani "Lana", sin Tunja, iz Ugljare, opština Orašje, star oko 30. godina, sada zamenik šefa Vojne policije u logoru Donja Mahala;

 

4. Kljajić Damir, iz Donje Mahale, opština Orašje, rođen 1972. godine, vojni policajac;

 

5. Kljajić Ivica, sin Ive, iz Ugljara, rođen 1968. godine, vojni policajac;

 

6. Jurić Mirko, zvani "Kemi", star oko 20 godina, iz Donje Mahale, opština Orašje, vojni policajac;

 

7. Filipović Pejo, zvani "Babo" i "Vuk sa Save", iz Donje Mahale, opština Orašje, star oko 65 godina, vojni policajac;

 

8. Marković Miroslav, zvani "Šikan", iz Ugljara, opština Orašje, star oko 35 godina, vojni policajac;

 

9. Filipović Ivica, zvani "Ćorak", iz Donje Mahale, opština Orašje, star oko 32 godine, vojni policajac;

 

10. Filipović Niko, zvani "Nikso", iz Donje Mahale, opština Orašje, star oko 35 godina, vojni policajac;

 

11. Živković Anto, zvani "Žika", iz Donje Mahale, opština Orašje, star oko 23 godine, vojni policajac;

 

12. Đurić Stjepan, zvani "Stile", iz Donje Mahale, opština Orašje, star oko 25 godina, vojni policajac;

 

13. Baotić Mate, zvani "Čikan", iz Donje Mahale, opština Orašje, star oko 27 godina, vojni policajac;

 

14. Kabaklić Ahmed, zvani "Grga", iz Orašja, star oko 37 godina, vojni policajac, bivši nastavnik fizičkog vaspitanja;

 

15. Hrustović Smajil, zvani "Smajo", iz Orašja, star oko 28 godina, vojni policajac;

 

16. Hadžiomerović Elvira, kći Alije, stara oko 35 godina, po zanimanju trgovac, evidentičar u logoru Donja Mahala;

 

17. Terzić Nina, stara oko 23 godine, iz Odžaka, evidentičar u logoru Donja Mahala;

 

18. Pamukčić Bakir, sin Mućeta, iz Orašja, star oko 30 godina, vlasnik kafića u Orašju, vojni policajac;

 

19. Agančetović Zijad, zvani "Zijo" i "Beća", sin Mehmeda, star oko 27 godina iz Orašja, bivši radnik DP "Polirond" Orašje, radio na mestu portira, sada vojni policajac;

 

20. Kalinić Dragan, iz Slavonske Požege, star 27 godina.

 

DOKAZ: 144/95-12 i 144/95-13.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

II-099

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Donja Mahala, opština Orašje, maja-jula 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici Vojne policije muslimansko-hrvatskih oružanih formacija su u logoru u Donjoj Mahali, po naređenju Štaba komande 106. brigade HVO Bosanske Posavine, vršili mučenja i zastrašivanja i nečovečno su postupali sa uhapšenim civilima i ratnim zarobljenicima, koji su bili zatvoreni u logoru u vremenu od 18. maja do 18. jula 1992. godine. Kao posledica takvog postupanja, kod uhapšenog civila

 

Pekić Luke, sina Janka, rođenog 29.08.1963. godine u Bukovcu je 06.06.1992. godine nastupila smrt, dok su

 

Maksimović Cvijetin, sin Cvijetina, rođen 03.11.1970. godine u Lukavcu i Panić Slobodan, sin Cvijetina, rođen 08.10.1970. godine u Brčkom, zadobili teške telesne povrede.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Vincetić Pero, zvani "Konj",

 

2. Viktor Petar, star oko 30 godina, iz Donje Mahale, šef Vojne policije u logoru,

 

3. Kljajić Damir, zvani "Dama", star oko 22 godine, iz Donje Mahale, vojni policajac,

 

4. Kljajić Ivica, star oko 25 godina, iz Donje Mahale, vojni policajac,

 

5. Jurić Mirko, zvani"Kemi", star oko 20 godina, iz Donje Mahale, vojni policajac,

 

6. Filipović Pejo, zvani"Babo" i Vuksa Save, star oko 65 godina, iz Donje Mahale, vojni policajac,

 

7. Marković Miroslav, zvani "Šikan", star oko 35 godina, iz Ugljara, vojni policajac,

 

8. Filipović Ivica, zvani "Ćorak", star oko 32 godine, iz Donje Mahale, vojni policajac,

 

9. Filipović Niko, star oko 35 godina, iz Donje Mahale, vojni policajac,

 

10. Živković Anto, zvani "Žika", star oko 23 godine, iz Donje Mahale, vojni policajac,

 

11. Đurić Stjepan, zvani "Stile", star oko 25 godina, iz Donje Mahale, vojni policajac,

 

12. Baotić Marto, zvani "Čikan", star oko 27 godina, iz Donje Mahale, vojni policajac,

 

13. Karalić Ahmed, zvani "Graga", star oko 37 godina, iz Orašja, vojni policajac, bivši nastavnik fizičkog vaspitanja,

 

14. Hrustović Smail, zvani "Smajo", star oko 28 godina, iz Orašja, vojni policajac,

 

15. Hadžiomerović Elvira, kći Alije, stara oko 35 godina, evidentičar u logoru,

 

16. Terzić Nina, stara oko 23 godine, iz Odžaka, evidentičar u logoru,

 

17. Pamukčić Bakir, sin Mućeta, star oko 30 godina, vojni policajac, i

 

18. Agančetović Zijad, sin Mehmeda, star oko 27 godina, iz Orašja, vojni policajac.

 

 

 

 

 

DOKAZ: U spisima Komiteta pod brojem 144/95-13.

 

 

 

 

 

 

 

II-100

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Sarajevo, logor u bivšoj kasarni "Viktor Bubanj", jul 1992 - februar 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Dok je boravio u ovom logoru, svedok je, kao i drugi zatvoreni Srbi, bio izložen čestim tučama i maltretiranjima.

 

U ovom periodu su, po znanju svedoka, u ovom logoru ubijeni, ili su umrli od posledica batina ili gladi, ili su nestali i o njima se ništa ne zna pa se osnovano sumnja da su takođe usmrćeni, sledeći zatvoreni Srbi:

 

 

 

1. Rakanović Uroš, umro od povreda zadobijenih pri tuči,

 

2. Odžaković Zoran, umro od povreda zadobijenih pri tuči i od gladi,

 

3. Kuzmanović Petar, umro od povreda zadobijenih pri tuči i od gladi,

 

4. Šoja Ostoja, ubijen,

 

5. Pjevac Pero, ubijen i sahranjen na groblju "Lav" u blizini bolnice.

 

6. Đeranić Mato, nestao,

 

7. Marinković Radoje, nestao,

 

8. Matović Slobodan, nestao,

 

9. Damnjanović Slavka, nestala,

 

10. Radojčić Mihajlo, nestao,

 

11. Živković Nedeljko, nestao,

 

12. Raković Stevo, nestao,

 

13. Pikulić Pero, nestao,

 

14. Radović Vojko, nestao,

 

15. Vukadin Vojin, nestao,

 

16. Turanjanin Slavko, nestao,

 

17. Čajević, nestao

 

U ovoj kasarni su zatvoreni Srbi bili izloženi gladovanju. Dobijali su dva puta dnevno hranu koja se sastojala od retke supe i kriške hleba. U hranu su im ubacivali neku hemijsku supstancu zbog koje su mnogi zatvorenici dobijali proliv i umirali od iscrpljenosti. I s FACE="Courier New">â m svedok je od toga nekoliko puta padao u komu.

 

Svedok je u ovom logoru bio smešten u prostoriji veli čine 2 m h 3 m u kojoj je bilo 12 ljudi.

 

U toj prostoriji nije bilo kreveta, već su ležali na betonu. Nije bilo ni grejanja.

 

Higijenski uslovi su bili vrlo loši. Po 15 i više dana nisu se umivali.

 

Na jedan od najvećih srpskih praznika Svetog Savu, 27. januara 1993. godine upravnik zatvora je izveo sve zatvorenike Srbe u dvorište i tražio da skinu košulje. Tako polugoli su stajali oko pola sata na temperaturi od minus 20 0. Tom prilikom im je rekao da je to dobro za njih i da treba da se provetre.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Dautović Kemo, komandant Vojne policije,

 

2. Dolan Himzo, bivši zastavnik JNA, upravnik zatvora u kasarni "Viktor Bubanj".

 

 

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka koji se nalazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 675/94-2.

 

 

 

II-101

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Grubišino Polje, avgusta 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: Miloševi ć Spasoje, od oca Rada, rođen 1957. godine, u junu 1991. godine je ostao bez posla, pošto je u Stanici milicije u Grubišinom Polju, gde je do tada radio kao milicionar, odbio da kao Srbin stavi hrvatski simbol - šahovnicu na grudi.

 

U isto vreme je sa posla otpuštena i njegova supruga.

 

Nakon toga su bračnom paru Milošević počele da stižu pretnje telefonom. Na njihovu kuću, koju su noću kao i kuće ostalih Srba u Grubišinom Polju obeležili, počeli su tokom noći da pucaju.

 

Na dan 15. avgusta 1991. godine, on je pošao da kupi pivo kada su ga pripadnici Zbora narodne garde uhapsili i zatvorili u svoje prostorije u hotelu u Grubišinom Polju.

 

Kada je saznala za to, njegova supruga je otišla u ovaj hotel, na čijem ulazu je umesto otirača bila postavljena srpska zastava. Tu su odbili da joj daju bilo kakvo obaveštenje. Nakon toga je otišla u SUP u Grubišinom Polju, gde ju je načelnik Tot Šandor obavestio da oni nemaju veze sa hapšenjem njenog muža, da pripadnici Zbora narodne garde hapse Srbe po posebnom spisku, kao i da to nije u njihovoj nadležnosti. Takođe joj je rekao da on sa četnicima neće da ima nikakva posla.

 

Miloševićevoj supruzi je posle nekoliko dana u poverenju jedan pripadnik ZNG rekao da je Spasoje ubijen.

 

Tek 25. septembra 1991. godine je saznala da je njegov leš zakopan u nekoj njivi pored Grubišnog Polja. U SUP-u u Grubišinom Polju je obaveštena da je to tačno i da je bager komunalnog preduzeća zatrpao leš njenog muža, a kada je protestvovala zbog toga što nije obaveštena o smrti supruga, rečeno joj je da se takvi leševi ne sahranjuju u prisustvu rodbine.

 

Tek posle 6 meseci je uspela da dobije dozvolu za ekshumaciju leša svoga supruga koja je izvršena 15. aprila 1992. godine. Leš je bio zavijen u šatorsko krilo. Leš je jedino prepoznala po patikama, ali nisu dozvolili da se šatorsko krilo razvije niti da se izvrši obdukcija, pa je leš sahranjen tako da ga nije ni videla.

 

Porodična kuća porodice Milošević je za vreme sahrane obijena i izvršen je pretres.

 

Nakon toga je supruga bila prinuđena da proda kuću i napusti Grubišino Polje sa decom.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Gustin Stojan, komandant ZNG u Grubišinom Polju.

 

DOKAZ: Svedok 235/95-2.

 

 

 

NAPOMENA: Dopuna prijave II-029.

 

 

 

II-102

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Breza, logor u magacinu rudnika "Breza", prva polovina juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U ovom logoru je u dve prostorije bilo zatvoreno oko 30 uhapšenih Srba. Zatvorenici su u ovim prostorijama le žali na golom betonu, a u toku prvih nedelju dana nisu dobijali ništa za hranu. Dobijali su samo flašu vode za piće.

 

U tu prostoriju su dnevno više puta ulazili muslimanski vojnici i udarali uhapšene Srbe nogama, pesnicama, palicama, kundacima od oružja i dr. Posle svake tuče, zatvorenici su ostajali da leže na podu modri i krvavi, a muslimanski vojnici koji su ih tukli tražili su da obrišu krv sa poda.

 

 

 

U ovom logoru su od zadobijenih povreda umrli:

 

 

 

1. Subotić Momčilo iz Gornje Breze i

 

2. Subotić Zdravko zvani "Baja" iz Breze.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Marković Ante, do izbijanja rata inspektor milicije,

 

2. Sirotanović Arif,

 

3. Mlivić Mustafa,

 

4. Silajdžić Ago, lični pratilac Alije Izetbegovića.

 

5. Haldžić Mithad,

 

6. Dedić i drugi pripadnici "Zelenih beretki".

 

 

 

DOKAZ: Svedoci 292/95-1, 292/95-2 i 292/95-4.

 

 

 

 

 

II-103

 

 

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Zatvor u Biha ću, krajem 1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Zajedno sa ostalim civilinim stanovništvom srpske nacionalnosti, u zatvor u Bihaću je 26. oktobra 1994. godine odvedena i:

 

 

 

1. Kenjalo Boja, stara oko 106 godina, iz sela Račići kod Bihaća, gde je i ubijena.

 

 

 

U ovom zatvoru su takođe ubijeni i sledeći penzioneri:

 

 

 

2. Kenjalo Mihajlo, rođen 1912. godine u Račiću kod Bihaća i

 

3. Gogić Marko, rođen 1923. godine u Ćelijama.

 

 

 

Tela Kenjalo Mihajla i Gogić Marka su razmenjena 01. decembra 1994. godine pa je konstatovano da je Kenjalo Mihajlu odsečena desna noga, a Gogić Marku naneta ubodna rana u predelu srca.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Upravnik i osoblje zatvora u Biha ću.

 

DOKAZ: 413/95 i 520/95.

 

 

 

II-104

 

 

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Selo Brnjik, opština Lopare, juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici muslimansko-hrvatskih oru žanih formacija iz Brnjika su 05. juna u popodnevnim časovima napali srpski deo sela, zaseok "Cvetkovići", pa je 5-6 pripadnika Vojske Republike Srpske iz Lukavice krenulo u pomoć da zaštiti i izvede iz zaseoka preostale civile.

 

Na putu prema zaseoku, iz vatrenog oružja je u predelu grudnog koša ranjen, a zatim i zarobljen

 

Đurić Goran, od oca Neđe, rođen u Lukavici 15.10.1936. godine.

 

Zarobljenog ranjenika su odveli u selo Brnjik gde je ubijen. Na njegovoj lobanji je konstatovan utisnuti prelom veličine 10 cm h 15 cm koji je nastao udarcem tvrdim i tupim predmetom u gornji deo glave.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici muslimansko-hrvatskih formacija iz Brnjika.

 

 

 

DOKAZ: Izjave i foto-dokumentacija, u spisima 171/95-3.

 

 

 

 

 

II-105

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Jablanica, novembar - decembar 1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici Vojske Republike Srpske:

 

 

 

1. Čolović Risto, od oca Stojana, rođen 1955. godine,

 

2. Radulović Miljan, od oca Branka, rođen 1974. godine,

 

3. Simić Mirko, od oca Đorđa, rođen 1959. godine, i

 

4. Pudar Slobodan, od oca Mladena, rođen 1970. godine.

 

 

 

Pošto su ih 13. novembra 1994. godine zarobili, pripadnici muslimanskih oružanih formacija su ih zatvorili u podrum Muzeja revolucije u Jablanici, gde su ih jedno vreme držali vezane bodljikavom žicom i mučili najrazličitijim vidovima torture.

 

Ovu četvoricu zarobljenika su sredinom decembra 1994. godine ubili muslimanski major Nihad i Salčin Adnan, koji su u te svrhe koristili kramp i sablju. Prvo su ubijeni Čolović i Radulović, a posle toga Simić i Pudar.

 

Posle razmene njihovih leševa, što je izvšeno u Podveležju, obdukcijom je konstatovano:

 

 

 

Kod Čolovića utisnuti prelom kostiju lobanje, prelomi kosti krova i baze lobanje i lica, ustrelne rane na obe podkolenice, prelom kostiju obe podkolenice, kao i prelom četiri rebara.

 

 

 

Kod Radulovića je konstatovano na grudima dve ubodne rane koje su nanete spreda odozdo nagore i s desna u levo, kao i utisnuti prelom kostiju lica.

 

 

 

Simićev leš je predat bez glave, koja je odsečena posredstvom zamahnutog mehaničkog oruđa.

 

 

 

Kod Pudara je konstatovano postojanje strelne rane na levoj strani vrata, kao i utisnuti prelom kostiju lica i sekotine na vratu, kao i davnašnji prelom leve lakatne kosti.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Seno Džino, upravnik logora u Muzeju revolucije u Jablanici,

 

2. Nihad, zamenik upravnika logora,

 

3. Salčin Adnan i drugi pripadnici muslimanskih oružanih formacija.

 

DOKAZ: 392/95 i 371/95.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

II-106

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Visoko, logor u bivšoj kasarni JNA, avgusta 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Stražari logora u Visokom Burko Šaćir i Ahmić Almir izveli su iz zatvoreničke sobe zatvorenog Srbina,

 

 

 

1. Paradžina Rajka,

 

i istog pretukli. Tom prilikom su mu naneli telesne povrede od kojih je on umro u zatvoreničkoj sobi.

 

Ova dvojica su takođe pretukli

 

2. Dundžić Rajka, i njegovu suprugu

 

 

 

Maru, koji su uhapšeni prilikom pokušaja bekstva iz Visokog, pa su dovedeni u ovaj logor. Od zadobijenih povreda Dundžić je umro u zatvorskoj sobi posle dan-dva.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Burko Šaćir, rođen 1956. godine, iz Stuparića, opština Visoko, pripadnik Teritorijalne odbrane u Visokom,

 

2. Ahmić Almir, star oko 23 godine, iz Goduša u opštini Visoko, pripadnik Teritorijalne odbrane u Visokom.

 

 

 

DOKAZ: 112/95-15.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

II-107

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika

 

MESTO I VREME: Visoko, Dom zdravlja, krajem jula 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Raković Vojin, koji se sa drugim Srbima iz Visokog nalazio zatvoren u logoru u kasarni u Visokom, bio je zbog zadobijenih povreda doveden u Dom zdravlja u Visokom na pregled.

 

Rakovića je u hodniku Doma zdravlja presreo Dedić Mustafa i počeo da ga tuče drškom od pištolja sve dok ovaj nije pao na pod. Tom prilikom, Raković je zadobio telesne povrede i prenet je u logor u besvesnom stanju.

 

Od zadobijenih povreda istog dana je umro.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Dedić Mustafa, star oko 50 godina, vozač u Domu zdravlja u Visokom, sa stanom u naselju Luke C-3 u Visokom.

 

DOKAZ: 112/95-12.

 

 

 

 

 

 

 

III-083

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Okučani, maj - jun 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je nakon puštanja iz logora u Zagrebu gde je bio zatvoren posle zarobljavanja, boravio u Oku čanima.

 

Svakodnevno su ga privodili pripadnici hrvatske policije i na razne načine maltretirali. Primoravan je, kao i preostali Srbi u Okučanima, da obavlja razne fizičke poslove.

 

Pošto mu je bila zabranjena sloboda kretanja, ostalo vreme je bio prinuđen da sedi kod kuće.

 

Zbog toga je napustio Slavoniju i sada živi kao izbeglica.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

NN pripadnici hrvatske policije.

 

DOKAZ : 618/95-2

 

 

 

 

 

III-084

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Selo Kruš čica kod Jajca, april - septembar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U zaseoku Brdari sela Kruš čica, na 11 km od Jajca prema Travniku, živelo je 15 srpskih porodica.

 

Početkom 1992. godine, Hrvati i muslimani, koji su predstavljali većinu u ovom selu, formirali su Štab hrvatsko-muslimanskih oružanih snaga.

 

Ovaj Štab je strogo kontrolisao kretanje Srba koji su morali da se javljaju svaki dan četiri puta dnevno u Štab koji se nalazio u osnovnoj školi. Patrole hrvatsko-muslimanskih snaga su svakodnevno dolazile u zaseok Brdari, vršile kontrolu stanovništva i pretrese kuća. Patrole su upadale u kuće Srba navodno tražeći oružje, a oduzimale su im novac, zlato i druge vredne stvari. Sve to je izazvalo uznemirenje kod srpskog stanovništva koje je počelo da sklanja žene i decu iz sela i da ih odvodi na bezbednija mesta.

 

Krajem avgusta u selo su došli pripadnici muslimanskih oružanih snaga iz okoline Prijedora i Kozarca, koji su bili u uniformama i naoružani automatskim oružjem. Oni su svim Srbima oduzeli automobile.

 

Svedok je bio očeviodac kada je jedna Srpkinja pošla da obiđe kravu kod svoje kuće, pa ju je grupa od 5-6 ovih vojnika uvela u kuću gde su je zadržali više od sat vremena. Po izlasku je bila modra od batina i svedok sumnja da je bila silovana.

 

Kada je svedok 12. septembra došao u svoju kuću, došla je i jedna devojka - muslimanka, u uniformi i pitala ga je gde mu je žena. Kada joj je odgovorio da je kod rodbine, kazala mu je da je došla da se s njim j..., pa je raskopčala bluzu i pokazujući mu gole grudi počela da mu se nameće, ali je svedok izbegavao da ima odnose s njom. Onda mu je naredila da sedne na kauč i tada je u kuću upalo desetak naoružanih muslimana. Pošto im je ona kazala da nije hteo da ima odnos s njom, jedan od njih, koji je bio starešina, rekao mu je: "Kad nisi hteo ovakvu žensku da j..., ili ću te sunetiti ili ću te uštrojiti kao konja".

 

Naredio mu je da se skine go, pa mu je bajonetom od puške probio mišicu leve ruke i pokušao da useče na levo rame polumesec sa zvezdom, napravio mu preko vrata dva reza i ubadao ga u levu nadkolenicu i u leđa. Od toga je bio obliven krvlju. Potom ga je uhvatio za ud i preteći da će mu ga odseći, napravio je dve zasekotine po udu od čega je svedok osetio jak bol.

 

Tada je naišao musliman iz tog mesta, koji je poznavao svedoka, i on je sa puškom naredio da ga ostave, pa se svedok tako spasao.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Matić Šekib, komandant Štaba muslimansko-hrvatskih oružanih snaga u selu Kruščici,

 

2. Smajić Ahmet.

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka, koji se zajedno sa lekarskom dokumentacijom (J-2) nalazi u spisu Komiteta pod brojem 561/94-7.

 

 

 

 

 

III-085

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Jajce, maj - oktobar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Posle ubistva sedmorice Srba, rezervista bivše JNA, u autobusu kod Jajca, zavladao je opšti strah kod Srba u Jajcu i okolini pa su mnogi počeli da napuštaju grad koji su krajem maja 1992. godine blokirale hrvatsko-muslimanske oružane snage tako da Srbi nisu više mogli da izlaze iz grada.

 

Vršeni su sistematski pretresi srpskih kuća, garaža i drugih objekata.

 

U drugoj polovini juna 1992. godine, pripadnici HVO su priveli svedoka u zatvor u bivšem SUP-u gde je zatekao 12-13 Srba civila. Tom prilikom mu je bila oduzeta samo lična karta, ali ga nisu ispitivali. Posle dvadesetčetvoročasovnog zadržavanja u ovom zatvoru, pustili su ga.

 

Posle nekoliko dana ponovo su mu vršili pretres stana, tražeći navodno oružje. Više puta privodili su ga u Komandu HVO, u zgradi policije na tzv. "informativni razgovor".

 

Početkom avgusta, kada su u borbama sa Srpskom vojskom poginula 3-4 pripadnika HVO, među kojima je bio i brat Ilije Gavrića, ovaj je uhapsio svedoka i njegovog oca i sproveo ih je u svoju kuću. U toj kući ih nisu ispitivali već su odmah počeli da ih tuku, a ta tuča je trajala neprekidno 3-4 sata. Od udaraca, svedoku je koža na leđima popucala i bio je sav u modricama, pa je trebalo više od mesec dana da mu zarastu rane na leđima.

 

Tom prilikom, Gavrić mu je podnosio nož pod grlo, pretio klanjem, što je jako uplašilo svedoka jer je Gavrić bio u alkoholisanom stanju.

 

Pošto su ih pretukli, pustili su ih kući i tri dana su ih svakih pola sata pozivali telefonom u stanu, proveravajući da li su svedok i njegov otac tu. Zabranili su im izlaske iz stana, uključujući i odlazak u sklonište prilikom uzbuna. Ovakva kontrola je trajala dvadesetak dana.

 

U prvoj polovini septembra 1992. godine, u kraju gde je svedok stanovao, pokupili su sve Srbe civile i doveli ih do zgrade SUP-a. Tu su ih ukrcali u kamion kojim su ih odvezli na prvu borbenu liniju. Vojnici su ih tu maltretirali, tukli i vređali da bi ih posle toga naterali da na prvoj borbenoj liniji kopaju rovove. Tom prilikom su bili izloženi vatri sa srpske strane.

 

Pripadnici HVO su u to vreme oduzeli svedoku i putničko vozilo marke "Zastava 101".

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Perak Ilija, koji je pre rata dr žao privatnu kafanu,

 

2. Gavrić Ilija, pripadnik HVO iz Jajca.

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju koji se nalazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 561/94-12.

 

 

 

 

 

 

 

III-086

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Jajce, maj - oktobar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U maju 1992. godine, svedoku je jedan musliman pokazao spisak Srba iz Jajca na kome se nalazilo i njegovo ime, objasnivši mu da je to spisak Srba koje treba zaklati. Na tom spisku je ime svedoka bilo tre će po redu. Svedok je postojanje ovog spiska prijavio SUP-u, ali oni nisu ništa preduzeli.

 

U to vreme je veći broj Srba već napustio Jajce, a svedok je sa suprugom ostao u Jajcu u uverenju da je sve to prolazna pojava i da neće doći do rata.

 

U njegov stan su dolazili pripadnici policije HVO i vršili mu pretrese stana. Pri susretu na ulici, muslimani i Hrvati su svedoka provocirali na nacionalnoj osnovi, pa su pojedini muslimani vadili na njega pištolj i pretili mu kao "četničkom špijunu".

 

Muslimanska patrola ga je 04. juna presrela u gradu, pa je jedan od njih repetirao automat na svedoka, opsovao mu srpsko-četničku majku i naterao ga da legne potrbuške i raširi noge. Tada ga je pretukao nogama, a cev automata držali su mu prislonjenu na plećke.

 

Svedok, koji je bio ugledni prosvetni radnik u Jajcu, objašnjava da je to bio najteži trenutak u njegovom životu.

 

Spasio ga je jedan poznanik Hrvat, koji je, videvši sve ovo sa svog balkona, doviknuo da ne diraju svedoka. Na to je vojnik koji ga je tukao, podigao automat i ispalio rafal u pravcu ovog Hrvata.

 

U avgustu mesecu, svedok je odveden da kopa rovove na prvoj borbenoj liniji u selo Gornja Vrbica.

 

Kada je oficiru HVO pokazao lekarski dokument iz koga je proizilazilo da boluje od angine pektoris i da je oslobođen radnih obaveza, Zjajo mu je odgovorio da to lekarsko uverenje ne važi jer ga je izdao lekar koji je Srbin i da može da važi samo potvrda koju izda lekar koji je musliman.

 

Svedoka su više puta odvodili na prvu borbenu liniju da kopa rovove i tada se nalazio na 150 m od srpskih linija i bio je u situaciji da bude zasut granatama i mitraljeskom paljbom sa srpske strane. Tom prilikom mu je povređen grudni koš.

 

Na položaj su ih dovodili kroz minsko polje.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Zjajo Sabahudin, zvani "Budo", ranije zaposlen u "Elekrobosni" u Jajcu.

 

 

 

DOKAZ: Iskaz svedoka koji se nalazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 561/94-13/1.

 

 

 

 

 

III-087

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Jajce, maj - avgust 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Oko 28. maja 1992. godine, muslimani i Hrvati su zaveli strog režim u Jajcu. Blokirali su grad tako da Srbi nisu mogli iz njega ni da izlaze ni da ulaze. U Jajcu je pod blokadom ostalo između 900 i 1.000 Srba.

 

Srbi su uglavnom boravili u stanovima i nisu smeli nigde da izlaze. Dva vojnika HVO su svedoka privela u policijsku stanicu, u zgradi bivšeg Zavoda za zapošljavanje. Tamo su mu saopštili da ne sme nigde da izlazi iz stana i da svako jutro i veče mora da se javlja u policiju. Svedoku je vršen pretres stana i traženo mu je oružje i radio-stanica.

 

Svedoka je prilikom odlazaka u policiju najčešće ispitivao Perak koji ga je vređao po nacionalnoj osnovi, govoreći mu da kao Srbin nema šta da traži u Jajcu, da su Srbi divljaci i da treba da idu preko Drine.

 

Hrvatski vojnici i policajci koji bi se zatekli u prostorijama policije prilikom dolaska svedoka na javljanja, takođe su ga provocirali i vređali, a više puta su ga šutirali, udarajući ga čizmama po nogama, tako da su mu od toga ostali vidni ožiljci.

 

Preko lokalne radio- i TV-stanice u Jajcu, svakodnevno je vršena propaganda i vređani su Srbi po nacionalnoj osnovi. Reporteri Radio-Jajca dovodili bi decu prvog razreda osnovne škole da učestvuju u emisijama u kojima bi, na primer, pitali: "Jel FACE="Symbol">c da su četnici bili divljaci i varvari?", i govorili "Tvoj učitelj je bio četnik, on te više nikada neće učiti".

 

Na televiziji su prikazivali zarobljene Srbe koji su bili vidno povređeni.

 

Svedok je iz Jajca izašao 23. avgusta, kada je vršena razmena civilnog stanovništva, a pre toga mu je izvršen detaljan lični pretres i pretres prtljaga.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Perak Ilija, Hrvat iz Bareva kod Jajca, bivši privatni ugostitelj,

 

2. Bilić Mladen, Hrvat, profesor fizičkog vaspitanja u Srednjoj tehničkoj školi u Jajcu,

 

3. Hidajet Zjajo, reporter Radio-Jajca,

 

4. Hebović Meri, reporter Radio-Jajca.

 

 

 

DOKAZ: Dokazi se nalaze u dokumentaciji Komiteta pod br. 561/94-11.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

III-088

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Jajce, maj - oktobar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Blokada Jajca od strane muslimansko-hrvatskih snaga početkom maja 1992. godine, zatekla je svedoka u njegovoj kući u Jajcu.

 

Srbi koji su ostali u blokiranom Jajcu nisu smeli da se kreću nigde od svojih kuća i bili su pod potpunom kontrolom hrvatsko-muslimanske policije i vojske.

 

Krajem septembra, Zgonjić je svedoku stavljao automat pod vrat i pretio ubistvom kada ga je sreo na ulici.

 

Kada je svedok 04. oktobra otišao po vodu na izvor, bio je pogođen iz snajpera u desnu slepoočnicu, pa je ostao bez oka.

 

Pripadnici HVO su početkom jula isterali svedoka iz kuće, čiji je on bio vlasnik, i zapretili mu da ne sme više da dolazi u kuću jer će ga u protivnom ubiti.

 

Pošto su njegovu kuću opljačkali, palili su je u tri maha 13. i 17. avgusta i 02. septembra 1992. godine, kada je lično zatekao Branka Stupara koji je počeo da mu pali kuću.

 

Takođe su zapaljene i kuće Srba Jokić Petra, Topić Mirka, Terzija Novaka, Šarić Stojanke i Miličić Jovice.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Zgonić Muradif, koji je svedoka ranio iz snajpera,

 

2. Kajić Bruno, profesor matematike iz Jajca, komandant stožera HVO,

 

3. Rihner Tihomir, nastavnik osnovne škole u Jajcu,

 

4. Jaušer Alojz, vozač iz Jajca,

 

5. Jelica Slavko, zvani "Švabo", iz Jajca, metalski radnik "Elektrobosne",

 

6. Žužić Galib, zvani "Gašo", iz Jajca, koji je provocirao i pretio svedoku,

 

7. Stupar Branko, zvani "Patak", koji je pljačkao srpske kuće i učestvovao u njihovom paljenju.

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka koji se nalazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 561/94-8.

 

 

 

 

 

 

 

III-089

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Virovitica, 1991-1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je živeo sa svojom porodicom u Virovitici, gde je bio i penzionisan.

 

Maltretiranje Srba u Virovitici je počelo 1991. godine.

 

Ćerka svedoka, koja je pohađala VIII razred osnovne škole maltretirana je tako što su joj deca po knjigama ispisivala reč "četnik". Takođe, i deca iz zgrade u kojoj je stanovao, govorili su "Evo ide četnik".

 

Svedoku su poznanici Hrvati govorili: "Sad je vreme da koljemo Srbe", "Sad je vreme da koljemo četnike".

 

Kada bi svedok otišao u kafanu, govorili su mu: "Beži Srbine napolje", ili "Dođi Srbine da mi pušiš k....".

 

Dva puta su ga pretukli Hrvati. Prvi put ga je iznenada s leđa udario Knežević, kada je stajao na ulici pred semaforom i od toga je izgubio svest.

 

Drugi put, kada je napustio kafanu, dva mladića su ga noževima prinudila da se vrati u kafanu, pa je tada grupa mladića, među kojima je bio i Knežević, kao i neki "Mravac", počela da ga tuče i kada se svedok osvestio bio je sav u krvi i u modricama.

 

Svedok navodi i imena drugih pretučenih Srba, kao i da su Srbi Mićo Petrović i Željko Vujašković nestali i da se o njima ništa ne zna.

 

Kada je krajem 1992. godine od nekog čoveka u kafani čuo priču da više ne može buldožerom da zatrpava Srbe ubijene u selima Lončarice, Dapčevica i Grubišino Polje, svedok je odlučio da pobegne iz Hrvatske i sada živi kao izbeglica i Srbiji.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Knežević Srećko, iz Virovitice,

 

2. "Mravac".

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka, koji se nalazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 698/94.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

III-090

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Tuzla, 1992-1994. godina.

 

KRATAK OPIS: Svedok navodi:

 

"... Čim je počeo rat dobili smo kao Srbi otkaz na poslu.

 

U Tuzli za Srbe nema opstanka, dete ne smeš da pustiš na ulicu bez kontrole. Uvek se neko nađe da ga šutne, ošamari i viče mu FACE="Symbol">c četnik FACE="Symbol">c .

 

Muslimanske izbeglice, kojih je pun grad, vrše pritisak na nas Srbe da se selimo, a problem je u tome što mi ne možemo da izađemo iz grada.

 

Bilo je opšte hapšenje Srba sposobnih za vojsku, koji su prisilno terani u uniforme i na ratište...".

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Bešlagić Selim, gradonačelnik Tuzle,

 

2. Bajrić Mehmed Meša, načelnik Stanice javne bezbednosti,

 

3. Delibegović Enver, komandant Teritorijalne odbrane i

 

4. Prcić Faruk, lider Patriotske lige u Tuzli.

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka pred istra žnim sudijom Opštinskog suda u Odžacima koji se nalazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 540/94.

 

 

 

 

 

III-091

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Livno, 1992-1993. godina.

 

KRATAK OPIS: Saslušani svedok, koji je ina če rođen u Livnu, bio je tokom 1992. godine kao Srbin zatvoren od kraja aprila tri meseca u logoru u garaži SUP-a, a potom u osnovnoj školi "Ivan Goran Kovačić" u Livnu od septembra meseca 1992. godine.

 

Posle toga je bio pušten na slobodu i raspoređen u "radnu jedinicu" koja je bila sastavljena od Srba, pa je do juna 1993. godine, kada je razmenjen, svakodnevno sa drugim Srbima morao da radi najteže fizičke poslove kao što je kopanje rovova u selu Rujane i Čaprazlije na prvoj borbenoj liniji, da kopa razne kanale, a sve pod stražom hrvatskih i muslimanskih vojnika.

 

U martu 1993. godine mu je zapovednik Vojne policije Jašarević dao srpsku zastavu i naredio mu da je trčeći pronese kroz Livno. Pošto je postupio po ovoj naredbi, 30 pripadnika Vojne policije ga je tuklo tako što je svako od njih morao da ga udari najmanje po deset puta.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Jašarević Amir, kapetan, zapovednik Vojne policije u Livnu.

 

 

 

DOKAZ : Svedok 234/95-10.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

III-092

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Selo Drivuša, opština Zenica, 27. jun 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Kritične noći svedokinja se nalazila u svojoj kući sa svekrom i svoje dvoje male dece, pošto joj je suprug bio kao Srbin zatvoren u KPD Zenici.

 

Kapetanović, Kahriman i Jugić su nasilno provalili ulazna vrata i ušli u kuću i svedokinja ih je, kada se probudila, zatekla u hodniku. Sva trojica su bila u uniformama. Podnoseći joj nož pod grlo pitali su je zašto nije otvorila vrata kada su zvonili, pa kada im je ona odgovorila da nije čula, počeli su da joj psuju četničku majku i da je udaraju. Tražili su da im preda novac i zlato, preteći da će ih u protivnom sve poklati.

 

U jednu sobu su uterali svekra i svekrvu oštećene, a njoj je prvo Kapetanović naredio da sa njim pođe u kupatilo, pa je po ulasku zaključao vrata i naredio joj da skine spavaćicu. Pošto je svedokinja oklevala, pretio joj da će je ubiti, a pri tome je držao nož u ruci. Pošto je raskopčao pantalone, zahtevao je da uzme njegov ud u usta. Kada mu je ona kazala da to nikada nije radila svome mužu, Kapetanović joj je odgovorio: "Valjda si to gledala u filmovima". Potom je udario pesnicom po glavi, pa je ona onda morala da uradi ono što je on zahtevao od nje. Pošto se na taj način zadovoljio, naredio joj da legne, pa je potom izvršio nad njom nasilnu obljubu, pitajući je da li hoće da joj napravi četnika ili da joj svrši u usta. Pošto se zadovoljio, morala je da mu obriše ud.

 

Kada je Kapetanović izašao iz kupatila unutra je ušao Kahriman, koji joj je takođe stavio ud u usta, a nakon toga joj je ud stavio u analni otvor, što ju je bolelo, počela je da vrišti, a on je uhvatio za kosu i glavu joj udarao u zid.

 

Pošto su iz stana pokupili televizor i video-rikorder, skinuli svedokinji sa prstiju tri zlatna prstena i otrgli sa uha zlatnu naušnicu, napustili su stan čija je ulazna vrata Jugić čuvao.

 

Sutradan je svekar svedokinje prijavio slučaj Vojnoj policiji u Tuzli, pa je policija dolazila u stan.

 

Svedokinja je bila pozivana na saslušanje u Vojni sud u Zenici, gde je pri tome bila izložena raznim maltretiranjima.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Kapetanović Senad, zvani "Senče", iz Zenice,

 

2. Kahriman Bećo, iz Gornje Zenice,

 

3. Jugić Šefik, sva trojica pripadnici muslimanskih oružanih snaga.

 

 

 

DOKAZ : Dokumentacija koja se nalazi u Komitetu pod brojem 112/95-2.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

III-093

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Selo Mezgraja, opština Ugljevik, septembar 1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Muslimansko-hrvatske oru žane formacije iz Teočaka su 13. septembra oko 05.30 časova, po naređenju Avdičevića i Mašića, sa više granata izvršili napad na selo Mezgraja, zaseok Gajići. Zatim su izvršili pešadijski napad van zone ratnih dejstava i ubili sledeće civile:

 

 

 

1. Gajić Neđu, od oca Jovana, rođenog 1926. godine,

 

2. Gajić Desanku, od oca Cvijetina, rođenu 1931. godine,

 

3. Aleksić Cvijetina, od oca Jovana, rođenog 1934.godine.

 

Teške telesne povrede naneli su Stevanović Ružici, od oca Cvetka, rođenoj 1950. godine. Od posledica granatiranja je ranjena i Nešković Milica, rođena 1932. godine.

 

Pored toga, spaljene su njena kuća i pomoćni objekti porodice Gajić Steve, kao i kuća porodice Stevanović Ružice, dok su minsko-eksplozivnim sredstvima u znatnom delu oštećene i onesposobljene kuće Aleksić Cvijetina i Gajić Predraga.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Avdičević Dževad zvani "Babak", sin Džemila, rođen 01.06.1964. godine u Teočaku-Sniježnica, komandant brigade"Hajrudin Mešić" u Teočaku i

 

2. Mašić Bahir, sin Mehe, rođen 02.09. 1964. godine u Srednjoj Trnovi, zamenik komandanta brigade "Hajrudin Mešić" u Teočaku.

 

 

 

DOKAZ : Zapisnik o uvi đaju, službene beleške o obavljenim razgovorima sa Gajić Stevom, Gajić Milenom, Aleksić Vasilijom i Nešković Milicom, izveštaj o pregledu leševa od strane dr. Zorana Despotovića i otpusnica iz bolnice za Nešković Milicu, kao i foto-dokumentacija, sve u spisima 174/95-4.

 

 

 

 

 

 

 

III-094

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Zenica, jula 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici muslimansko-hrvatskih oru žanih formacija Kahriman, Kapetanović i Jugić su 20. juna oko 03.00 časa provalili u kuću čiji je vlasnik poznat Komitetu, Ulica Zahida Bukurevića i, uz pretnju da će izvršiti ubistvo njegove porodice (supruge, snahe i dvoje maloletnih unučadi), prisvojili su sve vrednije pokretne stvari iz kuće, a Kahriman i Kapetanović su, uz pretnju pištoljem, silovali kći vlasnika.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Kahriman Beća iz Zenice,

 

2. Kapetanović Senad iz Zenice i

 

3. Jugić Šefik iz Zenice.

 

 

 

DOKAZ : Dokazi u spisima 173/95-1.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

III-095

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Bjelovar, 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedokinja je imala stan od 67 m2 u Bjelovaru u Ulici Lasinskog. U toj zgradi, svedokinja je bila jedino lice srpske nacionalnosti. Svakih nedelju dana kod nje su dolazili razni Hrvati i uporno insistirali na tome da im pokaže da li ima rešenje za stan, pa kada bi im ga ona pokazala, oni su odlazili, ali su posle njih dolazili drugi i tako je bilo neprekidno.

 

Posle velikih teškoća svedokinja je uspela da dobije domovnicu.

 

Kada je 1992. godine zatražila da dobije pasoš, u MUP-u u Bjelovaru su odbili da joj daju pasoš, rekavši da svi Srbi prethodno moraju da odu na ispitivanje u MUP. Znajući da će biti maltretirana ako ode i saznavši da su tada mnogim Srbimaoduzimali domovnice koje su im prethodno izdali, u septembru 1992. godine je izašla iz Bjelovara i ilegalno napustila Hrvatsku.

 

Sada živi kao izbeglica u Srbiji.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Najviši organi vlasti u Bjelovaru.

 

 

 

DOKAZ : Zapisnik o saslušanju svedoka, koji se nalazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 430/94.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

III-096

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Mostar, jula - avgusta 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedokinja, koja je stara 53 godine, radila je kao fabrička radnica i živela je sama u svom stanu.

 

Po izbijanju ratnih dejstava, iz dana u dan su dolazile patrole pripadnika Paragine vojske koji su vršili pretres njenog stana.

 

Svi Srbi u njenoj okolini bili su pod stalnom kontrolom crnokošuljaša, a svedokinji je bilo zabranjeno da kontaktira kako sa Srbima tako i sa Hrvatima i muslimanima.

 

U julu 1992. godine je došla patrola od četiri uniformisana lica, koja su odmah počela da je tuku psujući joj četničku majku i raspitujući se za jednog njenog rođaka.

 

Tu u njenom stanu ova četvorica su je oborila na krevet, pa su joj tom prilikom držali ruke i noge, dok joj je jedan od njih pocepao odeću i izvršio nad njom silovanje. Posle toga to je učinio i drugi. Posle toga su joj naredili da pokupi sve dragocenosti i novac i da pođe sa njima.

 

Odveli su je u logor u bivšoj vojnoj ambulanti.

 

Tu je prvo saslušao Zelenika, upravnik ovog logora, koji joj je oduzeo prsten koji je jedino od nakita imala, kao i ušteđevinu od 20.000. DEM, bez izdavanja potvrde. Potom ju je smestio u samicu u kojoj je svakodnevno bila fizički maltretirana, a u toku noći je dolazio Zelenika i silovao je.

 

U ovom logoru je ostala 29 dana i za to vrema je silovao i Mrmo. Takođe su je silovali i drugi vojnici.

 

Inače, noću su se često čuli jauci žena i svedokinja navodi imena dve žene koje su takođe bile silovane u ovom logoru.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Zelenika Ivan, upravnik logora, u bivšoj vojnoj ambulanti,

 

2. Mrmo Omer, stražar u logoru.

 

 

 

DOKAZ : Zapisnik o saslušanju svedoka koji se nalazi u dokumentaciji Komiteta od brojem 595/95.

 

 

 

 

 

III-097

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Zagreb, 1991 - 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Hrvati su Srbe u Zagrebu po čeli da maltretiraju 1991. godine. Maltretiranja su iz dana u dan bivala sve gora, tako da je postalo nepodnošljivo. Svedoka su zvali telefonom svakodnevno. Njemu, njegovoj supruzi i sinu govorili su da su četnici, da treba da idu za Srbiju, da će ih ubiti sve troje. Uznemiravanja su često bila i noću.

 

Na lokalnoj televizijskoj stanici su za Srbe govorili sve najgore, pa kada bi ga pozvali telefonom puštali su snimak prenosa takvih emisija.

 

U više navrata je dobijao pisma kucana mašinom bez potpisa u kojima su mu upućuvane pretnje da kao Srbin mora da se iseli iz Zagreba.

 

Pretnje su bile svakodnevne, a svedok se nije usudio da se obrati policiji jer je jedan njegov sused Srbin odlazio više puta u SUP i prijavljivao uznemiravanje na šta su mu u SUP-u rekli da oni ništa ne mogu da preduzmu i da on s FACE="Courier New">â m mora da se čuva.

 

Na poštanskom sandučetu svedoka bila su napisana četiri slova S, a na spratu gde je stanovao pojavio se i natpis:"Srbi, marš van, poklaćemo vas, šta čekate ovde".

 

Jednom prilikom kada je svedok izašao u šetnju, a to je činio retko jer je izbegavao izlaske zbog mogućih neprijatnosti, vređali su ga na ulici i nazivali su ga četnikom. Tada je na ulazu u zgradu gde je stanovao primetio natpis: "Srbima ulaz zabranjen".

 

Maltretiranja su bila svakodnevna i sve gora i gora, a svedoka su posebno pogodile pretnje da će mu ubiti dete, pa je zbog toga 01. jula 1992. godine napustio Zagreb i sada živi u Novom Sadu kao izbeglica.

 

U jednom od pretećih pisama pisalo je da će proći kao "Miloš iz carine", za koga je saznao da je ubijen na radnom mestu.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Organi vlasti u Zagrebu.

 

 

 

DOKAZ : Svedok 71/95

 

 

 

 

 

 

 

 

 

III-098

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Sarajevo, 1992 - 1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Pošto je oko dva meseca proveo u logorima za Srbe prvo u prostorijama fudbalskog kluba "Famos", potom u osnovnoj školi "Aleksa Šantić" u Hrasnici, pa u Društvenom domu u Hrasnici, svedok je bio pušten na slobodu, ali je svakog dana morao da se javlja Vojnoj policiji "Zelenih beretki".

 

To je trajalo tri meseca i za to vreme muslimanski vojnici su devet puta dolazili i pretresali mu stan. Tom prilikom su mu uzimali stvari iz kuće koje bi im se dopadale i odnosili ih sobom bez izdavalja potvrde o oduzimanju. Pretresi su obično vršeni u noćnim časovima i prilikom tih pretresa tukli su ga i upućivali mu pretnje.

 

U razdoblju od novembra 1992. do septembra 1994. godine svedok je bio uključen u "radnu jedinicu" koja je brojala 124 Srba. Oni su u pratnji "Zelenih beretki" išli na kopanje rovova na Igman, Stojčevac, Ilidžu, Bjelašnicu i druga mesta. Morali su da nose radne mantile plave boje i plave kape da bi se znalo da su to Srbi. Pri prolasku kroz muslimanska naselja, stanovnici muslimanske nacionalnosti su im prilazili, tukli ih, nazivali ih četnicima i psovali im majku srpsku. Nemilosrdno su ih tukli i vojnici koji su ih čuvali.

 

Svaki Srbin u toj jedinici morao je dnevno da iskopa rov dužine 2,5 m, dubine 140 cm, a širine 60 cm.

 

Pored kopanja rovova, muslimanski i hrvatski vojnici su ih terali da iznose ranjenike i leševe njihovih poginulih vojnika sa prve borbene linije. Samo povremeno su ih puštali kućama, a često su ostajali i po 15 dana na položajima kopajući rovove.

 

Tako je iz "radne jedinice" u kojoj je bio ovaj svedok, poginuo 21 Srbin a ranjeno je 13 Srba - većinu njihovih imena svedok navodi.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici "Zelenih beretki" u Sarajevu.

 

 

 

DOKAZ : Svedok 234/95-2.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

III-099

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Vrana, Opština Biograd, oktobar 1991.godine.

 

KRATAK OPIS: Grupa hrvatskih vojnika je po četkom oktobra opkolila kuću svedoka u kojoj je on živeo sa ženom i četvoro dece i držala njega i porodicu u izolaciji sve do hapšenja i odvođenja iz sela 02.11.1991.godine.

 

Svakodnevno su ih maltretirali i zlostavljali na različite načine. Prilikom ispitivanja šamarali su ga pred ženom i decom.

 

Po kući su mu prosipali vino, u podrumu bušili bačve sa vinom i sipali u njih naftu. Svaki dan su ubijali po nešto od stoke koju je imao. Tako su mu iz vatrenog oružja ubili 40 koza, 8 ovaca, i dva magarca. Samo dve koze su odneli da bi ih koristili. Zaklali su mu i jednog psa, a drugog su ubili. Naočigled žene i dece su ga vodili na lažna streljanja u obližnju šumu. Govorili su: "Ajde, idemo te ubiti", a onda su šamarajući ga i vređajući ga usput, uz pretnju oružjem, vodili na streljanje i posle dva do tri sata vraćali.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1.Prebeg Boris, rodom iz okoline Vara ždina, komandir jedinice HV u Vrani,

 

2. Golem Mladen, iz Vrane, pripadnik HV,

 

3. Jajčanin Tomislav, iz Vrane,

 

4. Klarić Damir, iz Vrane.

 

 

 

DOKAZ : 236/95 - 13

 

 

 

 

 

 

 

III-100

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima

 

MESTO I VREME: Zadar, oktobra 1991. godine

 

KRATAK OPIS: Dana 07.10. 1991. godine oko 14.00 časova, dok je svedok, koji je godinama živeo u Zadru, čekao u dvorištu Medicinskog centra u Zadru suprugu koja je završavala radnu smenu u ovoj zdravstvenoj ustanovi, opkolilo ga je oko 15 uniformisanih pripadnika hrvatske policije sa automatima, uz uzvik:"Evo četnika"! Taj koji je uzviknuo, ošamario ga je, a ostali su ga oborili na asfalt i naredili mu da ljubi "hrvatsku zemlju". Odatle su ga odveli u ulaz Medicinske škole, nedaleko odatle, i tu ga tukli rukama, nogama i kundacima od oružja. Posle dvadesetak minuta tuče, odveli su ga u hol susedne zgrade i nastavili i tu da ga tuku, zajednički sa još jednom novopridošlom grupom policajaca.

 

Posle ove tuče koja je trajala oko pola sata, odveli su ga u hol zgrade u ulici gde se nalazi MUP, sud i zatvor. Dok je u prisustvu policajaca čekao "dalji postupak", video je na dva metra ispred sebe metalni kavez sa rešetkama u kome su bila zatvorena trojica mlađih lica u civilu. Policajci i pripadnici ZNG pozivali su lica u kavezu da prilaze rešetkama, pa su ih boli ili udarali cevima od pušaka i drugog naoružanja. Ovi su od udaraca padali u nesvest, a policajci su ih polivali vodom.

 

Posle dvadesetak minuta "čekanja" u holu, svedoka su odveli u ćeliju - samicu, a potom premestili na sprat u zatvorsku prostoriju gde je zatekao trojicu Srba iz Zadra koje je poznavao. Dok je boravio u ovom zatvoru, stražari su ga izvodili noću u neku mračnu prostoriju i tu ga tukli.

 

Za mesec dana boravka u zatvoru svedok je izgubio 16 kilograma. Svedoka su u zatvoru zadržali do 04.11.1991.godine, kada su ga bez ikakvog rešenja ili suđenja odveli na razmenu u Pakovo selo i menjali zajedno sa drugim Srbima civilima za svoje zarobljene vojnike. Ovaj svedok je živeo je u Zadru sa ženom i dvoje dece i radio u Tehničkom školskom centru. Imali su privatnu kuću u Ulici Ive Tijardovića. Neposredno pošto je on razmenjen, supruga je dobila otkaz u Medicinskom centru gde je radila 25 godina i zajedno sa decom pobegla iz Zadra.

 

Kuća im je prvo opljačkana, a potom zapaljena.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1.Ikić Ante, rodom iz Gorice, Opština Biograd n/m, pripadnik MUP-a,

 

2.Vitlov Dubravko, aktivista HDZ,

 

3.Krpina Drago, pripadnik HDZ, poslanik u Saboru Republike Hrvatske.

 

 

 

DOKAZ : Svedok 236/95 - 9.

 

 

 

 

 

IV-171

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Daruvar - Bjelovar, maja 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: I pored toga što je bio sklopljen sporazum o predaji Srba, hrvatske oružane snage su 4. maja od 14.00 do 17.00 časova neprekidno granatirale dubinu srpske teritorije u Zapadnoj Slavoniji, gađajući i konvoje sa civilima. Zatim su sa svojim jedinicama otpočele da nadiru na srpsku teritoriju.

 

Svedok je zarobljen u Kragulju gde su njemu i ostalima uzeli osnovne podatke. Svi muškarci su, bez obzira na godine starosti, odvojeni od žen FACE="Courier New">â i dece koji su ostali u Kragulju.

 

Odatle su ih oko 21.00 časa prevezli autobusom u Daruvar. Tu ih je dovedeno oko 100.

 

Među zarobljenim muškarcima bilo je i starijih od 80 godina, kao što su bili V. V, R. V, R. S. i drugi.

 

U Daruvaru su ih smestili u sportsku halu zvanu "Češki dom" gde su hrvatski vojnici šamarali i udarali puškama privedene Srbe. Svedok je dobio udarac kundakom puške u rame. Odvojili su stare i iznemogle od mlađih i ostavili ih u Daruvaru.

 

Oko 02.00 časa po ponoći, mlađi muškarci su autobusom prevezeni iz Daruvara u Bjelovar i smešteni u halu u sportskom centru.

 

U Bjelovaru je, poema proceni svedoka, bilo oko 800 zarobljenika. Svi su se oni, iako su bili vojnici, predali u civilnim odelima. Jedino je komandant brigade, potpukovnik Harambašić Stevo imao uniformu.

 

Odmah po dolasku im je naređeno da se skinu i tada su im uzeti osnovni podaci.

 

Narednog dana u 06.00 sati je počela prozivka za ispitivanje. Svedok je pozvan u prvoj grupi, kojoj su vezali ruke lisicama i pojedinačno ih ispitivali. Vojni policajci su ih tokom ispitivanja tukli. Svedok je dobio i udarce pendrekom. Nakon ispitivanja koje je trajalo do 16.00 časova, vratili su ih u halu.

 

I ostali zarobljenici su vođeni po grupama na ispitivanje. Postupak je bio isti kao i sa prvom grupom.

 

Svedok je svih 6 puta, koliko je izvođen na ispitivanje, maltretiran i tučen. Najviše ga je tukao jedan kriminalistički inspektor koji je bio u civilnom odelu. Na njegovom stolu je stajala poveća fotografija Ante Pavelića. Na zidu su bili ustaški simboli u obliku slova "U".

 

Hrana, koju su dobijali dva puta dnevno, bila je loša i nedovoljna. Ujutru i uveče u 21.00 čas bi dobijali po jedan mali sendvič. Svedok je u toku prva četiri dana jeo svega jedanput, jer je u vreme deljenja hrane bio na ispitivanju.

 

Hrvatski vojnici bi ih, prilikom odlaska u klozet, sačekivali i tukli ih i maltretirali. Zbog toga većina nije smela da ide u klozet.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici MUP-a Hrvatske.

 

 

 

DOKAZ: 618/95-18

 

 

 

IV-172

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Bjelovar, logor u sportskoj hali, maja 1995. godine,

 

KRATAK OPIS: Pošto se 4. maja 1995. godine predao sa delom svoje jedinice Vojske Republike Srpske Krajine, svedok je odveden u logor u Bjelovar, koji je bio smešten u sportskoj hali.

 

Svedok je prilikom uzimanja podataka bio u prilici da vidi spiskove i zna da je u jednom momentu poslednji broj zarobljenika bio 763. Me đutim, taj broj nije konačan, jer su i posle toga dovođeni novi zarobljenici.

 

Drugi dan po zatvaranju, 6. maja, podeljene su im uniforme koje su morali da obuku. Zatim su dovedene ekipe stranih i domaćih novinara kojima su prikazani kao zarobljeni četnici. Oni su ih fotografisali. Po odlasku novinara, oduzeli su im uniforme i vratili im njihova odela.

 

Svima je oduzet novac i dragocenosti koje su imali kod sebe. Svedok je video da su jednom zarobljeniku oduzeli 15.000 DEM, a drugom 5.000 DEM. Taj novac i sve druge oduzete vrednosti nisu nikome vraćene.

 

Zarobljenici su po grupama vođeni na isleđivanje u Vojno-istražni centar koji je bio u zgradi MUP-a. Svedok je stigao na red za isleđenje 13. maja u grupi od 12 zarobljenika. Za vreme isleđivanja su bili smešteni u garaži Vojno-istražnog centra. Većinu zarobljenika su tokom isleđivanja tukli i maltrtirali. Među onima koji su tukli zarobljenike, isticao se policajac zvani "Kiseli".

 

Za vreme njihovog boravka u garažama, organizovano je dovođenje Hrvata iz Bjelovara koji su vršili prepoznavanje zarobljenika. One na koje bi ukazali, izdvajali bi, odvodili ih iz garaže i prebijali ih.

 

Svedok je takođe video da su pojedini zarobljenici već pretučeni dovođeni u sportsku dvoranu. Tako je doveden M. V, koji je bio pretučen do besvesti: on je u predelu rebara imao kateter iz koga je curila sukrvica zbog polomljenih rebara i povrede unutrašnjih organa.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pervan Darko, aktivni oficir HV, star 30-35 godina, zapovednik logora,

 

2. Kozić, šef Vojne policije,

 

3. Olovski Neven, inspektor u policiji,

 

4. "Kiseli" i drugi pripadnici hrvatske policije u Varaždinu.

 

 

 

DOKAZ: 618/95-3

 

 

 

 

 

 

 

IV-173

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Bjelovar, logor u sportskoj dvorani, po četkom maja 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je zarobljen 3. maja 1995. godine kao pripadnik Vojske Republike Srpske. Narednog dana je odveden u logor u sportskoj dvorani u Bjelovaru.

 

U Bjelovaru je 4 puta izvođen na ispitivanje. Tom prilikom su ga islednici - vojni policajci tukli i mučili. Tukli su ga pendrecima i vrećama napunjenim peskom. Tada bi padao u nesvest, a oni bi ga polivali vodom. Kada bi došao svesti, nastavljali bi da ga tuku i ispituju. Insistirali su na tome da im kaže ko je od Srba navodno vršio zločine i bio u komandnom sastavu jedinica. Kako najčešće nije znao odgovore, dobijao je još veće batine. Tom prilikom mu je slomljeno jedno rebro. Pored toga, ima bolove u kičmi i u predelu bubrega.

 

Istom postupku su bili podvrgnuti i ostali zarobljenici. Video je da je najteže povrede imao S. M, koji je bio prethodno tučen u zatvoru u Varaždinu. U Bjelovar je doveden veliki broj zarobljenika iz Varaždina. Svi oni su bili podvrgnuti strahovitim torturama.

 

U zatvor u Bjelovar je, pored ostalih, doveden i mladić iz jednog sela kod Okučana, koji je bio toliko pretučen da svedok ne veruje da je preživeo.

 

Zarobljenici su bili posebno tučeni prilikom odlazaka u klozet.

 

Svedok je u ovom zatvoru u Bjelovaru ostao 8 dana.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pervan Darko, aktivni oficir HV, komandant logora.

 

 

 

DOKAZ: 618/95-1

 

 

 

 

 

 

 

IV-174

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Bjelovar, logor u sportskoj dvorani, maj 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Posle zarobljavanja u Šeovi ću, gde je po proceni svedoka zarobljeno oko 2000 Srba, svedok je bio u grupi koja je 4. maja odvedena prvo u Pakrac, a potom u Bjelovar.

 

Kada su dovezeni pred sportsku dvoranu, iz autobusa su izvodili po četvoricu i u hodniku dvorane su prvo uzimali lične podatke i ispitivali ih gde su bili i šta su radili od 1991. godine. Zatim su ih vodili na tuširanje hladnom vodom.

 

Prethodno su im naredili da predaju sve stvari koje su imali u džepovima, kao i lična dokumenta. Sve što su im tada oduzeli, nisu im ni kasnije vratili.

 

U hali su ih rasporedili na mesta sa kojih više nisu smeli da se pomeraju.

 

Istog dana su im naredili da skinu svoju odeću i obuku hrvatske uniforme za koje svedok misli da su američkog porekla. Uniforme su na rukavu imale amblem HVO, koji je svedoku skinuo jedan od stražara. Dok su, po naređenju morali da šetaju u uniformama, novinari su ih snimali. Posle odlaska novinara su morali da skinu te uniforme i da ih vrate i da ponovo obuku svoja odela.

 

Vojni policajci su istog dana, 5. maja, gazili i tukli čizmama svedoka i T. P, dok su ležali na podu u samoj sportskoj dvorani.

 

Narednog dana, 6. maja, svedok je odveden na ispitivanje u zgradu MUP-a. Ispitivali su ih vojni i civilni islednici. Svedoka, koga su tri puta odvodili na ispitivanje, uvek su počinjali da tuku od izlaska iz vozila i nastavljali da ga tuku i prilikom ispitivanja. Prvi put ga je ispitivalo civilno lica, a ostala dva puta vojna policija. Tukli su ih i islednici i policajci koji su se nalazili u istoj prostoriji. U tome je učestvovao i Šurkalović Mišo.

 

Svedoku su od udaraca čizmom prilikom batinanja slomljena dva rebra, a u predelu kičme ima oteklinu.

 

Najviše su bili tučeni zarobljenici D. M, koji je ostao u zatvoru, B. M, za koga svedok ne zna gde se nalazi i P. F. i I. B, koji su takođe ostali u zatvoru.

 

Predstavnici Međunarodnog komiteta Crvenog krsta su svedoka registrovali 6. maja u sportskoj dvorani.

 

Posle odvođenja kod istražnog sudije, svedok je u dvorištu istražnog zatvora bio u grupi kojoj je oko 17.00 časova naređeno da stane uza zid i da se okrene licem prema njemu: čelom i prstima nogu su morali da dodiruju zid, a ruke su morali da drže na leđima 5 cm iznad pojasa. U tom položaju stajali su sve do 23.00 časa - punih 6 sati, zbog čega su svi bili iscrpljeni do krajnjih granica.

 

Svedok posle saslušanja nije dobio nikakvo rešenje od ni od sudije ni od policije.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Končar Mića, jedan od rukovodilac u MUP-u u Pakracu,

 

2. Šurkalović Mišo, iz Lipika, koji je bio u vojnoj uniformi,

 

3. Pervan Darko, aktivni oficir HV, komandant logora.

 

 

 

DOKAZ: 654/95-8

 

 

 

 

 

 

 

IV-175

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Bjelovar, logor u sportskoj dvorani i istra žni zatvor, maja 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok se pripadnicima Hrvatske vojske predao 4. maja. 1995. godine u Šeovici. Sa grupom od oko 750 zarobljenih vojnika Vojske Republike Srpske Krajine prebačen je u Bjelovar u logor u sportskoj dvorani. Sa njim je prebačen i jedan broj civila, muškaraca starijih od 60 godina.

 

Dok su boravili u ovoj dvorani, hrvatski vojnici su dolazili u noćnim satima i maltretirali ih i tukli.

 

Na ulaznim vratima dvorane je bila istaknuta velika slika Ante Pavelića, hrvatskog poglavnika za vreme Drugog svetskog rata, koja je skidana prilikom povremenih poseta stranih delegacija. U toj dvorani ih je posetio i Mate Granić, ministar inostranih poslova Hrvatske, zajedno sa nekim diplomatskim predstavnicima i ubeđivao ih da ostanu u Hrvatskoj, obećavajući im razne pogodnosti. Za tu priliku su dobili uniforme sa amblemima šahovnice na grudima, koje su morali da obuku. Taj događaj je sniman i za televiziju.

 

Svakodnevno su vršene prozivke onih koji su odvođeni na saslušanja u kasarnu HVO. Dok su čekali, bili su smeštani u garaže. U garažama su bili primoravani da pevaju ustaške pesme, a stražari su ih tukli pendrecima i nogama. Terali su ih da šamaraju jedan drugoga. Iz garaže su odvođeni na ispitivanja na drugom spratu.

 

Na ovim ispitivanjima su ostajali po 8 do 10 sati. Većina je bila i po više puta ispitivana. Svedoka su ispitivali dva puta, nakon čega je bio vraćen u sportsku dvoranu.

 

Svedok je iz sportske dvorane odveden u istražni zatvor, gde je bio primoran da popunjava anketni list na kome je pored ostalog morao da odgovori i na pitanje "Da li volite Hrvatsku?". Iz istražnog zatvora su pojedinačno odvođeni kod sudije. Međutim, svedok nije dobio nikakvu odluku - rešenje o pritvoru ili o sprovođenju istrage.

 

U logor u sportskoj dvorani u Bjelovaru dovedena je i grupa zatvorenika iz Varaždina. Većina je bila pretučena i imala je vidne telesne povrede - polomljene ruke, noge, povrede glave, a jedan je donet u ćebetu.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pervan Darko, aktivni oficir HV, komandant logora.

 

 

 

DOKAZ: 628/95-4

 

 

 

 

 

IV-176

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Bjelovar, logor u školi, maja 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je posle boravka u zatvoru u Novoj Gradiški pušten na slobodu. Međutim, nakon povratka u Okučane ponovo su ga zatvorili i odveli u Bjelovar, u logor u jednoj školi. Zatvorenici su bili smešteni u učionice i sportsku dvoranu.

 

Svedok je tri puta izvođen na ispitivanja. Tom prilikom su ga maltretirali i tukli. Udarali su ga pendrecima i nogama. Naređivali su mu da stane do zida, da se uzdigne na nožne prste, a ispod peta bi mu stavili eksere sa vrhom okrenutim prema petama. U tom položaju je morao da stoji 45 minuta, s tim što mu je bilo zabranjeno da se naslanja na zid. Zbog nepodnošljivog položaja u kome se nalazio, povremeno je bio primoran da se nasloni na eksere, što je izazivalo strahovit bol.

 

Posebno su ih tukli kada su odlazili u klozet. Terali bi ih da u klozetu ližu pločice. Tukli su ih i u učionicama u kojima su bili smešteni. Vojnici bi povremeno ulazili u učionice i batinali sve po redu. Tako su K. iz Podravske Slatine slomili jednu nogu i obe ruke.

 

M. D. je sav pretučen doveden iz zatvora u Varaždinu: stomak mu je bio sav otekao i modar. Njega su nastavili da tuku i u Bjelovaru.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pervan Darko, aktivni oficir HV, komandant logora i osoblje logora.

 

 

 

DOKAZ: 618/95-2

 

 

 

 

 

IV-177

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Varaždin, logor u sportskoj dvorani, maja 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je nakon zarobljavanja doveden u logor u sportskoj dvorani u Varaždinu. U toj dvorani je, po njegovoj proceni, bilo preko 600 zarobljenika.

 

Po dolasku su ih odveli na kupanje tokom koga su ih policajci udarali rukama i nogama.

 

U dvorani su morali da sede na podu sa rukama na leđima i glavom pognutom prema kolenima.

 

Istog dana su počeli da ih izvode na ispitivanja koja su obavljana u svlačionicama. Jedan broj zarobljenika je odvođen u grad radi ispitivanja. Zarobljenike su i tom prilikom tukli i maltretirali. Mnogima su nanete povrede, kao što je slučaj sa M. V, B. S, M. S. i L. G, koji se nije vratio sa jednog od ispitivanja. Svedok ne zna šta se desilo s njim.

 

Tukli su ih i kada su odlazili u klozet. Zbog toga su izbegavali da odlaze u klozet, tako da neki nisu vršili nuždu i po pet dana.

 

U dvorani su ih maltretirali, stalno su bile nekakve prozivke, terali su ih da pevaju ustaške pesme. Svedok navodi da za sve vreme svog boravka u ovoj dvorani nije mogao da spava.

 

Pre dolaska stranih delegacija u dvoranu, deljene su im cigarete, čaj i voda, a po njihovom odlasku im je sve to oduzimano.

 

Svedok je vođen na ispitivanje u grad, koliko zna, u zgradu MUP-a gde je morao da ispunjava upitnik sa pitanjima o tome kojim jedinicama je pripadao od 1991. do 1995. godine, koje su naoružanje imali, odakle su ga dobijali, ko je komandovao jedinicama, itd.

 

Svedok je iz ovog logora prebačen u Gavrince, gde je posredstvom UNHCR-a uspeo da se prebaci na teritoriju Republike Srpske.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici MUP-a Hrvatske.

 

 

 

DOKAZ: 628/95-5

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IV-178

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Pakrac, po četkom maja 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je nakon zarobljavanja odveden sa grupom zarobljenika u Pakrac i smešten u zgradu policije, gde su odmah po čeli da ga ispituju. Pri tom su ga tako jako tukli čizmama i pesnicama da je od tih udaraca pao u nesvest. Kada je došao svesti video je da se nalazi u ćeliji. Policajci su ga i ovde tukli, i to tako što su pojedinačno ulazili u ćeliju i bez ikakvog razloga ga tukli kako je ko hteo.

 

Narednog dana, 3. maja, odveli su ga u prostorije jedne srednje škole u kojoj je bili smeštena Vojna policija. U toj zgradi je takođe bio ispitivan. Za vreme ispitivanja su ga takođe tukli nogama i šakama. Ovde je zatekao zarobljenika S. koga su takođe tukli.

 

Obojicu su posle ispitivanja izveli u dvorište škole i iživljavali se na njima na razne načine: terali su ih da pasu travu u dvorištu, pri čemu su ih gazili, primoravali su ih da kupe pikavce od cigareta, da skaču i hvataju muve u letu, pri čemu su morali glasno da govore "Ja hvatam muvu" i dr.

 

Policija je za vreme boravka svedoka u Pakracu dovela televizijsku ekipu koja je snimala njegovo saslušanje, pri čemu je morao da daje onakve odgovore kakve su policajci tražili od njega. Pri tom je morao da zapali i cigaretu pred kamerom, čime je htelo da se pokaže kako je odnos prema njemu bio korektan. To ispitivanje je emitovano preko televizije u Hrvatskoj.

 

U ovu školu dovedeno je 20 zarobljenika iz okoline Pakraca, koje su stražari tukli celu noć.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Končar Milan, zapovednik u HV,

 

2. Ivkanec Nikola, zapovednik u policiji.

 

 

 

DOKAZ: 654/95-7

 

 

 

 

 

 

 

IV-179

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Slavonska Po žega, logor u ženskom zatvoru, početkom maja 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Zarobljene srpske vojnike su posle smeštanja u ovaj logor tukli i maltretirali. Posebno su ih tukli kada su se vra ćali sa ispitivanja, u hodniku, tako da su u ćeliju ulazili isprebijani. Stražari su ulazili i u ćelije, koje su bile ograđene čeličnim rešetkama, i tukli ih. Takav postupak je bio svakodnevan.

 

Noću im nisu dozvoljavali da spavaju, već su im naređivali da prave sklekove do besvesti, da pevaju ustaške pesme i drugo.

 

Svedok je zajedno sa još 26 zarobljenika prebačen u Vojno- istražni zatvor Remetinac u Zagrebu, gde su nastavili da ga ispituju.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici MUP-a Hrvatske.

 

 

 

DOKAZ: 654/95-7

 

 

 

IV-180

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Nova Gradiška, logor u sportskoj dvorani, 2-9. maja 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Hrvatski vojnici su 2. maja pokupili Srbe koje su zatekli u Okučanima i autobusima ih odvezli u Novu Gradišku. Smestili su ih u sportsku dvoranu. U njoj su bili pomešani muškarci i žene, a bilo je i puno male dece.

 

Svedokinja ne ume da proceni koliko je Srba bilo u toj dvorani, ali kaže da je ona bila puna.

 

Tog dana im nisu dali ništa od hrane.

 

Svakodnevno su ih vodili na ispitivanja, izjutra i uveče.

 

Svedokinja nije bila tučena, ali je videla kada su sa ispitivanja vraćali njene poznanice sa povredama. Navodi imena njih četiri.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici MUP-a Hrvatske i Hrvatske vojske.

 

 

 

DOKAZ: 618/95-6

 

 

 

 

 

IV-181

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Varaždin, logor u sportskoj dvorani, maja 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je zarobljen 2. maja 1995. godine oko 15.00 časova u Garišnici. Zatekao se u blizini stanice milicije kada su naišla tri vojna transportera sa oznakom UNPROFOR-a. U ubeđenju da se u njima nalaze pripadnici UNPROFOR-a, on i prisutni nisu reagovali. Iz transportera su iskočili pripadnici hrvatskih oružanih snaga spremnih za dejstvo. Za njima je stiglo oko još hiljadu pripadnika hrvatske policije i oružanih snaga. Tom prilikom je po proceni svedoka, zarobljeno oko 6.000.

 

Zarobljenici su odvedeni u logore u Varaždin, Bjelovar, Daruvar, Slavonsku Požegu, Kutinu i Zagreb.

 

Svedok je 3. maja oko 04.30 časova odveden zajedno sa oko 600 zarobljenika u Varaždin, gde je bio smešten u logor u sportskoj dvorani.

 

Svedok navodi:

 

"... Kada smo stigli u ovu dvoranu, naređeno nam je da sednemo na pod, stavimo ruke na leđa i glavu pognemo prema kolenima. Tako su nas držali sve do 09.00 sati, kada su nas odveli na tuširanje hladnom vodom.

 

Kada bi stražari u dvorani primetili da neko od nas podiže glavu dok sedimo u tom položaju, odvodili bi ga u klozet na batinanje. Ja sam nekoliko puta odvođen iz dvorane u klozet na batinanje.

 

Ispitivanje je vršeno u hodniku, a kad bi ispitivači ocenili da neko od nas daje lažne podatke odvodili bi nas u klozet i tukli. Ova ispitivanja su vršena nekoliko puta dnevno sa svakim od nas, a ja sam tako ispitivan u hodniku tri puta. Prva ispitivanja vršena su u hodniku, a ostala u prostorijama na spratu. Ja sam tučen prilikom ispitivanja, kojom prilikom sam od udaraca čizmama dobio teške povrede u predelu rebara, a prednji gornji zubi su mu izbijeni.

 

Od 5. maja, pojedini zarobljenici su posle ispitivanja odvođeni u zatvore u Bjelovaru i Zagrebu. Koliko je meni poznato, zarobljenici koji su odvođeni u Zagreb nisu puštani na slobodu i o njima se od tada više ništa ne zna.

 

Predstavnici Međunarodnog komiteta Crvenog krsta posetili su nas tek 20. maja 1995. godine, kada su nas registrovali i dali nam legitimacije MKCK-a.

 

Neke zarobljenike su pre te posete iz ovog logora izveli u drugi logor i oni nisu prijavljeni predstavnicima MKCK-a.

 

Kada sam ja odveden iz Varaždina, tamo u logoru je ostalo još oko 200 zarobljenika.

 

Ja sam u Varaždinu video ljude kojima su bile slomljene ruke, noge, imali su teške povrede glave i drugih delova tela, kao što je bio slučaj sa L. M. za koga mi nije poznato gde se sada nalazi..."

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici MUP-a Hrvatske i Hrvatske vojske.

 

 

 

DOKAZ: 628/95-8

 

 

 

IV-182

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Orašje, logor u Srednjoškolskom centru, oktobar-novembar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedokinja je za vreme boravka u ovom logoru bila svakodnevno tučena kao i drugi zatvoreni Srbi. Tukli su je palicama po nogama i rukama. Takođe su je vezali za nogu i jednu ruku pa su je tako vešali. Tukli su je pesnicama po svim delovima tela, dok joj nisu izbili 7 zuba u donjoj vilici. Stavljali su joj cev pištolja u usta, a stavljali su joj u usta i bombu.

 

Hrvatski vojnici su joj mokrili u usta i terali je da guta mokraću.

 

Ležali su na golom podu, bez prostirke i bez pokrivača.

 

Svedokinju nisu silovali u ovom logoru, ali su je terali na protivprirodni blud, pa je morala hrvatske vojnike da zadovoljava na taj način što su joj stavljali ud u usta.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Vicentić Pero, "Pera Konj", zapovednik Vojne policije Oraške brigade HVO,

 

2. Damir Kljaić, "Dama".

 

 

 

DOKAZ: 584/94-17.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IV-183

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Odžak, logor u fabrici "Strolit", maj - jun 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Nakon dovo ženja u ovaj logor svedok se osećao veoma loše, jer su ga prethodno pretukli. Kada je zatražio lekarsku pomoć, saopštili su mu da se Srbima takva pomoć ne pruža i da će tu da umre.

 

Nakon toga je došao Tomić sa još šest vojnika HVO, pozvao svedoka i opsovao mu majku srpsku. Rekao je da mora da govori istinu jer će u protivnom biti prebijen. Kako je svedok poznavao od ranije Tomića, mislio je da će ga on zaštititi, pa mu je rekao da nema šta da priča, na šta je Tomić naredio vojnicima da počnu da ga udaraju. Tukli su ga nogama i rukama po raznim delovima tela sve dok nije izgubio svest. Posle toga je Tomić naredio stražarima da svedoka odvedu, rekavši im da je to najveći četnik koji je klao hrvatske i muslimanske žene i decu, iako to nije bilo istina. Rekao je da će ponovo da dođe za 15 dana da vidi šta su učinili s njim.

 

Kada se posle 15 dana Tomić opet pojavio, ponovo je naredio vojnicima da ga udaraju, pa su svedoka tukli sve dok nije izgubio svest.

 

Svedok je u ovom logoru ostao 40 dana i za to vreme su ga hrvatski vojnici svakodnevno tri puta izvodili na tuču. Tukli su ga nogama i rukama, držalicama, kundacima od oružja, palicama i raznim drugim sredstvima.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Tomić Pero, iz Slavonskog Broda.

 

 

 

DOKAZ: 584/94-26.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IV-184

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Osijek, juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je bio uhapšen u Donjem Miholjcu i priveden u Crvenu kasarnu u Osijeku, gde je ostao u zatvoru mesec dana.

 

Prilikom hapšenja, oduzeto mu je 1.000 DEM, zlatni lan čić i ručni sat, što mu nikada nije vraćeno.

 

Svedoka su svakodnevno saslušavali i tukli palicama po raznim delovima tela. Tražili od njega da prizna da je četnik.

 

Ne mogavši da izdrži, pokušao je da se obesi, ali u tome nije uspeo jer mu je pukao kanap.

 

Po izlasku iz logora, lečen je u Institutu za mentalno zdravlje u Beogradu zbog psihičkih posledica.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Glavaš Branimir.

 

 

 

DOKAZ: Svedok pod brojem 584/94-25.

 

 

 

 

 

 

 

IV-185

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Slavonski Brod, logor u kuglani u kafani "Kod Bardaka", juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U ovom logoru su bili zatvoreni Srbi iz Hrvatske, koje svedok nije poznaao, ali je video da su po povratku sa saslušanja bili ote čeni i u krvi.

 

Jedne večeri je došao Cindrić koji je bio u uniformi policajca HVO i odveo ga u prostoriju u kojoj je bio sto na kome je bilo puno hrane i pića i tada mu je saopštio: "Ovde ćeš raditi sve što ti se pokaže sa suprotne strane", a onda su uključili dve kamere koje su snimale.

 

Svedok navodi da je tada prvi put video sebe kako loše izgleda: imao je ogromnu bradu i dugu kosu, jer mu nisu dozvoljavali da se brije u logorima u kojima je prethodno boravio. Obukli su mu kožuh, stavili veliku šubaru sa kokardom na glavu, obuli mu srbijanske opanke, duge čarape i potom pustili srpsku muziku. Tada mu je Cindrić pokazao da treba da ustane i da igra, pa je svedok to morao da učini, a kada mu je pokazao da pije iz flaše u kojoj je bila voda i to je morao da čini.

 

Neposredno posle toga došla je neka žena za koju misli da je bila Nada Alisa sa zagrebačke televizije i dala mu je tekst koji je trebalo da izgovori, a u kome je pisalo da je četnički vojvoda, da je silovao hrvatske i muslimanske devojke mlađe od 13 godina, da im je sekao dojke i da je klao hrvatsku i muslimansku decu.

 

Svedok je rekao da to ne može da izgovori, i tada ga je Cindrić udario nekim teškim predmetom po vratu.

 

I posle ovoga su nastavili ga muče: vezali su ga za noge i vešali. Svedok ne zna koliko dugo je bio obešen, jer je izgubio svest.

 

Davali su mu elektro-šokove tako što su ga u predelu grudnog koša polili vodom i stavljali neke predmete u vidu četki na koje je bila priključena elektroda, što je kod njega izazivalo strahovite bolove i krvarenje iz nosa i usta.

 

Kanapom su mu vezivali polni organ i dok je držao ruke podignute u vis tukli ga sve dok se ne bi onesvestio. Pre toga su mu pretili da će mu, ukoliko padne, odseći polni organ ili da će ga pri padu sam sebi iščupati.

 

Svedok je u ovom logoru u kuglani bio u prostoriji u podrumu i spavao je na golom betonu bez ikakve prostirke i pokrivača.

 

Jednog dana svedoka su odveli sa grupom uhapšenih Srba u drugu prostoriju, naredili mu da otvori usta, izvukli mu jezik napolje i kada su ga osušili krpom, stavljali su mu upaljene cigarete na jezik, preteći mu da će biti likvidiran ako kaže bilo šta o tome. To isto su uradili i drugima koji su bili u toj grupi.

 

Iz te prostorije su ih odveli u susednu prostoriju gde su ih postavili za sto koji je bio pun hrane i pića, pa su doveli predstavnike neke međunarodne organizacije. Svedok nije mogao ništa da jede zbog rana na jeziku, a Cindrić je objašnjavao tim predstavnicima da je svedok veliki četnik i da čak neće da jede hranu koja se nalazila na tom stolu.

 

Svedok je četiri puta izvođen iz ovog logora na razmenu u Gradišku, ali nije bio razmenjen.

 

Jedne večeri, nekoliko dana pre razmene, izvodili su zatvorene Srbe u prostoriju u kojoj su hrvatski vojnici jeli i pili i veselili se uz muziku na harmonici. Tu su svedoku i još jednoj grupi Srba, koje su doveli, naredili da se skinu goli i da stanu jedan naspram drugog, pa su morali da uzmu naizmeni čno jedan drugom ud u usta.

 

Svedok navodi da je ovo bilo naređeno i ocu i sinu, čija imena navodi, tako da su morali da zadovoljavaju jedan drugoga na protivprirodni način.

 

Svedok je prilikom hapšenja imao 100 kg, a kada je razmenjen imao je samo 61 kg.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Cindrić, zvani "Cindra" i drugi pripadnici policije HVO

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka i lekarska dokumentacija (D-6) koji se nalazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 584/94-18.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IV-186

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Brod (Bosanski Brod), logor na gradskom stadionu, jula 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Jedne ve čeri je u prostoriju u kojoj se nalazio svedok ušao Kljajić koji ga je udarao nogama, psovao mu majku četničku, a onda je rekao: "Sad ću da te zakoljem".

 

Naredio mu je da se skine go do pojasa, a potom da legne na stomak, pa kada je svedok već bio ubeđen da će ga zaklati, Kljajić mu je vrhom noža na leđima zasekao krst i četiri slova "S".

 

Kada mu je Kljajić ponovo opsovao majku, svedok mu je to uzvratio, jer je, kako objašnjava, bio ubeđen da će ga ovaj ubiti, što je svedok s obzirom na svakodnevne tuče i maltretiranja, u stvari, i želeo jer bi mu na taj način bile prekraćene sve muke.

 

Kljajić je otišao ostaviviši ga za kratko samog i kada se posle izvesnog vremena vratio u ruci je nosio veliki pištolj, govoreći da će njime da ga ubije.

 

Međutim, on ga je tada samo pretukao.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Kljajić Blažan, pripadnik HVO.

 

lockquote>

 

 

DOKAZ: 584/94-28.

 

 

 

 

 

 

 

IV-187

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Brod (Bosanski Brod), zatvor u zgradi opštine, 30. mart - 03. april 1992. godine

 

KRATAK OPIS: Svedoka, koji je star 45 godina, uhapsili su zajedno pripadnici HVO i "Zelenih beretki" u stanu i odveli ga u zgradu opštine Brod, gde su ga zatvorili u sobu br. 31.

 

Prilikom hapšenja su mu oduzeli novo putni čko vozilo marke "Lada", ključeve od kuće i ušteđevinu od 2.000 DEM.

 

Nakon privođenja u zgradu opštine, počeli su da ga saslušavaju ispitujući ga gde se nalazi srpska vojska i koliko je ima i ne prihvatajući njegova objašnjenja da on o tome nema podatke. Zbog toga mu je Josip gasio cigaretu na spoljnim delovima šake desne i leve ruke od čega su mu ostali vidni ožiljci. Potom ga je cigaretom opekao u predelu desne slepoočnice, a onda su mu ucrtali simbol ustaša slovo "U" na čelu i udarali su ga nogama, rukama i delovima od slomljene stolice. Od tih udaraca bio je sav u krvi i gubio je svest.

 

Ovakva tortura se ponavljala svakih šest časova, kada bi dolazili u prostoriju u kojoj je bio zatvoren i nemilosrdno ga tukli. Oldobašić ga je naterao da se skine go, pa ga je tukao ražnjem koji je služio za pečenje jagnjadi. Omerović ga je hvatao za glavu i udarao ga, sve dok se ne bi onesvestio, o čeličnu kasu koja se nalazila u toj prostoriji,.

 

Josip mu je, takođe, nožem odsekao brkove i naterao ga da ih pojede.

 

Takav "tretman" trajao je četiri dana i četiri noći i ponavljao se svakih šest časova.

 

Tom prilikom je zadobio prelom desne potkolenice, prelom rebara sa leve i desne strane i oštećenje kičme.

 

Pripadnici HVO su ga 03. aprila odveli u Sarajevsku ulicu u blizini fudbalskog stadiona i naterali ga da se popne na terasu na prvom spratu delimično srušene kuće Gligora Benaka i da odatle poziva srpsku vojsku, koja se nalazila u blizini, i da ih zamoli da ne pucaju.

 

Svedok je dva puta pozivao srpsku vojsku, ali se niko nije javio. Kada je treći put pokušao da je zove, hrvatski vojnici su ispalili rafal prema njemu, pa su ga pogodili u predelu prepone leve noge. Svedok je tada skočio sa terase i uspeo je da prebegne na srpsku teritoriju.

 

Nakon toga je prebačen u bolnicu u Doboju gde je bio duže vreme na lečenju.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Štuc Anto, zvani "Britva", iz naselja Tulek u Brodu,

 

2. Omerović Nedžad, pripadnik "Zelenih beretki",

 

3. Kljajić Blažan, pripadnik HVO,

 

4. Oldobašić Dedo, pripadnik HVO,

 

5. Josip, pripadnik HVO,

 

6.Oldobašić Dedo, zvani "Kvaka", koji je do rata bio zaposlen u fabrici čarapa u Brodu.

 

 

 

DOKAZ: 584/94-29.

 

 

 

IV-188

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Brod (Bosanski Brod), logor na gradskom stadionu, 18-26. avgust 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pošto je bila uhapšena, svedokinja, koja je u to vreme bila stara 65 godina, smeštena je u prostoriju sa još četiri starije i tri mlađe žene.

 

Odmah posle smeštaja u tu prostoriju ušao je jedan hrvatski vojnik i izveo je tri mlađe žene iz te prostorije. Kada su se vratile pričale su da su bile silovane.

 

Jedan hrvatski vojnik je u prisustvu ove svedokinje zahtevao od žene iz sela Polja, čiji je identitet poznat Komitetu, da se skine. Kada je ona rekla da ima menstruaciju, on ju je, u prisustvu svedokinje, naterao da ga zadovoljavi na taj način što joj je stavio ud u usta.

 

Za vreme boravka u ovom logoru, hranu su dobijali svaki drugi-treći dan: po malo parče hleba i malo kuvane hrane, a hrvatski vojnici su govorili: "Vi ste stare, vama i ne treba hrana".

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Jocić Lukica, upravnik logora

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka koji se nalazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 584/94-30.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IV-189

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Brod (Bosanski Brod), logor na gradskom stadionu, 7. jul - 19. avgust 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedokinja, koja je preko 50 godina stara, uhapšena je u Brodu sa svojim suprugom, pa su zajedno odvedeni u logor na stadionu gde su ih razdvojili. Svedokinju su zatvorili u prostoriju u kojoj je bilo još 12 žena, a muža u prostoriju sa muškarcima.

 

Svedokinja navodi imena 9 žena sa kojima je bila u istoj prostoriji u kojoj su spavale u 5-6 kreveta. U tu prostoriju su dolazili hrvatski vojnici i naređivali im da se skinu gole, pa su ih sve silovali. To su činili u prisustvu ostalih žena, s tim što su ih prethodno tukli i pretili im da će ih pobiti ukoliko se budu branile.

 

Ponekad su ih odvodili u druge prostorije u kojima su bile spavaonice za hrvatske vojnike, pa su ih i tamo silovali.

 

Mlađe žene su odvodili i na prvu borbenu liniju i kada su se one vraćale pričale su da ih je tamo silovalo po 6 do 10 vojnika. Te žene su, prema iskazu svedokinje, veoma grozno izgledale kada su se vraćale, jer su ih pored silovanja još i tukli.

 

Svedokinja navodi da ne može da precizira koliko ju je hrvatskih vojnika silovalo, ali da se u svakom slučaju radilo o velikom broju. Izvodili su je u prostoriju u kojoj bi čekalo i po deset vojnika, a onda bi je prvih pet silovalo, a ostali bi joj stavljali ud u usta i na taj način se zadovoljavali. Pored toga, stavljali su joj i cev od pištolja u vaginu. Iživljavali su se i na druge načine i pri tome su joj psovali majku i nazivali je četnikom.

 

U noćnim časovima čuli su se krici i jauci iz odeljenja u kome su bili muškarci, a čuli su se i pucnji. Videla je više puta da su muškarce izvodili potpuno gole i tukli ih do besvesti.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Štuc Anto, zvani "Britva" iz Dervente,

 

2. Lepan Drago, i drugi vojnici.

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka pod brojem 584/94-31.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IV-190

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Brod (Bosanski Brod), logor na gradskom stadionu, septembra 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedokinja, koja je stara 38 godina, uhapšena je u Brodu zajedno sa mužem i odvedena u logor na gradskom stadionu u Brodu.

 

Zatvorili su je u prostoriju za žene u kojoj je bilo još 6 žena.

 

Odmah posle smeštanja u ovu prostoriju, počeli su da dolaze hrvatski vojnici koji su svedokinju i druge žene, sa kojima je bila smeštena, silovali. Svi su bili u uniformama HVO. Pre toga su im najčešće upućivali pretnje da će ih ubiti ili zaklati i udarali ih pesnicama po raznim delovima tela.

 

Pored toga, svedokinju su vodili na prvu borbenu liniju gde su je silovali muslimanski i hrvatski vojnici koji su bili na borbenoj liniji. Posle toga bi ih vraćali u logor. Blažević ju je vodio na položaj.

 

Svedokinja se seća da ju je jedne večeri silovalo deset hrvatskih vojnika.

 

Pored toga, prisiljavali su je na protivprirodni blud, tako što su joj stavljali ud u usta.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Jozić Lukica, iz Koraća kod Broda, upravnik logora na stadionu,

 

2. Glavić Ivica, iz Sijekovca kod Broda,

 

3. Slabić Taib, musliman iz Broda,

 

4. Čabraić Drago, iz Novog Sela,

 

5. Blažević Ivica, zvani "Čedo", iz Novog Sela kod Bosanskog Broda,

 

6. Mlivić Kadrija, musliman iz Sijekovca,

 

7. Jurica, zvani "Magaš", iz Broda,

 

8. Lepan Drago, iz Broda,

 

9. Lepan Tadija, iz Broda,

 

10. Antolović Adam, koji su svi silovali svedokinju.

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka koji se nalazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 584/94-32.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IV-191

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Brod (Bosanski Brod), logor u Srednjoškolskom centru, kraj septembra 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Za vreme boravka svedokinje u ovom logoru, dva srpska zatvorenika uspela su da pobegnu. Posle toga su hrvatski vojnici naredili svim muškarcima da se skinu potpuno goli, pa su ih tukli nogama, rukama i palicama, sve dok se većina nije onesvestila.

 

Posle toga su im vezali noge konopcem i tako ih vešali. Tako obešeni za noge visili su po nekoliko časova, a neki i celu noć.

 

Pri tome su ih udarali svim raspoloživim sredstvima.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Jozić Lukica, upravnik logora.

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka koji se nalazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 584/94-32.

 

 

 

 

 

 

 

IV-192

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Brod (Bosanski Brod), logor na gradskom stadionu, kraj juna - kraj avgusta 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedokinja, koja je u vreme pritvaranja bila stara 64 godine, dovedena je iz Broda, gde je živela sa svojom porodicom koju su sačinjavali dva punoletna sina i ćerka.

 

Smeštena je u prostoriju u kojoj je bilo još desetak žena. Odmah su je odveli u jednu podrumsku prostoriju u kojoj joj je hrvatski vojnik, pošto ju je pitao gde joj se nalaze sinovi, naredio da skine naočari i počeo da je udara po glavi. Od tih udaraca joj je oštećen sluh. Udarao je sve dok nije izgubila svest. Posle toga je vraćena u zajedničku prostoriju.

 

Hrvatski vojnici su u prostoriji u kojoj se svedokinja nalazila vršili silovanje svih žena iz te prostorije. Često su upadali noću u tu prostoriju i naređujući im da se sve skinu gole, silovali ih. Nju kao stariju, naterali bi da ih zadovoljava na taj način što bi joj stavljali ud u usta i na taj način se iživljavali.

 

Silovanje je vršeno u prisustvu svih žena u toj prostoriji, a ponekad bi ih izvodili i van prostorije i tamo ih silovali. Kada bi se te žene vratile, pričale su da ih je silovalo i po sedam hrvatskih vojnika.

 

Zatvorene žene su bile ponižavane i maltretirane svakodnevno. Pored toga, tukli su ih, psovali im majku srpsku i majku četničku i govorili da će ih poslati Savom za Beograd, a pretili su da će ih pobiti i da im nema života u hrvatskoj državi, iako Bosanski Brod nikada nije bio u sastavu hrvatske države.

 

Kada je dolazila delegacije Međunarodnog Crvenog krsta, žene iz ove prostorije krili su tako što su ih odvodili u Bosanski Brod u kajakaški klub, govoreći da njihove prostorije treba da dezinfikuju.

 

Svedokinja je oslabila 20 kg zbog loše ishrane u logoru.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Vrbanjac Indira, koja je bila upravnik ženskog dela logora na gradskom stadionu u Brodu i koja je prisustvovala silovanjima ili je, pak, dovodila hrvatske vojnike koji su u njenom prisustvu vršili silovanja.

 

 

 

DOKAZ: 584/94-33.

 

 

 

 

 

 

 

IV-193

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Brod (Bosanski Brod), logor u magacinu Robne ku će "Beograd", početkom jula 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedoku i još četvorici Srba zatvorenih u ovom logoru je 05. jula oko 13.00 časova naređeno da izađu u dvorište.

 

Prozvao ih je Hamzić. Kada je svedok izašao, počeli su da ih tuku nogama i rukama, kao i bezbol palicama po raznim delovima tela.

 

Svedok je od tih udaraca izgubio svest, a kada je počeo da se podiže Miloš ga je udario nogom u predelu kolena leve noge i tom prilikom polomio mu je zglob kolena leve noge.

 

Posle ovih udaraca nije mogao da se kreće, pa su ga stavili u gepek nekog vozila i povezli, preteći mu usput da će ga ubiti.

 

Svedok nije znao da će doći do razmene.

 

Odveli su ga na razmenu u Dragalić kod Gradiške.

 

Posle razmene je odveden u bolnicu u Prnjavoru gde mu je ukazana prva pomoć, a nakon toga je prevezen u bolnicu u Banja Luci na Odeljenje ortopedije gde je zadržan od 05. do 23. jula 1992. godine. Posle toga se lečio do decembra 1992. godine i imao je više operacija noge i u predelu glave.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Hamzić Nihad, zvani "Fric", iz Dervente,

 

2. Brico Jozo,

 

3. Miloš Marko.

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka i medicinske dokumentacije koji se nalaze u Komitetu pod brojem 412/94.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IV-194

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Osijek, druga polovina januara 1992. godine

 

KRATAK OPIS: Pošto je bio zarobljen kao pripadnik JNA, svedok je bio zatvoren u zgradi MUP-a u Osijeku.

 

Zarobljenog svedoka i druge Srbe - vojnike izvodili su iz zatvora i vodili ih po Osijeku. Za to vreme su ih šutirali i udarali kundacima. Kada bi naišli na civile koji su stajali u nekom, na primer, redu za hleb, tada su ih gurali pred njih i podsticali da ih udaraju i šutiraju.

 

Dok su ih vodili kroz grad, morali su na sav glas da govore da su bili u prvim redovima četničke vojske, da su ubijali i klali nedužne ljude, da su silovali decu i da su palili kuće.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Filipović, pripadnik MUP-a u Osijeku i dr.

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka i drugi dokazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 622/94.

 

 

 

 

 

 

 

IV-195

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor Čelebići kod Konjica, krajem maja 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pošto se predao u Donjem selu kod Konjica, svedok je 25. maja 1992. godine odveden u logor u Čelebićima. Odmah po dovođenju, stražar koji je uzeo podatke od njega i od još četvorice zarobljenika, postrojio ih je uz zid i naredio im da okrenu lice prema zidu i da sa podugnutim rukama stoje i da se ne mrdaju. U tom položaju su proveli punih šest časova.

 

Sledećeg dana je odveden na saslušanje kod Alikadić "Bate", koji ga je ispitivao ko je ubio dva njihova vojnika u Donjem selu, ali kako nije znao da mu odgovori, on je dograbio flašu i njom udario svedoka po glavi. Potom mu je gurnuo cev pištolja u oko i govorio da će ga ubiti i baciti psima da ga rastrgnu.

 

Ponovo je postavio pitanje ko je ubio mislimanske vojnike i nezadovoljan odgovorom, uzeo je drugu pivsku flašu i njom udario svedoka po glavi.

 

Potom je svedoku o glavu razbio još 20 pivskih flaša.

 

Posle toga mu je naredio da klekne, pa ga je u tom položaju udario nogom u glavu još 25-30 puta.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Alikadić "Bato", sin Himze,

 

2. Mucić Zdravko zvani "Pavao", upravnik logora Čelebići

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik svedoka 354/95.

 

 

 

 

 

IV-196

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Vitez, 1992. godina.

 

KRATAK OPIS: Srpsko stanovništvo u Vitezu je činilo manjinu.

 

Hrvati i muslimani su još pre izbijanja rata organizovali skupove u Vitezu na kojima su govorili da su u Hrvatskoj Hrvati ugroženi od strane Srba, da su Srbi najveći zlikovci, da ih treba poubijati i proterati. Tim skupovima prisustvovali su i ljudi koje su dovodili iz Hercegovine i drugih krajeva i oni su tražili da im se podeli oružje i da se ubijaju Srbi. Pravili su lutke na kojim su bila napisana imena Slobodana Miloševića, Ratka Mladića i Radovana Karadžića, pa su te lutke javno spaljivali u centru Viteza ispred pošte.

 

Hrvatski i muslimanski vojnici počeli su i da upadaju u srpske kuće i stanove, da ih pretresaju i da oduzimaju sve što bi im se dopalo. Pri tome su tukli sve prisutne Srbe i zabranjivali im da se kreću po gradu, a ako se nađu na ulici da ne smeju da razgovaraju.

 

Upadali su u kafiće čiji su vlasnici bili Srbi i odnosili sve što bi im se svidelo, a nakon toga bi ih zatvarali.

 

U aprilu 1992. godine otpočela je hajka na Srbe u Vitezu. Počeli su da hapse uglednije Srbe i da ih odvode u nepoznatom pravcu. Mnogi su nestali i o njima se ništa ne zna.

 

U stan saslušanog svedoka su 09. juna bez zvonjenja ili lupanja provalili Vlado Ramljak i još trojica Hrvata u crnim uniformama sa velikim slovom "U" na kapama, kakve su za vreme II svetskog rata nosile ustaše koje su na teritoriji NDH sprovodile genocid nad Srbima. Odmah su svedoku stavili lisice na ruke, izvršili pretres, a nakon toga mu krpom zavezali oči i stavili ga u vozilo.

 

Odveli su ga u podrum neke kuće u naselju Kruščica gde su ga držali zatvorenog devet dana.

 

Stalno su ga tukli po stomaku, grudima i po glavi. Tako su mu izbili 10 zuba i polomili 5-6 rebara sa leve i desne strane.

 

Za to vreme nisu mu davali ništa od hrane, niti su mu davali vodu. Stalno su mu psovali majku srpsku i četničku, govorili da će biti ubijen, da za njega više nema života. Lisice na rukama su mu bile sve vreme čvrsto vezane i zasekle su mu ruke do kosti.

 

Dok su ga tukli, svedoku su puštali traku sa snimljenim glasovima njegove supruge i deteta na kojima su emitovani njihovi krici i razgovor sa njima, na osnovu čega se dalo zaključiti da su ih mučili.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Šantić Ivica, inženjer,

 

2. Valenta Anto, inženjer,

 

3. Skopljak Pero, bivši hrvatski sveštenik, sva trojica aktivisti HDZ u Vitezu,

 

4. Marelja Marinko,

 

5. Kraljević Darko,

 

6. Delić Ljuban,

 

7. Garić Ivo,

 

8. Korovija Nikola,

 

9. Ramljak Vlado, bivši milicionar iz sela Gornja Večerinka kod Viteza.

 

 

 

DOKAZ: Svedok 234/95-20.

 

 

 

IV-197

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor u hotelskom kompleksu Tisovac kod Busova če, jun-jul 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U ovom hotelskom kompleksu se nalazio glavni sto žer ustaške komande i u njemu je u malim prostorijama bio zatvor za Srbe.

 

Zatvorene Srbe su teško zlostavljali i tukli. Na ustaški pozdrav "Za dom", morali su da odgovaraju "Spremni".

 

Saslušani svedok nije bio zlostavljan s obzirom na to da je zbog prethodne torture bio u teškom zdravstvenom stanju i potpuno nepokretan.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Policajac "Zoka".

 

 

 

DOKAZ: Svedok 234/95-20.

 

 

 

 

 

IV-198

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Jajce, zatvor u zgradi SUP-a, jul - septembar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedoka su posle zatvaranja smestili u samicu sa betonskim podom, koja je bila bez ikakvog nameštaja.

 

Dok je bio u samici, stražari su ga svake noći tukli po nekoliko puta.

 

Pretili su mu da će dovesti "Filku", specijalistu za slučajeve kao što je njegov, pa se to i dogodilo jedne noći kada je ona došla i postavila ga uz drvena vrata ćelije i počela da baca bajonete sa automatskih pušaka u njegovom pravcu, zabadajući ih pored njegovog tela, kao što se radi u cirkusu.

 

Posle toga mu je iscepala košulju, pa je po njegovom telu gasila cigarete i tako mu napravila desetak plikova.

 

Bajonetom mu je napravila posekotinu po nosu.

 

"Filka" je dolazila još desetak puta i tukla svedoka.

 

Kada je svedok bio prebačen u skupnu sobu, jedne noći je u tu sobu upalo 4-5 pijanih vojnika HVO koji su došli sa fronta, pa su počeli sve da ih tuku. Vojnici su bili premazani maskirnim bojama po licu.Svi zatvoreni Srbi su bili obliveni krvlju. Naterali su ih da ližu svoju krv sa betonskog poda, ne dozvoljavajući im pri tom da podižu glave. Kada je u jednom momentu svedok podigao glavu, udaren je po desnoj ruci tako da mu je kost naprsla na tri mesta.

 

 

 

Pored toga, izvodili su ih i pojedinačno na hodnik i tu ih tukli.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Enes, komandir HOS-a iz Zavidovi ća, star oko 30 godina, visok oko 180 cm,

 

2. "Filka", stara oko 23-25 godina, visoka 165 cm, dobro razvijena i uhranjena,

 

3. Šimun Saraf.

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka 561/94-3 koji je potvrdio i svedok broj 561/94-5, kao i nalaz Komisije veštaka koja je pregledom ustanovila da je svedok imao prelom glavice desne ramene kosti, što je imalo za posledicu atrofiju miši ća desnog ramena pojasa i smanjenje pokretljivosti desne ruke, a takođe i prelome dva rebra. Kao posledica pretrpljenih fizičkih i psihičkih trauma, kod njega su se razvile trajne promene ličnosti, koje su mu u znatnoj meri smanjile opštu životnu i radnu sposobnost (J-1).

 

 

 

IV-199

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Jajce, zatvor u SUP-u i Srednjoškolskom centru, jun - oktobar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedokinja, koja je seljanka i stara 57 godina, uhapšena je u svojoj kući u selu i prvo je odvedena u zatvor u SUP-u.

 

Tu su joj prilikom ispitivanja upućivali različite pretnje, ali je nisu tukli. Naredili su joj da stane ispred vrata, pa su zabadali noževe u vrata pored nje.

 

Puštali su joj snimljenu kasetu na kojoj se govori o stradanju Srba od strane Hrvata i muslimana, pa je pominjano i da su članovi njene porodice stradali od Hrvata i muslimana. Pominjala su se imena njenog muža i sina za koje se tvrdilo da su ubijeni i da su muslimani i Hrvati sa njihovim odsečenim glavama igrali fudbal.

 

Tu kasetu su joj svakodnevno puštali.

 

Kada je bila puštena iz zatvora, svedokinja je bila, kako navodi, toliko izmučena i izgubljena da nije prepoznala svog rođenog sina i muža kada ih je srela.

 

Oseća posledice boravka u zatvoru koje se sastoje u tome što ne sme ni za trenutak da ostane sama. Posebno se plaši noću, kada ne može da spava.

 

Posle hapšenja svedokinje, u selu Grdovo kod Jajca odvedene su joj tri krave, dve ovce, 11 kokošaka i 11 svinja.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Ušić, musliman iz Biokovine kod Jajca.

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka pod brojem 561/94-4.

 

 

 

 

 

 

 

IV-200

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Jajce, logor u upravnoj zgradi "Elektro-Vrbasa", 06-24. septembra 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je posle zarobljavanja doveden u Komandu policije Teritorijalne odbrane tzv. Armije BiH, koja se nalazila u podrumskim prostorijama upravne zgrade "Elektro-Vrbasa", gde je zatekao trojicu Srba od kojih je saznao da su zarobljeni u selu Barevo. Oni su bili u uniformama JNA, bosi, pretu čeni i u krvi. Sva trojica su bila odvedena i stražari su kasnije pričali da oni plivaju u Vrbasu, iz čega je svedok zaključio da su ubijeni.

 

Ovaj svedok je odmah bio pretučen i tom prilikom je zadobio više povreda na glavi, koje su krvarile. Takođe su mu izbijena dva zuba.

 

Svedok je jedne noći odveden u kancelariju gde su mu stavili mikrofon za rever pa je svedok kasnije saznao da je njegovo saslušanje direktno prenošeno preko Radio-Jajca u emisiji koja je nazvana "Ponoćni razgovor sa četnikom".

 

Jedan od policajaca je u toku ispitivanja ispred svedoka oštrio nož, probajući oštrinu noža na papiru koji je sekao i povremeno ubadao vrhom noža svedoka u levu ruku, koja mu je bila povređena i otečena. Imali su pripremljena pitanja i tučen je svaki put kada nije umeo ili nije odgovorio na njih.

 

Često se dešavalo da noću sa fronta dolaze muslimanski vojnici koji su ulazili u ćeliju i tukli svedoka i one koji su bili zatvoreni s njim.

 

Izbegavali su odlazak u klozet jer su pri odlasku dobijali batine od stražara koji su bili u hodniku.

 

Svedoka su posebno tukli po osetljivim delovima nogu: po unutrašnjim delovima butina, po cevanicama i stopalima, kao i po prstima nogu, od čega su mu oticale noge i otpadali nokti sa prstiju na nogama.

 

Kao posledicu boravka u ovom zatvoru, svedok teško podnosi minimalne fizičke napore, ima strah od okoline, noćne košmare, bolove u kičmi, teškoće u disanju.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Bostandžija Hamid, iz Jajca,

 

2. Zgonić Mujo, koji je bio zaposlen u "Elektro-Bosni",

 

3. Skiljan Zijad, milicionar u Stanici javne sigurnosti u Jajcu,

 

4. Zjajo Muharem,

 

5. Mukić Safet.

 

 

 

DOKAZ: 561/94-6.

 

 

 

 

 

 

 

IV-201

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Nova Gradiška, zatvor u kasarni, krajem 1991. godine.

 

KRATAK OPIS: U prostoriji naspram prostorije gde su bili zatvoreni muškarci nalazi se prostorija u kojoj su bile zatvorene žene.

 

U te prostorije su vrlo često upadali pripadnici ZNG i silovali zatvorene žene. Krici zatvorenih žena gotovo svakog dana su se čuli iz te sobe.

 

Među zatvorenim ženama bila je i jedna ranjena devojka iz Zaječara koju su više njih silovali. Naterali su jednog mladića koji je bio zarobljen da je i on siluje. Svedok navodi njegovo ime.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici ZNG i upravnik zatvora.

 

 

 

DOKAZ: 423/94.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IV-202

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Tuzla, logor u hangarima na aerodromu, decembar 1993. godine

 

KRATAK OPIS: S vedok je kao pripadnik Vojske Republike Srpske bio zarobljen početkom decembra 1993. godine i odmah odveden u hangar na aerodrom u Tuzli. Bio je smešten u prostoriji veličine oko 4 h 3 m sa još 26 Srba. Zbog malog prostora nisu mogli da leže, već su jedino mogli da čuče ili da se leđima oslone o zid.

 

U ovoj prostoriji je bio potpun mrak, pošto nije dopiralo dnevno svetlo. Noću se palila sijalica i bilo je instalirano zvono koje je bilo uključeno cele noći, tako da nisu mogli da spavaju.

 

Odmah po dolasku su mu skinuli delove uniforme, tako da je svedok ostao samo u dugačkim gaćama i potkošulji.

 

Prva tri dana nisu dobijali nikakvu hranu ni vodu. Posle toga su im davali hranu koja se, u stvari, sastojala od otpadaka hrane koju su dobijali muslimanski vojnici, u starim konzervama, pa kako nisu dobijali ni kašike ni viljuške, a ni nož, čorbastu hranu su pili, a ostalo jeli rukama.

 

Higijenski uslovi u ovom logoru bili su loši: uopšte nisu dobijali vodu za pranje, niti su se umivali, a fiziološke potrebe su obavljali u kanti koja se nalazila u uglu prostorije u kojoj su bili smešteni.

 

Muslimanski vojnici su ih svakodnevno zlostavljali i mučili na razne načine. Jednom su u prostoriju uneli dasku debljine 2 cm, pa su sve terali da glavom udaraju u tu dasku, govoreći da žele da vide čija je glava najtvrđa.

 

Zatvorenike su terali na međusobne seksualne odnose, tako da su morali da obavljaju protivprirodni blud u analni otvor ili da jedan drugome stavljaju ud u usta.

 

Noću se iz susednih prostorija čulo zapomaganje i vriska žena, što je poticalo najverovatnije od žena koje su bile silovane.

 

Ovaj logor su dva puta posetili članovi Međunarodnog Crvenog krsta, ali svedok smatra da se prvi put nije radilo o delegaciji pravog Crvenog krsta. Prilikom druge posete, zbog straha su morali da kažu da im je u logoru dobro, iako se moglo zaključiti da uslovi su bili veoma loši.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Komandant logora na aerodromu Tuzla i

 

2. "Kameni", visoki funkcioner u logoru, koji je bio onizak rastom, plav i sa krivim nosem, kao i drugi muslimani, osoblje logora.

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka u dokumentaciji Komiteta pod brojem 88/95.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IV-203

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Gornji Rahi ć, opština Brčko, septembar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U toku i posle napada muslimansko-hrvatskih oru žanih formacija koji je 14.09.1992. godine izvršen na selo Bukvik, zarobljeni su civili, koji nisu uspeli da pobegnu iz sela i oduzete su im sve vrednije lične stvari (novac, zlato, odeća i dr). Zatim su odvedeni u logor, koji se nalazio u Gornjem Rahiću. Po naređenju Pljakića i Avdića, stražari u logoru Hadžić, Čauševići Kalić, mučili su i nečovečno postupali sa uhapšenim civilima koje su prilikom ispitivanja udarali rukama, nogama, gumenim palicama i kundacima, preteći im da će ih zaklati. Na taj način su naneli teške povrede sledećim uhapšenim civilima:

 

 

 

1. Đukić Peri, sinu Pere, rođenom 07.09.1916. godine u Vujičićima,

 

2. Grbović Radošu, sinu Đorđije, rođenom 14.02.1933. godine u Paščenskom kraju,

 

3. Mitrović Pavlu, sinu Pavla, rođenom 23.04.1944. godine u Donjem Bukviku,

 

4. Zarić Milenku, sinu Paje, rođenom 01.02.1968. godine u Brčkom,

 

5. Radić Pavi, sinu Mihajla, rođenom 02.10.1967. godine u Brčkom,

 

6. Radić Cvijetinu, sinu Cvijetina, rođenom 06.01.1962. godine u Bukovcu,

 

7. Piperac Borislav, sinu Pere, rođenom 08.01.1962. godine u Gajevima,

 

8. Đukić Vasi, sinu Save, rođenom 17.03.1962. godine u Vujičićima.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

e>

1. Pljakić Ramiz, komandant 108. brigade HVO,

 

2. Avdić Kadrija, sin Alije, rođen 23.09.1959. godine, u Ratkovićima, upravnik logora u Gornjem Rahiću,

 

3. Hadžić Galib, sin Himze, rođen 21.11.1947. godine, u Brčkom, glavni inspektor u logoru,

 

4. Čaušević Omer, sin Mede, rođen 17.03.1968. godine, u Bijelom Polju, glavni stražar u logoru i

 

5. Klić Nijaz, zvani "Bego", strežar u logoru.

 

 

 

DOKAZ: Izjave svedoka, nalazi i mišljenje lekara specijaliste o povredama svedoka, sve u spisima 144/95-3.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IV-204

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Gornji Rahi ć i Maoči, opština Brčko, maj-septembar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici muslimansko-hrvatskih oru žanih formacija su u toku maja i septembra meseca 1992. godine slali zarobljene civile srpske nacionalnosti u logore koji su se nalazili u Gornjem Rahiću, Maoči i Tuzli.

 

Stražari i pripadnici Vojne policije su u tim logorima mučili i fizički zlostavljali zatvorene civile (udarali ih gvozdenim šipkapa, plastičnim kablovima, noževima im nanosili rane po telu, gasili im cigarete po telima i dr.), a prisiljavali su ih i na otkopavanje neaktiviranih mina. Na taj način su postupali sa sledećim zatvorenim civilima:

 

1. Pavlović Aleksandrom, sinom Damjana, rođenim 04.02.1956. godine u Obodovcu,

 

2. Delić Zoranom, sinom Marka, rođenim 08.08.1960. godine u Brčkom,

 

3. Radušić Milenkom, sinom Save, rođenim 07.04.1969. godine u Brčkom

 

4. Dragičević Ilijom, sinom Dušana, rođenim 05.06.1962. godine u Brčkom,

 

5. Todić Vasiljkom, sinom Stanka, rođenim 06.05.1956. godine u Jablanici,

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Avdić Kadrija, sin Alije, rođen 23.09.1959. godine u Ratkovićima, biši milicionar u SUP-u Brčko, upravnik logora u Gornjem Rahiću,

 

2. Hadžić Galib, sin Himze, rođen 21.11.1947. godine u Brčkom, bivši inspektor SUP-a Brčko,

 

3. Osmanović Osman, sin Šemse, rođen 14.03.1960. godine u Brčkom, bivši inspektor SUP-a Brčko,

 

4. Fazlović Novalija, sin Muše, rođen 01.01.1948. godine u Islamovcu, bivši inspektor SUP-a Brčko,

 

5. Fazlović Ferid, sin Muše, rođen 05.05.1954. godine u Islamovcu, završio Ekonomski fakultet,

 

6. Osmanović Ferhad, sin Šemse, rođen 16.04.1954. godine u Brčkom,

 

7. Adrović Redže, star 50 godina, iz Živinica, upravnik zatvora u Tuzli, bivši radnik SDB u Živinicama,

 

8. Selimović Bajazit, star oko 48 godina, iz Bratunca i

 

9. Matuzović Vlada, star oko 25 godina, iz Živinica.

 

 

 

DOKAZ: Izjave svedoka i lekarska dokumentacija u spisima 144/95-17.

 

 

 

 

 

IV-205

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Rijeka, jul 1993 - jun 1994. godine, logor u garnizonom zatvoru u Ciotini 24.

 

KRATAK OPIS: Pošto je izdr žao kaznu zatvora po rešenju sudije za prekršaje, inspektor Radman Ive je 16. jula 1993. godine priveo svedoka u vojni garnizoni zatvor u Ciotini 24, blizu železničke stanice.

 

Po dolasku u ovaj zatvor, počeli su odmah kao Srbina da ga vređaju i maltretiraju i da mu prete da će ga zapaliti. Smestili su ga u prostoriju u kojoj je bilo zatvoreno još 14 Srba, čija imena svedok navodi.

 

Ovde je vladala praksa maltretiranja i premlaćivanja zatvorenika, pa su ih pripadnici policije, koji su ih čuvali, tukli gde god su stigli i čime bi stigli. Sve vreme su provodili u zatvorenom prostoru. Nisu ih uopšte izvodili na šetnje.

 

Svedok je stekao utisak da o ovom zatvoru niko ništa nije znao.

 

Svedoka nisu saslušavali niti vodili na suđenje, a tek u aprilu 1994. godine su ih prvi put izveli na šetnju.

 

Uz pomoć zajednice Srba u Hrvatskoj, svedok je krajem juna 1994. godine došao preko Mađarske u Jugoslaviju.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Horvat Tomislav, starešina logora,

 

2. Hordić Nedeljko, star 25-26 godina, iz Rijeke,

 

3. Nazlić Ivo iz Gospića koji živi u Rijeci, imao je običaj da skida zatvorenike gole i da ih tuče palicom,

 

4. Tomica iz Karlovaca, pripadnik HOS-a, tukao i mučio zatvorenike. Jednom prilikom je svedoku vezao lisicama ruke, položio ih na sto i nožem ga ubadao po šakama.Od toga su mu ostali vidni ožiljci,

 

5. Cindrić Ivan iz Slunja, bio je kratko vreme u ovom logoru. Pretežno je verbalno maltretirao zatvorenike.

 

 

 

DOKAZ: 532/94-5

 

 

 

 

 

 

 

IV-206

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Tuzla, logor u starom rudniku kod stadiona "Slobode", druga polovina maja 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je sa 140 vojnika JNA bio zarobljen 15. maja u Kozlovcu, nakon čega su svi dovedeni u logor "Stari rudnik" kod stadiona "Slobode", gde su bili smešteni u podzemne prostorije.

 

U prostoriji sa svedokom je bilo 30 zarobljenih vojnika JNA.

 

Svaki dan su ih tukli. Ispred prostorije u kojoj su bili zatvoreni uvek je bilo 5-6 stražara koji su ih tukli čime bi stigli, najčešće nogama, kundacima od pušaka i raznim palicama.

 

Hranu su dobijali svaki drugi dan po jedan obrok koji se sastojao od neke supe i jedne konzerve.

 

Stražari su posebno voleli da organizuju tuče između zatvorenih Srba, tokom kojih su Srbi morali jedan drugog da udaraju sve dok se stražari ne bi zadovoljili.

 

Terali su ih na međusobne homoseksualne odnose, a takođe su morali i da jedan drugome stavljaju ud u usta.

 

Morali su takođe da jedu svoj izmet, da pasu travu, a nekima su stražari mokrili u usta.

 

Za 15 dana koliko su proveli u ovom logoru, ubijeno je desetak vojnika.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Hadžimehmedović Mithat, komandant logora, star 39 godina, pre rata završio Ekonomski fakultet i radio kao ekonomista u "Rudaru" u Tuzli, glavni inicijator iživljavanja nad zatvorenim Srbima,

 

2. Mešanović Alija, star oko 38 godina, pre rata bio zaposlen u JNA kao građansko lice u Vojnoj komandi u Tuzli, lično vršio streljanja, ima svoju posebnu jedinicu, zamenik komandanta logora,

 

3. Grbo Pašaga, isticao se u mučenju zatvorenih Srba, u Tuzli poseduje dve javne kuće u kojima su zatvorene Srpkinje.

 

 

 

DOKAZ: Dokumentacija Komiteta pod brojem 127/95.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IV-207

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor u Dretelju, druga polovina avgusta 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Za vreme boravka u ovom logoru svedokinja je bila podvrgnuta silovanju, kao i druge žene čija imena navodi.

 

U surovom postupanju prema zatvorenicima posebno se isticala Jasna, koja je naročito maltretirala žene.

 

Na svedokinju je posebno težak utisak ostavilo silovanje žene čije ime navodi, koja je bila silovana pred mužem i sinom i to je, kako navodi, bio strašan prizor.

 

Takođe, na svedokinju je stravičan utisak ostavilo ubistvo Balaban Bože iz Mostara, koji je opisan u ranijim prijavama.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Golić Jozo, Hrvat, pripadnik HOS-a i

 

2. Jasna, pripadnik HOS-a.

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka koji se nalazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 595/95.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IV-208

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Sarajevo, Centralni zatvor, februar 1993 - novembar 1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je u avgustu 1993. godine prvi put evidentiran od strane Međunarodnog Crvenog krsta. Iako je pre toga bio zatvoren više od godinu dana, uporno su ga krili od Crvenog krsta. Tom prilikom ga je pregledao lekar koji mu je rekao da će zbog njegovog teškog stanja urgirati da bude oslobođen.

 

Zbog stalnih tuča i maltretiranja u ovom zatvoru, zatvoreni Srbin Zelić Dragan iz Ključa izvršio je samoubistvo.

 

Bajramović koji je često obilazio zatvorenike, maltretirao ih je na razne načine, tukao ih i pucao iznad njihovih glava.

 

Kod svedoka u ćeliju su nekoliko puta dovodili strane novinare i pokazivali su svedoka kao četničkog vođu koji je delio oružje Srbima i organizovao ustanakn protiv muslimanske vlasti. Jednom prilikom je svedok bio odveden da bi ga snimala neka neka nemačka televizijska ekipa, pa pošto nije pristao da ga snime, Dautović ga je tom prilikom tukao.

 

Za vreme boravka u ovom zatvoru, jednom licu, čije ime svedok navodi, bajonetom su izbili oko, a drugom su pržili ruke usijanom žicom.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Bajramović Ismet, zvani "Ćelo", upravnik zatvora i

 

2. Dautović, stražar.

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka koji se nalazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 675/2-94.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IV-209

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Sarajevo, zatvor u bivšoj kasarni "Viktor Bubanj", druga polovina 1992. godine - početak 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Po dovo đenju u ovaj zatvor svedok je bio saslušan i tom prilikom islednici su pravili beleške, pa su mu rekli da će kasnije otkucati zapisnik.

 

Kada su posle dva dana doneli taj zapisnik, insistirao je da ga pročita. Kada ga je pročitao, video je da u zapisniku nije uneto ono što je govorio, već sasvim drugo, pa je rekao da ne želi da potpiše takav zapisnik. Odmah su počeli da ga tuku palicama.

 

Posle toga ga je saslušao i Ignjac, koji mu je rekao da ga saslušava u svojstvu javnog tužioca. U sobi je prilikom saslušanja bio i stražar koji ga je celo vreme tukao, dok je Ignjac tražio da sve prizna.

 

Svedok je u ovom zatvoru dobio rešenje o pritvoru u kome je bilo navedeno da mu se određuje pritvor od mesec dana od 04. avgusta 1992. godine, iako je svedok bio uhapšen mesec dana ranije. Na to rešenje je uložio žalbu, ali mu je upravnik zavora vratio tu žalbu i rekao da nema na šta da se žali, mada je u rešenju u pouci o pravnom leku pisalo da ima pravo na žalbu u roku od tri dana po prijemu rešenja.

 

Svedok je izveden na suđenje 13. januara 1993. godine. Njegov branilac je tom prilikom predložio da se pretres odloži s obzirom na loše zdravstveno stanje svedoka jer je, kako navodi, izgledao kao da je izašao iz Aušvica. Kada je bio zatvoren svedok je imao 85 kg, a za vreme suđenja je imao samo 42 kg. Sudija je odbio ovaj predlog. Svedok je rekao da on nije ratni zločinac jer u ratu nije ni učestvovao i da je uhapšen u bolnici. Sudija je u toku suđenja vikao na njega i naredio je policiji u sudnici da ga istuče. Nakon toga je izbačan iz sudnice, a kasnije mu je saopšteno da je osuđen na 15 godina zatvora.

 

Svedok je ostao u zatvoru do 09. novembra 1994. godine, kada je razmenjen.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Ignjac, navodno javni tu žilac

 

2. Tefdedaria Fahrudin, stažar

 

 

 

DOKAZ: 675/94-2.

 

 

 

 

 

IV-210

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Breza, logor u prostorijama "Elektroterme", jun-oktobar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U podrumskoj prostoriji veli čine 6 dž 5 m nalazilo se između 30-40 uhapšenih Srba. Oni su ležali na golom betonu bez ikakvih pokrivača. Prostorija u kojoj su zatvoreni Srbi bili smešteni, bila je mračna, a pod i zidovi su bili od betona. U ovoj prostoriji nije bilo prozora, niti svetla.

 

Hranu su dobijali samo jedanput dnevno i ona se sastojala od malog parčeta hleba i dve kašike kuvanog pasulja ili pirinča. Ponekad su im davali i nezaslađeni čaj.

 

Neprekidno su im pretili da će svi biti poubijani, da Srbima nema života u muslimanskoj državi, psovali su im majku četničku i majku srpsku. Kada bi ušao neki muslimanski vojnik, svi su morali da ustanu i da ga pozdrave sa "Merhaba gospodine".

 

Često su ih izvodili u susednu prostoriju gde su ih tukli i davali im da potpisuju neke izjave. Tukli su posebno mlađe zatvorene Srbe.

 

Govorili su da će ih voditi na suđenje, ali do toga nije došlo.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Marković Ante i drugi pripadnici "Zelenih beretki" i HVO.

 

 

 

DOKAZ: Svedoci 292/95-1, 292/95-2, 292/95-4.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IV-211

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Visoko, juna - septembra 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedoka su u njegovom stanu u Visokom uhapsili vojnici koji su nosili oznake HOS-a, koje ranije nije poznavao. Odveli su ga u ku ću Envera Bašića, u selo Srginje, gde je sa još tri Srbina iz Visokog bio puna tri meseca zatvoren u jednoj podrumskoj prostoriji, pre nego što su ih prebacili u drugi logor.

 

Ispitivali su ga gde Srbi imaju radio-stanicu, da li ima oružje, kojoj stranci koji Srbin pripada i slično. Pri tome su ih tukli palicama po svim delovima tela, a posebno u predelu podkolenica i nadkolenim delovima obe noge, po leđima i po glavi. Svedok navodi da je, kada su ga udarali palicom po glavi, mislio da će mu glava prsnuti od tih udaraca i tada bi padao u nesvest. Polili bi ga vodom, pa bi nastavljali ponovo da ga tuku.

 

Svakodnevno su ga više puta izvodili na tuče u drugu prostoriju gde je bilo i po 50 vojnika sa palicama.

 

Hranu su dobijali samo jadanput dnevno i ona se sastojala od malog parčeta hleba i po malo paštete.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Zeherović iz sela Bradve kod Visokog, koji je ranije radio u Građevinskom preduzeću "Zvezda" u Visokom.

 

 

 

DOKAZ: Svedok 234/95-22.

 

 

 

 

 

 

 

IV-212

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Zenica, logor u Muzi čkoj školi, krajem 1992 - početkom 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedoka je po privo đenju u ovaj logor jedan policajac najpre udario glavom u predelu nosa, usled čega mu je odmah potekla krv.

 

Muzička škola ima tri sprata i na svim spratovima je bilo uhapšenih Srba, a svedok je zatvoren u podrumske prostorije.

 

Svedok je u svako doba i danju i noću čuo krike i jauke iz drugih prostorija, koji su dopirali sa svih spratova.

 

Odmah po privođenju, Faruk Abdić je naredio da se svedoku i drugim Srbima koji su sa njim bili zatvoreni oduzmu putnička vozila i da svojim potpisima potvrde da te automobile dobrovoljno predaju muslimanskoj vojsci.

 

Prilikom ispitivanja, najčešće su im držali cev "Škorpiona" na slepoočnici i udarali ih kundacima. Tukli su ih i nogama na kojima su imali čizme, posebno u predelu bubrega.

 

Noću su u prostorije logora upadali maskirani vojnici koji nisu ništa govorili i samo su ih tukli do besvesti.

 

Hranu su dobijali samo jedanput dnevno, a bilo je i dana kada nisu dobijali ništa za jelo. Hrana se sastojala najčešće od malog komada hleba i po dve-tri kašike kuvanog pasulja. Kada je izašao iz logora imao je 46 kg, a kada su ga zatvorili 75 kg.

 

U to vreme u logoru se pričalo da se iz Muzičke škole ne može izaći živ. Međutim, jednog dana pojavio se predstavnik Međunarodnog Crvenog krsta, pa su dobili ligitimacije Crvenog krsta i posle toga su bili prebačeni u KPD u Zenici.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Abdić Faruk, starešina logora,

 

2. Draginović Rasim,

 

3. Smajo i

 

4. Hodža, stražari.

 

 

 

DOKAZ: Svedok 234/95-22.

 

 

 

 

 

 

 

IV-213

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Rama, kod Gornjeg Vakufa, kraj aprila 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pošto je bio zarobljen kao pripadnik bivše JNA, svedoka su odveli u prostoriju bivše stanice milicije u Rami.

 

Tu su ga odmah predstavili kao " četničkog vojvodu", vezali su mu ruke i noge za metalni stub u prostoriji koju su držali otvorenu, pa su pozivali narod koji je prolazio i govorili im da mogu da mu rade šta hoće. Civili su ulazili u tu prostoriju i udarali svedoka nogama i rukama, a jedna starica koja je išla sa štapom kazala je da ne može da ga udara rukama, pa je iskoristila štap kojim ga je udarala po glavi.

 

Posle toga su ga uniformisani hrvatski vojnici u crnim uniformama sa oznakom slova "U", što je simbol ustaških fašističkih formacija iz II svetskog rata, izveli iz te prostorije, vezali za banderu i saopštili da će biti streljan. Pre toga su mu ošišali kosu i na glavi napravili veliko slovo "U".

 

Postrojili su vod za streljanje, ali je tada jedan od njih rekao: "To je blaga kazna. Njega treba obesiti". Potom su doneli klupu na koju su ga popeli i vezali jedan kraj konopca za granu drveta a drugi kraj sa omčom su mu stavili oko vrata.

 

Tada je naišao jedan Hrvat koji je poznavao svedoka i sprečio da ga obese, pa su ga skinuli s klupe, vezali mu oči i potom ga odveli u drugu zatvor.

 

Svedoka je u prostorijama stanice milicije u Rami posebno mučio Ambrozije Tovilo, koji mu je zario nož u nadlakticu leve ruke. Tada je potekla krv u mlazu, pa je on najpre krv sa vrha noža olizao, a prisutni hrvatski vojnici su se ugledali na njega pa su i oni lizali tu krv i njom se mazali po licu.

 

U toj grupi je bilo dvoje dobrovoljaca iz Holandije i Davor Glasnović, iz Kanade.

 

Tovilo je svedoku klještima iščupao nokte sa tri prsta desne noge. Pored rana na nadlaktici leve ruke, napravio mu je rez nožem na vratu, od čega mu je ostao vidan ožiljak.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Tovilo Ambrozije, zvani "Okolja",

 

2. Glasnović Davor, dobrovoljac iz Kanade, i

 

3-4. dvojica dobrovoljaca iz Holandije.

 

 

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik 234/95-6.

 

 

 

 

 

 

 

IV-214

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Grude, logor u kanalu gara že za opravku motornih vozila, početkom maja 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Ratnog zarobljenika, saslušanog svedoka, dovezli su iz Livna u Grude, pa su ga smestili u kanal gara že za popravku motornih vozila.

 

Uniformisani vojnici koji su ga doveli u tu garažu, kao i oni koji su se tu zatekli, udarali su ga nogama na kojima su imali čizme, palicama i kundacima. Kada bi pao, ponovo su ga podizali i udarali do onesvešćivanja.

 

Kada se onesvestio, ubacili su ga u kanal koji su pokrili daskama, a posle izvesnog vremena su ponovo skinuli daske i izvukli su ga napolje, pa nastavili da ga tuku.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Prilić Ivan i drugi pripadnici hrvatske vojske.

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik svedoka 234/95-6.

 

 

 

 

 

 

 

IV-215

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Ljubuški, logor u zgradi bivšeg zatvora, juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Saslušani svedok pred istra žnim sudijom navodi:

 

" ... Dok sam boravio u logoru u Ljubuškom u leto 1992. godine, jednog dana doveli su jednog starijeg civila iz Stoca, Srbina. Mučili su ga.

 

On je poverovao njihovoj priči da će ga pustiti ako prizna da je ubijao Hrvate.

 

Gledali smo prizor. Starac kaže: FACE="Symbol">c Jesam FACE="Symbol">c .

 

Ustaša pita: FACE="Symbol">c Koliko? FACE="Symbol">c

 

FACE="Symbol">c Trinaestoro FACE="Symbol">c .

 

Ustaša ne veruje. Tuku ga.

 

Tada reče da je ubio 18-toro.

 

Tada mu priđe Macić Neđo i naglim pokretom nožem izvadi mu oko. Začuo se jauk.

 

Ustaša naređuje: FACE="Symbol">c Progutaj FACE="Symbol">c . Čovek na svom dlanu drži vlastito oko i drhti zajedno sa dlanom.

 

Gledam i gubim dah.

 

Ustaša uzima oko i gura ga žrtvi u usta. Gura, gura, proteruje kroz grkljan, silom...".

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Macić Neđo, stražar,

 

2. Tomić Siniša, upravnik logora Ljubuški

 

 

 

DOKAZ: Svedok 234/95-6.

 

 

 

 

 

 

 

IV-216

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Ljubuški, logor u zgradi bivšeg zatvora jun - avgust 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je u ovom logoru boravio oko mesec dana. Za to vreme je sa drugim zatvorenim Srbima odvođen na prinudan rad po najvećoj vrućini.

 

Kada je jednom prilikom pobegao jedan od logoraša iz njegove grupe, hrvatski vojnici koji su ih čuvali, pretukli su ih posle toga do besvesti. Nisu im davali ništa da jedu, niti su im dali vodu punih 15 dana.

 

Za to vreme davali su im po šaku soli dnevno što je još više izazivala žeđ i dovodila do nesnosnih muka.

 

Svedok je iz ovog logora odnet na nosilima na razmenu u Stolac.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Tomić Siniša, upravnik logora u Ljubuškom,

 

2. Paradžić Krašo, zvani "Ćupo",

 

3. Macić Neđo,

 

4. Sušac Ivica,

 

5. Antić Pero,

 

6. Milićević Nedo,

 

7. Matić Nedo,

 

8. Solin Mladen,

 

9. Erneš Branko, koji su se svi isticali u prebijanju zatvorenih Srba u ovom logoru.

 

 

 

DOKAZ: Svedok 234/95-6.

 

 

 

 

 

 

 

IV-217

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor Kerestinec u Zagrebu, februar - jun 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Kada je svedok bio odveden u ovaj logor, do čekali su ih vojnici u ustaškim uniformama i sa ustaškim oznakama koji su odmah počeli da ih tuku. Te tuče su se nastavile svakodnevno, a pored toga su stalno su izmišljali nove načine za torturu i ponižavanja

 

Zatvorenici su mučeni i na taj način što bi im na ruke stavljali lisice, pa bi te lisice vezivali konopcem čiju bi drugu stranu prebacivali preko metalne cevi koja je bila ispod plafona. Zatim bi zatezali konopac i na taj način su zatvorenici bili obešeni. U takvom položaju bi ostajali po sat-dva pre nego što bi ih spustili na pod. Za to vreme su ih tukli i većina je gubila svest.

 

Zatvorenici su dobijali elektro-šokove koji su izazivali strahovite bolove.

 

Zatvorenicima su gasili cigarete po telu, a stavljali su im i kašiku soli u usta, ne dozvoljavajući im posle toga da uzimaju vodu.

 

Prilikom odlazaka u klozet, prekidali bi ih čim bi počeli da mokre.

 

Terali su ih da goli igraju sa zatvorenim ženama i to je trajalo noću od 22.00 do 04.00 časa.

 

Zatvorene žene bi naterali da kleknu pa bi onda dovodili zatvorene muškarce kojima su one morale da uzimaju ud u usta. Te žene su i silovane, pa su neke pričale svedoku da ih je silovalo i po 12 hrvatskih vojnika. Svedok navodi imena osam zatvorenih žena u ovom logoru.

 

Donosili su i pokvarena jaja (mućkove) koje su im razbijali u usta i ta jaja su strahovito smrdela.

 

Pored ostalog, zatvorene Srbe su terali da ljube fotografiju Ante Pavelića ustaškog poglavnika iz II svetskog rata, kao i da pevaju ustaške pesme.

 

Zatvorenici su spavali na betonu, bez pokrivača. Samo kada bi predstavnici Međunarodnog Crvenog krsta dolazili u posetu, unosili su krevete u zatvoreničke prostorije, koje su posle njihovog odlaska iznosili.

 

Svedok je od prebijanja imao prelom nekoliko rebara koja su mu nepravilno srasla.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Komanda i osoblje logora Kerestinec.

 

 

 

DOKAZ: 292/95-7.

 

 

 

 

 

IV-218

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Poljare kod Dervente, logor u osnovnoj školi "Vuk Karadžić", 16-18. jun 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Po dolasku u ovaj logor svedok je zatekao oko 100 uhapšenih Srba.

 

Upravnik logora Lipovac mu je odmah saopštio da će narednog dana biti streljan u 08.00 časova. Svedok je ovo ozbiljno shvatio jer su nekoliko dana pre toga u tom logoru bili streljani Stjepanović i Marković.

 

Svedok je sutradan sa još trojicom bio izveden u dvorište, pa im je naređeno da se skinu goli do pojasa, a potom da stanu uz jednu ogradu i da se okrenu prema ogradi. Lipovac je komandovao grupi vojnika "Pali!" i oni su ispalili plotun, ali svedoka nije pogodilo nijedno zrno. Posle toga je vraćen u logor i odmah je odveden sa drugim Srbima na kopanje rovova u selo Vrhove.

 

Svedok je još jednom bio izvođen na inscenirano streljanje.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Lipovac Damir, zapovednik logora, od oca Ante, ro đen 1969. godine u Polju.

 

 

 

DOKAZ: Svedok 584/94-35.

 

 

 

 

 

IV-219

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor Rabi ć kod Dervente, kraj aprila-maj 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Srbi zatvoreni u ovom logoru bili su smešteni u podrumske prostorije u kojima nije bilo svetla. Le žali su na betonskom podu, pa kako je beton uvek bio poliven vodom morali su da leže u vodi. Posteljinu nisu imali. U istoj prostoriji su obavljali i fiziološke potrebe, tako da se osećao nepodnošljiv smrad.

 

Zatvorene Srbe su svakodnevno izvodili na saslušanja i tukli ih do besvesti. Saslušanom svedoku su prilikom ovakvih saslušanja počupali nokte na prstima obe noge. Nokte su mu čupali kleštima. Na desnoj ruci su mu odsekli parče prsta zajedno sa noktom.

 

Svedok je za vreme saslušanja morao da drži tri sastavljena prsta obe ruke na stolu, dok su ga udarali nožem i palicom po tim prstim. Tako mu je oštećen kažiprst leve ruke.

 

Prvih 13 dana boravka u logoru ništa im nisu davali za jelo, osim po jednu ljutu papriku i malo soli. Dnevno su im davali po jednu kafenu šolju vode. Posle 13 dana boravka u logoru davali su im dnevno po 4 kg hleba na 120-130 uhapšenih Srba, koliko ih se tada nalazilo u logoru.

 

Noću niko nije mogao da spava jer su hrvatski vojnici ulazili u svako doba i iživljavali se tukući uhapšene Srbe. Svedoka su jedno veče izveli iz prostorije logora, pa su mu stavili kesu na glavu i uveli ga u neku prostoriju gde su ga ispitivali i tukli.

 

Jednog dana je Azra Kovačević makazama za voće rasekla školjku levog uha svedoku, od čega mu je ostalo vidno oštećeno. Kada je posle toga jedan vojnik koga su zvali "Sandžaklija" video svedoka sa takvim uvom, rekao je da mu je oštećen "suvenir" - na njegovom opasaču se inače tada nalazilo 6-7 odsečenih ljudskih ušiju. Taj "Sandžaklija" je došao do Č. P. pa mu je zabio nož u školjku levog uva i potezom u stranu rasekao mu ušnu školjku.

 

Zapovednik logora koga su zvali "Slovenac", saopštio je svedoku da je proglašen za ratnog zločinca i da je osuđen na smrt.

 

Zdravko Čondrić je neposredno posle toga došao kod svedoka i rekao mu da mu on može pomoći i spasiti mu život pod uslovom da d FACE="Courier New">â intervju za Hrvatsku televiziju i radio. Da bi spasio život, svedok je pristao da kaže ono što su od njega tražili, pa su ga snimili.

 

Kod svedoka je posle tog snimanja došao upravnik praveći se da ne zna za dolazak Čondrića i novinara i postavio mu pitanje ko ga je i zašto intervjuisao. Zatim ga je izveo u dvorište pred postrojeni stroj kome je komandovao da puca u njega. Poslušavši komandu, postrojeni vod je i pucao - ali iznad glave svedoka.

 

Šest puta su ga izvodili pred hrvatske vojnike i prikazivali ga kao "četničkog vojvodu", pa su ga oni pretukli nogama i rukama.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Dečan Đura, iz Osiječke brigade,

 

2. Miloš Mario,

 

3. Grbić,

 

4. Kovačević Azra,

 

5. NN "Sandžaklija", vojnik,

 

6. Maras Zlatko, iz Živinice, kod Dervente,

 

7. Maras Joško, iz Živinice, kod Dervente,

 

8. Maras Marinko, iz Živinice, kod Dervente,

 

9. Škorić Mirko, iz Dervente,

 

10. Škorić Mato, iz Dervente,

 

11. Hamzić Mihad, zvani "Fric",

 

12-13. Braća Skelić Haris i Muris,

 

14. "Slovenac", zapovednik logora,

 

15. Čondrić Zdravko.

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka 584/94-18 i lekarska dokumentacija za njega (D-4).

 

 

 

 

 

IV-220

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Derventa, logor u bivšem domu JNA, sredinom juna 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Hrvatski vojnici su svedoku odmah po dovo đenju u ovaj logor 09. juna dali šaku soli što je morao da proguta, a potom su ga odveli u drugu prostoriju u kojoj je bilo 25 uhapšenih Srba. Naredili su mu da ne sme s njima da razgovara.

 

U toku noći u ovu prostoriju su doveli još Srba, tako da ih je bilo ukupno 60. Radilo se o prostorijama veličine svega 4 h 4 m, pa su morali da stoje, jer nije bilo mesta da sede ili da leže.

 

Dvojica vojnika u uniformama HVO su narednog dana u 10.00 časova izveli svedoka u hodnik pa mu naredili da stavi ruke iza vrata i da se sagne. Posle toga ga je jedan od ove dvojice uzjahao, a zatim mu naredio da se kreće na kolenima. Tako je svedok morao da pravi više krugova noseći ovog vojnika na leđima.

 

Nakon toga su mu naredili da stane uz zid pa su počeli da ga udaraju po raznim delovima tela palicama, rukama, nogama i kundacima od oružja.

 

Udarali su ga sve dok se nije onesvestio. Tada su ga polivali vodom.

 

Od zadobijenih povreda bio je sav u krvi, otečen i modar.Posle toga su ga naterali da pije mokraću iz klozetske šolje.

 

U domu JNA je ostao 8 dana. Svakog dana su ga tukli po dvaput, obično pre podne u 10.00 časova i oko 23.00 časa.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Sin Vrdoljak Joke, star 25-30 godina, iz Dervente, koji je svakodnevno tukao svedoka.

 

 

 

DOKAZ: Svedok čije se iskaz nalazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 584/94-35.

 

 

 

 

 

IV-221

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Derventa, logor u Domu JNA, 26. aprila 1994. godine.

 

KRATAK OPIS: Kada su osvojili naselje Čardak na periferiji Dervente, pripadnici hrvatske i muslimanske jedinice iz Dervente i 108. Riječke brigade HVO, kao i jedinice "Sandžaklija" izvršili su masovna ubistva i klanja stanovnike srpske nacionalnosti.

 

Tom prilikom su zajedno sa svedokom uhapšena još 33 lica.

 

Odmah su počeli strahovito da ih udaraju, pa su ih potom vezali i sa podignutim rukama iza vrata sproveli do Doma JNA. U Domu JNA su počeli da ih tuku, a onda im naredili da se skinu potpuno goli i da se izuju, pa da stanu pored zida. Naterani su da progutaju po šaku soli i da pojedu jugoslovenski novac koji su imali kod sebe, dok su im devize oduzeli.

 

Potom su nemilosrdno počeli da ih tuku nogama, na kojima su imali čizme. Udarali su ih i kundacima od oružja, metalnim palicama koje su bile dugačke 50 cm i prečnika 1,5 cm, kablovima, milicijskim palicama.

 

Sve su ih tukli dok nisu popadali na pod na kome je bilo razbijenog stakla, pa su ih naterali da puze ili da kleče na staklu.

 

Pored toga, imali su i parče konopca na čijem jednom kraju je bio vezan čvor, pa bi ih terali da uzmu taj čvor u usta i da se kreću četvoronoške kao psi. Zatim bi iznenada i naglo trzali drugi kraj konopca te su mnogima tako izbili zube.

 

Pod u prostoriji gde su ih držali bio je sav u krvi, pa su ih Azra i drugi hrvatski vojnici terali da ližu krv sa poda.

 

Sve ovo je trajalo od 13.00 časova, kada su ih doveli u ovaj logor, pa do 22.00 časa uveče. Saslušanog svedoka su potom potpuno golog odveli u samcu, koja je bila veličine 1 m h 1 m. Tu su ga polili vodom i tako je proveo ostatak noći.

 

Sutradan ujutru su svedoka i ostale stanovnike iz Čardaka, koje su bili zatvorili u drugim prostorijama, naterali da obuku vojne uniforme, iako su svi uhapšeni kao civili dok su se nalazili kod svojih kuća, da bi ih zatim tako u uniformama fotografisali. Potom su prebačeni u drugi logor.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Kovačević Azra,

 

3. "Mornar",

 

4. "Mungos", pripadnici Hrvatske vojske.

 

 

 

DOKAZ: 584/94-18.

 

 

 

 

 

 

 

IV-222

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor u Domu za retardirane u Filip Jakovu kod Zadra, novembar 1991- januar 1993. godine.

 

KRATAK OPIS: Grupa od preko 20 naoru žanih hrvatskih vojnika je 02.11.1992. godine izvela svedoka iz kuće u selu, gde ga je držala u izolaciji, ubacila ga u kombi i odvela u Biograd u stanicu milicije. Za njim su doveli njegovu ženu i četvoro dece i posle šest časova zadržavanja sve su ih odveli u Filip Jakov i smestili ih u Dom za retardiranu decu. Soba u koju su ih smestili imala je samo jedan drveni krevet, jednu stolicu, klozet čučavac i lavabo. Svakom od njih su dali po dva ćebeta. Morali su da spavaju po dvoje u krevetu, a četvoro na podu. Dnevno su dobijali hranu koja se sastojala od komada hleba, dva kropmpira i eventualno kriške salame koju im je doturala medicinska sestra u beloj unuformi. U ovoj sobi je svih šestoro držano tri meseca. Posle toga su deci dali zasebnu sobu. U toku prva tri meseca nisu im dozvoljavali nigde da izlaze, čak ni u šetnje po krugu koji je inače ograđen žicom. Kada su ih posle tri meseca pustili u šetnju po krugu nisu im dozvoljavali ni sa kim da razgovaraju. Svedok je uočio da je u tom domu, pored retardiranih bolesnika, bilo smešteno i nekoliko uhapšenih srpskih porodica. Stalno su bili pod prismotrom stražara.

 

Svedok smatra da su ih tu držali da bi poludeli. Iz ovog logora su posle 9 meseci premešteni u logor u odmaralištu Elektroprivrede, gde su svedok i njegova porodica ostali do januara 1993.godine kada ih je hrvatska policija predala srpskim vlastima u Rovanjskoj.

 

Svedok je uhapšen sa 80 kg fizičke težine, a izašao je sa 50 kg. Žena i deca su izašli sa teškim traumama.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1.Klarić Damir, iz Vrane, pripadnik HV,

 

2.Kapetanović Miroslav, pripadnik HV,

 

3.NN stražari i osoblje logora u Filip Jakovu.

 

 

 

DOKAZ: 236/95 - 13.

 

 

 

IV-223

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Brod (Bosanski Brod), logor u skladištu robne kuće "Beograd", u naselju Tulek, 24. jun - 06. oktobar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Kada je svedok doveden u ovaj logor, u njemu je bilo vrlo malo uhapšenih Srba iz Broda, ali se njihov broj narednih dana pove ćavao, naročito kada su dovedeni Srbi iz Dervente i Odžaka.

 

Hrvatski vojnici su u ovaj logor ulazili i danju i u noću i tukli su nemilosrdno sve zatvorene Srbe.

 

Zatvoreni Srbi su svakodnevno izvođeni da kopaju rovove u obližnjim selima gde su bile borbene linije, kao i da skidaju krovove sa srpskih kuća i da iz njih iznose nameštaj i druge stvari.

 

Za to vreme su ih hrvatski vojnici, koji su ih čuvali, nemilosrdno tukli, preteći im da će njihove leševe poslati Savom za Srbiju.

 

Za vreme kopanja rovova u mestu Žeravac, isturili su ih kao štit ispred hrvatskih vatrenih linija. Naredili su im da pevaju ustaške pesme. Međutim, srpska vojska nije pucala na njih.

 

U ovom logoru je bilo i žena, koje su hrvatski vojnici, koji su u logor slobodno ulazili, silovali.

 

I pojedine zatvorene Srbe su terali da siluju te žene, a među njima i svedoka da siluje N. M.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Garić Goran, zapovednik logora.

 

 

 

DOKAZ: 584/94-20.

 

 

 

 

 

 

 

IV-224

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Zadar i okolina 25.05 - 06.06. 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Hratski vojnici su svedoka, koji je bio vojnik RSK, po zarobljavanju pretukli na mestu zarobljavanja. Tukli su ga dok se nije onesvestio. Kada se osvestio, nalazio se u kamenolomu u Bibinjima, gde su ga ponovo tukli. Dobio je tu oko pedeset udaraca po svim delovima tela.

 

Potom su ga odveli u Sukošan nedaleko od Zadra u jednu napuštenu ku ću sa rešetkama na prozorima. Zatvoren je u prostoriju adaptiranu u ćeliju i tu je ponovo bio tučen do onesvešćivanja. Noću je čuo da hrvatski vojnici komentarišu između sebe da nije trebalo toliko da ga prebiju da ne mogu da ga saslušavaju. Dolazio je i lekar koji mu je dao neku injekciju. Došla je i novinarka Radio-Zadra i vršila pritisak da d FACE="Courier New">â izjavu čiju mu je sadržinu saopštila.

 

Narednog dana su ga odveli na mesto gde su ga zarobili, a potom ga opet vratili u Sukošan, ali sada u neku drugu kuću u koju su ga zatvorili. Čuo je da se hrvatski vojnici dogovaraju da ga likvidiraju. Potom ga je hrvatska Vojna policija odvela u Zadar u kasarnu "Marko Orešković". Od ulaska u krug kasarne pa do prvog sprata tuklo ga je najmanje pedesetak vojnika i policajaca. Prostorija na prvom spratu u koju su ga doveli bila je bez svetla. Tu su ga, najčešće prilikom odlazaka u klozet, svakodnevno tukli, obično karate zahvatima. Jednom prilikom su ga naterali da iz zapušanog klozeta konzervom zahvata mokraću i da je popije.

 

Razmenjen je 06.06.1992. godine u Žitniću. Bio je sav u povredama koje su TV-ekipe snimile.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. NN hrvatski vojnici,

 

2. Ušljebrka N, starešina u logoru u Sukošanu.

 

 

 

DOKAZ: Svedok 236/95-23.

 

 

 

 

 

 

 

IV-225

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Slavonski Brod, logor u kafani "Kod Bardaka", 1992-1993. godina.

 

KRATAK OPIS: Podrumske prostorije ove kafane koriš ćene su kao logor za Srbe iz Slavonskog Broda i njegove okoline. U njemu je bilo zatvoreno i do 80 Srba. Ovaj logor nazivali su srpsko mučilište.

 

Jedan od vidova tortura u ovom logoru bilo je i posipanje sone kiseline po telima Srba što je izazivalo razaranje tkiva i bilo praćeno velikim bolovima.

 

Jedan od onih na koga su sipali sonu kiselinu bio je i

 

Milić Vlada iz Slavonskog Broda,

 

kome je posle toga morala da bude odsečena noga i koji je nakon toga umro.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Bilandžić, zvani "Šuger", zapovednik Vojne policije u Slavonskom Brodu,

 

2. Filipović Ilija, izvršilac Bilandžićevih naloga,

 

3. Trgomet, zvani "Glavonja".

 

 

 

DOKAZ: 359/95-1 i 359/95-2.

 

 

 

 

 

 

 

IV-226

 

KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa uhapšenicima - ratnim zarobljenicima

 

MESTO I VREME: Logor Čelebići kod Konjica, jun - avgust 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici muslimanskih oru žanih formacija su 15. juna 1992. godine zatvorili svedoka, zajedno sa drugim Srbima iz sela Brđani kod Konjica, u logor Čelebići.

 

Stražari su im odmah po dolasku pucali iznad glava iz automatskog oružja da bi ih zastrašili, a zatim su svedoka sa još šestoricom zatvorenika smestili u betonski šaht dubok oko 4 metra, prečnika oko 1 metra koji su zatim zatvorili a metalni poklopac vezali žicom. U tom šahtu su proveli 20 časova. Zbog nedostatka vazduha bili su polumrtvi kada su ih izvukli.

 

Zatvorenici su u logoru iznurivani glađu i žeđu, tako da svedok nije mogao da vrši veliku nuždu 34 dana, a sa 100 kilograma telesne težine koliko je imao prilikom dolaska u logor, spao je na 70 kg.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Mucić Zdravko, zvani "Pavo", komandant logora.

 

DOKAZ: 178/94-3.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

V-056

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Selo Kuline kod Dervente, 30. april 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Patkovi ć Vasilije, od oca Sime, rođen 20. decembra 1922. godine u selu Vinski SO Bosanski Brod, živeo je u selu Kuline i na kućnom pragu zaklan je 30. aprila 1992. godine.

 

Radilo se o invalidu bez desne noge koji je bio s FACE="Courier New">â m kod ku će kada su ušle hrvatske jedinice čiji su ga pripadnici usmrtili.

 

Susedi su ga sahranili u dvorištu, a na dan 10. septembra 1993. godine istražni sudija Osnovnog suda u Derventi izvršio je ekshumaciju leša a dr Ljubomir Curkić je tada izvršio obdukciju. Tom prilikom je konstatovan i prelom potiljačnih kostiju na glavi veličine 7 dž 9 cm.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Duspada Ivan, načelnik Službe bezbednosti u Derventi

 

2. Stanić Iko, predsednik HDZ za Derventu

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju sina pok. Patkovi ća, Luke, koji se nalazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 438/94-4, kao i brata Patković Riste pod brojem 584/94-21, uključujući i zapisnik o ekshumaciji i obdukciji leša Osnovnog suda u Derventi Kri. 78/93.

 

 

 

 

 

 

 

V-057

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Nova Gradiška, oktobar 1991 - januar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je morao da le ži kod kuće pošto su mu obe noge bile ranjene kada je bio pogođen iz snajpera.

 

Pripadnici oružanih snaga su 10. oktobra napali selo Sinlije u kome je svedok živeo. Svedok je ležao u krevetu u pidžami kada su u njegovu kuću upali pripadnici ZNG koji su mu podneli nož pod grlo i gurnuli cev puške u usta, preteći da će ga ubiti. Zatim su mu naredili da ustane i da pođe sa njima.

 

Kada su sve Srbe iz ovog sela sakupili, počeli su da im pale kuće.

 

Sve su ih potom oterali u logor u Novu Gradišku.

 

Svedoka su smestili u kasarnu u Gradiškoj koja je bila pretvorena u logor. U prostoriji u kojoj je on bio smešten, bilo je oko 20 zatvorenih Srba.

 

Odmah su počeli da ih tuku puškama, pendrecima i čekićima. Pošto su mu prethodno oduzeli štake, svedok nije imao oslonac i odmah je pao.

 

Vojnici su često upadali u sobe i masovno tukli sve zatvorene Srbe.

 

Svedok je u ovom logoru ostao do 16. januara 1992. godine.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Arić Stjepan iz sela Zakolja kod Nove Gradiške i drugi pripadnici ZNG.

 

DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka pred istra žnim sudijom Opštinskog suda u Prijepolju, koji se nalazi u dokumentaciji Komiteta pod brojem 57/95.

 

 

 

 

 

 

 

V-058

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Rajski Do, opština Trnovo, 12. novembar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici muslimansko-hrvatskih formacija su 12. novembra na Rogoju, na mestu zvanom Kucin, kao ranjenog pripadnika Vojske Republike Srpske zarobili a zatim ubili Vitković Pera, rođenog 1950. godine u Trnovu, privatnog autoprevoznika iz Trnova.

 

Njegovi posmrtni ostaci su 18.09.1993. godine pronađeni u Rajskom Dolu, u blizini istoimenog hotela na oko 5 km daleko od mesta zarobljavanja i ranjavanja.

 

Noge Vitkovića su bile čvrsto vezane metalnom sajlom dužine oko 6-7 m, a debljine oko 6 mm. Drugi kraj sajle je bio vezan za komad drveta dužine oko 80 cm a debljine oko 6-8 cm. Kosti su uglavnom bile izlomljene, posebno kosti lobanje koja je bila u smrskanom stanju, a delovi odeće su bili poderani. Sve ovo ukazuje na to da je telo Pera Vitkovića od mesta zarobljavanja na Kucinu do Rajskog Dola vučeno po zemlji, verovatno privezano za neko vozilo.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Godinjak Ethem, sin Ibrahima, ro đen 20.11.1951. godine u Sarajevu, musliman, pre rata bio je načelnik SUP Trnovo.

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o uvi đaju, foto-dokumentacija i drugi dokazi nalaze se u dokumentaciji Komiteta pod brojem 228/94.

 

 

 

 

 

 

 

V-059

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Selo Jablanica, opština Lopare, avgust 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Pripadnici muslimansko-hrvatskih oru žanih formacija iz Jablanice u delu sela zvanom "Grabik" su 19. avgusta, iz zasede, napali lakim oružjem ("Osa") vojno sanitetsko vozilo E-2369, kojim su prevoženi jedan bolesnik i jedan ranjeni vojnik Vojske Republike Srpske, koji je ranjen istog dana u borbi u blizini Jablanice. Napadnuto vojno sanitetsko vozilo se prevrnulo i zapalilo, pa su u vozilu izgoreli:

 

 

 

1. Mićić Radomir, sin Srbe, rođen 20.03.1961. godine u Peljavama, težak ranjenik,

 

2. Božić Vladan, sin Milana, rođen 21.01.1971. godine u Jablanici, bolesnik,

 

3. Janković Vojislav, sin Mitra, rođen 07.12.1958. godine u Jablanici, bolničar i

 

4. Abadžić Božidar, sin Savatija, rođen 24.09.1970. godine u Jablanici, vozač sanitetskog vozila.

 

Svi su bili pripadnici VP 5500.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Pripadnici muslimansko-hrvatkih oru žanih formacija iz Jablanice.

 

 

 

DOKAZ: Zapisnik o uvi đaju, foto-dokumentacija i skica lica mesta, sve u spisima 171/95-4.

 

 

 

 

 

 

 

V-060

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Selo Bukvik, opština Br čko, septembar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: U toku napada na selo Bukvik i druga obli žnja srpska sela koji je izvršen 14. septembra 1992. godine, pripadnici muslimansko-hrvatskih oružanih formacija su zauzeli previjalište, koje se nalazilo u kući Pajić Čede i Mande u kome su bili smešteni ranjenici, koji su bili ranjeni prilikom napada na to selo.

 

Đakić Mensur, kao komandant bataljona, naredio je da se zarobljeni ranjeni civili pogube, što je Ljubinović Ševket odmah i izvršio. Tog dana je ubio:

 

 

 

1. Radić Živana, sina Mihajla, rođenog 20.09.1966. godine u Bukovcu, koji je bio ranjen u glavu,

 

2. Veselinović Savu, sina Ilije, rođenog 04.09.1939. godine u Vitanovićima, koji je bio ranjen u nogu,

 

3. Purić Vlajka, sina Avrama, rođenog 05.09.1940. godine u Bukovcu, koji je bio ranjen u levo rame.

 

Majka ubijenog Radić Živana svedoči:

 

"... Moj Živan je bio ranjen tako što mu je metak ušao u usta s desne strane i izašao na temenu glave... Dok sam gledala sina i ostale ranjene, naišli su muslimanski vojnici, pa je jedan od njih uperio u mene cev od oružja u predelu leđa, a potom naredio drugima da pucaju u ranjene. Rekao je doslovno: FACE="Symbol">c Ubijte ranjene FACE="Symbol">c , i oni su u mom prisustvu ispalili rafale u predelu grudi u Živana i ostalu dvojicu ranjenih. Mene su onda odgurnuli, a potom odveli u logor sa ostalima...".

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Đakić Mensur, sin Salka, rođen 25.08.1949. godine u Brčkom, komandant bataljona iz sastava 108. Brčanske brigade,

 

2. Ljubinović Ševket, sin Jusufa, rođen 1953. godine u Brki.

 

 

 

DOKAZ: Izjave 12 svedoka u spisima pod brojem 144/95-3, kao i 617/95-8, 617/95-9, 617/95-25, 617/95-26 i 617/95-33.

 

 

 

 

 

 

 

V-061

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Zenica, logor u KPD, jun - oktobar 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Mada je bio veoma teško ranjen, svedok je u Gradskoj bolnici u Zenici "Crkvice" zadr žan svega 6 dana. Posle toga je prebačen u logor koji se nalazi u okviru KPD u Zenici. Iako je bio nepokretan, smešten je u deo logora u kome se nalazilo oko 400 uhapšenih Srba iz okoline Zenice. Ležao je na podu bez pokrivača i prostirača.

 

Muslimanski vojnici su svakodnevno, a naročito u noćnim časovima, izvodili uhapšene Srbe tako da je svedok čuo krike i dozivanje u pomoć, a kada su se ovi vraćali bili su svi izubijani, modri, otekli i u krvi.

 

Pričali su da su ih tukli u nekoj prostoriji u kojoj je bilo 15-10 cm vode.

 

Svedok je u ovom logoru ostao do kraja oktobra 1992. godine, kada je razmenjen.

 

Uhapšen je kao civil i protiv njega nije bio pokrenut krivični postupak.

 

 

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

Šišak Firad, upravnik KPD Zenica.

 

 

 

DOKAZ: Svedok 234/95-8.

 

 

 

 

 

 

 

V-062

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Split, Bolnica "Firule", sredinom 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je posle mu čenja u zatvoru u Ljubuškom izgubio svest i osvestio se tek u bolnici "Firule" u Splitu.

 

Kada je došao k sebi, madicinska sestra u bolnici "Firule" mu je saopštila da se u njemu nalazi ustaška krv i da je sva četnička izvađena.

 

Svedoka je jednog dana za vrema njegovog boravka u ovoj bolnici prepoznao Jakov Pašalić koji je bio na kolicim. Pašalić ga je prvo udario u predelu nosa i polomio mu nosne kosti, a nakon toga mu je naredio da skine čaršav kojim je bio pokriven. Policajac koji je čuvao svedoka, dao mu je palicu kojom ga je Jakov udarao po celom telu, a potom i po tabanima obe noge. Udarao ga je tako jako da je sav pocrneo od tih udaraca. To je trajalo sve do dolaska dežurnog lekara koji je to prekinuo.

 

Pošto mu je Pašalić zapretio da će ga sigurno ubiti sledeći put, svedok je posle 4-5 dana boravka u bolnici prebačen u zatvor "Lora" u Splitu.

 

U zatvoru "Lora" ga je sačekao Vrgić Tomo rečima: "Evo novog četnika", pa ga je udario nogom u predelu vilice koja mu je već bila polomljena na tri mesta. Vilica je popucala, pa su svedoka ponovo vratili u bolnicu gde mu je bez anestezije ponovo nameštena vilica i postavljene žice. Odmah nakon toga je opet vraćen u "Loru".

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Pašalić Jakov iz Rujana kod Livna,

 

2. Vrgić Tomo, zvani "Tonči", stražar u zatvoru "Lora" u Splitu.

 

 

 

DOKAZ: 234/95-6.

 

 

 

 

 

 

 

V-063

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Konjic, decembra 1992. godine.

 

KRATAK OPIS: Posle pretrpljenog mo ždanog udara, Mitrić Slavko iz Konjica, koji je tada imao 63 godine, otežano se kretao i govorio.

 

Njega su pripadnici hrvatsko-muslimanske policije pretukli prvi put 01. decembra na ulici samo zato što je Srbin. Tada ga je od dalje tuče spasila poznanica nesrpske nacionalnosti, koja je slučajno naišla.

 

Drugi put, 22. decembra, kada se nije vratio kući njegova supruga je pozvala Radio-Konjic i zamolila da ga potraže. Ubrzo je preko radio-talasa dobila obeveštenje da se njen muž nalazi u Komandi hrvatsko-muslimanske vojske i da će ga oni dovesti u stan. Kada se ni dva časa kasnije nije vratio kući, pozvala je Komandu i od njih obaveštenje dobila da se on više ne nalazi kod njih, već u bolnici.

 

Supruga je otišla u bolnicu gde je zatekla muža koji je tu bio doveden pet minuta ranije. Bio je sav u krvi i sa brojnim povredama po glavi, rukama i nogama, kao i po drugim delovima tela.

 

Nakon toga je dobio visoku temperaturu i nikada više nije bilo moguće uspostaviti kontakt s njim.

 

Umro je posle nekoliko meseci.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Guska Jasmin, načelnik SJB Konjic i

 

2. Delalić Zejnel, komandant TO u Konjicu.

 

 

 

DOKAZ: 123/95.

 

 

 

 

 

 

 

V-064

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Jablanica, logor u Muzeju revolucije, novembar 1994 - mart 1995. godine.

 

KRATAK OPIS: Svedok je bio zarobljen kao teško ranjeni vojnik Republike Srpske.

 

Odveden je u logor za Srbe koji se nalazio u podrumskim prostorijama muzeja u Jablanici kod stadiona. Bio je smešten u prostoriji bez prozora i, prema njegovoj proceni, u logoru je bilo još oko 60 zatvorenih Srba. Komandant logora Seno D žino je tukao svedoka i, preteći mu da će mu nožem izvaditi creva, napravio mu rez nožem u predelu stomaka.

 

Njegov zamenik Nihad je svedoku sekao prst po prst na levom stopalu. Nezir Agan mu je lično nožem odsekao prst na desnom stopalu.

 

Tako mu je odsekao četiri prsta. Posle toga je Nihad doneo srpsku šubaru sa kokardom kao srpskim simbolom i naredio mu da je stavi na glavu, a zatim mu je dao napisanu izjavu koju je morao da izgovori pred kamerama muslimanske televizije. Tek nakon toga je dobio zavoj kojim je s FACE="Courier New">â m sebi previo stopala koja su mu krvarila.

 

Svakodnevno su ga tukli, a prinudili su ga i da pije mokra ću.

 

Tek posle 40 dana ga je registrovao Međunarodni Crveni krst. Međutim, on nije smeo da se žali njihovoj delegaciji na tretman u zatvoru. Tek uz pomoć MCK, čiji je lekar konstatovao da je iskrvario i da je dobio trovanje, upućen je u bolnici u Jablanicu gde su mu amputirali stopala obe noge. Posle 6 dana je vraćen u logor u muzej. Jednom prilikom je u bolnicu došao vojnik koji se zvao Nihad koji je u infuziju, na koju je svedok bio prikopčan, sipao konjak. Takođe ga je naterao da popije punu šaku apaurina i da posle toga pije rakiju.

 

I posle povratka iz bolnice u logor, svedok je bio ponovo izložen tučama i maltretiranju.

 

Navodi ime jednog zarobljenog srpskog oficira koji je, mada je bio ranjen u ovom logoru, bio 53 dana držan vezan lisicama za kasetu.

 

Svedoku su pre razmene skinuli i oduzeli proteze koje je dobio od Crvenog krsta i pomoću kojih je mogao da se kreće.

 

 

 

INDICIJE O IZVRŠIOCU:

 

1. Džino Seno, upravnik logora u muzeju u Jablanici, pre rata radio u SUP-u u Jablanici,

 

2. Nihad, koji je rođen u Sandžaku, zamenik upravnika logora,

 

3. Nezir Agan, načelnik IV Korpusa muslimanske vojske,

 

4. Nihad, muslimanski vojnik.

 

 

 

DOKAZ: 392/95.

 

 

 

 

 

V-065

 

KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje i nehumano postupanje sa ranjenicima i bolesnicima

 

MESTO I VREME: Zadar i okolina, januar - maj 1993.godine.

 

KRATAK OPIS: Nakon što su 23.01.1993.godine zarobili 15 srpskih vojnika na položaju kod Maslenice, hrvatski vojnici su trojicu ranjenih Srba odmah ubili na licu mesta, a ostale su neprekidno, od mesta zarobljavanja do zatvora u koji su ih odveli, tukli. Kod Starigrada je od zadobijenih povreda umro još jedan zarobljenik. Preostali srpski zarobljeni vojnici su u zatvorima bili neprekidno, sve do razmene 25.05.1993.godine, izloženi batinanju i drugim oblicima nečovečnog postupanja od strane zatvorskih vlasti, zatim od strane civila, vojnika kao i od strane žena,. Zarobljeni su sledeći vojnici Republike Srpske Krajine:

 

1. Badža Živko,

 

2. Veselinović Stevan,

 

3. Grozdanović Nikola,

 

4. Gnjatović Đuro,

 

5. Jokić Slobodan,

 

6. Kljajić Perić Rade,

 

7. Kuridža Đuro,

 

8. Komazec Željko,

 

9. Lončar Jovo,

 

10. Ljubičić Mijić Boško,

 

11. Oluić Jovan,

 

12. Oluić Ilija,

 

13. Pešelj Obrad,

 

14. Radmilović Dušan i

 

15. Švonja Strahinja.